மரபு விக்கி - பயனர் பங்களிப்புக்கள் [ta]

Rama - Part 1

2013-01-21T05:15:18Z

Dev:

=== Rama the righteous ===

“Was it a vision or a waking dream?” wondered John Keats in his Ode on a Nightingale. The story of Rama does fill us with a wonder not dissimilar to that of Keats in many respects. ‘Is it possible for a man, a mere human being to conduct himself in this way?’ we muse. ‘Is it at all possible for any single one of us to place righteousness above everyone, father, mother, guru, brother, wife and his own self? Is it possible for anyone of us to accept the crown this day and move on to the jungle the very next, for no fault of ours, just for the sake of upholding the promise that the father made to the step-mother in the distant past, which she utilises now to turn the tables? That too when the father says, ‘You need not listen to me; you may fight and get your kingdom back,’ and the gurus subscribe to that view?

Quite unusual human traits grip us before we complete just the first two books of the great epic, Bala and Ayodhya Kanda. This man’s penchant for righteousness takes us not by surprise but by shock. He refutes his master Vasistha, turns his request down to come back and take the crown; chides the eminent sage Jabali when he proffers pure reason and logic that permit Rama to come back to Ayodhya to accept the crown. “Dasaratha was none to you,” he argues and says, “nor were you related in anyway to him. The king was not you, while you are not the king (Dasaratha); therefore do what is recommended (to you). The father is only an efficient cause of a creature; it is only the sperm and the ovum conjointly retained by a (prospective) mother during the nights favourable for conception that constitute the material cause of a human being in this world. The aforesaid king has departed to the destination where he was bound to go (viz., back to the five elements, form which he had sprung up). Such is the natural way of created beings, while you are being harassed for no purpose.” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 108, Sloka 10 – 12)

‘Rama you need not be bound by what Dasaratha promised to Kaikeyi. It was not your promise; and Dasaratha was responsible along with your mother just for your birth and no more. The entire population of Ayodhya and we and Bharata desire that you are the one who should be installed on the throne of the country. Therefore, there is no reason why you should continue to remain in exile.’ Any of our present day statesmen would need no more than this argument to retain his seat of power. But not so for this man! He hits him back with an equally potent logic and wisdom and says, “The advice that you have tendered on this occasion in order to make available to me the pleasures of sense, which are agreeable (to all) is not (really) worth following, although appearing as such, and is unwholesome, though appearing as wholesome,” (Ibid, Canto 109, Sloka 2), cites the Vedas and other scriptures and questions, “Wherefore, then, shall I, who know all this, not carry out the behest of my father which was based on truth and solemnized through swearing by truth, true to (my) promise as I am? Neither from greed (of sovereignty) nor even from infatuation nor again from ignorance shall I, overpowered by obtuseness of understanding, violate the sanctity of my father’s pledge (given to mother Kaikeyi) true to my promise, (as I am).” (Ibid, Sloka 16 and 17)

‘I stick to my promise and it is my word which is dearer to me more than my own life,’ he declares later to Sita in the forest when she tries to stop him from killing the ogres at the request of the Rishis there -
<blockquote>அபி அஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம் த்வாம் வா ஸீதே ஸலக்ஷ்மணாம் | ந து ப்ரதிஜ்ஞாம் ஸம்ச்ருத்ய ப்ராம்ஹணேப்யோ விசேஷத: ||” </blockquote>
he says, “For truth is always dear to me. I can even give up my life or you together with Lakshmana but not my plighted word given especially to the Brahmanas.” (Ibid, Aranya Kanda, Canto 10, Sloka 18) And remembers to add,
<blockquote>“மம ஸ்நேஹாத் ச ஸௌஹார்தாத் இதம் உக்தம் த்வயா வச: | பரிதுஷ்டோஸ்மி அஹம் ஸீதே ந ஹி அநிஷ்ட: அநுசாஸ்யதே || </blockquote><blockquote>
ஸத்ருசம் ச அநுரூபம் ச குலஸ்ய தவ சோபநே |”
</blockquote>
“O Sita! I am fully pleased. For a person is never advised unless he is dear. And it is becoming and proper not only for you but for your family too, O beautiful lady! You are dearer to me even than life, being my companion in Dharma.” (Ibid, Sloka 21)

‘I hold my life dear like everyone else, but you are dearer to me than my life. You are my companion in the performance of Dharma. Lakshmana is dearer to me too than my life. But if such a situation arises, I would rather stand for truth, than for my own life, or you or Lakshmana. I would give up everything, including my life and you both. But not truth.’

Unimaginable. A person who displays so many traits which are in the likeness of every common man, declares in no uncertain terms that the chief driving force in his life is Truth and nothing but Truth and lives for it. And finally, when he had to give up Sita, it was for the sake of righteousness; when he had to give up Lakshmana, it was for the sake of this Truth and when he gave up his own life in the river Sarayu, it was in part due to this very same penchant for truth that remained with him until the very last moment.

That is why, even Western scholars like J L Brockington who did extensive research on Valmiki Ramayana and are of the view that Valmiki did not portray his Rama as an avatar; and the Bala and Uttara Kandas are later additions by poets other than Valmiki, still choose to call Rama, the righteous. In fact, Brockington calls his book by the name ‘The Righteous Rama.’

=== A man or an avatar? ===

Many have been the Western as well as Indian scholars who have gone into the question of whether Valmiki saw his Rama as an avatar or as a human being, the best of all that mankind had seen until that time. Brockington is one of the many eminent scholars who have analysed the Ramayana of Valmiki threadbare, analysed the structure, gone into the grammatical and linguistic aspects, studied the pattern of the verbal system, construction of sentences et al, which go into the mould that a poet adopts for himself, that goes to bear the stamp of his own particular style and have come to several important conclusions. How far and to what extent the conclusions can be accepted per se is another question. But the conclusions are nonetheless important, though we may have to rework on certain points, question the logical validity, test the theory propounded by him with contradicting external – but at the same time undeniable – evidence and see the result for ourselves. They form a very sound and plausible basis for us in our quest for what might be closer to the truth.

According to Brockington, Valmiki could not have composed the Bala and Uttara Kandas, which were enriched by oral tradition down the generations of bards who recited and interpreted the ‘core book’ that consisted only of five cantos, namely, Ayodhya, Aranya, Kishkinda, Sundara and Yuddha Kandas.

“The original story,” he states at the very beginning of his book ‘The Righteous Rama’ and continues, “began no doubt with some version of the court intrigues which open the Ayodhya Kanda, now the second book of the epic. Here we are introduced to the aging king of Ayodhya, Dasaratha, his wives Kausalya, Bharata, son of Kaikeyi and Lakshmana and Satrughna, sons of Sumitra…” and at the end he concludes that the story, which Valmiki could have composed somewhere between the 3rd and the 5th centuries BC was spread by bards reciting it to the masses, adding a few more details every time. ‘And that’s how,’ he concludes, ‘what started as a story of a king slowly transformed into a religious text, narrating the descending of the Lord on earth, assuming human form, depicting Rama the king as an avatar of Vishnu.’

‘This concept of an avatar was not there,’ argues Brockington, ‘when Valmiki composed his grand epic.’ Roughly put, the essence of his arguments would boil down to this. After the composition of the epic, as it has to happen, bards got the epic by heart, recited it to the masses and moved about the country from the northernmost corner of this vast continent, to the southernmost tip, adding a few scenes in each geographical junction where they stayed for a while, to tell the people that ‘Rama was in their place, close to them,’ so that a sense of belonging is created and the story can be appreciated and can become more absorbing. With the passage of time, generations and crossing of geographical boundaries, the epic grew up, evolved and took shape. Brockington breaks this entire evolution into five stages, the first one being the ‘creation of the core book’.

“It is during the second stage,” he argues, “the complex inter-relationship of mutual borrowing with the Mahabharata begins.” He points to the existence of the story of Rama in the Mahabharata, which itself is an acknowledgement of the exceeding popularity of Ramayana. “During the second stage also the divergence into Northern and Southern recensions was taking place, and was largely complete before the fixing of the Uttara Kanda in the later part of the third stage. It had already progressed significantly by the time of the Mahabharata borrowings from the Ramayana…” he continues.

In essence, what he argues is this, at this point. ‘The story of Rama, which is narrated to Yudhishthira by Markandeya in the Vana Parva in order to strengthen his flailing spirit, contains the core events of Ramayana. Since these two epics were not distanced in time by the passage of comparatively long number of years, the version in Mahabharata, namely, Raamopaakhyana would be much closer in details to its original. He then points out the number of differences by way of events narrated, between Valmiki Ramayana and the Raamopaakhyana.

There of course are many differences between these two, the chief among them being the absence of Agni Pravesa in the Raamopaakhyana. But then, there are differences in the events described in the synopsis that appears in the Bala Kanda (which is supposed to be an interpolation according to Brockington and many others) and the main course of events, one of which is the absence of the second repudiation of Sita!

=== Proof by absence ===

‘The Raamopaakhyana in the Mahabharata does not contain many of the important details that are found Valmiki Ramayana in its present form. And therefore, obviously,’ concludes J L Brockington, of whom we have been discussing in our last post, ‘these missing details in the Raamopaakhyana were deftly inserted into the text of Valmiki, much later, certainly later than Mahabharata.’ It is his conclusion that the Mahabharata must have been composed when Valmiki Ramayana was undergoing its changes – or ‘evolution’ as it is called – in the second stage (of the five stages that Brockington has broken the process of ‘evolution’ into) and this must have been roughly around the first century BC. To quote him, “Most probably the Raamopaakhyana was composed around the middle of the second stage, in perhaps the first century BC.”

He then enlists some of the details that are not narrated in the Raamopaakhyana of Mahabharata. “The Raamopaakhyana in fact contains no reference to several of the more obvious additions of the second stage, for example Dasaratha’s account of his slaying of the ascetic youth (though mentioning Dasaratha’s death), Bharadvaja’s entertainment of Bharata’s army, Jabali’s and Vasistha’s speeches to Rama, Sita meeting with Anasuya, Valin’s accusation of Rama and his reply, Hanuman’s killing the sons of Ravana’s ministers and Rama’s first encounter with Ravana, to name only the most prominent episodes and thus the most likely for inclusion,” he says. That is to say, for example, since Raamopaakhyana does not mention anything about the first war of Rama with Ravana, this could not have been there in the ‘original’ version of Valmiki and that this particular scene must have been ‘created’ by some later bard and has thus found its place in the Valmiki Ramayana in its present form.

This conclusion has a serious implication. Though the researcher does not mention it explicitly, by exclusion of this scene from what is proposed to be the ‘original rendition’ of Valmiki, one would have to take out, deprive Rama of the highly commendable, extremely righteous, wonderfully generous gesture of restraining himself from persisting in his fight against Ravana when he stands without his chariot, any of his weapons or anyone of his army, alone, saying, “I know you stand agonised through (continued) fighting. (Therefore) depart (for the present), O king of the rangers of the night! Re-entering Lanka and resting (awhile), sally forth (again), (duly) mounted on a chariot and armed with a bow, then (remaining) seated in your car, you shall witness my strength.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 49, Sloka 143)

This is one scene which Kamban has beautifully rendered in Tamil. It is a very famous and oft-quoted line -  ‘இன்று போய்ப் போர்க்கு நாளை வா.’ Since you have lost your all and stand alone without weapons, go back now. Take rest and come back tomorrow. Let us resume the war after you rest and rejuvenate. And if this ‘first war’ is brushed aside as ‘interpolation’ simply because Raamopaakhyana in the Mahabharata does not mention it, you are depriving Rama of one of his most splendid qualities – observing restraint in the battlefield against his sworn enemy, when the latter was defenceless, helpless and was most vulnerable.

Without hinting at this implication, Brockington simply moves on, “It does allude to episodes which it is reasonable to infer have been elaborated rather than inserted – such as Sita’s spirited rejection of Ravana before he seizes her – but always in a way that is consistent what may be expected to have lain behind the present expanded version.” That is, a few scenes were of course narrated by Valmiki; but going by what the Raamopaakhyana says, it only leads us to infer that such episodes as Sita’s highly spirited response to Ravana when he sheds his Sanyasi make-up and begs for her love, were not ‘so spirited’ when Valmiki composed his epic; but were elaborated by later hands, bards reciting the story to the masses have worked up the words of Sita, and have elaborated – added their own Slokas to – the ‘original’ of Valmiki. However, such elaborations, he suggests, have been done very well, and in consistence with the ‘original’ so that the ‘elaboration’ does not stand out and allow itself to be detected easily.

And then he drops the bomb. “To cite just one significant example, it refers to the arrival of the trio at Sarabhanga’s hermitage but not to Indra’s previous arrival, which seems to form part of the process of enhancing Rama’s status culminating in his identification of an avatar.”

We have narrated this scene at the hermitage of Sarabhanga, when discussing Sita. (See: Being a human and also What remains – a glimpse). This is one of the strong points that underline the idea that Valmiki did perceive his Rama as an avatar, beyond Bala Kanda. That is, even if it is accepted that the assumption the whole of the Bala Kanda – along with Uttara Kanda – is taken as an interpolation, where the concept of ‘avatar’ is presented in what constitutes the ‘core book’ that Brockington argues about. He brushes this scene aside pointing to the absence of this ‘presence of Indra’ at the hermitage of Sarabhanga.

Hmm. What else?

=== A structure without cement ===

We have been discussing that one of the important conclusions that Brockington draws on the basis of Raamopaakhyana of Mahabharata is that Rama was not depicted as an avatar of Vishnu and that Raamopaakhyana does not portray him that way, which evidences the fact that Valmiki’s ‘core book’ did not – till the time of the composition of Mahabharata, which according to him was composed during the first century BC – contain this concept of an avatar.

“Raamopaakhyana is contemporary with the middle of the second stage,” he contends (the second stage refers to the second of the five stages of the process of ‘evolution’, which according to him the Valmiki Ramayana has undergone to reach its present form) and says, “and precedes the addition of Bala and Uttara Kandas, probably forming the source of their nuclei. Nevertheless, the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth is clearly similar to that of the third stage (and also the beginning of the Ayodhya Kanda and end of the Yuddha Kanda) so again there is a suggestion of some overlap between the second and third stages.”

Simply put, ‘Rama as an avatar’ (which is the connotation couched under the long winding phrase “the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth”) developed in the third stage in the process of ‘evolution’. The Raamopaakhyana is a contemporary of the ‘second stage version’ of Valmiki Ramayana. “Yet the Raamopaakhyana is not likely to have been the innovator in this respect,” he adds, meaning, ‘though the concept visualising Rama as an avatar was taking shape parallelly, this ‘idea’ was not triggered in by Raamopaakhyana, because, “the rationale of its inclusion at that point in the Mahabharata is that Rama is human and that is its overall attitude.”

‘Such an idea seems to have been taking shape at that time,’ he infers, ‘however, the Mahabharata version of Ramayana did not include it in its text.’ Listen to him in his own words. “It is more probable that ides of Rama’s divinity were beginning to be current in the milieu in which the Ramayana circulated, without as yet being accepted into the text, and that the Raamopaakhyana from outside was less inhibited about including them, despite some inconsistency with its own basic position.”

If one goes through this particular portion in the Mahabharata, one is tempted to buy the argument of Brockington, blind-folded. As we mentioned earlier, Markandeya narrates the Raamopaakhyana to Dharmaputra in the Vana Parva, when the Pandavas are undergoing their exile. ‘Even such a great soul as Rama suffered exile in the jungle,’ Markandeya tells Yudhishthira. The whole purpose of this narrative is to tell the Pandavas that they were not alone in their misfortune and there were more or less similar instances in earlier times and there were kings who had undergone periods of misery and suffering. It is with this in view, in fact, the story of Nula is related to them earlier by sage Brihadaswa, in order to tell Dharmaputra that there lived a king who lost his all – like him – in a game of dice and regained it later, after undergoing miseries of an untold nature.

With such a purpose in view, Markandeya tells this to Yudhishthira. “O bull of the Bharata race, even Rama suffered unparalleled misery, for the evil-minded Ravana, king of the Rakshasas, having recourse to deceit and overpowering the vulture Jataayu, forcibly carried away his wife Sita from his asylum in the woods. Indeed, Rama, with the help of Sugriva, brought her back, constructing a bridge across the sea, and consuming Lanka with his keen-edged arrows.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 272 – translated by Kisari Mohan Ganguli) On this, Dharmaputra wants to know the story of Rama and here is how the birth of Rama is narrated by Markandeya.

"Markandeya said, 'Listen, O prince of Bharata's race, to this old history exactly as it happened! I will tell thee all about the distress suffered by Rama together with his wife. There was a great king named Aja sprung from me race of Ikshwäku. He had a son named Dasaratha who was devoted to the study of the Vedas and was ever pure. And Dasaratha had four sons conversant with morality and profit known by the names, respectively, of Rama, Lakshmana, Satrughna, and the mighty Bharata. And Rama had for his mother Kausalya, and Bharata had for his mother Kaikeyi, while those scourge of their enemies Lakshmana and Satrughna were the sons of Sumitra. 
<blockquote>விதேஹராஜோ   ஜநக:    ஸீதா    தஸ்யாத்மஜா விபோ | யாம் சகார ஸ்வயம் த்வஷ்டா ராமஸ்ய மஹிஷீ ப்ரியா || </blockquote>
And Janaka was the king of Videha, and Sita was his daughter. And Tvashtaa ( Brahmaa) himself created her, desiring to make her the beloved wife of Rama. I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth.” (Ibid)

This portion does not speak anything about the ‘aswamedha’ and the ‘putra kameshti’ sacrifices conducted by Dasaratha; the emergence of the ‘payasa’ from the sacrificial fire and the way the king shared it among the queens. It just says Dasaratha, son of king Aja, had three queens, by whom he had four sons. And it also does not say anything about the celebrated ‘ayoni sambhava’ that Sita is. It just says that she is the daughter of king Janaka of Videha. The narration of birth ends there, which is emphasised by the Rishi’s saying, “I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth,” who then moves on to narrate the birth of Ravana and his ancestry.

