மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான் !
கண்ணன் குழல் ஊதும் அழகையும், அவன் ஆயர்பாடியில் ஆயர்தம் கொழுந்தாய் இருந்ததையும் யார் முதலில் கண்டு விளம்பினார்கள் என்று, இன்று சொல்வது கடினம். கிருஸ்து பிறப்பதற்கு பலநூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கண்ணன், பலராமன் கதைகள் தமிழ் மண்ணில் உலவி வந்ததாக பேரா. க.பார்த்தசாரதி தனது முனைவர் ஆய்வேட்டில் சொல்கிறார்.
கண்ணன் என்ற அழகிய இடைச்சிறான் பற்றிய கதையும், வர்ணனைகளும் கிருஸ்து பிறந்தநாட்டிலிருந்து இந்தியாவிற்கு புலம்பெயர்ந்த ஆபிரர்கள் கொண்டு வந்ததாக இருக்கலாமென முனைவர் இரமணி நாயுடு எழுதுகிறார். கிருஸ்துவிற்கும், கண்ணனுக்குமுள்ள பெயர் ஒற்றுமைகளைப் பற்றி வியக்கிறார் முனைவர் இரமணி. இயேசுவின் போதனைகளுக்கும் தமிழ் வைணவத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டு என்பதும் உண்மை. எது, எங்கிருந்து போனது என்றறிவது சுவாரசியமானது, அதைஆய்வாளர்களுக்கு விடுவோம். கண்ணன் இந்திய மண்ணின்,அகமரபின் அழகிய படிமம். அது நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. கண்ணன் என்ற படிமத்தை வைத்து ஆழ் மனக்காதலை, அதன் நளினங்களைநம் கவிகள் மிக அழகாகவே வெளிக் கொணருகின்றனர் என்பது வெள்ளிடை மலை. இது பாரசீக நாட்டில் உண்டாவென்பதை ஆய்வாளர்கள் சொல்லட்டும்!
கண்ணனின் குழல் ஓசை உலகை உய்விக்கும் திறனுடையது. ஆயின் கண்ணனைப் பிரிந்த ஆயர் கன்னிகளுக்கு அவனைக் காணாது வெறும் குழலோசை மட்டும் கேட்டும் போது தீங்குழல் இசையாகவே உள்ளது. இப்படிச் சொல்வது செல்லக் கோபத்தில் சொல்வது. உண்மை என்று நம்பிவிடக் கூடாது:-)
"கோகுலத்தில் பசுக்கள் எல்லாம்கோபாலன் குழலைக் கேட்டு நாலு படி பால் கறக்கும், இராமாயி!"என்கிறான் கண்ணதாசன்.
கோபாலா! என்ற பெயரோ, அல்லது அவன் குழலோ போதும், "வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் 'பசுக்கள்'"
.
கண்ணன் உலகிற்குத் தாய், ஆனால் பசுக்களே கண்ணனின் பெயர் கேட்டாலே தாய்மை மிகப் பொலிந்து தானாக பால் வார்க்கின்றன. ஆயின் இக்குழல் தீங்குழல் ஆனது ஏதோ?
"வாடிக்கை மறப்பதினாலோ?
"என்ன வாடிக்கை?
கண்ணன் குழல் ஊதிக் கொண்டே கண்களால் ஆயர்பாடிப் பெண்களுடன் சல்லாபம் செய்கிறான். சரி, பாசுரத்தைப் படித்துவிட்டு மேல் செல்வோம்:
ஊதும்அத் தீங்குழற் கேஉய் யேன்நான்
அதுமொழிந்து இடைஇடைத் தன்செய் கோலம்
தூதுசெய் கண்கள்கொண்டு ஒன்று பேசித்
தூமொழி இசைகள்கொண்டு ஒன்று நோக்கிப்
பேதுறு முகம்செய்து நொந்து நொந்து
பேதைநெஞ்சு அறவு அறப்பாடும் பாட்டை
யாதும்ஒன்று அறிகிலம்; அம்ம! அம்ம!
மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான்
(திருவாய்மொழி 9.9.9)
கண்ணாலே பேச முடியுமா? (பத்மினி, சிவாஜியைத்தான் கேட்க வேண்டும்)கம்பனைக் கூடக் கேட்கலாம்!
நினைந்தமுனி பகர்ந்தவெலாம் நெறிஉன்னி அறிவனும்தன்
புனைந்தசடை முடிதுளக்கிப் போரேற்றின் முகம்பார்த்தான்;
வனைந்தனைய திருமேனி வள்ளலும் அம்மாதாவத்தோன்
நினைந்தவெலாம் நினைந்துஅந்த நெடுஞ்சிலையை நோக்கினான்!
