"சத்சங்க மஹிமை 2" பக்கத்தின் திருத்தங்களுக்கிடையேயான வேறுபாடு

வரும்பொழுது நட்டநடு ரோடில் இருட்டு கலந்த ட்யூப் லைட் ஒளியிலும் கண்ணைக் கட்டும் ஒரு படம், பழைய காலண்டராகக் கிடக்கிறது. 

எனக்கு மிக நெருக்கமாகத் தெரிந்தவரின் படம். ஆனால் அப்படி ஒரு தெளிவான அச்சில் இதுவரை நான் அவர் படத்தைப் பார்த்ததில்லை. 

படத்தைப் பார்த்து யார் படம் என்பதை உணர்ந்து, அதன் தெளிவான அச்சை ரசித்து, எல்லாம் பின்ன கணம்தான் ஆகியிருக்கும். 

'ஐயோ!' என்று வயிறு பகீர் என்றிடக் குனிந்து அதைப் பொறுக்கிக்கொண்டேன். 

அக்கம் பக்கம் கடையில் வாங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் என்னை ஒரு மாதிரி லுக் விட்டதை அப்புறம்தான் கவனித்தேன். 

யார் என்ன நினைத்தால் எனக்கென்ன? 

என் தோழரின் படம் தெருவில் கிடக்க எப்படி நான் போகமுடியும்? 

ஸ்நேகம் மானாபிமானங்களை அறியுமா? 

கூடவே வந்து என்னோடும் என் குப்பைகளுக்கிடையிலும் ஜம்மென்று அமர்ந்துகொண்டு விட்டார் தோழர், வயதான தோற்றத்திலும் அதே சிரிப்பு. விட்டால் படம் பேசி விடுமோ என்ற துல்யம். 

காலண்டர் என்று போட்டுவிட்டு இப்படியா தெருவில் கடாசுவது? 

பின் எதற்கு இப்படிப்பட்ட படங்களைப் போட்டு விநியோகிக்க வேண்டும்? 

சரி, தவறு சொல்ல எனக்குத் தெரியவில்லை. 

படத்தில் உள்ள தோழர், பகவான் ஸ்ரீரமண மஹரிஷி. 

***

(ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைதன்யரின் அந்திம லீலையில், அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ண விரஹ தாபத்தால் (ஸ்ரீ கிருஷ்ணைக் காணாத பிரிவின் வேதனை) ராதையின் மனோபாவத்தில் முற்றித் தன்னை மறந்து துடித்துக் கொண்டிருந்தார். அணுக்கச் சீடர்கள், பக்தர்கள் கண்ணில் வைத்துக் காப்பாற்றிய பொழுதினும் ஒரு நாள் காணவில்லை. 

எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. 

அணுக்கன் கோவிந்தனுக்கும், ஸ்வரூப தாமோதரருக்கும் ஒரு சந்தேகம். கடலின் கருமை வண்ணத்தைக் கண்டு கிருஷ்ணன் என்று மயங்கி கடலில் விழுந்து விட்டாரோ என்று துணுக் என்றது. 

கடல் பக்கம் பார்க்கலாம் என்று வரும் பொழுது பீதியடைந்து ஒரு மீனவன் வாய் குழறியபடித் தனனை மறந்து கிருஷ்ண நாமம் உரக்கக் கூவியவாறு ஏதேதோ உளறியபடித் தள்ளாடி வந்ததை நின்று கேட்கின்ற சமயம்......) 

*

கட்டுமரம் செலுத்திவந்தோம் 

ஏலேலோ எலேலோ 

கண்ணிவலை வீசிநின்றோம் 

ஏலேலோ எலேலோ 

பெரியமீனு சிக்கிருச்சோ 

ஏலேலோ எலேலோ 

அரியபரிசு நமக்கல்லவோ 

ஏலேலோ எலேலோ 

சாதுமீனு போல இருக்கு 

ஏலேலோ எலேலோ 

ஏதும்வம்பு பண்ணலையே 

ஏலேலோ எலேலோ 

கள்ளவகை மீன்தானோ 

ஏலேலோ எலேலோ 

உள்ளமெல்லாம் துள்ளுவதேன் 

ஏலேலோ எலேலோ 

வயிறுநிறைஞ்சு பார்த்ததில்ல 

ஏலேலோ எலேலோ 

வாழ்க்கைநிறைஞ்சு காண்பதென்ன 

ஏலேலோ எலேலோ 

உயிருக்குள்ள ஒளிர்வதென்ன 

ஏலேலோ எலேலோ 

மயிலிறகு ஆடக்கண்டால் 

ஏலேலோ எலேலோ 

வச்சிரம் வயிரமீனு கெண்ட கெளுத்தியினு 

வாய்வார்த்தை போனதென்ன 

ஏலேலோ எலேலோ 

உச்சி குளிர்ந்திடவே ஒருபேரு கிருஷ்ணாவென 

உயிரூத்தாய் பாய்வதென்ன 

ஏலேலோ எலேலோ 

தாகம் எடுக்கல்லியே வயிறும் பசிக்கல்லியே 

தவிப்புமட்டும் ஏறுவதேன் 

ஏலேலோ எலேலோ 

தன்னை மறந்தநிலை தான் அவர்க்கே ஏங்கும் நிலை 

என்னிடத்தில் எழுந்ததென்ன 

ஏலேலோ எலேலோ 

கண்ணன் என்னும் கரும்பூதம் 

கடலில்வந்து பிடித்ததய்யோ 

உடலில் புகுந்து நின்று 

உள்ளெல்லாம் ஆட்டுதய்யோ 

ஊராரே உறவினரே 

உற்றவரே மற்றவரே 

கடலில் நான் பிடிக்க 

வலையில் அது கிடக்க 

உடலில் புகுந்ததென்ன 

உள்ளத்திலே மிகுந்ததென்ன 

ஒருகோடி நாமசெபம் 

கிருஷ்ணனை உரைக்கும்வரை 

உள்ளிருந்து ஆட்டுகின்ற 

ஒருபூதம் விரட்டிடவே 

உருவேத்தும் மாந்திரிகன் 

உள்ளானோ இல்லானோ 

கள்ளம் கபடு எல்லாம் 

கால்பறந்து போகையிலே 

விள்ளாத ரகசியங்கள் 

விளங்குகின்ற வேளையிலே.. 

ஐயய்யோ சாமீமாரே 

அம்மா அய்யாமாரே 

மையிருட்டு வேளையிலே 

கைவலையில் சூனியந்தான் 

எய்தவன்யார் எனக்குள்ளே 

மெய்யெழுந்து ஆடுகின்ற 

மயிற்பீலி பேயிதற்கே 

மருத்துவனை நாடியேநான் 

போயாகணும் சாமீ -- நாளை 

போணியாகணும் சாமீ !