That lends credence to the claims of Brockington indeed. But then, as we have always been emphasising, it is always necessary to look at the picture in toto rather than basing our conclusions on a sloka here and a sloka there. That is where the whole structure of the eminent scholar of Ramayana collapses. A well tessellated platform; but without cement.

=== How does that prove! ===

As we observed, it is true that the Raamopaakhyana, while speaking about Rama’s birth, is silent on his being the avatar of Vishnu. But that doesn’t prove anything! Inasmuch as Raamopaakhyana is a story retold, it is not necessary for it to go into all the details and to resemble its original, event for event. The faithful repetition of an event from what is supposed to be the ‘original’, in a story retold, does not confirm the correctness or otherwise of the original and the absence of such event or events do not prove that the ‘original’ or ‘core book’ would not have contained that ‘missing’ portion as well. For example, take a look at this passage from Raamopaakhyana, which describes the events from the birth of Rama till the decision to enthrone him is taken.

"Markandeya said, 'The pious king Dasaratha, ever mindful of the old and assiduous in religious ceremonies, was greatly pleased when these sons were born. And his sons gradually grew up in might and they became conversant with the Vedas together with all their mysteries, and with the science of arms. And when after having gone through the Brahmacharya vows the princes were married, king Dasaratha became happy and highly pleased. And the intelligent Rama, the eldest of them all, became the favourite of his father, and greatly pleased the people with his charming ways. And then, O Bharata, the wise king, considering himself old in years took counsel with his virtuous ministers and spiritual adviser for installing Rama as regent of the kingdom. And all those great ministers were agreed that it was time to do so.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 275 – translated by Kisari Mohan Ganguli)

Any keen reader would not fail to notice what is missing here. Rama’s marriage. The Raamopaakhyana does not mention anything about the way Rama broke the bow and took the hand of Janaki as well, as it does not mention anything about the performance of the aswameda and putrakameshti by Dasaratha. (By the way, if the Raamopaakhyana does not mention anything about the marriage of Rama and Sita, it does not mean the Mahabharata as such does not mention it! It would be available somewhere else in that enormously bulky epic, which we shall quote, presently.) If one concludes that the ‘core book’ of Valmiki could not have conceived Rama as an avatar, since Raamopaakhyana, a story retold, does not contain any reference to it, it is only logical to conclude that Rama and Sita did not get married at all, since that is also not mentioned there!

Jokes apart. The Raamopaakhyana does contain indirect references to the divine nature of Rama’s birth, though Brockington feels otherwise. When narrating the story of Ravana, Markandeya does mention about the special boons that he received from his Grandsire, Brahma, which assures protection to him from celestials of every kind, excepting men and monkeys. Here is how the boon is asked for and granted. “Thereupon Ravana said, 'May I never experience defeat at the hands of Gandharvas, Celestials, Kinnaras, Asuras, Yakshas, Rakshasas, Serpents and all other creatures!' Brahma said, 'From those that hast named, thou shalt never have cause of fear; except from men (thou shalt have no occasion for fear). Good betide thee! So hath it been ordained by me!” (Ibid, Section 273)

If this idea of the boon given to Ravana is accepted, it is only natural that Ravana had to be killed only by the Supreme Being, assuming the form of the ‘most puny of all puniest of creations,’ namely, men and monkeys. And the Grandsire – Brahma – does mention this to Devas, when they rally around him, seeking to be protected. The Raamopaakhyana gives the assurance of Brahma, as follows. “"Brahma said, 'O Agni, he cannot be conquered in battle by either the gods or the Asuras! I have already ordained that which is needful for that purpose. Indeed his death is near! Urged by me, the four-headed God hath already been incarnate for that object. Even Vishnu, that foremost of smiters will achieve that object!' (Ibid, Section 274) In other words, Brahma confirms that Ravana could not be killed by anyone other than men and monkeys and soon Vishnu would achieve that object. He then commands Indra (who is referred to as Sakra in the following passage, which is his other name)

"Markandeya continued, 'Then the Grandsire also asked Sakra, in their presence, 'Be thou, with all the celestials, born on earth! And beget ye on monkeys and bears, heroic sons possessed of great strength and capable of assuming any form at will as allies of Vishnu!” (Ibid)

‘Indra, you go along with your celestials and beget heroic sons on bears and monkeys and be ready. You will have to be the allies of Vishnu, when he descends on earth.’ I do not know what more evidence is needed to establish that the concept of an ‘avatar’ is there in the Raamopaakhyana too. Another thing. It can be seen that Hanuman is repeatedly referred to as Pavana Kumar in the Raamopaakhyana. Son of the Wind God. Sugriva is referred to as son of Indra and Vali is referred to as son of Surya. Why should all these ‘sons of various celestials’ be born on earth, if it was not for Vishnu to descend in the form of Rama!

The evidences available in Mahabharata are just not confined to the Raamopaakhyana. One has to see elsewhere too in the very same Mahabharata – let us now, for the present confine ourselves to the Vana Parva – where explicit evidence is available.

=== The Parasurama incident ===

The story of Rama as recited to Dharmaputra, known by the name Raamopaakhyana, commences from Section 272 of Vana Parva in the Mahabharata. We were discussing about the absence of a direct reference to the Vishnu’s avatar as Rama though the other references to various characters like Ravana, Hanuman, Sugriva, Vali etc. confirm the existence of such a notion in Raamopaakhyana too.

The reference to the story of Rama in the Mahabharata is not confined to the Raamopaakhyana alone. It is found in several places. Several details not found in the Raamopaakhyana are narrated in several other instances. One such instance is the story of Parasurama meeting Rama. This marks an important milestone in Ramayana since it is here that Rama, not more than a boy, returning from Mithila after his marriage, meets the terror of the Kshatriya race and slights his pride with a smile. And it is here that the celebrated bow of Vishnu is handed over to Dasaratha Rama, by Parasurama.

This portion of the story, though not to be found in the Raamopaakhyana, occurs in the very same Vana Parva, though in a much earlier section, i.e., Section 49. There we see the Pandavas visiting Agastya Ashrama, accompanied by sage Lomasa. After narrating the story of Agastya, sage Lomasa tells Yudhishthira to take a dip in the sacred river Bhagirathi. At that time the sage mentions that it was here that Parasurama bathed to regain his energy that he lost to Dasaratha Rama. Here is the particular portion.

“Bathe ye as ye like in this sacred river, ye son of Pandu! And behold there, O Yudhishthira, the tirtha of Bhrigu that is celebrated over the three worlds and adored, O king, by great Rishis. Bathing here, Rama (of Bhrigu's race) regained his might, which had been taken away from him (by Dasaratha's son). Bathing here, O son of Pandu, with thy brothers and Krishna, thou wilt certainly regain that energy of thine that hath been taken away by Duryodhana, even as Rama* regained his that had been taken away by Dasaratha's son in hostile encounter.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 49, translated by Kisari Mohan Ganguli) [* The Rama (of Bhrigu’s race) referred to here is Parasurama and the Krishna spoken of here is none other than Draupadi, as it is one of the names by which she is known.]

Yudhishthira is taken by surprise to know that even such a glorious person as Parasurama lost his energy and spiritual power and wants to know as to how it happened. Lomasa narrates the birth of Dasaratha Rama at this point.

"Lomasa said, 'Listen, O king, to the history of Rama (the son of Dasaratha) and Rama of Bhrigu's line gifted with intelligence. For the destruction of Ravana, O king, Vishnu, in his own body, took his birth as the son of illustrious Dasaratha. We saw in Ayodhya that son of Dasaratha after he had been born. It was then that Rama of Bhrigu's line, the son of Richika by Renuka, hearing of Rama the son of Dasaratha--of spotless deeds--went to Ayodhya, impelled by curiosity, and taking with him that celestial bow so fatal to the Kshatriyas, for ascertaining the prowess of Dasaratha's son.” (Ibid)

The story then goes on to narrate the event as it is described in Valmiki Ramayana (Bala Kanda Cantos 74 and 75), though with minor differences. One cannot expect a faithful line-for-line reproduction of events in a story which is retold.

Now, the Parasurama incident is a Bala Kanda event. If the Bala Kanda was not in extant at the time when Mahabharata was being composed, one would wonder how at all this incident could find a place in Mahabharata! It is not just here. Once again, in the story of Rishyasringa, we find several references to Dasaratha including the one and his daughter, Santha, whom he gave in adoption to king Lomapada (or Romapada). Once again a Bala Kanda incident.

Not that Brockington did not foresee these questions. He has an answer. Let’s hear him. But before that let’s quickly see the story of Rishyasringa as it is narrated in the Mahabharata, just the bare minimum references.

=== The son-in-law of Dasaratha ===

The story of Rishyasringa, who conducts the aswamedha and putrakameshti sacrifices that Dasaratha performs, is narrated in Section 60 of Vana Parva, Mahabharata. It is to be noted here that the story does not say anything about the sage performing these sacrifices – of which the Raamopaakhyana too is silent – but describes his birth, his father Vibhandaka bringing him up in total isolation, which results in the son not knowing a soul other than his father, especially women, his special ability to bring rains because of the fact that Indra was afraid of him, his being lured to the kingdom of Romapada whose country went rainless for a long number of years, and ends with Rishyasringa’s marriage with the (adopted) daughter of king Romapada, Santa.

This story, once again, is narrated to Yudhishthira by sage Lomasa. Let’s hear the essence in his own words. “Lomasa said, 'This is the pure divine river by name Kausiki. O chief of Bharata's race! And this is the delightful hermitage of Viswamitra, conspicuous here. And this is a hermitage, with a holy name, belonging to Kasyapa of mighty soul; whose son was Rishyasringa, devoted to penances, and of passions under control. He by force of his penances caused Indra to rain; and that god, the slayer of the demons Vala and Vritra, dreading him, poured down rain during a drought. That powerful and mighty son of Kasyapa was born of a hind. He worked a great marvel in the territory of Lomapada. And when the crops had been restored, king Lomapada gave his daughter Santa in marriage to him, as the sun gave in marriage his daughter Savitri.”

But then who was the princess Santa? We do not get any clue about her in the above narration found in the Mahabharata, excepting that she was the ‘daughter’ of king Romapada (spelt as Lomapada in some recensions). If one wants to know anything more about this princess given in marriage to sage Rishyasringa, one has necessarily to go to the Bala Kanda of Ramayana. The Bala Kanda of Valmiki Ramayana (Canto 10) gives an almost similar account of the way in which sage Rishyasringa is lured to the country of king Romapada, by comely maidens, whom the boy mistakes for other sages. The description given in the Kamba Ramayana (which of course is a much later – a minimum of a couple of thousand years later – version as compared to Valmiki or Vyasa) is not any different.

Dasaratha, on the advice of his minister (who normally is portrayed as his charioteer) Sumantra goes to the palace of king Romapada, who was a close friend of his. And the Bala Kanda of Valmiki says - 
<blockquote>“By Romapada was made known to the enlightened Rishyasringa (the son of Vibhandaka) his friendship (with the emperor) as well as the relation in which the emperor stood to the sage (being the real father of his wife, Santa) as also how Santa was given in adoption by the emperor to Romapada, who was issueless, at the latter’s request.”                                                                         (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 10, Sloka 17 and 18) </blockquote>
The Mahabharata simply gives an account of the events in the Ramayana. It might repeat certain events, it might supplement, or complement, or amplify, or miss out certain details. Because the details were so well known and not giving a vivid and exact account of every single detail would not make any difference to the reader, for they were there, always around by oral tradition. What is missing there could be found, amplified here and what is missing here could be found there, of course, with slight variations.

But the theory has an answer, in particular to the Parasurama incident and the story of Rishyasringa found in Mahabharata. Here is what Brockington argues. “Two particularly late passages, on the evidence of their religious implications are the Rishyasringa and Parasurama episodes (1.8 – 10 and 73 – 5)* which quite possibly fall after this date.” (*This stands for Bala Kanda Canto 8 to 10 and 73 to 75). By the phrase “which quite possible fall after this date,” is meant ‘later than the end of fourth century.’ He very carefully avoids whether or not the expression ‘fourth century’ stands for BC or AD. But obviously what he means is 4th century AD. For, according to him, even the Raamopaakhyana was composed during 1 BC. And how does one arrive at these curious dates? Style! The style that is found in the texts – portions of it – varies. ‘These two epics have borrowed from each other mutually.’ That is, later bards have mixed events from one epic with the other; worked up, amplified, missed, and did everything.

Okay. And then, what about the meeting of Hanuman and Bhima, where you find a striking similarity of the metaphor employed in the Uttara Kanda of Valmiki Ramayana? What about the tribute paid by Vibishana when Yudhishthira conducted the Rajasuya? The scholar is silent about these. He does not even recognise these two characters of Ramayana appearing in the Mahabharata.

Even if Vibishana’s role may once again be branded as an insertion, the meeting of Hanuman and Bhima in the Vana Parva bears a vital clue, for it cannot be put aside as another insertion because it contains the reason why the standard – flag – of Arjuna’s chariot has Hanuman on it.

=== Like fire, like wind ===

What we are going to see today is section 146 of Vana Parva, Mahabharata, that is to say, about a little more than 130 sections before Raamopaakhyana starts. This happens when the Pandavas and Draupadi reach the peak by name Gandhamadana where a divine lotus, Saugandhika pushpa, wafts across in the passing wind and drops in their path. Draupadi picks up the flower and desires to have more of it and Bhima sets about in search of the flower, picks up the scent and goes to fetch it. On his way through lovely hills and dales, he comes across Hanuman, lying with his tail extended across the path

Bhima mistakes him for an ordinary monkey and rudely asks him to clear from his way. Hanuman knows who this Pandava is, and decides to play with him. A wordy duel follows; Hanuman mock-quarrels with Bhima. We know this story. We have narrated this scene in one of our epic story series. (See: Appearance may hide greatness) When finally Bhima gives up and with folded hands and tears in eyes, seeks to know who he is, the Mahabharata narrates as follows:

“Thereupon Hanuman said, 'O repressor of foes, even to the extent of thy curiosity to know me, shall I relate all at length. Listen, O son of Pandu! O lotus-eyed one, I was begotten by the wind-god that life of the world--upon the wife of Kesari. I am a monkey, by name Hanuman. All the mighty monkey-kings and monkey-chiefs used to wait upon that son of the sun, Sugriva, and that son of Sakra, Vali.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 146, translated by Kisari Mohan Ganguli)

This portion gives three important details. That Hanuman is the son of wind-god; that Sugriva is the son of Surya and that Vali is the son of Sakra, or Indra. As we mentioned earlier, this kind of ‘celestials begetting children upon monkeys and bears’ is part of the divine design that took shape in the Bala Kanda. If as it is argued that Rama was not conceived as an avatar by the author of the ‘original core book’ then there is no purpose in Hanuman, Sugriva and Vali taking birth from Vayu, Surya and Indra at all! If this idea of divine birth exists in respect of other characters then there can be no doubt that it did exist in respect of Rama as well, even if Raamopaakhyana does not mention that! This portion underlines the idea of an avatar in the Ramayana being recognised in the Mahabharata. And this portion has a direct reference to that portion in Bala Kanda, where this decision of the Grandsire takes shape.

And then there is the argument of Brockington that Uttara Kanda could not have existed at the time of the composition of Mahabharata. “If the Uttara Kanda was extant in substantially its present form by the fourth century,” he argues, “and in all possibility by the third, it is scarcely feasible to assign the Bala Kanda, which is in general earlier, to the end of the fourth century or later…”

Let us come back to Hanuman’s speech to Bhima. He refers to his friendship with Sugriva. Now, there is a very famous description about this friendship between these two. ‘They played together like fire and wind in their younger days and grew up.’ Listen to Hanuman.

“And, O repressor of foes, a friendship subsisted between me and Sugriva, even as between the wind and fire.” This is a direct quote from Uttara Kanda. Describing the birth of Hanuman, his extraordinary energy, his frolicking among the sages which earned him their curse of temporary loss of memory of his strength et al, sage Agastya tells Rama -
<blockquote>ஸுக்ரீவேண ஸமம் த்வஸ்ய அத்வைதம் சித்ரவர்ஜிதம்| அபால்யம் ஸக்யம் அபவத் அநிலஸ்ய யதா அக்நிநா || </blockquote>
                                                 (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 36, Sloka 40)

“From his very boyhood he developed with Sugriva an unwarying and unbroken friendship, similar to that of the wind with fire.”

And finally, we hear from Hanuman on Rama, when narrating his story to Bhima. “And for some cause, Sugriva, driven out by his brother, for a long time dwelt with me at the Risyamukh. And it came to pass that the mighty son of Dasaratha the heroic Rama, who is Vishnu's self in the shape of a human being, took his birth in this world.”

Unmistakable, undeniable, unchallengeable evidence! This portion cannot be termed as another interpolation since as we mentioned earlier, it is here that Hanuman promises to adorn the flag of Arjuna on his chariot, when the war starts. And we see the mention of the ‘Hanuman flag’ in places without number in the later half of Mahabharata.

Now, even if this may be termed as ‘interpolation’ if not the whole portion, just the particular sloka, then we will turn our attention to Tamil literature, Sangam classics and a few others which are distanced not more than a couple of centuries from Sangam classics.

