இந்திய இலக்கியம் - வாழ்க்கைக் கூறுகளும் பண்பும் -2க்கான மூலத்தைப் பார்

'''வெங்கட் சாமிநாதன்''' 

----

தமிழின் சங்கப் பாடல்களில் பெரும் எண்ணிக்கையில் உள்ள&nbsp;அகப்பாடல்களுக்கும், பிராகிருத மொழியில் உள்ள காதா சப்தசதிக்கும் இடையே&nbsp;பொதுவான அம்சங்கள் பல உள்ளன. (சங்கம் என்ற சொல்லுக்கே மூலாதாரம்&nbsp;பௌத்தமும் ஜைனமும் தான்.) மொழி வேறாயினும் இரண்டு தொகுப்புக்களின்&nbsp;பாடல்களும் சாதாரண மக்களின் காதல் வாழ்க்கையைப் பற்றியே பேசுகின்றன.&nbsp;இரண்டு இலக்கியங்களுமே நன்கு வளர்ந்துள்ள இலக்கிய மரபுகளைத் தம்முள்&nbsp;கொண்டுள்ளன. இவை பேசும் கருப்பொருள், சொல்முறை, கவிதைக்கூறுகள், வாழ்க்கை<br>அம்சங்கள் போன்றவையும் இரண்டிலும் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. மலரைத்&nbsp;தேடி அலையும் வண்டுகள், மழைப் பருவம், பயணத்தில் இருக்கும் மக்கள்&nbsp;இவற்றைக் குறிக்கும் உவமைகளும் குறியீடுகளும் கூட தமிழ், பிராகிருத மொழி&nbsp;கவிஞர்களை ஒற்றுமைப்படுத்துகின்றன. 

<br> 

அனேகக் கவிஞர்களின் பெயர்களில் கூட ஒற்றுமை காணப்படுவதைக்&nbsp;குறிப்பிடவேண்டும். இவை தமிழ்ப் பெயர்கள் அல்ல. ஜைனப் பெயர்கள்.&nbsp;( உதாரணமாக, கபிலர், வன்மீகியார், கேசவனார், கருவூர் பவுத்திரனார்.....)&nbsp;ஒரு வேளை தமிழ் நாட்டுக்கு வந்த ஜைனர்கள், அவர்கள் பேணும் ஜனபாத பரிக்ஷா&nbsp;விதிக்கும் கடமையாக, தமிழ் கற்றுத் தேர்ந்து தமிழ்க் கவிதை<br>இலக்கியத்துக்கும் தம் பங்களிப்பு செய்தார்களோ. (உதாரணமாக, தாமோதரனார்,உருத்திரனார், நாகனார், கேசவனார், மல்லனார், சல்லியம் குமாரனார்,&nbsp;பூதனார்..... ) தமிழ் அகப்பாடல்களில் காணும் நிறைய கவிஞர்களின் பெயர்கள்&nbsp;காதாசப்தசதியில் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவை ஜைன பௌத்த பெயர்கள்&nbsp;தாம். சிலருடைய பெயர்களோடு அவர்களின் கோத்திரங்களின் பெயர்களும்&nbsp;பின்னொட்டாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன .(உதாரணமாக, காசிபன் கீரனார், வாதுளி&nbsp;நற்சேந்தனார், கோசிகன் கண்ணனார், கௌனியன் பூதத்தனார் ....) கோத்திரத்தின்&nbsp;பெயரைத் தம் பெயரோடு இணைத்துக்கொள்ளும் வழக்கம் அன்றைய தமிழ் வாழ்க்கையில்&nbsp;இருந்ததில்லை. இதிலிருந்து பெறப்படும் செய்தி, தமிழ் நாட்டுக்கு வந்த ஜைன&nbsp;முனிவர்கள் தமிழ் கற்றது மட்டுமல்லாமல், தம் இலக்கிய மரபுகளையும்&nbsp;தமிழுக்குச் சேர்த்தனர், தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் கணிசமான&nbsp;பங்காற்றியிருக்கிறார்கள். 

<br> 

இந்தக் காலகட்டத்தில், அதாவது கிட்டத்தட்ட கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரை,&nbsp;வடமொழியான சமஸ்கிருத இலக்கியமே கூட, தன் கவிதையில் இம்மாதிரியான&nbsp;இலக்கியக் கூறுகளை, கவிதை மரபுகளைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கவில்லை. அன்று&nbsp;வரைய சமஸ்கிருத மொழிக் கவிதை, எளிமையானது, வர்ணனைகள் கொண்டது, தீவிர கதை&nbsp;சொல்லும் பாங்கிலானது அவற்றில் சொல்லாமற் சொல்லும் தொனியோ, குறியீட்டு&nbsp;மரபுகளோ இருந்ததில்லை. 

