மீட்பர் வருவாரோ ?
அவனைவிட்டு அகன்றுஉயிர் ஆற்ற கில்லா
அணிஇழை ஆய்ச்சியர் மாலைப் பூசல்
அவனைவிட்டு அகல்வதற் கேஇ ரங்கி
அணிகுரு கூர்ச்சட கோபன் மாறன்
அவனிஉண்டு உமிழ்ந்தவன் மேல்உ ரைத்த
ஆயிரத் துள்இவை பத்தும் கொண்டு
அவனியுள் அலற்றிநின்று உய்ம்மின் தொண்டீர்
அச்சொன்ன மாலை நண்ணித் தொழுதே
(திருவாய் மொழி 9.9.11)
கண்ணனை விட்டு இமைப் பொழுதும் அகலா ஆய்ச்சியர். அகன்ற பொழுதில் உயிர் பிரியும் தன்மையர்.
"கொங்கை மேல்குங்குமத்தின் குழம்பு அழியப் புகுந்து" (ஆண்டாள்) என்கின்றபடியே திருவாய்ப்பாடியில் ஐந்து லக்ஷம் குடியில் பெண்கள் அவன் வரவிற்கு உடலாய்த் தங்களை அலங்கரித்திருக்க, வருங்காலத்தில் அவன்வரக் காணாமையாலே, கிருஷ்ணனைப் பிரிந்த விரகத்தாலே ஒரு மாலைப் பொழுதில் கூப்பிட்ட கூப்பீடு ஆயிற்று என்று சொல்கிறது ஈடு.
ஆண்டாளை உவமை காட்டிப் பேசுகிறது ஈடு.மறைந்த ஒரு சம்பிரதாயத்தை மீட்டுத் தந்தவள் ஆண்டாள். ஆயர்பாடியில் ஐந்து லட்சம் பெண்கள் என்கிறது ஈடு. ஆண்களையும் சேர்த்து ஆயர்பாடி பெரிய நகரமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அல்லது கிராமங்கள் பல சேர்ந்த காலனியாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆய்விற்கான ஆவணம் இது.
ஆய்ச்சியர் பட்ட துன்பத்தை தனதாக்கிக் கொண்டு நம்மாழ்வார் செய்விக்கிறார் இப்பாசுரங்களை. பிரிதலும் கூடலுமான இவ்விரகதாபக் கவிதைகளை "அவனி உண்டு உமிழ்ந்தவனான" சர்வேஸ்வரன் பாதாரவிந்தங்களில் சமர்பித்தாயிற்று.
பிரிவு-சேர்தல். உலகை விழுங்குதல்,மீண்டும் உருவாக்கல். இதுவொரு அலகில விளையாட்டு. இதுதான் வாழ்வின் சாரம். காயிலே புளித்து, கனியிலே இனித்து, நோயிலே படுத்து,நோன்பிலே தளிர்த்து........அலகிலா விளையாட்டு. காலம், வெளிகடந்த பேருண்மை, காலம்/வெளிக்குள் கட்டுண்ட ஜீவன்களை உய்விக்க காயிலே புளித்து, கனியிலே இனித்து, நோயிலே படுத்து,நோன்பிலே தளிர்த்து........அலகிலா விளையாட்டு. இதைச் சொன்ன நம்மாழ்வாரின் இப்பாசுர மாலையை நண்ணித்தொழுது, அவனியுள் அலற்றி நின்று உய்ம்மின், தொண்டீர்காள்!என்று முடிக்கிறார். பாசுரங்களின் கையொப்பம் கடைசிப் பாட்டில் வந்து விழுகிறது. இதில் ஒன்றில்தான் நாம் சரித்திரத்தைத் தொட முடிகிறது. இதுவும் இல்லை என்றால் பெருங்கவிகள் யார் என்றே தமிழ் உலகிற்கு தெரியாமல் போயிருக்கும். இந்த கையொப்பத்தை வைத்துதான் நாலாயிரப் பிரபந்தத் தொகுப்பே தமிழ் உலகிற்குக் கிடைக்கிறது. இப்படியான பலன் சொல்லும் கடைசிப் பாட்டை ஒருவர் சொல்லக் கேட்டு நாதமுனிகள், அப்படியாயின் ஆயிரம் பாடல்கள் எங்குள்ளன என ஆழ்வார் திருநகரி போய், உ.வே.சா போல் ஏடுகளைத் தேடி திருவாய்மொழியை உலகிற்குக் காட்டுகிறார். இதுபோல் இன்னும் எத்தனை பொக்கிஷங்கள் கண்டு கொள்ளப்படாமல் இருக்கின்றனவோ?
கும்மி கொட்டும் பழக்கம் போய்வருகிறது, நாட்டுப் பாடல்களை ஏற்றம் இரைத்து யாரும் பாடுவதில்லை. ஏற்றம் போய் பம்பு செட்டு வந்துவிட்டது! மாட்டு வண்டி கட்டிக் கொண்டு ஒயிலாகப் பாடிப் போகும்
வணிகர்கள் இல்லாமலே போய்விட்டனர். பாவைப் பெண்டிரும், இன்ன பிற சம்பிரதாய வழிமுறைகளும் சினிமா மோகத்தில் அழிந்து வருகின்றன. அவைபோயின் நம் பழமைக்குத் திறவு கோல் இல்லாமலே போய்விடும். நாளும் அழியும் தாவர இனங்களும், விலங்கினங்களும் போல் நாளும் அழியும் நம் பழமையும்.
என்று வருவர் மீட்பர்?யார் அந்த மீட்பர்?
அலை பாய்கிறதே மனது? என்ன செய்ய?
கிருஷ்ணப்பிரேமாம்ருதம்
நா.கண்ணன்.
Date - Tue., 18 July 2000 00.13.06 + 0200