=== The epics and ancient Tamil literature ===

Both the epics, Ramayana and Mahabharata were popular among the masses even at the time of the Sangam classics and that is how we find several events from the epics mentioned in Sangam poetry as well as the works written in closely subsequent periods, in Tamil. Of the two epics, the Mahabharata is more spoken of and more oft-quoted in ancient Tamil literature, which are clearly more than 2000 years old. Some of these events are supported by the text of Valmiki and Vyasa and some others do not find a mention in their works. This, without doubt, goes to underline the fact that not only did these two epics – as composed by the Sanskrit authors – were extant; but also several other versions, including those composed in Tamil, on the basis of the Sanskrit works, were prevalent at that time. Which means, these works had crossed the geographical boundaries from the north, to thousands of kilometres down south, took roots, were so popular and influenced people so much that they were translated in Tamil as well.

We come to know of the existence of Ramayana in aasiriya-paa metre, through fragments quoted in commentaries on several works. We mentioned this in our study on Sita. (See: Versions vary; values do not – Part II). Similarly, the Mahabharata was rendered in Tamil by poet பெருந்தேவனார், who is the author of the invocation verses in புறநானூறு and குறுந்தொகை These two anthologies form part of the ‘ettuth thogai’ or eight compilations, the period of which starts from 2 BC and goes up to 5 AD. In fact, the poet is distinguished by the title ‘பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்,’ or Perundhevanar who composed the Mahabharata.

These epics were so well-known to the masses that the poets of the Sangam classics have employed the events in them either in passing, making a casual mention, or in similes. For instance, in ‘கலித்தொகை’, the sixth compilation of ‘எட்டுத் தொகை’ the poet சோழன் நல் உருத்திரன் ( Rudran, the good Chola, in modern terms) describes a bull fight. There, speaking of the fighter twisting the neck of the charging bull, he likens the fighter to Aswatthama.
<blockquote>‘ ஆர் இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்   தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்   தோளின் திருகுவான் போன்ம்’                                    (கலித்தொகை:101 முல்லைக்கலி)  </blockquote>
‘Like Aswatthama who went (into Panadava’s camp) in the inky night and twisted the neck of the one who killed his father (Dhrishtadyumna who killed Drona)…’

This Mahabharata incident takes place after the fall of Duryodhana, when Aswatthama is sworn in as Commander-in-chief (with just two warriors remaining on the Kaurava side to command!) and goes out to take revenge on Pandavas. This is mentioned in Srimad Bhagavata Mahapurana as well.

The important thing to note here is that such events are quoted not as direct incidents, but are used as similes. As Dr. C. R. Sarma says in his doctoral thesis, ‘The Ramayana in Telugu and Tamil – A Comparative Study,’ “It is interesting to note that some of the above mentioned stories, which not found in Valmiki’s work, are told in the form of similes which show that the story of Rama was popular among the Tamils, though a complete version of it was not available till the time of Kamban.”

A complete version might or might not have existed before Kamban. However, that Kamban adopted mostly from the version of Valmiki is abundantly clear. Not just the core story, structure and its blueprint alone, but from the poetry of Valmiki as well, in many places. For example the very popular verses of Bala Kanda of Kamban, ‘வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இன்மையால்’ There was no philanthropy since there was no poverty. Celebrated as Kamban’s ideal state. Kamban owes the thought as well as style to Valmiki, who sings of the same Ayodhya as follows  -
<blockquote>“There is no one in that city who has not mastered the six branches of knowledge auxiliary to a study of the Vedas and does not observe pious vows. There is no donor of scanty gifts and no miserable man. There is none who is either distracted in mind or afflicted.” (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 6, Sloka 14 and 15) </blockquote>
Let’s now see a few verses from ancient Tamil Literature, which give us incidents from the epic of Valmiki and show us the idea of Rama as an avatar.

=== One from ‘puram’ ===

Characters and events aside. If one goes through the list of poets who have composed the verses of புறநானூறு, one would be surprised to find a poet by the name vAnmIkiyAr – Valmiki – who is the author of verse 358 of the anthology. May be this is a penname. We do not have a clue. Nonetheless, this itself stands in testimony to the deep influence that the epic had over the Tamils of the Sangam era, that poets assumed the name of the author of Ramayana, celebrated as the ‘adi kavi’ and were proud to be known by that name.

Speaking of puranAnuru one has necessarily refer to that poem of ஊன்பொதி பசுங்குடையார், who sings the praise of the Chola king, chozan seruppaazi-erindha-iLam-cEt-chenni (Verse 378) who showers a liberal gift of gold coins and ornaments on a group of poverty stricken pANan-pANi – male and female bards or minstrels. The group, who had never seen an ornament before, started trying on them in the court itself. Not knowing which ornament goes where, they tried wearing the nose-ring on the finger, the ring for the finger on the ear, the necklace on the waist, and the waistband on the neck etc. ‘virar cheri marabina sevith thodakkunarum,’ here are these innocent lot, who tries to wear the ring for the finger on the ear, ‘sevith thodar marabina viraR seRikkunarum,’ and those who wear the earrings on the finger, ‘araith thodar marabina midatru yAkkunarum,’ and wear the necklace on the waist, the poet goes on to describe the humorous scene.

‘This reminds me, O king, something similar that happened in the past,’ the poet says.
<blockquote>கடுந்தெறல் இராமன் உடன்புணர் சீதையை வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை நிலஞ்சேர் மதரணி கண்ட குரங்கின் செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப்பொலிந் தாஅங்(கு) அறாஅ அருநகை இனிதுபெற்(று) இகுமே                                          [புறநானூறு: 378:13-21] </blockquote>
The lines are quite terse and give the minimum details. Properly supplemented and paraphrased, these lines would read thus. ‘Sita, the wife of the mighty warrior Rama, was taken away by force by that demon, Ravana. On that day, while being taken away, she dropped her ornaments in a bundle from the Pushpaka Viand, among a group of monkeys. The monkeys opened the bundle; and found many ornaments, which they had not seen at all. Knowing, however, that they are meant to be worn, they tried to wear the bangle on their ears, earrings on their fingers, necklace on the waist and frolicked about with a beaming smile. These innocent bards do the same thing here in your presence. Look at them, their act and their smile!

The ease with which the poet is able to put this vivid scene in quite a few words, the quick references and joy of communication that is made possible through a very terse account, testify to the ready familiarity to the story of Rama in the land of Tamils, about a thousand years before Kamban.

And then look at this piece from that ancient collection, பரிபாடல்.

=== Ahalyä, Ravana and Sangam classics ===

It may be recalled that we ventured into having a peep into the Tamil Sangam literature to examine the validity of the claim that Bala Kanda and Uttara Kanda were composed later than the 3rd or 4th century AD. பரிபாடல் is the fifth of the eight anthologies – எட்டுத் தொகை – the period of which though difficult to ascertain, are accepted to have been authored a long time before the 2nd century AD. This is the prevalent view of all Tamil scholars. A <a href=”http://www.tamilelibrary.roxr.com/teli/chrono1.html ”>chronological list of Tamil Literature</a>, based on Prof. Kamil Zvelebil’s book, “The Smile of Murugan” endorses this view.

Verse 19 of paripAdal, by nappaNNanAr is on Lord Murugan and describes the pilgrimage of devotees from Madurai to that ancient shrine, Thirupparam-kundram. The poet goes on to describe the various activities of the devotees on the way to the temple. A few devotees get into an art gallery on the way and gather around different paintings displayed there and discuss spiritedly among themselves, about what is portrayed in the paintings. A particular painting has the image of a cat, a woman, a sage in rage and a rock. The devotees comment, ‘indhiran pUsai’ ;This cat is Indra. ‘ivaL agaligai,’ This is Ahalyä. ‘ivan sendra kavudhaman,’ This sage is Gautama, who was away (at that time). ‘sinan uRa, kal uru ondriya padi idhu,’ And this rock is (nothing but) Ahalyä transformed by the curse of the sage. This painting shows how she was transformed into a rock.

Now, the Ahalyä incident is a Bala Kanda event. The first incident in the epic that brings out the divine nature of Rama explicitly – apart from the killing of Tätakä, Subahu and hurling Märïca far, far away. ‘She remained imperceptible to all until the arrival of Rama,’ says Valmiki. “Under the curse of Gautama, really speaking, she had grown imperceptible to (all) the three worlds pending the sight of Sri Rama, so it is said. Having reached the end of the curse she had (now) come within the range of their sight,” he says. (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 49, Sloka 16)

This variant, of Ahalyä turning into a stone, seems to be a Tamil tradition as is evidenced in paripAdal 19 above, which Kamban has followed in his version. We shall discuss this in detail presently, in our study of Rama.

If paripAdal speaks of a Bala Kanda event, the kalith thogai speaks of an Uttara Kanda incident. Poet Kabilar paints the picture of an elephant poking its tusks at the root of a vEngai tree, pushing it with all its strength, and trying to uproot it. ‘Like Ravana,’ he begins his second verse of kurinjik kali (Verse 38 of kalith thogai). ‘imayavil vAngiya Irnjadai andhaNan, umai amarndhu uyar malai irundhanan aaga,’ Lord Shiva, who took the Mount Meru for his bow (for the destruction of Tripura, at first) was seated on Mount Kailaas, with His Consort, Uma. ‘aiyiru thalayin arakkar kOmaan thodip poli thadak kaiyyir kIzhp pugutthu am malai edutthal sellaadhu uzappavan pOla…’ Ravana, the ten-headed demon king with his hands adorned by bracelets of gleaming gold, tried to lift it up, but could not. This elephant is trying to uproot the tree even as Ravana trying to uproot Mount Kailaas, with Shiva and Uma seated on it.

Though this is mentioned almost throughout the epic in various places from Aranya Kanda to Yuddha Kanda, one has to go to the Uttara Kanda to know the details. This story is narrated to Rama by sage Agastya, in canto 16 of Uttara Kanda of Valmiki Ramayana.

If the Bala and Uttara Kandas were in the ‘process of being composed’ in the fourth century AD, that too in the northern part of the country, how come they were referred to in classics belonging to an age prior to 2 AD! That too on the other side of the country, crossing thousands of kilometres! That is a question for the experts to answer. It is not for us to bang our heads on. But the evidence given thus far, makes the claim that the ‘Bala and Uttara Kandas’ were added to the ‘core book of Valmiki’ in the later part of 3rd century AD and in the earlier part of the 4th, not so strong. Especially when we see சிலப்பதிகாரம், which was written in the second century AD. Or மணிமேகலை which is later by about another two centuries.

=== As old as hills ===

Manimekalai, one of the five major epics of Tamil, goes about the life of Manimekalai, the daughter of Madhavi of Cilappadhikaram. It speaks of Manimekalai obtaining an amudhasurabhi, something similar to the akshyapatra that Draupadi had when the Pandavas were on exile, from which welled up endless quantities of food, for the appeasement of hunger of one and all. Now, there was a woman by name Kayachandikai who was suffering from a strange disease known as ‘யானைத் தீ,’ or a hunger that makes one consume food like an elephant, like fire. Her insatiable hunger comes to an end on consuming a morsel from the amudhasurabhi that Manimekalai had. Kayachandikai narrates her pathetic state to Manimekalai and describes her un-appeaseable hunger. ‘My hunger never ceases,’ she says, ‘Even mountains of food disappear in a trice in my belly.’ And how? Here is how she puts it:
<blockquote>'நெடியோன் மயங்கி நிலமிசைத் தோன்றி அடல் அரு முந்நீர் அடைத்த ஞான்று குரங்கு கொணர்ந்து எறிந்த நெடு மலை எல்லாம் அணங்கு உடை அளக்கர் வயிறு புக்காங்கு இட்டது ஆற்றாக் கட்டு அழல் கடும் பசிப் பட்டேன்.........         (மணிமேகலை : உலக அறவி புக்க காதை)                   </blockquote><blockquote>‘You know, Lord Vishnu (நெடியோன்) assumed a human form and was born on earth. He constructed a bridge across the ocean. The monkeys collected mountains and threw them into the sea for constructing the bridge. Even as those mountains got immersed and disappeared in seconds under the bowels of the sea, so do mountains of food disappear in my stomach.’ </blockquote>
That simile captures several facts from Ramayana. That Rama constructed a bridge across the sea; that the monkeys brought mountains and threw them into the ocean; and on top of all, Rama was known as an avatar of Vishnu, at that time.

Now let us turn to சிலப்பதிகாரம், which, it is agreed all over, belongs to 2 AD, the period during which – according to the arguments – Rama was still known as a human being, a king and not as an avatar even in the north.

Kovalan, the hero of the story is killed by the hasty orders of the king. On the other side, Kannagi, his wife, is in the refuge of cowherds living in the outskirts of the city. The news of Kovalan having been killed is yet to reach them. The cowherds perceive bad omens and perform the குரவைக் கூத்து, to their lord, Krishna, vividly singing his praise. In a long running verse of varying metres, which can easily be mistaken for an AzwAr pAsuram, they praise and appeal to their Lord. I am quoting the particular portion which is of interest to us.
<blockquote>மூவுலகும் ஈரடியான் முறை நிரம்பா வகைமுடியத் தாவிய சேவடி சேப்பத் தம்பியொடும் கான்போந்து சோவரணும் போர்மடியத் தொல்லிலங்கை கட்டழித்த சேவகன்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே ! திருமால்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே !!                                             (சிலப்பதிகாரம்,ஆய்ச்சியர் குரவை- 35) </blockquote>
‘He who came down as Vamana, assumed the form of Trivikrama to measure all the three worlds with his two feet. And he once again came down as Rama; His feet that measured all the worlds were reddened when he walked with his brother in the forests, in exile; Of what avail are those ears that do not listen to the praise of the Lord who destroyed Lanka with its demons! Of what avail are those ears that do not listen to the praise of Lord Vishnu!’

That very clearly mentions not only the Rama avatar, but the idea of dasa-avatar – the ten incarnations – referring to the Trivikrama avatar here and the Krishna avatar and the Mahabharata incidents in other stanzas.

Therefore, the conclusions of researchers like Jacobi, who places the Ramayana in the 6th century BC, Winternitz who believes that it belongs to 3 BC, Macdonell who argues that it should be placed in 5 BC, sound more valid. In fact Winternitz challenges the calculations of Max Muller. But we do not know which one is the closest, almost correct, somewhat precise conclusion! All that we know is, Ramayana is as old as hills. Has been around from time immemorial and will be there sustaining the interest of generations to come, until the last human being breathes on this earth.

=== A story that belongs to all ===

The arguments are endless. Every scholar has his or her own reason(s) to believe in his or her own conclusion. It has to be admitted that despite the fluctuations in the findings as far as the period to which the epics belong, every single one of them has worked sincerely and extremely hard – one has to say that they are superhuman efforts – before he or she has come out with the results. Our purpose is not to question their efforts. Nonetheless, the widely varying conclusions themselves go to prove that it is not possible to arrive at a more convincing and readily acceptable view. Because, one has necessarily to base his or her conclusions on a basic premise, which always turns out to be an assumption. That is to say, their conclusions would be right only if the assumption on which the structure of their arguments is based is accurate. And it is not possible, considering the circumstances and the hoary past to which these works belong, to start working without a basic assumption, which may or may not be close to what can be accepted as ‘accurate’.

That seems to be an impossible task. But it is agreed by almost all, Westerners as well as Indians that the Uttara Kanda was a later addition. But the question of the time during which it was added evades all understanding and almost every conclusion leaves at least a question or two unanswered. That is what we have seen in our earlier instalments.

One thing is very clear. Some of the scholars at least have one kind of an agenda or the other behind their efforts. Everyone, almost everyone I should say, places the Ramayana close to the Vedic period on considerations of the language employed. But then, the ascertaining of the period of the Vedas itself is susceptible to subjective considerations in many instances. As Winternitz puts it,
<blockquote>“When Indian literature became first known in the West, people were inclined to ascribe a hoary age to every literary work hailing from India. They used to look upon India as something like the cradle of mankind, or at least of human civilisation. The better, however, we became acquainted with Indian literature, the more this view had to be given up, and scholars became cautious and suspicious and a tendency arose, to make everything as late as possible.* Indians, on the other hand, have always had a sentimental inclination, to consider their most important woks of literature, above all the Vedas, as immensely old. According to the orthodox Brahmanical view, indeed, the Veda has been created at the beginning of the world and is no human work at all. The historian has to abandon this view, and he has to free himself from all preconceived opinions and inclinations.” (M. Winternitz, ‘Some Problems of Indian Literature’) (* ‘bold’ is mine) </blockquote>
In the context of the ‘fixation’ of a timeframe for the ancient scriptures, what he says speaks volumes. “I, for my part, do not understand why some Western scholars are so anxious to make the hymns of the Rgveda and the civilisation which is reflected in them so very much later than Babylonian and Egyptian culture. Nor do I understand why Indians should think that it adds anything to, or detracts anything from the value of the most beautiful hymns of the Rgveda or the deepest passages of the Upanishads according as they are believed to be a thousand or five hundred years older or later.” (Ibid)

That does not exclude Max Müller as well, says Winternitz  -
<blockquote>“Now it was a mere guess on the part of Max Müller when he gave the dates 600 to 200 BC for the origin of the Sutra Literature. And the assumption of 200 years for each of the periods in the development of the Veda was quite arbitrary. Instead of 200 years he might just as well have said 300 or 400 years. Max Müller himself did not wish to say more than that our Rg veda-Samhita must have been completed at least about 1000 BC.” (Ibid) </blockquote>
What he says about the results of these calculations is even more thought-provoking. “And yet, strange to say, although the foundation on which Max Müller’s calculations were based, was so purely hypothetical and arbitrary, it had become a habit among scholars for a long time, to speak of 1200 to 1000 BC as the date of the Rgveda, which Max Müller was said to have established.” (Ibid)

So far for the historicity of the Ramayana – and Mahabharata as well. I go with M R Yardi, another great Indian researcher of the ancient Sanskrit literature and scriptures, who says,
<blockquote>“Valmiki has portrayed Rama as a moral hero. In him we had a king, who essentially human, triumphed over his human frailties and strictly observed the rules of the moral code (aacharadharma). His just and benevolent rule is celebrated as the Ramarajya, in which all sections of the public enjoyed prosperity, health and happiness. Because of his superhuman qualities, Rama has enthroned himself in human hearts and become the symbol of human culture.”                                                                                                             (M. R. Yardi, Epilogue of Ramayana) </blockquote>
True. Had it not been for this fact, there cannot be a Buddha Ramayana, a Jain Ramayana, a Thai Ramayana, a Laos Ramayana and many more. Minoru Hara speaks of a Japanese version of the Ramayana, in ‘The Ramayana Tradition in Asia,’ edited by Sri V Raghavan. The story of Rama has become so endeared to mankind that every section and almost every nation of Asia has accepted him as its own hero, versions of course varying, while the core remaining the same. The East claims him as his own, while the West says that the story belongs to mankind. “For the history of the literary treasures of ancient India,” says Winternitz “appears to us only as part and parcel of the history of man. In this sense, Indian literature is as much ours as it is yours. The ideas and thoughts of great men belong to mankind, and not to any one country or nation only.” (Winternitz, Some Problems of Indian Literature)

= Sans Bala Kanda? =

All the arguments for and against the Bala and Uttara Kandas remaining as they are, what we are going to see – and have been seeing – is the story as a whole. For, if there was no Bala Kanda and the story started from Ayodhya Kanda, we would then be reading something that begins abruptly, with the information, “The sinless Satrughna, the destroyer of the lasting enemies (concupiscence etc.) was taken away on that occasion by Bharata while the latter was proceeding to his maternal uncle’s home, full of affection as he (Satrughna) was for (Bharata).” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 1, Sloka 1)

That sounds something like one of those modern novels where authors prefer to begin their stories abruptly from somewhere in the middle of the events and go back and forth to give details on the events and characters. With such a beginning, how is the reader supposed to know who is this ‘sinless Satrughna’, what was the occasion on which his brother (at this first Sloka, we are clueless about what is the relationship between Bharata and Satrughna even) took him along, when going to his maternal uncles home etc. What we come to know is that there was a person by name Satrughna, who was sinless and he went to some other country when someone called Bharata went to his uncle’s place.