<br> 

எனவே, பரதமுனி தன் நாட்டிய சாஸ்திரத்தை இயற்றிய போது, அவரது புகழ் பெற்ற&nbsp;ரசங்கள் பற்றிய சித்தாந்தத்தை உருவாக்க அவருக்கு உதவியிருக்கக்கூடியது&nbsp;பிராகிருத மொழியின் காதா சப்தசதியில் காணும் கவிதைக் கூறுகளும்,&nbsp;மரபுகளுமே அன்றி, சமஸ்கிருத மொழியின் கவிதைகள் அல்ல. ஏனெனில், அக்கால&nbsp;கட்டத்தில் சமஸ்கிருதக் கவிதை காதல் உலகைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கவில்லை.&nbsp;பரதமுனி பரவசத்தோடு குறிப்பிடும் நகக் குறிகள், பற்குறிகள், சிவனின்&nbsp;காதல் விளையாட்டுக்கள், எட்டு வகை நாயகிகள் எல்லாம் அக்கால கட்டத்து<br>சமஸ்கிருத கவிதையிலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கமுடியாது. அந்த வகைக் காதல்&nbsp;வாழ்க்கை உலகம் பிராகிருத கவிதைகளிலிருந்து தான், குறிப்பாக காதா சப்தசதியிலிருந்து தான் வெளிப்படத் தொடங்கியது. காதல் வாழ்க்கையில் இத்தகைய&nbsp;கவிக்கூறுகள் முதன் முதலில் சமஸ்கிருத கவிதை இலக்கியத்தில் காணத்&nbsp;தொடங்கியது காளிதாஸனின் காவியங்களிலிருந்து தான். காளிதாசன் காதா சப்தசதியின் காலத்துக்குப் பின் வந்தவன் தான். திரும்பவும்,&nbsp;காஷ்மீரத்திலிருந்து வந்த ஆனந்த வர்த்தனர் தன் த்வன்யலோகம் நூலில்,&nbsp;சிறப்பித்துப் பேசியுள்ளதும், எல்லா உயர் கவிதைக்குமே ஆத்மா என்றே&nbsp;சொல்லத்தகுந்த த்வனி என்ற சித்தாந்தமே காதா சப்தசதியை ஆதாரித்துத் தான்&nbsp;எழுந்துள்ளது. 

<br> 

பிராகிருதத்தைத் தவிர, இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் இத்தகைய உலகம் விரிவது&nbsp;தமிழில் காணும் அகப்பாடல்களில் தான். இவற்றுக்கு ஆதரிசமாகவும் இருந்தது&nbsp;மட்டுமல்லாமல், ஒரு வேளை தாமும் தம் பங்களிப்பைத் தந்துள்ளவர் ஜைனர்கள்.&nbsp;தமிழ் மொழியின் முதல் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தை இயற்றியதும், ஒரு&nbsp;ஜைனர் தான். அவர் சங்க காலக் கவிதைகளுக்கும் மட்டும் அல்ல, சங்கக்&nbsp;கவிதைகளுக்கு முன்னோடியோ அல்லது உடன்நிகழ் காலத்ததோ ஆன காதா சப்தசதிக்கும் மட்டும் கடன் பட்டவர் அல்ல. (இவை இரண்டிலும் காணும்&nbsp;வாழ்க்கைக் கூறுகளும், கவிதைக் கலைக் கூறுகளும் பொதுமைத்தானவை.) பரதரின்&nbsp;நாட்டிய சாஸ்திரம், கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரம், பின் ஜைனர்கள் இயற்றிய<br>மாபுராணம், பூத புராணம் போன்றவையும் அவருக்கு உதவியாக இருந்திருக்கின்றன.&nbsp;தொல்காப்பியர், பிராகிருத இலக்கியம் வளர்த்துள்ள ஹியதி என்றும் பரமாதா&nbsp;சித்தாந்தங்களுக்கு இணையாக உள்ளுறை, இறைச்சி என்னும் சித்தாந்தங்களை முன்&nbsp;வைக்கிறார், ஜைனர்களின் விதி, துறவு போன்ற சித்தாந்தங்களிலும் நம்பிக்கை&nbsp;உடையவர். அதேபோல ஜைனர்கள் நம்புவது போலவே இல்லற இன்பமும், களவொழுக்க&nbsp;இன்பமும் கடைசியில் துறவுக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்றும்&nbsp;நம்புகிறார். இறையனார் களவியல் உரை இயற்றிய இன்னொரு இலக்கண ஆசிரியரான&nbsp;நக்கீரரும், தொல்காப்பியரைப் பின்பற்றி களவொழுக்கமும் காம உணர்வுகளும்&nbsp;உத்தரகுருவுக்கு மனித ஜீவனை இட்டுச் செல்லும் பாதைகள் தாம் என்று<br>அவற்றைச் சிறப்பித்து நியாயப் படுத்துகிறார். உத்தர குரு கந்தர்வர்கள்&nbsp;வாழுமிடம். ஜைனர்கள் அடைய விரும்பிக், கொண்டாடும் ஸ்வர்க்க பூமி. ஜைனர்கள்&nbsp;பார்வையில் துறவு நிலை கசப்பானது தான். அக்கசப்பு மருந்துக்கு பூசப்பட்ட&nbsp;இனிப்பு தான் காமம் என்று காமத்திற்கு நியாயம் கற்பிக்கின்றனர். 