(கம்ப. பால. கார்முகம் 25)
மரவுரி தரித்த மாமன்னன், மாதவத் தோளன் இராகவன், "நினைந்தவெலாம் நினைந்து அந்த நெடுஞ்சிலையை நோக்கினான்". அடடா! என்ன வர்ணனை. இராகவனைக் கண்ணுற்ற மைதிலி சிலையாய் நிற்கிறாள். அது போதாதோ? மேலும் இவன் நினைத்ததெலாம் கண்கள் மூலமாக அவளுக்கு தந்தி அனுப்புகிறான். அவள் மேலும் சிலையாகிறாள்!!
இதைத்தான் "தூதுசெய் கண்கள்" என்கிறார் நம்மாழ்வார். இந்த அகமும், இக்கவிகளும் இல்லையெனில் தமிழ் வாழ்வில் அழகில்லை, ஏன் இன்றைய சினிமாக் காதலே இல்லை எனலாம். அத்துணை கற்பனை வளத்துடன் வாழ்வியல் வளங்களை அள்ளி வாரிவிட்டுச் சென்றுள்ளனர் நம் மூத்தோர்!
கண்ணன் செய்து கொண்ட கோலம் தானகவே கற்பனையாகச் செய்ததாம். அவ்வளவு எளிமையாக, ஆனால் அழகாக பூக்களைக் கொய்து அலங்காரம் செய்து கொள்ளத் தெரிந்திருக்கிறது கண்ணன் என் நம் கள்வனுக்கு. நம்பியும், நம்பி மூத்தபிரானும் (பலதேவன்) செய்து கொள்ளும் அழகை எப்படிக லித்தொகை வர்ணிக்கிறது தெரியுமா?
சாதாரணமாக கிளி போன்ற மூக்கு,அன்ன நடை, என்று இயற்கையை வைத்துதான் மனிதர்களை வர்ணிப்பது. ஆயின் கலித்தொகை நம்பி மூத்தபிரான் பூங்குழல் அழகை வைத்து பூங்கொத்தை வர்ணிக்கிறது!!!
"நீர் பொருகின்ற கரையில் நிற்கும் ஒரு பூங்குழையையுடைய நம்பி மூத்தபிரானைப் போலப் பூங்கொத்துக்கள் பொருந்தின வெண்கடம்பும்" என்பது நச்சினார்கினியார் உரை!
இத்துணை நயம் பொருந்தியது ஆயர்பாடி! ஆயர்பாடி என்பது நம் மனம்தான். அம்மனத்தில் இறைவன் குடிகொள்ளும் போது அது கோகுலமாகிறது. இறைவன் நம்முடன் செய்யும் ஊடல்களும், கூடல்களும் ஆழ்மனப் படிமங்களாய், உருவகங்களாய் கவிதையில் வெளியாகின்றன. அவன் நம் மனத்தே வந்து விட்டால் அது கோகுலம். அவன் இடம் பெயர்ந்து சைத்தான்கள் குடிபுகுந்தால் அது குருசேத்திரம். பிறகு, தினம் போர்தான்:-(
எனவேதான், நம் மனதைக் கோகுலமாக மாற்ற வேண்டிய கடமைநமக்குள்ளது. அதற்கு பாசுரங்கள் உதவுகின்றன. இறைவன் எப்போதும் மனதில் குடிகொண்டுவிட்டால் அது வைகுந்தமாகிவிடும். ஆயின் அவ்வப்போது வந்து, வந்து போகும் போது, அது ஆயர்பாடி ஆகிறது! ஏனெனில்,அவன் வந்து போனபின் விரகதாபம் வருகிறது. "அவன் வருவானா?" என் மனம் ஏங்குகிறது. அப்போது, அவனுடனான நம் உறவு அடிக்கொருதரம் புதுப்பிக்கப் படுகிறது.இத்தகைய மனமுடைய ஆயர்பாடியரின் (அதாவது, நம்மை) மனதுநொந்து போய்விடாமல் இருக்க வேண்டுமே என கண்ணனின் நெஞ்சுபதைப்பதுண்டாம். அப்போது அவன் வேய் குழல் இசை செய்து, தூதுசெய்கண்கள் கொண்டு நமக்கு ஆறுதல் மொழிகள் சொல்வதுண்டாம். இதுதான் வாடிக்கை. ஆனால் சில நேரம் வாடிக்கை மறந்து விடுதல்உண்டு போலும். அப்போது "வாடிக்கை மறந்திடலாமோ?" என நாம்கேள்வி கேட்கவேண்டும் என்று சொல்கிறது திருவாய்மொழி!
அம்ம! அம்ம! மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான்!!!
கிருஷ்ணப்பிரேமாம்ருதம்
நா.கண்ணன்.
Date - Mon., 17 July 2000 13.13.23 + 0200