And then the first canto goes on to speak about Dasaratha, who – in the absence of the details of Bala Kanda – is another stranger to us at this stage and his decision to enthrone his eldest son Rama, though he considered his four sons as ‘his four arms sprung from one’s own person.’ Slowly we come to know that this king Dasaratha had three queens and that Rama was born to the queen by name Kausalya.

Even going by techniques of story telling, one would not be able to buy the argument that in the initial stages the entire Bala Kanda was totally absent. We know that the most familiar way of beginning a story is that oft-repeated and well-worn phrase, ‘Long long ago there lived a king by name…”

For a very long time this was how the stories began. They did not start abruptly. Beginning a story as close to the climax as possible is a technique that is known to the Western world. Sri V V S Aiyar says that it was Aristotle who first formulated the rule for not starting the story from its beginning, a technique known as ‘in medias res.’ “The reader will have noticed that the Ramayana follows in its natural order the life of the hero from his birth and childhood,” says Sri V V S Aiyar, “up to the close of the action which forms the theme. On the other hand the epics of Europe as is well-known, follow their prototype and example, the Iliad, and start the story as near the end as possible, filling in the earlier events by slight allusion as well as by episodic narrative.’

That’s how every single one of our ancient classics has been narrated. They start from the beginning and move smoothly event by event to the end, in a chronological sequence. You take any classic for that matter. It follows the same pattern. Normally it contains a short recital at the beginning, giving out an outline of the story and then move to the main story, once again beginning at the beginning. First event first. This can be seen even in Cilappadhikaram which gives a short recital as well as the sequence of the titles of the cantos. This was something like an index page for them, who were using the palmyra leaves for their medium, which were never page-numbered. Such a habit seems to be non-existent in most of the classics and Dr U V Swaminatha Aiyar draws our attention to this fact when he suspected a few leaves must be missing in a long list of names of flowers in குறிஞ்சிப் பாட்டு and how, left without a clue, he had to travel far and wide for another copy of the work, just because of the practice of indexing and page-numbering was absent.

This habit of short-recital at the beginning was very much in vogue, at least until the time of Cilappadhikaram. We see that this is absent in Kamban and his contemporaneous works like Periya Puranam. At least as far as Periya Puranam is concerned, we have the song, ‘தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்’ to fall back to, to lean on for a reference, at least to look for the number and sequence in which the ‘thiruth thoNdars’ have been listed.

Coming back to the Ramayana of Valmiki, where does the short-recital of Ramayana appear? Where are the details of (though minimum they are) Dasaratha are given? Where do we learn anything about the main hero and his heroine? How do we come to know that so-and-so is married to so-and-so? And – though not very important to the main story and the movement of events – how did the hero marry his heroine? Bala Kanda. Sans Bala Kanda, the story would not mean much to us and reading it would be a task, trying to understand the relationships, which would be extremely complex. Something like that in the Mahabharata, where one has to make a chart and keep a track of the names – different names for the same person and different persons with the same name – and the events as well, because of the various directions to which the story branches off, with its hundreds of sub-plots and stories within story.

Therefore, it is not possible for the story to have been written without the Bala Kanda. At least some portions of it would doubtless have been there, which later were re-classified and regrouped to form what is now known by the name Bala Kanda. And it may be true, to an extent, that the Uttara Kanda came to be added – or at least expanded – by and by. Nonetheless, both these Kandas are important for us, for our study. That’s how we have been dealing with it so far, and that’s how we are going to continue the study of Rama, now.

= The story of a hunter =

The story of the author of the Ramayana, the adi kavi – or the first poet – comes down to us as another hearsay, oral tradition. That he was the son of sage Prachetasa, that his boyhood name was Ratnakara – the jewel mine, or the ocean – and that he picked up friendship with hunters in the forest and grew up as a hunter and way layer, is a well-known story. Some versions say that he was lost in the jungle when he was a boy and was brought up by a hunter and he grew-up in the lines of his foster-father. He tried once to waylay sage Narada (or it may be some other sage as well) who taught him the effects of his sin and that while his family shared his plunder and lived on what he robbed from others, they would not be able to – or even prepared to – share his sins that were accumulated by him. That shocked the robber-hunter Ratnakara. He repented for his ways and asked the sage to guide him to mend his ways.

On the advice of the sage, the hunter Ratnakara sat in deep meditation for long number of years. It was such a long time that he sat without stirring, lost in the inner-consciousness that an anthill formed around him and when we woke up, he had to come out of it. Since he came out of the valmIka or the anthill, he came to be known as Valmiki. ‘வல்மீகாத் ஜாத: வால்மீகி:’ is the saying in Sanskrit ‘One who is born of an anthill.’

There is an interesting variant to the story. The sage who initiated the way layer-cum-hunter into asceticism told him to chant the name ‘Rama’ which he could not. Then the sage pointed to a tree close by which is known by the name ‘marA’ with which Ratnakara was more comfortable and that he meditated on that name, which, while being chanted repeatedly, sounded in the reverse and thus the purpose of chanting the name of ‘Rama’ was achieved. I have my own reservations on such fancy stories, though mythical they are. In the first place, the name ‘Rama’ is not such a complex sounding name. It is as easy as – or as complex as – the suggested alternative, ‘marA.’ In the second place, ‘marA maram,’ is a Tamil name, which stands for the Sal tree. As far as I can see, there is no tree that goes by the name ‘marA’ in Sanskrit. Anyway, that may or may not be part of the original tradition. That sounds interesting. And that’s that.

However, when we meet our sage Valmiki in the Ramayana, he is neither a hunter nor a way layer. These stories are not referred to in the least in the epic. It is the traditional belief and hearsay that has been around for such a long time that people come to believe that the Ramayana opens with the story of Valmiki roaming as a hunter. Not at all. The sage is a sage when the story opens. He is a distinguished sage already. ‘munipumgava,’ is how he is referred to in the very first sloka of Ramayana. The poem opens with a conversation between Valmiki and Narada.
<blockquote>தப: ஸ்வாத்யாய நிரதம் தபஸ்வீ வாக்விதாம் வரம்| நாரதம் பரிபப்ரச்ச வால்மீகி: முநிபுங்கவம் ||                                       (வால்மீகி ராமாயணம், பால காண்டம், ஸர்கம் 1, ச்லோ. 1) </blockquote>
‘The ascetic Valmiki put the following question direct to Narada, the chief of hermits (nay) the foremost of those skilled in expression, who remains (ever) engaged in askesis and self-study (the study of the Vedas).’

It is this question that holds the key to the answer to the longstanding debate, ‘Was Valmiki a contemporary of Rama? Could he have partaken in the story as he does in the Uttara Kanda – and in a portion of the Aranya Kanda in some recensions – and penned the story, or did he merely collect information from Narada and recorded what he heard from him for posterity? Is it possible for an author to participate in the drama that he created? Or was it that some later unthinking hand, without realising the inconsistency of it, made him a character in his own drama?

The last question can very easily be answered. Vyasa was an essential part of Mahabharata that he authored. In fact, he fathered the three brothers, Dhritarashtra, Pandu and Vidura. He appears every now and then in the epic when the sky darkens and gives predictions, forewarnings and advice of every kind to everyone – Dharmaputra and Duryodhana alike. But what about Valmiki? He is absent in most part of the epic and comes and joins at the last – and the supposed to be ‘unauthentic’ portion – of the epic? Could he have been a contemporary of Rama?

= A Legend that lived then =

Valmiki was curious to know from Narada the name and the life of that person who was most ideal, living at that time. ‘In the present time,’ is what he qualifies his opening remark with, before going into the details of the nature of the person that he wants to know.
<blockquote>ko nv asmin sāmpratam loke gunavān kas ca vīryavān dharmajnas ca krtajnas ca satyavākyo drdhavratah                                          (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 1, Sloka 2) </blockquote>
“Who can possibly be full of virtues in this world at present? Nay, who is possessed of prowess and knows what is right? Who is conscious of services done, truthful of speech and firm of resolve?”

The word ‘sāmpratam’ is defined as ‘belonging to the present time; not past or future.’ Therefore, when he sought information on the person possessed of the most ideal qualities, he also specified that that person should belong to the present, who belongs to his time, who is living, who is not someone who lived in the past. That makes it very clear that Rama had not yet ascended His abode at that time. Moreover, the narration of sage Narada flows out in the past tense from the birth of Rama, until the story reaches the point of Rama regaining his kingdom, taking it back from Bharata who stays in the Nandigrama.
<blockquote>நந்திக்ராமே ஜடாம் ஹித்வா ப்ராத்ருபி: ஸஹித: அநக: | ராம: ஸீதாம் அநுப்ராப்ய ராஜ்யம் புந: அவாப்தவாந் ||                                                                                    (Ibid, Sloka 89) </blockquote>
“Having disentangled his matted hair at Nandigrama along with his (three) brothers and got back Sita, the sinless Rama regained his kingdom (too).”

===== From this point onwards, the narrative is in the future. =====
<blockquote>“(During the reign of Sri Rama) people will be positively much delighted and cheerful, contented and well-fed, exceedingly pious, free from mental agony and bodily ailments and rid of (the scourge of) famine and fear (of theft etc.). Nowhere will any men witness the death of their son or daughter, women will never be widows and will be ever devoted to their husband. There will be no fear from fire nor will living beings drowned in water. There will be neither fear from wind nor any fear of fever. Nor will there be neither fear of starvation in his kingdom nor that of thieves. Nay, cities and states will be full of riches and food-grains. All will be ever extremely happy as in Satyayuga. Having propitiated the Lord through hundreds of horse-sacrifices and (other) sacrifices involving the use of abundant gold, (nay) bestowed with due ceremony a billion cows on the learned and given away untold riches to the Brahmanas, the highly renowned Rama will establish royal dynasties a hundred times more prosperous than before (by not only recognising and confirming their sovereignty but even by liberally subsidising them). Nay, he will direct the people belonging to (all) the four grades of society to follow their respective duties on this terrestrial plane. Having served his kingdom for eleven-thousand years, Sri Rama will ascend to Brahmaloka (the highest heaven).” (Ibid, Sloka 90 – 97) </blockquote>
And therefore, one can say with certainty that Sri Rama had ascended the throne of Ayodhya when Valmiki heard this story from Narada and the series of events that are to follow were yet to be seen; heard and recorded. That gives us a clue as to how the Uttara Kanda might have been added later, by the poet himself, and of course, expanded by bards, down the years.

Therefore, Valmiki playing a part in his own drama is no wonder. The poem gives out all the clues. The short-narrative at the beginning of the epic, told by Valmiki in his own words describes all the important events and milestones in the epic in full, till the day Kusa and Lava sang the poem in the presence of Sri Rama. This narrative – as is obvious – could only have been composed after the epic was almost completed and added at the beginning, as otherwise the statement, “The sage uttered twenty-four thousand verses and made (out of them) six Kandas, consisting of five hundred (and odd) cantos and an Uttara Kanda (the epilogue),” (Ibid, Canto 4, Sloka 2) could not have been made at the beginning. After all, the ‘Foreword’ of any book is written only at the time of its publication, though it precedes the work! The epic was still in the process of being completed, even as Kusa and Lava sang it to an enthralled audience and Sri Rama who was in tears. That probably is one of the reasons why the scene dealing with the recalling of Sita from Valmiki’s hermitage and her subsequent disappearance into Mother Earth, does not find a place in this short-recital, at the beginning of the epic.

With this, we shall now move into the study of one of the grandest of all characters that the literature of the world has known, Sri Rama.

 Hari Krishnan

 

[[Category:Rama]]

Rama - Part 1

2013-01-21T05:04:27Z

Dev:

=== Rama the righteous ===

“Was it a vision or a waking dream?” wondered John Keats in his Ode on a Nightingale. The story of Rama does fill us with a wonder not dissimilar to that of Keats in many respects. ‘Is it possible for a man, a mere human being to conduct himself in this way?’ we muse. ‘Is it at all possible for any single one of us to place righteousness above everyone, father, mother, guru, brother, wife and his own self? Is it possible for anyone of us to accept the crown this day and move on to the jungle the very next, for no fault of ours, just for the sake of upholding the promise that the father made to the step-mother in the distant past, which she utilises now to turn the tables? That too when the father says, ‘You need not listen to me; you may fight and get your kingdom back,’ and the gurus subscribe to that view?

Quite unusual human traits grip us before we complete just the first two books of the great epic, Bala and Ayodhya Kanda. This man’s penchant for righteousness takes us not by surprise but by shock. He refutes his master Vasistha, turns his request down to come back and take the crown; chides the eminent sage Jabali when he proffers pure reason and logic that permit Rama to come back to Ayodhya to accept the crown. “Dasaratha was none to you,” he argues and says, “nor were you related in anyway to him. The king was not you, while you are not the king (Dasaratha); therefore do what is recommended (to you). The father is only an efficient cause of a creature; it is only the sperm and the ovum conjointly retained by a (prospective) mother during the nights favourable for conception that constitute the material cause of a human being in this world. The aforesaid king has departed to the destination where he was bound to go (viz., back to the five elements, form which he had sprung up). Such is the natural way of created beings, while you are being harassed for no purpose.” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 108, Sloka 10 – 12)

‘Rama you need not be bound by what Dasaratha promised to Kaikeyi. It was not your promise; and Dasaratha was responsible along with your mother just for your birth and no more. The entire population of Ayodhya and we and Bharata desire that you are the one who should be installed on the throne of the country. Therefore, there is no reason why you should continue to remain in exile.’ Any of our present day statesmen would need no more than this argument to retain his seat of power. But not so for this man! He hits him back with an equally potent logic and wisdom and says, “The advice that you have tendered on this occasion in order to make available to me the pleasures of sense, which are agreeable (to all) is not (really) worth following, although appearing as such, and is unwholesome, though appearing as wholesome,” (Ibid, Canto 109, Sloka 2), cites the Vedas and other scriptures and questions, “Wherefore, then, shall I, who know all this, not carry out the behest of my father which was based on truth and solemnized through swearing by truth, true to (my) promise as I am? Neither from greed (of sovereignty) nor even from infatuation nor again from ignorance shall I, overpowered by obtuseness of understanding, violate the sanctity of my father’s pledge (given to mother Kaikeyi) true to my promise, (as I am).” (Ibid, Sloka 16 and 17)

‘I stick to my promise and it is my word which is dearer to me more than my own life,’ he declares later to Sita in the forest when she tries to stop him from killing the ogres at the request of the Rishis there -
<blockquote>அபி அஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம் த்வாம் வா ஸீதே ஸலக்ஷ்மணாம் | ந து ப்ரதிஜ்ஞாம் ஸம்ச்ருத்ய ப்ராம்ஹணேப்யோ விசேஷத: ||” </blockquote>
he says, “For truth is always dear to me. I can even give up my life or you together with Lakshmana but not my plighted word given especially to the Brahmanas.” (Ibid, Aranya Kanda, Canto 10, Sloka 18) And remembers to add,
<blockquote>“மம ஸ்நேஹாத் ச ஸௌஹார்தாத் இதம் உக்தம் த்வயா வச: | பரிதுஷ்டோஸ்மி அஹம் ஸீதே ந ஹி அநிஷ்ட: அநுசாஸ்யதே || </blockquote><blockquote>
ஸத்ருசம் ச அநுரூபம் ச குலஸ்ய தவ சோபநே |”
</blockquote>
“O Sita! I am fully pleased. For a person is never advised unless he is dear. And it is becoming and proper not only for you but for your family too, O beautiful lady! You are dearer to me even than life, being my companion in Dharma.” (Ibid, Sloka 21)

‘I hold my life dear like everyone else, but you are dearer to me than my life. You are my companion in the performance of Dharma. Lakshmana is dearer to me too than my life. But if such a situation arises, I would rather stand for truth, than for my own life, or you or Lakshmana. I would give up everything, including my life and you both. But not truth.’