<br> 

காதா சப்த சதி பேசும் காதல் உணர்வு நிறைந்த உலகை ஏழாம் நூற்றாண்டுக்குப்&nbsp;பிறகு தான் சமஸ்கிருத கவிதை எடுத்தாளத் தொடங்குகிறது. இதற்கு முன்னாலேயே&nbsp;காளிதாசனின் சாகுந்தலம், குமார சம்பவம் போன்ற காவியங்களும் காதல் உலகைச்&nbsp;சித்தரிப்பவை தான். இருந்தாலும், காதா சப்தசதி போன்றே சமஸ்கிருதத்திலும்&nbsp;அமரு சதகம் என்றொரு தொகுப்பிலிருந்து தான் சமஸ்கிருதக் கவிதை காதல்&nbsp;உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. 

<br> 

உதாரணமாக, பிராகிருதத்திலும், தமிழிலும் காணப்பட்ட காதல் வாழ்க்கைக்&nbsp;காட்சிகளுக்கும், கூறுகளுக்கும் இணையாக கீழ்க்கண்ட சமஸ்கிருத கவிதைகளைச்&nbsp;சொல்லலாம். 

<br> 

'''''"இனி எப்போது சந்திப்போம்?"<br>யாரும் அறியாது?<br>(கேட்பது தலைவன்)''''' 

''

'''''"அவள் பதில் பேச இயலவில்லை<br>அவர்களைச் சுற்றி இருந்தனர்<br>எண்ணற்றவர். அவனை ஏறிட்டு நோக்கி<br>தன் கையிலிருந்த தாமரை இதழ்களை<br>குவித்து மௌனித்திருந்தாள்"''''' 

''

('''இரவில் என்று குறிப்புணர்த்தப்படுகிறது) (261. தண்டியின்&nbsp;காவ்ய தர்சனம்)''' 


இன்னொன்று: யாரும் அறியாது காதலனைக் காணச் செல்வதாக எண்ணிச் சென்றால்&nbsp;நிலவு பார்த்து விட்டதே என்று சலித்துக் கொள்ளும் காதலி 



'''''சலங்கைகளும் உறங்கி விட்டன<br>அயலாரும் உறங்கி விட்டனர்<br>வெளியே மெத்தென காலெடுத்து வைத்தேன்<br>காஷ்மீரத்துப் பாவையின் ஸ்தனம் போல்<br>ஒளிவீசிப் பார்த்திருக்கும் இப்பாதகன்<br>சந்திரனும் (834. சுபாஷித ரத்னகோசம்)''''' 

<br> 

இதே சலிப்பை வெளியிட்டு அலுத்துக்கொள்ளும் தலைவி ஒருத்தியை சில&nbsp;நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழில் நாம் பார்த்து விட்டோம். 

<br> 

'''''கருங் கால் வேங்கை வீ உகு துறுகல்<br>இரும் புல்கிக் குருளையின் தோன்றும் காட்டிடை<br>எல்லி வருநர் களவிற்கு<br>நல்லை அல்லை நெடு வெண்ணிலவே (நெடு வெண்ணிலவினார் - குறுந்தொகை 47)''''' 

<br> 

இதே உணர்வுகளை பிராகிருத காதா சப்தசதியிலும் வெளியிடுகிறாள் இரவில் தன்&nbsp;காதலனைத் தேடிச் செல்லும் ஒரு மங்கை 



'''''முன்பொரு நாள்<br>ராகு கொய்தானே<br>இம்மூடன் தலையை<br>திருந்துவானில்லை.<br>பகைவன் இவன்<br>காதல் கன்னியருக்கு.<br>கொண்டு செல்லட்டும்<br>இப்பாவி தலையை<br>இன்னொரு முறை (515. காதா சப்தசதி)'''''