Unimaginable. A person who displays so many traits which are in the likeness of every common man, declares in no uncertain terms that the chief driving force in his life is Truth and nothing but Truth and lives for it. And finally, when he had to give up Sita, it was for the sake of righteousness; when he had to give up Lakshmana, it was for the sake of this Truth and when he gave up his own life in the river Sarayu, it was in part due to this very same penchant for truth that remained with him until the very last moment.

That is why, even Western scholars like J L Brockington who did extensive research on Valmiki Ramayana and are of the view that Valmiki did not portray his Rama as an avatar; and the Bala and Uttara Kandas are later additions by poets other than Valmiki, still choose to call Rama, the righteous. In fact, Brockington calls his book by the name ‘The Righteous Rama.’

=== A man or an avatar? ===

Many have been the Western as well as Indian scholars who have gone into the question of whether Valmiki saw his Rama as an avatar or as a human being, the best of all that mankind had seen until that time. Brockington is one of the many eminent scholars who have analysed the Ramayana of Valmiki threadbare, analysed the structure, gone into the grammatical and linguistic aspects, studied the pattern of the verbal system, construction of sentences et al, which go into the mould that a poet adopts for himself, that goes to bear the stamp of his own particular style and have come to several important conclusions. How far and to what extent the conclusions can be accepted per se is another question. But the conclusions are nonetheless important, though we may have to rework on certain points, question the logical validity, test the theory propounded by him with contradicting external – but at the same time undeniable – evidence and see the result for ourselves. They form a very sound and plausible basis for us in our quest for what might be closer to the truth.

According to Brockington, Valmiki could not have composed the Bala and Uttara Kandas, which were enriched by oral tradition down the generations of bards who recited and interpreted the ‘core book’ that consisted only of five cantos, namely, Ayodhya, Aranya, Kishkinda, Sundara and Yuddha Kandas.

“The original story,” he states at the very beginning of his book ‘The Righteous Rama’ and continues, “began no doubt with some version of the court intrigues which open the Ayodhya Kanda, now the second book of the epic. Here we are introduced to the aging king of Ayodhya, Dasaratha, his wives Kausalya, Bharata, son of Kaikeyi and Lakshmana and Satrughna, sons of Sumitra…” and at the end he concludes that the story, which Valmiki could have composed somewhere between the 3rd and the 5th centuries BC was spread by bards reciting it to the masses, adding a few more details every time. ‘And that’s how,’ he concludes, ‘what started as a story of a king slowly transformed into a religious text, narrating the descending of the Lord on earth, assuming human form, depicting Rama the king as an avatar of Vishnu.’

‘This concept of an avatar was not there,’ argues Brockington, ‘when Valmiki composed his grand epic.’ Roughly put, the essence of his arguments would boil down to this. After the composition of the epic, as it has to happen, bards got the epic by heart, recited it to the masses and moved about the country from the northernmost corner of this vast continent, to the southernmost tip, adding a few scenes in each geographical junction where they stayed for a while, to tell the people that ‘Rama was in their place, close to them,’ so that a sense of belonging is created and the story can be appreciated and can become more absorbing. With the passage of time, generations and crossing of geographical boundaries, the epic grew up, evolved and took shape. Brockington breaks this entire evolution into five stages, the first one being the ‘creation of the core book’.

“It is during the second stage,” he argues, “the complex inter-relationship of mutual borrowing with the Mahabharata begins.” He points to the existence of the story of Rama in the Mahabharata, which itself is an acknowledgement of the exceeding popularity of Ramayana. “During the second stage also the divergence into Northern and Southern recensions was taking place, and was largely complete before the fixing of the Uttara Kanda in the later part of the third stage. It had already progressed significantly by the time of the Mahabharata borrowings from the Ramayana…” he continues.

In essence, what he argues is this, at this point. ‘The story of Rama, which is narrated to Yudhishthira by Markandeya in the Vana Parva in order to strengthen his flailing spirit, contains the core events of Ramayana. Since these two epics were not distanced in time by the passage of comparatively long number of years, the version in Mahabharata, namely, Raamopaakhyana would be much closer in details to its original. He then points out the number of differences by way of events narrated, between Valmiki Ramayana and the Raamopaakhyana.

There of course are many differences between these two, the chief among them being the absence of Agni Pravesa in the Raamopaakhyana. But then, there are differences in the events described in the synopsis that appears in the Bala Kanda (which is supposed to be an interpolation according to Brockington and many others) and the main course of events, one of which is the absence of the second repudiation of Sita!

=== Proof by absence ===

‘The Raamopaakhyana in the Mahabharata does not contain many of the important details that are found Valmiki Ramayana in its present form. And therefore, obviously,’ concludes J L Brockington, of whom we have been discussing in our last post, ‘these missing details in the Raamopaakhyana were deftly inserted into the text of Valmiki, much later, certainly later than Mahabharata.’ It is his conclusion that the Mahabharata must have been composed when Valmiki Ramayana was undergoing its changes – or ‘evolution’ as it is called – in the second stage (of the five stages that Brockington has broken the process of ‘evolution’ into) and this must have been roughly around the first century BC. To quote him, “Most probably the Raamopaakhyana was composed around the middle of the second stage, in perhaps the first century BC.”

He then enlists some of the details that are not narrated in the Raamopaakhyana of Mahabharata. “The Raamopaakhyana in fact contains no reference to several of the more obvious additions of the second stage, for example Dasaratha’s account of his slaying of the ascetic youth (though mentioning Dasaratha’s death), Bharadvaja’s entertainment of Bharata’s army, Jabali’s and Vasistha’s speeches to Rama, Sita meeting with Anasuya, Valin’s accusation of Rama and his reply, Hanuman’s killing the sons of Ravana’s ministers and Rama’s first encounter with Ravana, to name only the most prominent episodes and thus the most likely for inclusion,” he says. That is to say, for example, since Raamopaakhyana does not mention anything about the first war of Rama with Ravana, this could not have been there in the ‘original’ version of Valmiki and that this particular scene must have been ‘created’ by some later bard and has thus found its place in the Valmiki Ramayana in its present form.

This conclusion has a serious implication. Though the researcher does not mention it explicitly, by exclusion of this scene from what is proposed to be the ‘original rendition’ of Valmiki, one would have to take out, deprive Rama of the highly commendable, extremely righteous, wonderfully generous gesture of restraining himself from persisting in his fight against Ravana when he stands without his chariot, any of his weapons or anyone of his army, alone, saying, “I know you stand agonised through (continued) fighting. (Therefore) depart (for the present), O king of the rangers of the night! Re-entering Lanka and resting (awhile), sally forth (again), (duly) mounted on a chariot and armed with a bow, then (remaining) seated in your car, you shall witness my strength.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 49, Sloka 143)

This is one scene which Kamban has beautifully rendered in Tamil. It is a very famous and oft-quoted line -  ‘இன்று போய்ப் போர்க்கு நாளை வா.’ Since you have lost your all and stand alone without weapons, go back now. Take rest and come back tomorrow. Let us resume the war after you rest and rejuvenate. And if this ‘first war’ is brushed aside as ‘interpolation’ simply because Raamopaakhyana in the Mahabharata does not mention it, you are depriving Rama of one of his most splendid qualities – observing restraint in the battlefield against his sworn enemy, when the latter was defenceless, helpless and was most vulnerable.

Without hinting at this implication, Brockington simply moves on, “It does allude to episodes which it is reasonable to infer have been elaborated rather than inserted – such as Sita’s spirited rejection of Ravana before he seizes her – but always in a way that is consistent what may be expected to have lain behind the present expanded version.” That is, a few scenes were of course narrated by Valmiki; but going by what the Raamopaakhyana says, it only leads us to infer that such episodes as Sita’s highly spirited response to Ravana when he sheds his Sanyasi make-up and begs for her love, were not ‘so spirited’ when Valmiki composed his epic; but were elaborated by later hands, bards reciting the story to the masses have worked up the words of Sita, and have elaborated – added their own Slokas to – the ‘original’ of Valmiki. However, such elaborations, he suggests, have been done very well, and in consistence with the ‘original’ so that the ‘elaboration’ does not stand out and allow itself to be detected easily.

And then he drops the bomb. “To cite just one significant example, it refers to the arrival of the trio at Sarabhanga’s hermitage but not to Indra’s previous arrival, which seems to form part of the process of enhancing Rama’s status culminating in his identification of an avatar.”

We have narrated this scene at the hermitage of Sarabhanga, when discussing Sita. (See: Being a human and also What remains – a glimpse). This is one of the strong points that underline the idea that Valmiki did perceive his Rama as an avatar, beyond Bala Kanda. That is, even if it is accepted that the assumption the whole of the Bala Kanda – along with Uttara Kanda – is taken as an interpolation, where the concept of ‘avatar’ is presented in what constitutes the ‘core book’ that Brockington argues about. He brushes this scene aside pointing to the absence of this ‘presence of Indra’ at the hermitage of Sarabhanga.

Hmm. What else?

=== A structure without cement ===

We have been discussing that one of the important conclusions that Brockington draws on the basis of Raamopaakhyana of Mahabharata is that Rama was not depicted as an avatar of Vishnu and that Raamopaakhyana does not portray him that way, which evidences the fact that Valmiki’s ‘core book’ did not – till the time of the composition of Mahabharata, which according to him was composed during the first century BC – contain this concept of an avatar.

“Raamopaakhyana is contemporary with the middle of the second stage,” he contends (the second stage refers to the second of the five stages of the process of ‘evolution’, which according to him the Valmiki Ramayana has undergone to reach its present form) and says, “and precedes the addition of Bala and Uttara Kandas, probably forming the source of their nuclei. Nevertheless, the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth is clearly similar to that of the third stage (and also the beginning of the Ayodhya Kanda and end of the Yuddha Kanda) so again there is a suggestion of some overlap between the second and third stages.”

Simply put, ‘Rama as an avatar’ (which is the connotation couched under the long winding phrase “the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth”) developed in the third stage in the process of ‘evolution’. The Raamopaakhyana is a contemporary of the ‘second stage version’ of Valmiki Ramayana. “Yet the Raamopaakhyana is not likely to have been the innovator in this respect,” he adds, meaning, ‘though the concept visualising Rama as an avatar was taking shape parallelly, this ‘idea’ was not triggered in by Raamopaakhyana, because, “the rationale of its inclusion at that point in the Mahabharata is that Rama is human and that is its overall attitude.”

‘Such an idea seems to have been taking shape at that time,’ he infers, ‘however, the Mahabharata version of Ramayana did not include it in its text.’ Listen to him in his own words. “It is more probable that ides of Rama’s divinity were beginning to be current in the milieu in which the Ramayana circulated, without as yet being accepted into the text, and that the Raamopaakhyana from outside was less inhibited about including them, despite some inconsistency with its own basic position.”

If one goes through this particular portion in the Mahabharata, one is tempted to buy the argument of Brockington, blind-folded. As we mentioned earlier, Markandeya narrates the Raamopaakhyana to Dharmaputra in the Vana Parva, when the Pandavas are undergoing their exile. ‘Even such a great soul as Rama suffered exile in the jungle,’ Markandeya tells Yudhishthira. The whole purpose of this narrative is to tell the Pandavas that they were not alone in their misfortune and there were more or less similar instances in earlier times and there were kings who had undergone periods of misery and suffering. It is with this in view, in fact, the story of Nula is related to them earlier by sage Brihadaswa, in order to tell Dharmaputra that there lived a king who lost his all – like him – in a game of dice and regained it later, after undergoing miseries of an untold nature.

With such a purpose in view, Markandeya tells this to Yudhishthira. “O bull of the Bharata race, even Rama suffered unparalleled misery, for the evil-minded Ravana, king of the Rakshasas, having recourse to deceit and overpowering the vulture Jataayu, forcibly carried away his wife Sita from his asylum in the woods. Indeed, Rama, with the help of Sugriva, brought her back, constructing a bridge across the sea, and consuming Lanka with his keen-edged arrows.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 272 – translated by Kisari Mohan Ganguli) On this, Dharmaputra wants to know the story of Rama and here is how the birth of Rama is narrated by Markandeya.

"Markandeya said, 'Listen, O prince of Bharata's race, to this old history exactly as it happened! I will tell thee all about the distress suffered by Rama together with his wife. There was a great king named Aja sprung from me race of Ikshwäku. He had a son named Dasaratha who was devoted to the study of the Vedas and was ever pure. And Dasaratha had four sons conversant with morality and profit known by the names, respectively, of Rama, Lakshmana, Satrughna, and the mighty Bharata. And Rama had for his mother Kausalya, and Bharata had for his mother Kaikeyi, while those scourge of their enemies Lakshmana and Satrughna were the sons of Sumitra. 
<blockquote>விதேஹராஜோ   ஜநக:    ஸீதா    தஸ்யாத்மஜா விபோ | யாம் சகார ஸ்வயம் த்வஷ்டா ராமஸ்ய மஹிஷீ ப்ரியா || </blockquote>
And Janaka was the king of Videha, and Sita was his daughter. And Tvashtaa ( Brahmaa) himself created her, desiring to make her the beloved wife of Rama. I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth.” (Ibid)

This portion does not speak anything about the ‘aswamedha’ and the ‘putra kameshti’ sacrifices conducted by Dasaratha; the emergence of the ‘payasa’ from the sacrificial fire and the way the king shared it among the queens. It just says Dasaratha, son of king Aja, had three queens, by whom he had four sons. And it also does not say anything about the celebrated ‘ayoni sambhava’ that Sita is. It just says that she is the daughter of king Janaka of Videha. The narration of birth ends there, which is emphasised by the Rishi’s saying, “I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth,” who then moves on to narrate the birth of Ravana and his ancestry.

That lends credence to the claims of Brockington indeed. But then, as we have always been emphasising, it is always necessary to look at the picture in toto rather than basing our conclusions on a sloka here and a sloka there. That is where the whole structure of the eminent scholar of Ramayana collapses. A well tessellated platform; but without cement.

=== How does that prove! ===

As we observed, it is true that the Raamopaakhyana, while speaking about Rama’s birth, is silent on his being the avatar of Vishnu. But that doesn’t prove anything! Inasmuch as Raamopaakhyana is a story retold, it is not necessary for it to go into all the details and to resemble its original, event for event. The faithful repetition of an event from what is supposed to be the ‘original’, in a story retold, does not confirm the correctness or otherwise of the original and the absence of such event or events do not prove that the ‘original’ or ‘core book’ would not have contained that ‘missing’ portion as well. For example, take a look at this passage from Raamopaakhyana, which describes the events from the birth of Rama till the decision to enthrone him is taken.

"Markandeya said, 'The pious king Dasaratha, ever mindful of the old and assiduous in religious ceremonies, was greatly pleased when these sons were born. And his sons gradually grew up in might and they became conversant with the Vedas together with all their mysteries, and with the science of arms. And when after having gone through the Brahmacharya vows the princes were married, king Dasaratha became happy and highly pleased. And the intelligent Rama, the eldest of them all, became the favourite of his father, and greatly pleased the people with his charming ways. And then, O Bharata, the wise king, considering himself old in years took counsel with his virtuous ministers and spiritual adviser for installing Rama as regent of the kingdom. And all those great ministers were agreed that it was time to do so.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 275 – translated by Kisari Mohan Ganguli)

Any keen reader would not fail to notice what is missing here. Rama’s marriage. The Raamopaakhyana does not mention anything about the way Rama broke the bow and took the hand of Janaki as well, as it does not mention anything about the performance of the aswameda and putrakameshti by Dasaratha. (By the way, if the Raamopaakhyana does not mention anything about the marriage of Rama and Sita, it does not mean the Mahabharata as such does not mention it! It would be available somewhere else in that enormously bulky epic, which we shall quote, presently.) If one concludes that the ‘core book’ of Valmiki could not have conceived Rama as an avatar, since Raamopaakhyana, a story retold, does not contain any reference to it, it is only logical to conclude that Rama and Sita did not get married at all, since that is also not mentioned there!

Jokes apart. The Raamopaakhyana does contain indirect references to the divine nature of Rama’s birth, though Brockington feels otherwise. When narrating the story of Ravana, Markandeya does mention about the special boons that he received from his Grandsire, Brahma, which assures protection to him from celestials of every kind, excepting men and monkeys. Here is how the boon is asked for and granted. “Thereupon Ravana said, 'May I never experience defeat at the hands of Gandharvas, Celestials, Kinnaras, Asuras, Yakshas, Rakshasas, Serpents and all other creatures!' Brahma said, 'From those that hast named, thou shalt never have cause of fear; except from men (thou shalt have no occasion for fear). Good betide thee! So hath it been ordained by me!” (Ibid, Section 273)

If this idea of the boon given to Ravana is accepted, it is only natural that Ravana had to be killed only by the Supreme Being, assuming the form of the ‘most puny of all puniest of creations,’ namely, men and monkeys. And the Grandsire – Brahma – does mention this to Devas, when they rally around him, seeking to be protected. The Raamopaakhyana gives the assurance of Brahma, as follows. “"Brahma said, 'O Agni, he cannot be conquered in battle by either the gods or the Asuras! I have already ordained that which is needful for that purpose. Indeed his death is near! Urged by me, the four-headed God hath already been incarnate for that object. Even Vishnu, that foremost of smiters will achieve that object!' (Ibid, Section 274) In other words, Brahma confirms that Ravana could not be killed by anyone other than men and monkeys and soon Vishnu would achieve that object. He then commands Indra (who is referred to as Sakra in the following passage, which is his other name)

"Markandeya continued, 'Then the Grandsire also asked Sakra, in their presence, 'Be thou, with all the celestials, born on earth! And beget ye on monkeys and bears, heroic sons possessed of great strength and capable of assuming any form at will as allies of Vishnu!” (Ibid)

‘Indra, you go along with your celestials and beget heroic sons on bears and monkeys and be ready. You will have to be the allies of Vishnu, when he descends on earth.’ I do not know what more evidence is needed to establish that the concept of an ‘avatar’ is there in the Raamopaakhyana too. Another thing. It can be seen that Hanuman is repeatedly referred to as Pavana Kumar in the Raamopaakhyana. Son of the Wind God. Sugriva is referred to as son of Indra and Vali is referred to as son of Surya. Why should all these ‘sons of various celestials’ be born on earth, if it was not for Vishnu to descend in the form of Rama!

The evidences available in Mahabharata are just not confined to the Raamopaakhyana. One has to see elsewhere too in the very same Mahabharata – let us now, for the present confine ourselves to the Vana Parva – where explicit evidence is available.

=== The Parasurama incident ===

The story of Rama as recited to Dharmaputra, known by the name Raamopaakhyana, commences from Section 272 of Vana Parva in the Mahabharata. We were discussing about the absence of a direct reference to the Vishnu’s avatar as Rama though the other references to various characters like Ravana, Hanuman, Sugriva, Vali etc. confirm the existence of such a notion in Raamopaakhyana too.

The reference to the story of Rama in the Mahabharata is not confined to the Raamopaakhyana alone. It is found in several places. Several details not found in the Raamopaakhyana are narrated in several other instances. One such instance is the story of Parasurama meeting Rama. This marks an important milestone in Ramayana since it is here that Rama, not more than a boy, returning from Mithila after his marriage, meets the terror of the Kshatriya race and slights his pride with a smile. And it is here that the celebrated bow of Vishnu is handed over to Dasaratha Rama, by Parasurama.

This portion of the story, though not to be found in the Raamopaakhyana, occurs in the very same Vana Parva, though in a much earlier section, i.e., Section 49. There we see the Pandavas visiting Agastya Ashrama, accompanied by sage Lomasa. After narrating the story of Agastya, sage Lomasa tells Yudhishthira to take a dip in the sacred river Bhagirathi. At that time the sage mentions that it was here that Parasurama bathed to regain his energy that he lost to Dasaratha Rama. Here is the particular portion.

“Bathe ye as ye like in this sacred river, ye son of Pandu! And behold there, O Yudhishthira, the tirtha of Bhrigu that is celebrated over the three worlds and adored, O king, by great Rishis. Bathing here, Rama (of Bhrigu's race) regained his might, which had been taken away from him (by Dasaratha's son). Bathing here, O son of Pandu, with thy brothers and Krishna, thou wilt certainly regain that energy of thine that hath been taken away by Duryodhana, even as Rama* regained his that had been taken away by Dasaratha's son in hostile encounter.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 49, translated by Kisari Mohan Ganguli) [* The Rama (of Bhrigu’s race) referred to here is Parasurama and the Krishna spoken of here is none other than Draupadi, as it is one of the names by which she is known.]

Yudhishthira is taken by surprise to know that even such a glorious person as Parasurama lost his energy and spiritual power and wants to know as to how it happened. Lomasa narrates the birth of Dasaratha Rama at this point.

"Lomasa said, 'Listen, O king, to the history of Rama (the son of Dasaratha) and Rama of Bhrigu's line gifted with intelligence. For the destruction of Ravana, O king, Vishnu, in his own body, took his birth as the son of illustrious Dasaratha. We saw in Ayodhya that son of Dasaratha after he had been born. It was then that Rama of Bhrigu's line, the son of Richika by Renuka, hearing of Rama the son of Dasaratha--of spotless deeds--went to Ayodhya, impelled by curiosity, and taking with him that celestial bow so fatal to the Kshatriyas, for ascertaining the prowess of Dasaratha's son.” (Ibid)

The story then goes on to narrate the event as it is described in Valmiki Ramayana (Bala Kanda Cantos 74 and 75), though with minor differences. One cannot expect a faithful line-for-line reproduction of events in a story which is retold.

Now, the Parasurama incident is a Bala Kanda event. If the Bala Kanda was not in extant at the time when Mahabharata was being composed, one would wonder how at all this incident could find a place in Mahabharata! It is not just here. Once again, in the story of Rishyasringa, we find several references to Dasaratha including the one and his daughter, Santha, whom he gave in adoption to king Lomapada (or Romapada). Once again a Bala Kanda incident.

Not that Brockington did not foresee these questions. He has an answer. Let’s hear him. But before that let’s quickly see the story of Rishyasringa as it is narrated in the Mahabharata, just the bare minimum references.

=== The son-in-law of Dasaratha ===

The story of Rishyasringa, who conducts the aswamedha and putrakameshti sacrifices that Dasaratha performs, is narrated in Section 60 of Vana Parva, Mahabharata. It is to be noted here that the story does not say anything about the sage performing these sacrifices – of which the Raamopaakhyana too is silent – but describes his birth, his father Vibhandaka bringing him up in total isolation, which results in the son not knowing a soul other than his father, especially women, his special ability to bring rains because of the fact that Indra was afraid of him, his being lured to the kingdom of Romapada whose country went rainless for a long number of years, and ends with Rishyasringa’s marriage with the (adopted) daughter of king Romapada, Santa.

This story, once again, is narrated to Yudhishthira by sage Lomasa. Let’s hear the essence in his own words. “Lomasa said, 'This is the pure divine river by name Kausiki. O chief of Bharata's race! And this is the delightful hermitage of Viswamitra, conspicuous here. And this is a hermitage, with a holy name, belonging to Kasyapa of mighty soul; whose son was Rishyasringa, devoted to penances, and of passions under control. He by force of his penances caused Indra to rain; and that god, the slayer of the demons Vala and Vritra, dreading him, poured down rain during a drought. That powerful and mighty son of Kasyapa was born of a hind. He worked a great marvel in the territory of Lomapada. And when the crops had been restored, king Lomapada gave his daughter Santa in marriage to him, as the sun gave in marriage his daughter Savitri.”

But then who was the princess Santa? We do not get any clue about her in the above narration found in the Mahabharata, excepting that she was the ‘daughter’ of king Romapada (spelt as Lomapada in some recensions). If one wants to know anything more about this princess given in marriage to sage Rishyasringa, one has necessarily to go to the Bala Kanda of Ramayana. The Bala Kanda of Valmiki Ramayana (Canto 10) gives an almost similar account of the way in which sage Rishyasringa is lured to the country of king Romapada, by comely maidens, whom the boy mistakes for other sages. The description given in the Kamba Ramayana (which of course is a much later – a minimum of a couple of thousand years later – version as compared to Valmiki or Vyasa) is not any different.

Dasaratha, on the advice of his minister (who normally is portrayed as his charioteer) Sumantra goes to the palace of king Romapada, who was a close friend of his. And the Bala Kanda of Valmiki says - 
<blockquote>“By Romapada was made known to the enlightened Rishyasringa (the son of Vibhandaka) his friendship (with the emperor) as well as the relation in which the emperor stood to the sage (being the real father of his wife, Santa) as also how Santa was given in adoption by the emperor to Romapada, who was issueless, at the latter’s request.”                                                                         (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 10, Sloka 17 and 18) </blockquote>
The Mahabharata simply gives an account of the events in the Ramayana. It might repeat certain events, it might supplement, or complement, or amplify, or miss out certain details. Because the details were so well known and not giving a vivid and exact account of every single detail would not make any difference to the reader, for they were there, always around by oral tradition. What is missing there could be found, amplified here and what is missing here could be found there, of course, with slight variations.

But the theory has an answer, in particular to the Parasurama incident and the story of Rishyasringa found in Mahabharata. Here is what Brockington argues. “Two particularly late passages, on the evidence of their religious implications are the Rishyasringa and Parasurama episodes (1.8 – 10 and 73 – 5)* which quite possibly fall after this date.” (*This stands for Bala Kanda Canto 8 to 10 and 73 to 75). By the phrase “which quite possible fall after this date,” is meant ‘later than the end of fourth century.’ He very carefully avoids whether or not the expression ‘fourth century’ stands for BC or AD. But obviously what he means is 4th century AD. For, according to him, even the Raamopaakhyana was composed during 1 BC. And how does one arrive at these curious dates? Style! The style that is found in the texts – portions of it – varies. ‘These two epics have borrowed from each other mutually.’ That is, later bards have mixed events from one epic with the other; worked up, amplified, missed, and did everything.

Okay. And then, what about the meeting of Hanuman and Bhima, where you find a striking similarity of the metaphor employed in the Uttara Kanda of Valmiki Ramayana? What about the tribute paid by Vibishana when Yudhishthira conducted the Rajasuya? The scholar is silent about these. He does not even recognise these two characters of Ramayana appearing in the Mahabharata.

Even if Vibishana’s role may once again be branded as an insertion, the meeting of Hanuman and Bhima in the Vana Parva bears a vital clue, for it cannot be put aside as another insertion because it contains the reason why the standard – flag – of Arjuna’s chariot has Hanuman on it.

=== Like fire, like wind ===

What we are going to see today is section 146 of Vana Parva, Mahabharata, that is to say, about a little more than 130 sections before Raamopaakhyana starts. This happens when the Pandavas and Draupadi reach the peak by name Gandhamadana where a divine lotus, Saugandhika pushpa, wafts across in the passing wind and drops in their path. Draupadi picks up the flower and desires to have more of it and Bhima sets about in search of the flower, picks up the scent and goes to fetch it. On his way through lovely hills and dales, he comes across Hanuman, lying with his tail extended across the path

Bhima mistakes him for an ordinary monkey and rudely asks him to clear from his way. Hanuman knows who this Pandava is, and decides to play with him. A wordy duel follows; Hanuman mock-quarrels with Bhima. We know this story. We have narrated this scene in one of our epic story series. (See: Appearance may hide greatness) When finally Bhima gives up and with folded hands and tears in eyes, seeks to know who he is, the Mahabharata narrates as follows:

“Thereupon Hanuman said, 'O repressor of foes, even to the extent of thy curiosity to know me, shall I relate all at length. Listen, O son of Pandu! O lotus-eyed one, I was begotten by the wind-god that life of the world--upon the wife of Kesari. I am a monkey, by name Hanuman. All the mighty monkey-kings and monkey-chiefs used to wait upon that son of the sun, Sugriva, and that son of Sakra, Vali.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 146, translated by Kisari Mohan Ganguli)

This portion gives three important details. That Hanuman is the son of wind-god; that Sugriva is the son of Surya and that Vali is the son of Sakra, or Indra. As we mentioned earlier, this kind of ‘celestials begetting children upon monkeys and bears’ is part of the divine design that took shape in the Bala Kanda. If as it is argued that Rama was not conceived as an avatar by the author of the ‘original core book’ then there is no purpose in Hanuman, Sugriva and Vali taking birth from Vayu, Surya and Indra at all! If this idea of divine birth exists in respect of other characters then there can be no doubt that it did exist in respect of Rama as well, even if Raamopaakhyana does not mention that! This portion underlines the idea of an avatar in the Ramayana being recognised in the Mahabharata. And this portion has a direct reference to that portion in Bala Kanda, where this decision of the Grandsire takes shape.

And then there is the argument of Brockington that Uttara Kanda could not have existed at the time of the composition of Mahabharata. “If the Uttara Kanda was extant in substantially its present form by the fourth century,” he argues, “and in all possibility by the third, it is scarcely feasible to assign the Bala Kanda, which is in general earlier, to the end of the fourth century or later…”

Let us come back to Hanuman’s speech to Bhima. He refers to his friendship with Sugriva. Now, there is a very famous description about this friendship between these two. ‘They played together like fire and wind in their younger days and grew up.’ Listen to Hanuman.

“And, O repressor of foes, a friendship subsisted between me and Sugriva, even as between the wind and fire.” This is a direct quote from Uttara Kanda. Describing the birth of Hanuman, his extraordinary energy, his frolicking among the sages which earned him their curse of temporary loss of memory of his strength et al, sage Agastya tells Rama -
<blockquote>ஸுக்ரீவேண ஸமம் த்வஸ்ய அத்வைதம் சித்ரவர்ஜிதம்| அபால்யம் ஸக்யம் அபவத் அநிலஸ்ய யதா அக்நிநா || </blockquote>
                                                 (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 36, Sloka 40)

“From his very boyhood he developed with Sugriva an unwarying and unbroken friendship, similar to that of the wind with fire.”

And finally, we hear from Hanuman on Rama, when narrating his story to Bhima. “And for some cause, Sugriva, driven out by his brother, for a long time dwelt with me at the Risyamukh. And it came to pass that the mighty son of Dasaratha the heroic Rama, who is Vishnu's self in the shape of a human being, took his birth in this world.”

Unmistakable, undeniable, unchallengeable evidence! This portion cannot be termed as another interpolation since as we mentioned earlier, it is here that Hanuman promises to adorn the flag of Arjuna on his chariot, when the war starts. And we see the mention of the ‘Hanuman flag’ in places without number in the later half of Mahabharata.

Now, even if this may be termed as ‘interpolation’ if not the whole portion, just the particular sloka, then we will turn our attention to Tamil literature, Sangam classics and a few others which are distanced not more than a couple of centuries from Sangam classics.

=== The epics and ancient Tamil literature ===

Both the epics, Ramayana and Mahabharata were popular among the masses even at the time of the Sangam classics and that is how we find several events from the epics mentioned in Sangam poetry as well as the works written in closely subsequent periods, in Tamil. Of the two epics, the Mahabharata is more spoken of and more oft-quoted in ancient Tamil literature, which are clearly more than 2000 years old. Some of these events are supported by the text of Valmiki and Vyasa and some others do not find a mention in their works. This, without doubt, goes to underline the fact that not only did these two epics – as composed by the Sanskrit authors – were extant; but also several other versions, including those composed in Tamil, on the basis of the Sanskrit works, were prevalent at that time. Which means, these works had crossed the geographical boundaries from the north, to thousands of kilometres down south, took roots, were so popular and influenced people so much that they were translated in Tamil as well.

We come to know of the existence of Ramayana in aasiriya-paa metre, through fragments quoted in commentaries on several works. We mentioned this in our study on Sita. (See: Versions vary; values do not – Part II). Similarly, the Mahabharata was rendered in Tamil by poet பெருந்தேவனார், who is the author of the invocation verses in புறநானூறு and குறுந்தொகை These two anthologies form part of the ‘ettuth thogai’ or eight compilations, the period of which starts from 2 BC and goes up to 5 AD. In fact, the poet is distinguished by the title ‘பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்,’ or Perundhevanar who composed the Mahabharata.

These epics were so well-known to the masses that the poets of the Sangam classics have employed the events in them either in passing, making a casual mention, or in similes. For instance, in ‘கலித்தொகை’, the sixth compilation of ‘எட்டுத் தொகை’ the poet சோழன் நல் உருத்திரன் ( Rudran, the good Chola, in modern terms) describes a bull fight. There, speaking of the fighter twisting the neck of the charging bull, he likens the fighter to Aswatthama.
<blockquote>‘ ஆர் இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்   தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்   தோளின் திருகுவான் போன்ம்’                                    (கலித்தொகை:101 முல்லைக்கலி)  </blockquote>
‘Like Aswatthama who went (into Panadava’s camp) in the inky night and twisted the neck of the one who killed his father (Dhrishtadyumna who killed Drona)…’

This Mahabharata incident takes place after the fall of Duryodhana, when Aswatthama is sworn in as Commander-in-chief (with just two warriors remaining on the Kaurava side to command!) and goes out to take revenge on Pandavas. This is mentioned in Srimad Bhagavata Mahapurana as well.

The important thing to note here is that such events are quoted not as direct incidents, but are used as similes. As Dr. C. R. Sarma says in his doctoral thesis, ‘The Ramayana in Telugu and Tamil – A Comparative Study,’ “It is interesting to note that some of the above mentioned stories, which not found in Valmiki’s work, are told in the form of similes which show that the story of Rama was popular among the Tamils, though a complete version of it was not available till the time of Kamban.”

A complete version might or might not have existed before Kamban. However, that Kamban adopted mostly from the version of Valmiki is abundantly clear. Not just the core story, structure and its blueprint alone, but from the poetry of Valmiki as well, in many places. For example the very popular verses of Bala Kanda of Kamban, ‘வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இன்மையால்’ There was no philanthropy since there was no poverty. Celebrated as Kamban’s ideal state. Kamban owes the thought as well as style to Valmiki, who sings of the same Ayodhya as follows  -
<blockquote>“There is no one in that city who has not mastered the six branches of knowledge auxiliary to a study of the Vedas and does not observe pious vows. There is no donor of scanty gifts and no miserable man. There is none who is either distracted in mind or afflicted.” (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 6, Sloka 14 and 15) </blockquote>
Let’s now see a few verses from ancient Tamil Literature, which give us incidents from the epic of Valmiki and show us the idea of Rama as an avatar.

=== One from ‘puram’ ===

Characters and events aside. If one goes through the list of poets who have composed the verses of புறநானூறு, one would be surprised to find a poet by the name vAnmIkiyAr – Valmiki – who is the author of verse 358 of the anthology. May be this is a penname. We do not have a clue. Nonetheless, this itself stands in testimony to the deep influence that the epic had over the Tamils of the Sangam era, that poets assumed the name of the author of Ramayana, celebrated as the ‘adi kavi’ and were proud to be known by that name.