<br> 

ஆனால் இவ்வகைப்பாடல்களின் மரபு காதா சப்தசதி மூலம் சமஸ்கிருதக் கவிதைக்கு&nbsp;வந்து சேர்ந்த ஏழாம் நூற்றாண்டின் காலகட்டத்தில், சுதந்திரமான இம்மரபுத்&nbsp;தமிழில் இலக்கணச் சட்டகங்களாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டன. கவிஞனின் இயல்பான&nbsp;கவித்வ வெளிப்பாடு, இலக்கணமாக விதிக்கப்பட்டு விடவே அவை கவிஞர்களால்&nbsp;மீறப்படவேண்டியவைகளாகிவிட்டன. அன்னிய மதப் போதகர்களும் துறவிகளும்&nbsp;மதப்பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டனர். அவர்கள் அதிகாரம் மக்களிடையே விரோத&nbsp;உணர்வைத் தூண்டின. இதன் காரணமாக, ஹிந்து மதம் புணருத்தாரணம் பெற்று மக்களிடையே செல்வாக்கு பெறத் தொடங்கியது. தெய்வம் தூர நின்று&nbsp;வரம் அளிக்கும் ஒன்றாக அல்லாது ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தனக்கு மிக<br>நெருங்கிய ஒருவனாகக் காணப்படத்தொடங்கியது. அகப்பாடல்களிலிருந்து பரிணாமம்&nbsp;பெற்ற பார்வையாக கடவுள் காதலனாக கற்பிக்கப்படுதல் மதுர பக்தி எனப்பட்டது.<br>மன்னனின், கொடை வள்ளல்களின் புகழ் பாடும் புறப்பாடல்களிலிருந்து பெற்ற&nbsp;பரிணாமம் தான் கடவுளுக்குத் தன்னை அடிமையாக பாவிக்கும் தாஸ்ய பக்தி&nbsp;எனப்பட்டது. அகப்பாடல்களில் தலைவனைக் குறிக்கும் பெயர் சொல்லப்படாத 'அவன்'&nbsp;தான், பக்திப் பாடல்களில் தெய்வத்தைக் குறிக்கும் 'அவன்' ஆகப் பரிணாமம்&nbsp;அடைந்தது. அதே போல தலைவனின் காதலுக்கு ஏங்கும் தலைவியைக் குறிக்கும்&nbsp;'அவள்" கடவுளின் அருளுக்கு ஏங்கும் பக்தன் தன்னைப் பெண்பாலாகக்&nbsp;கற்பித்துக் கொண்டு 'அவள்' ஆகிறான்,. தலைவனுக்கும் தலைவிக்கு இடையே தூது<br>செல்லும் அகப்பாடற் 'சகி'யின் இடத்தை பக்தனைக் கடவுளின் பாதங்களுக்கு&nbsp;இட்டுச் செல்லும் ஆசார்யன் எடுத்துக்கொள்கிறான். பெரும்பாலும், கண்ணனோ,&nbsp;முருகனோ, சிவனோ ஆன 'அவனுடன்' கவிஞனும் பக்தனுமான 'அவள்' நேராகவே&nbsp;பேசிவிடுகிறான். இடையே சகி வருவதில்லை பெரும்பாலும். 

<br> 

உதாரணத்திற்குத் திருமங்கை ஆழ்வாரின் ஒரு பாசுரத்தைப் பார்க்கலாம்.



'''''தஞ்சம் இவர்க்கென் வளையும் நில்லா:<br>நெஞ்சமும் தம்மதே, சிந்தித்தேற்கு<br>வஞ்சி மருங்குல் நெருங்க நோக்கி,<br>வாய்திறந் தொன்று பணித்ததுண்டு<br>நஞ்ச முடைத்திவர் நோக்கும் நோக்கம்;<br>நானிவர் தம்மை யறிய மாட்டேன்<br>அஞ்சுவன் மற்றிவர் ஆர்கொல்? என்ன:<br>அட்டபுயகரத் தேன் என்றாரே. ( பெரிய திருமொழி,&nbsp;திரிபுரம் - 1126 )''''' 

<br> 

அகப்பாடலகளில் குறிப்பிடப்படும் அதே 'அவன்'-ம் 'அவள்'-ம் தான். தன்&nbsp;காதலனுக்காக ஏங்கும் தலைவியின் கைகளில் நில்லாது நழுவும் அதே வளையல்கள்தான். இவர்களையும் இந்தக் கைகளில் தங்காது நழுவி விழும் வளையல்களையும்&nbsp;முன்னர் காதா சப்தசதியிலும் அகப்பாடல்களிலும் பார்த்தோம். இங்கு&nbsp;காதலுக்கு ஏங்கித் தவிக்கும் 'அவள்' இடத்தில் இருப்பது கவிஞன். கவிஞன்&nbsp;தன்னை 'அவள்'-ஆக கற்பித்துக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், தனக்குத் திருமங்கை&nbsp;என்று பெண்பால் பெயரையும் சூட்டிக் கொள்கிறான். 



வெங்கட் சாமிநாதன் (தொடரும்) 

--[[பயனர்:Ksubashini|Ksubashini]] 11:37, 18 ஆகஸ்ட் 2010 (UTC) 

[[Category:எழுத்தாளர்கள்]] [[Category:வெங்கட்_சாமிநாதன்_பக்கங்கள்]]