Speaking of puranAnuru one has necessarily refer to that poem of ஊன்பொதி பசுங்குடையார், who sings the praise of the Chola king, chozan seruppaazi-erindha-iLam-cEt-chenni (Verse 378) who showers a liberal gift of gold coins and ornaments on a group of poverty stricken pANan-pANi – male and female bards or minstrels. The group, who had never seen an ornament before, started trying on them in the court itself. Not knowing which ornament goes where, they tried wearing the nose-ring on the finger, the ring for the finger on the ear, the necklace on the waist, and the waistband on the neck etc. ‘virar cheri marabina sevith thodakkunarum,’ here are these innocent lot, who tries to wear the ring for the finger on the ear, ‘sevith thodar marabina viraR seRikkunarum,’ and those who wear the earrings on the finger, ‘araith thodar marabina midatru yAkkunarum,’ and wear the necklace on the waist, the poet goes on to describe the humorous scene.

‘This reminds me, O king, something similar that happened in the past,’ the poet says.
<blockquote>கடுந்தெறல் இராமன் உடன்புணர் சீதையை வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை நிலஞ்சேர் மதரணி கண்ட குரங்கின் செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப்பொலிந் தாஅங்(கு) அறாஅ அருநகை இனிதுபெற்(று) இகுமே                                          [புறநானூறு: 378:13-21] </blockquote>
The lines are quite terse and give the minimum details. Properly supplemented and paraphrased, these lines would read thus. ‘Sita, the wife of the mighty warrior Rama, was taken away by force by that demon, Ravana. On that day, while being taken away, she dropped her ornaments in a bundle from the Pushpaka Viand, among a group of monkeys. The monkeys opened the bundle; and found many ornaments, which they had not seen at all. Knowing, however, that they are meant to be worn, they tried to wear the bangle on their ears, earrings on their fingers, necklace on the waist and frolicked about with a beaming smile. These innocent bards do the same thing here in your presence. Look at them, their act and their smile!

The ease with which the poet is able to put this vivid scene in quite a few words, the quick references and joy of communication that is made possible through a very terse account, testify to the ready familiarity to the story of Rama in the land of Tamils, about a thousand years before Kamban.

And then look at this piece from that ancient collection, பரிபாடல்.

=== Ahalyä, Ravana and Sangam classics ===

It may be recalled that we ventured into having a peep into the Tamil Sangam literature to examine the validity of the claim that Bala Kanda and Uttara Kanda were composed later than the 3rd or 4th century AD. பரிபாடல் is the fifth of the eight anthologies – எட்டுத் தொகை – the period of which though difficult to ascertain, are accepted to have been authored a long time before the 2nd century AD. This is the prevalent view of all Tamil scholars. A <a href=”http://www.tamilelibrary.roxr.com/teli/chrono1.html ”>chronological list of Tamil Literature</a>, based on Prof. Kamil Zvelebil’s book, “The Smile of Murugan” endorses this view.

Verse 19 of paripAdal, by nappaNNanAr is on Lord Murugan and describes the pilgrimage of devotees from Madurai to that ancient shrine, Thirupparam-kundram. The poet goes on to describe the various activities of the devotees on the way to the temple. A few devotees get into an art gallery on the way and gather around different paintings displayed there and discuss spiritedly among themselves, about what is portrayed in the paintings. A particular painting has the image of a cat, a woman, a sage in rage and a rock. The devotees comment, ‘indhiran pUsai’ ;This cat is Indra. ‘ivaL agaligai,’ This is Ahalyä. ‘ivan sendra kavudhaman,’ This sage is Gautama, who was away (at that time). ‘sinan uRa, kal uru ondriya padi idhu,’ And this rock is (nothing but) Ahalyä transformed by the curse of the sage. This painting shows how she was transformed into a rock.

Now, the Ahalyä incident is a Bala Kanda event. The first incident in the epic that brings out the divine nature of Rama explicitly – apart from the killing of Tätakä, Subahu and hurling Märïca far, far away. ‘She remained imperceptible to all until the arrival of Rama,’ says Valmiki. “Under the curse of Gautama, really speaking, she had grown imperceptible to (all) the three worlds pending the sight of Sri Rama, so it is said. Having reached the end of the curse she had (now) come within the range of their sight,” he says. (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 49, Sloka 16)

This variant, of Ahalyä turning into a stone, seems to be a Tamil tradition as is evidenced in paripAdal 19 above, which Kamban has followed in his version. We shall discuss this in detail presently, in our study of Rama.

If paripAdal speaks of a Bala Kanda event, the kalith thogai speaks of an Uttara Kanda incident. Poet Kabilar paints the picture of an elephant poking its tusks at the root of a vEngai tree, pushing it with all its strength, and trying to uproot it. ‘Like Ravana,’ he begins his second verse of kurinjik kali (Verse 38 of kalith thogai). ‘imayavil vAngiya Irnjadai andhaNan, umai amarndhu uyar malai irundhanan aaga,’ Lord Shiva, who took the Mount Meru for his bow (for the destruction of Tripura, at first) was seated on Mount Kailaas, with His Consort, Uma. ‘aiyiru thalayin arakkar kOmaan thodip poli thadak kaiyyir kIzhp pugutthu am malai edutthal sellaadhu uzappavan pOla…’ Ravana, the ten-headed demon king with his hands adorned by bracelets of gleaming gold, tried to lift it up, but could not. This elephant is trying to uproot the tree even as Ravana trying to uproot Mount Kailaas, with Shiva and Uma seated on it.

Though this is mentioned almost throughout the epic in various places from Aranya Kanda to Yuddha Kanda, one has to go to the Uttara Kanda to know the details. This story is narrated to Rama by sage Agastya, in canto 16 of Uttara Kanda of Valmiki Ramayana.

If the Bala and Uttara Kandas were in the ‘process of being composed’ in the fourth century AD, that too in the northern part of the country, how come they were referred to in classics belonging to an age prior to 2 AD! That too on the other side of the country, crossing thousands of kilometres! That is a question for the experts to answer. It is not for us to bang our heads on. But the evidence given thus far, makes the claim that the ‘Bala and Uttara Kandas’ were added to the ‘core book of Valmiki’ in the later part of 3rd century AD and in the earlier part of the 4th, not so strong. Especially when we see சிலப்பதிகாரம், which was written in the second century AD. Or மணிமேகலை which is later by about another two centuries.

=== As old as hills ===

Manimekalai, one of the five major epics of Tamil, goes about the life of Manimekalai, the daughter of Madhavi of Cilappadhikaram. It speaks of Manimekalai obtaining an amudhasurabhi, something similar to the akshyapatra that Draupadi had when the Pandavas were on exile, from which welled up endless quantities of food, for the appeasement of hunger of one and all. Now, there was a woman by name Kayachandikai who was suffering from a strange disease known as ‘யானைத் தீ,’ or a hunger that makes one consume food like an elephant, like fire. Her insatiable hunger comes to an end on consuming a morsel from the amudhasurabhi that Manimekalai had. Kayachandikai narrates her pathetic state to Manimekalai and describes her un-appeaseable hunger. ‘My hunger never ceases,’ she says, ‘Even mountains of food disappear in a trice in my belly.’ And how? Here is how she puts it:
<blockquote>'nediyOn mayangi nilamisaith thOnRi adal aru mun nIr adaiththa njAnRu kurangku koNarnthu eRintha nedu malai ellAm aNangku udai aLakkar vayiRu pukkAngku ittathu ARRAk kattu azal kadum pasip paddEn...’                                      (manimEkalai, ulaga aRavi pukka kAdhai, lines 9 – 14) </blockquote>
‘You know, Lord Vishnu (நெடியோன்) assumed a human form and was born on earth. He constructed a bridge across the ocean. The monkeys collected mountains and threw them into the sea for constructing the bridge. Even as those mountains got immersed and disappeared in seconds under the bowels of the sea, so do mountains of food disappear in my stomach.’

That simile captures several facts from Ramayana. That Rama constructed a bridge across the sea; that the monkeys brought mountains and threw them into the ocean; and on top of all, Rama was known as an avatar of Vishnu, at that time.

Now let us turn to சிலப்பதிகாரம், which, it is agreed all over, belongs to 2 AD, the period during which – according to the arguments – Rama was still known as a human being, a king and not as an avatar even in the north.

Kovalan, the hero of the story is killed by the hasty orders of the king. On the other side, Kannagi, his wife, is in the refuge of cowherds living in the outskirts of the city. The news of Kovalan having been killed is yet to reach them. The cowherds perceive bad omens and perform the குரவைக் கூத்து, to their lord, Krishna, vividly singing his praise. In a long running verse of varying metres, which can easily be mistaken for an AzwAr pAsuram, they praise and appeal to their Lord. I am quoting the particular portion which is of interest to us.
<blockquote>மூவுலகும் ஈரடியான் முறை நிரம்பா வகைமுடியத் தாவிய சேவடி சேப்பத் தம்பியொடும் கான்போந்து சோவரணும் போர்மடியத் தொல்லிலங்கை கட்டழித்த சேவகன்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே ! திருமால்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே !!                                             (சிலப்பதிகாரம்,ஆய்ச்சியர் குரவை- 35) </blockquote>
‘He who came down as Vamana, assumed the form of Trivikrama to measure all the three worlds with his two feet. And he once again came down as Rama; His feet that measured all the worlds were reddened when he walked with his brother in the forests, in exile; Of what avail are those ears that do not listen to the praise of the Lord who destroyed Lanka with its demons! Of what avail are those ears that do not listen to the praise of Lord Vishnu!’

That very clearly mentions not only the Rama avatar, but the idea of dasa-avatar – the ten incarnations – referring to the Trivikrama avatar here and the Krishna avatar and the Mahabharata incidents in other stanzas.

Therefore, the conclusions of researchers like Jacobi, who places the Ramayana in the 6th century BC, Winternitz who believes that it belongs to 3 BC, Macdonell who argues that it should be placed in 5 BC, sound more valid. In fact Winternitz challenges the calculations of Max Muller. But we do not know which one is the closest, almost correct, somewhat precise conclusion! All that we know is, Ramayana is as old as hills. Has been around from time immemorial and will be there sustaining the interest of generations to come, until the last human being breathes on this earth.

=== A story that belongs to all ===

The arguments are endless. Every scholar has his or her own reason(s) to believe in his or her own conclusion. It has to be admitted that despite the fluctuations in the findings as far as the period to which the epics belong, every single one of them has worked sincerely and extremely hard – one has to say that they are superhuman efforts – before he or she has come out with the results. Our purpose is not to question their efforts. Nonetheless, the widely varying conclusions themselves go to prove that it is not possible to arrive at a more convincing and readily acceptable view. Because, one has necessarily to base his or her conclusions on a basic premise, which always turns out to be an assumption. That is to say, their conclusions would be right only if the assumption on which the structure of their arguments is based is accurate. And it is not possible, considering the circumstances and the hoary past to which these works belong, to start working without a basic assumption, which may or may not be close to what can be accepted as ‘accurate’.

That seems to be an impossible task. But it is agreed by almost all, Westerners as well as Indians that the Uttara Kanda was a later addition. But the question of the time during which it was added evades all understanding and almost every conclusion leaves at least a question or two unanswered. That is what we have seen in our earlier instalments.

One thing is very clear. Some of the scholars at least have one kind of an agenda or the other behind their efforts. Everyone, almost everyone I should say, places the Ramayana close to the Vedic period on considerations of the language employed. But then, the ascertaining of the period of the Vedas itself is susceptible to subjective considerations in many instances. As Winternitz puts it,
<blockquote>“When Indian literature became first known in the West, people were inclined to ascribe a hoary age to every literary work hailing from India. They used to look upon India as something like the cradle of mankind, or at least of human civilisation. The better, however, we became acquainted with Indian literature, the more this view had to be given up, and scholars became cautious and suspicious and a tendency arose, to make everything as late as possible.* Indians, on the other hand, have always had a sentimental inclination, to consider their most important woks of literature, above all the Vedas, as immensely old. According to the orthodox Brahmanical view, indeed, the Veda has been created at the beginning of the world and is no human work at all. The historian has to abandon this view, and he has to free himself from all preconceived opinions and inclinations.” (M. Winternitz, ‘Some Problems of Indian Literature’) (* ‘bold’ is mine) </blockquote>
In the context of the ‘fixation’ of a timeframe for the ancient scriptures, what he says speaks volumes. “I, for my part, do not understand why some Western scholars are so anxious to make the hymns of the Rgveda and the civilisation which is reflected in them so very much later than Babylonian and Egyptian culture. Nor do I understand why Indians should think that it adds anything to, or detracts anything from the value of the most beautiful hymns of the Rgveda or the deepest passages of the Upanishads according as they are believed to be a thousand or five hundred years older or later.” (Ibid)

That does not exclude Max Müller as well, says Winternitz  -
<blockquote>“Now it was a mere guess on the part of Max Müller when he gave the dates 600 to 200 BC for the origin of the Sutra Literature. And the assumption of 200 years for each of the periods in the development of the Veda was quite arbitrary. Instead of 200 years he might just as well have said 300 or 400 years. Max Müller himself did not wish to say more than that our Rg veda-Samhita must have been completed at least about 1000 BC.” (Ibid) </blockquote>
What he says about the results of these calculations is even more thought-provoking. “And yet, strange to say, although the foundation on which Max Müller’s calculations were based, was so purely hypothetical and arbitrary, it had become a habit among scholars for a long time, to speak of 1200 to 1000 BC as the date of the Rgveda, which Max Müller was said to have established.” (Ibid)

So far for the historicity of the Ramayana – and Mahabharata as well. I go with M R Yardi, another great Indian researcher of the ancient Sanskrit literature and scriptures, who says,
<blockquote>“Valmiki has portrayed Rama as a moral hero. In him we had a king, who essentially human, triumphed over his human frailties and strictly observed the rules of the moral code (aacharadharma). His just and benevolent rule is celebrated as the Ramarajya, in which all sections of the public enjoyed prosperity, health and happiness. Because of his superhuman qualities, Rama has enthroned himself in human hearts and become the symbol of human culture.”                                                                                                             (M. R. Yardi, Epilogue of Ramayana) </blockquote>
True. Had it not been for this fact, there cannot be a Buddha Ramayana, a Jain Ramayana, a Thai Ramayana, a Laos Ramayana and many more. Minoru Hara speaks of a Japanese version of the Ramayana, in ‘The Ramayana Tradition in Asia,’ edited by Sri V Raghavan. The story of Rama has become so endeared to mankind that every section and almost every nation of Asia has accepted him as its own hero, versions of course varying, while the core remaining the same. The East claims him as his own, while the West says that the story belongs to mankind. “For the history of the literary treasures of ancient India,” says Winternitz “appears to us only as part and parcel of the history of man. In this sense, Indian literature is as much ours as it is yours. The ideas and thoughts of great men belong to mankind, and not to any one country or nation only.” (Winternitz, Some Problems of Indian Literature)

= Sans Bala Kanda? =

All the arguments for and against the Bala and Uttara Kandas remaining as they are, what we are going to see – and have been seeing – is the story as a whole. For, if there was no Bala Kanda and the story started from Ayodhya Kanda, we would then be reading something that begins abruptly, with the information, “The sinless Satrughna, the destroyer of the lasting enemies (concupiscence etc.) was taken away on that occasion by Bharata while the latter was proceeding to his maternal uncle’s home, full of affection as he (Satrughna) was for (Bharata).” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 1, Sloka 1)

That sounds something like one of those modern novels where authors prefer to begin their stories abruptly from somewhere in the middle of the events and go back and forth to give details on the events and characters. With such a beginning, how is the reader supposed to know who is this ‘sinless Satrughna’, what was the occasion on which his brother (at this first Sloka, we are clueless about what is the relationship between Bharata and Satrughna even) took him along, when going to his maternal uncles home etc. What we come to know is that there was a person by name Satrughna, who was sinless and he went to some other country when someone called Bharata went to his uncle’s place.

And then the first canto goes on to speak about Dasaratha, who – in the absence of the details of Bala Kanda – is another stranger to us at this stage and his decision to enthrone his eldest son Rama, though he considered his four sons as ‘his four arms sprung from one’s own person.’ Slowly we come to know that this king Dasaratha had three queens and that Rama was born to the queen by name Kausalya.

Even going by techniques of story telling, one would not be able to buy the argument that in the initial stages the entire Bala Kanda was totally absent. We know that the most familiar way of beginning a story is that oft-repeated and well-worn phrase, ‘Long long ago there lived a king by name…”

For a very long time this was how the stories began. They did not start abruptly. Beginning a story as close to the climax as possible is a technique that is known to the Western world. Sri V V S Aiyar says that it was Aristotle who first formulated the rule for not starting the story from its beginning, a technique known as ‘in medias res.’ “The reader will have noticed that the Ramayana follows in its natural order the life of the hero from his birth and childhood,” says Sri V V S Aiyar, “up to the close of the action which forms the theme. On the other hand the epics of Europe as is well-known, follow their prototype and example, the Iliad, and start the story as near the end as possible, filling in the earlier events by slight allusion as well as by episodic narrative.’

That’s how every single one of our ancient classics has been narrated. They start from the beginning and move smoothly event by event to the end, in a chronological sequence. You take any classic for that matter. It follows the same pattern. Normally it contains a short recital at the beginning, giving out an outline of the story and then move to the main story, once again beginning at the beginning. First event first. This can be seen even in Cilappadhikaram which gives a short recital as well as the sequence of the titles of the cantos. This was something like an index page for them, who were using the palmyra leaves for their medium, which were never page-numbered. Such a habit seems to be non-existent in most of the classics and Dr U V Swaminatha Aiyar draws our attention to this fact when he suspected a few leaves must be missing in a long list of names of flowers in குறிஞ்சிப் பாட்டு and how, left without a clue, he had to travel far and wide for another copy of the work, just because of the practice of indexing and page-numbering was absent.

This habit of short-recital at the beginning was very much in vogue, at least until the time of Cilappadhikaram. We see that this is absent in Kamban and his contemporaneous works like Periya Puranam. At least as far as Periya Puranam is concerned, we have the song, ‘தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்’ to fall back to, to lean on for a reference, at least to look for the number and sequence in which the ‘thiruth thoNdars’ have been listed.

Coming back to the Ramayana of Valmiki, where does the short-recital of Ramayana appear? Where are the details of (though minimum they are) Dasaratha are given? Where do we learn anything about the main hero and his heroine? How do we come to know that so-and-so is married to so-and-so? And – though not very important to the main story and the movement of events – how did the hero marry his heroine? Bala Kanda. Sans Bala Kanda, the story would not mean much to us and reading it would be a task, trying to understand the relationships, which would be extremely complex. Something like that in the Mahabharata, where one has to make a chart and keep a track of the names – different names for the same person and different persons with the same name – and the events as well, because of the various directions to which the story branches off, with its hundreds of sub-plots and stories within story.

Therefore, it is not possible for the story to have been written without the Bala Kanda. At least some portions of it would doubtless have been there, which later were re-classified and regrouped to form what is now known by the name Bala Kanda. And it may be true, to an extent, that the Uttara Kanda came to be added – or at least expanded – by and by. Nonetheless, both these Kandas are important for us, for our study. That’s how we have been dealing with it so far, and that’s how we are going to continue the study of Rama, now.

= The story of a hunter =

The story of the author of the Ramayana, the adi kavi – or the first poet – comes down to us as another hearsay, oral tradition. That he was the son of sage Prachetasa, that his boyhood name was Ratnakara – the jewel mine, or the ocean – and that he picked up friendship with hunters in the forest and grew up as a hunter and way layer, is a well-known story. Some versions say that he was lost in the jungle when he was a boy and was brought up by a hunter and he grew-up in the lines of his foster-father. He tried once to waylay sage Narada (or it may be some other sage as well) who taught him the effects of his sin and that while his family shared his plunder and lived on what he robbed from others, they would not be able to – or even prepared to – share his sins that were accumulated by him. That shocked the robber-hunter Ratnakara. He repented for his ways and asked the sage to guide him to mend his ways.

On the advice of the sage, the hunter Ratnakara sat in deep meditation for long number of years. It was such a long time that he sat without stirring, lost in the inner-consciousness that an anthill formed around him and when we woke up, he had to come out of it. Since he came out of the valmIka or the anthill, he came to be known as Valmiki. ‘வல்மீகாத் ஜாத: வால்மீகி:’ is the saying in Sanskrit ‘One who is born of an anthill.’

There is an interesting variant to the story. The sage who initiated the way layer-cum-hunter into asceticism told him to chant the name ‘Rama’ which he could not. Then the sage pointed to a tree close by which is known by the name ‘marA’ with which Ratnakara was more comfortable and that he meditated on that name, which, while being chanted repeatedly, sounded in the reverse and thus the purpose of chanting the name of ‘Rama’ was achieved. I have my own reservations on such fancy stories, though mythical they are. In the first place, the name ‘Rama’ is not such a complex sounding name. It is as easy as – or as complex as – the suggested alternative, ‘marA.’ In the second place, ‘marA maram,’ is a Tamil name, which stands for the Sal tree. As far as I can see, there is no tree that goes by the name ‘marA’ in Sanskrit. Anyway, that may or may not be part of the original tradition. That sounds interesting. And that’s that.

However, when we meet our sage Valmiki in the Ramayana, he is neither a hunter nor a way layer. These stories are not referred to in the least in the epic. It is the traditional belief and hearsay that has been around for such a long time that people come to believe that the Ramayana opens with the story of Valmiki roaming as a hunter. Not at all. The sage is a sage when the story opens. He is a distinguished sage already. ‘munipumgava,’ is how he is referred to in the very first sloka of Ramayana. The poem opens with a conversation between Valmiki and Narada.
<blockquote>தப: ஸ்வாத்யாய நிரதம் தபஸ்வீ வாக்விதாம் வரம்| நாரதம் பரிபப்ரச்ச வால்மீகி: முநிபுங்கவம் ||                                       (வால்மீகி ராமாயணம், பால காண்டம், ஸர்கம் 1, ச்லோ. 1) </blockquote>
‘The ascetic Valmiki put the following question direct to Narada, the chief of hermits (nay) the foremost of those skilled in expression, who remains (ever) engaged in askesis and self-study (the study of the Vedas).’

It is this question that holds the key to the answer to the longstanding debate, ‘Was Valmiki a contemporary of Rama? Could he have partaken in the story as he does in the Uttara Kanda – and in a portion of the Aranya Kanda in some recensions – and penned the story, or did he merely collect information from Narada and recorded what he heard from him for posterity? Is it possible for an author to participate in the drama that he created? Or was it that some later unthinking hand, without realising the inconsistency of it, made him a character in his own drama?

The last question can very easily be answered. Vyasa was an essential part of Mahabharata that he authored. In fact, he fathered the three brothers, Dhritarashtra, Pandu and Vidura. He appears every now and then in the epic when the sky darkens and gives predictions, forewarnings and advice of every kind to everyone – Dharmaputra and Duryodhana alike. But what about Valmiki? He is absent in most part of the epic and comes and joins at the last – and the supposed to be ‘unauthentic’ portion – of the epic? Could he have been a contemporary of Rama?

= A Legend that lived then =

Valmiki was curious to know from Narada the name and the life of that person who was most ideal, living at that time. ‘In the present time,’ is what he qualifies his opening remark with, before going into the details of the nature of the person that he wants to know.
<blockquote>ko nv asmin sāmpratam loke gunavān kas ca vīryavān dharmajnas ca krtajnas ca satyavākyo drdhavratah                                          (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 1, Sloka 2) </blockquote>
“Who can possibly be full of virtues in this world at present? Nay, who is possessed of prowess and knows what is right? Who is conscious of services done, truthful of speech and firm of resolve?”

The word ‘sāmpratam’ is defined as ‘belonging to the present time; not past or future.’ Therefore, when he sought information on the person possessed of the most ideal qualities, he also specified that that person should belong to the present, who belongs to his time, who is living, who is not someone who lived in the past. That makes it very clear that Rama had not yet ascended His abode at that time. Moreover, the narration of sage Narada flows out in the past tense from the birth of Rama, until the story reaches the point of Rama regaining his kingdom, taking it back from Bharata who stays in the Nandigrama.
<blockquote>நந்திக்ராமே ஜடாம் ஹித்வா ப்ராத்ருபி: ஸஹித: அநக: | ராம: ஸீதாம் அநுப்ராப்ய ராஜ்யம் புந: அவாப்தவாந் ||                                                                                    (Ibid, Sloka 89) </blockquote>
“Having disentangled his matted hair at Nandigrama along with his (three) brothers and got back Sita, the sinless Rama regained his kingdom (too).”

===== From this point onwards, the narrative is in the future. =====
<blockquote>“(During the reign of Sri Rama) people will be positively much delighted and cheerful, contented and well-fed, exceedingly pious, free from mental agony and bodily ailments and rid of (the scourge of) famine and fear (of theft etc.). Nowhere will any men witness the death of their son or daughter, women will never be widows and will be ever devoted to their husband. There will be no fear from fire nor will living beings drowned in water. There will be neither fear from wind nor any fear of fever. Nor will there be neither fear of starvation in his kingdom nor that of thieves. Nay, cities and states will be full of riches and food-grains. All will be ever extremely happy as in Satyayuga. Having propitiated the Lord through hundreds of horse-sacrifices and (other) sacrifices involving the use of abundant gold, (nay) bestowed with due ceremony a billion cows on the learned and given away untold riches to the Brahmanas, the highly renowned Rama will establish royal dynasties a hundred times more prosperous than before (by not only recognising and confirming their sovereignty but even by liberally subsidising them). Nay, he will direct the people belonging to (all) the four grades of society to follow their respective duties on this terrestrial plane. Having served his kingdom for eleven-thousand years, Sri Rama will ascend to Brahmaloka (the highest heaven).” (Ibid, Sloka 90 – 97) </blockquote>
And therefore, one can say with certainty that Sri Rama had ascended the throne of Ayodhya when Valmiki heard this story from Narada and the series of events that are to follow were yet to be seen; heard and recorded. That gives us a clue as to how the Uttara Kanda might have been added later, by the poet himself, and of course, expanded by bards, down the years.

Therefore, Valmiki playing a part in his own drama is no wonder. The poem gives out all the clues. The short-narrative at the beginning of the epic, told by Valmiki in his own words describes all the important events and milestones in the epic in full, till the day Kusa and Lava sang the poem in the presence of Sri Rama. This narrative – as is obvious – could only have been composed after the epic was almost completed and added at the beginning, as otherwise the statement, “The sage uttered twenty-four thousand verses and made (out of them) six Kandas, consisting of five hundred (and odd) cantos and an Uttara Kanda (the epilogue),” (Ibid, Canto 4, Sloka 2) could not have been made at the beginning. After all, the ‘Foreword’ of any book is written only at the time of its publication, though it precedes the work! The epic was still in the process of being completed, even as Kusa and Lava sang it to an enthralled audience and Sri Rama who was in tears. That probably is one of the reasons why the scene dealing with the recalling of Sita from Valmiki’s hermitage and her subsequent disappearance into Mother Earth, does not find a place in this short-recital, at the beginning of the epic.

With this, we shall now move into the study of one of the grandest of all characters that the literature of the world has known, Sri Rama.

 Hari Krishnan

 

[[Category:Rama]]

Rama - Part 1

2013-01-21T04:56:51Z

Dev:

=== Rama the righteous ===

“Was it a vision or a waking dream?” wondered John Keats in his Ode on a Nightingale. The story of Rama does fill us with a wonder not dissimilar to that of Keats in many respects. ‘Is it possible for a man, a mere human being to conduct himself in this way?’ we muse. ‘Is it at all possible for any single one of us to place righteousness above everyone, father, mother, guru, brother, wife and his own self? Is it possible for anyone of us to accept the crown this day and move on to the jungle the very next, for no fault of ours, just for the sake of upholding the promise that the father made to the step-mother in the distant past, which she utilises now to turn the tables? That too when the father says, ‘You need not listen to me; you may fight and get your kingdom back,’ and the gurus subscribe to that view?

Quite unusual human traits grip us before we complete just the first two books of the great epic, Bala and Ayodhya Kanda. This man’s penchant for righteousness takes us not by surprise but by shock. He refutes his master Vasistha, turns his request down to come back and take the crown; chides the eminent sage Jabali when he proffers pure reason and logic that permit Rama to come back to Ayodhya to accept the crown. “Dasaratha was none to you,” he argues and says, “nor were you related in anyway to him. The king was not you, while you are not the king (Dasaratha); therefore do what is recommended (to you). The father is only an efficient cause of a creature; it is only the sperm and the ovum conjointly retained by a (prospective) mother during the nights favourable for conception that constitute the material cause of a human being in this world. The aforesaid king has departed to the destination where he was bound to go (viz., back to the five elements, form which he had sprung up). Such is the natural way of created beings, while you are being harassed for no purpose.” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 108, Sloka 10 – 12)

‘Rama you need not be bound by what Dasaratha promised to Kaikeyi. It was not your promise; and Dasaratha was responsible along with your mother just for your birth and no more. The entire population of Ayodhya and we and Bharata desire that you are the one who should be installed on the throne of the country. Therefore, there is no reason why you should continue to remain in exile.’ Any of our present day statesmen would need no more than this argument to retain his seat of power. But not so for this man! He hits him back with an equally potent logic and wisdom and says, “The advice that you have tendered on this occasion in order to make available to me the pleasures of sense, which are agreeable (to all) is not (really) worth following, although appearing as such, and is unwholesome, though appearing as wholesome,” (Ibid, Canto 109, Sloka 2), cites the Vedas and other scriptures and questions, “Wherefore, then, shall I, who know all this, not carry out the behest of my father which was based on truth and solemnized through swearing by truth, true to (my) promise as I am? Neither from greed (of sovereignty) nor even from infatuation nor again from ignorance shall I, overpowered by obtuseness of understanding, violate the sanctity of my father’s pledge (given to mother Kaikeyi) true to my promise, (as I am).” (Ibid, Sloka 16 and 17)

‘I stick to my promise and it is my word which is dearer to me more than my own life,’ he declares later to Sita in the forest when she tries to stop him from killing the ogres at the request of the Rishis there -
<blockquote>அபி அஹம் ஜீவிதம் ஜஹ்யாம் த்வாம் வா ஸீதே ஸலக்ஷ்மணாம் | ந து ப்ரதிஜ்ஞாம் ஸம்ச்ருத்ய ப்ராம்ஹணேப்யோ விசேஷத: ||” </blockquote>
he says, “For truth is always dear to me. I can even give up my life or you together with Lakshmana but not my plighted word given especially to the Brahmanas.” (Ibid, Aranya Kanda, Canto 10, Sloka 18) And remembers to add,
<blockquote>“மம ஸ்நேஹாத் ச ஸௌஹார்தாத் இதம் உக்தம் த்வயா வச: | பரிதுஷ்டோஸ்மி அஹம் ஸீதே ந ஹி அநிஷ்ட: அநுசாஸ்யதே || </blockquote><blockquote>
ஸத்ருசம் ச அநுரூபம் ச குலஸ்ய தவ சோபநே |”
</blockquote>
“O Sita! I am fully pleased. For a person is never advised unless he is dear. And it is becoming and proper not only for you but for your family too, O beautiful lady! You are dearer to me even than life, being my companion in Dharma.” (Ibid, Sloka 21)

‘I hold my life dear like everyone else, but you are dearer to me than my life. You are my companion in the performance of Dharma. Lakshmana is dearer to me too than my life. But if such a situation arises, I would rather stand for truth, than for my own life, or you or Lakshmana. I would give up everything, including my life and you both. But not truth.’

Unimaginable. A person who displays so many traits which are in the likeness of every common man, declares in no uncertain terms that the chief driving force in his life is Truth and nothing but Truth and lives for it. And finally, when he had to give up Sita, it was for the sake of righteousness; when he had to give up Lakshmana, it was for the sake of this Truth and when he gave up his own life in the river Sarayu, it was in part due to this very same penchant for truth that remained with him until the very last moment.

That is why, even Western scholars like J L Brockington who did extensive research on Valmiki Ramayana and are of the view that Valmiki did not portray his Rama as an avatar; and the Bala and Uttara Kandas are later additions by poets other than Valmiki, still choose to call Rama, the righteous. In fact, Brockington calls his book by the name ‘The Righteous Rama.’

=== A man or an avatar? ===

Many have been the Western as well as Indian scholars who have gone into the question of whether Valmiki saw his Rama as an avatar or as a human being, the best of all that mankind had seen until that time. Brockington is one of the many eminent scholars who have analysed the Ramayana of Valmiki threadbare, analysed the structure, gone into the grammatical and linguistic aspects, studied the pattern of the verbal system, construction of sentences et al, which go into the mould that a poet adopts for himself, that goes to bear the stamp of his own particular style and have come to several important conclusions. How far and to what extent the conclusions can be accepted per se is another question. But the conclusions are nonetheless important, though we may have to rework on certain points, question the logical validity, test the theory propounded by him with contradicting external – but at the same time undeniable – evidence and see the result for ourselves. They form a very sound and plausible basis for us in our quest for what might be closer to the truth.

According to Brockington, Valmiki could not have composed the Bala and Uttara Kandas, which were enriched by oral tradition down the generations of bards who recited and interpreted the ‘core book’ that consisted only of five cantos, namely, Ayodhya, Aranya, Kishkinda, Sundara and Yuddha Kandas.

“The original story,” he states at the very beginning of his book ‘The Righteous Rama’ and continues, “began no doubt with some version of the court intrigues which open the Ayodhya Kanda, now the second book of the epic. Here we are introduced to the aging king of Ayodhya, Dasaratha, his wives Kausalya, Bharata, son of Kaikeyi and Lakshmana and Satrughna, sons of Sumitra…” and at the end he concludes that the story, which Valmiki could have composed somewhere between the 3rd and the 5th centuries BC was spread by bards reciting it to the masses, adding a few more details every time. ‘And that’s how,’ he concludes, ‘what started as a story of a king slowly transformed into a religious text, narrating the descending of the Lord on earth, assuming human form, depicting Rama the king as an avatar of Vishnu.’

‘This concept of an avatar was not there,’ argues Brockington, ‘when Valmiki composed his grand epic.’ Roughly put, the essence of his arguments would boil down to this. After the composition of the epic, as it has to happen, bards got the epic by heart, recited it to the masses and moved about the country from the northernmost corner of this vast continent, to the southernmost tip, adding a few scenes in each geographical junction where they stayed for a while, to tell the people that ‘Rama was in their place, close to them,’ so that a sense of belonging is created and the story can be appreciated and can become more absorbing. With the passage of time, generations and crossing of geographical boundaries, the epic grew up, evolved and took shape. Brockington breaks this entire evolution into five stages, the first one being the ‘creation of the core book’.

“It is during the second stage,” he argues, “the complex inter-relationship of mutual borrowing with the Mahabharata begins.” He points to the existence of the story of Rama in the Mahabharata, which itself is an acknowledgement of the exceeding popularity of Ramayana. “During the second stage also the divergence into Northern and Southern recensions was taking place, and was largely complete before the fixing of the Uttara Kanda in the later part of the third stage. It had already progressed significantly by the time of the Mahabharata borrowings from the Ramayana…” he continues.

In essence, what he argues is this, at this point. ‘The story of Rama, which is narrated to Yudhishthira by Markandeya in the Vana Parva in order to strengthen his flailing spirit, contains the core events of Ramayana. Since these two epics were not distanced in time by the passage of comparatively long number of years, the version in Mahabharata, namely, Raamopaakhyana would be much closer in details to its original. He then points out the number of differences by way of events narrated, between Valmiki Ramayana and the Raamopaakhyana.

There of course are many differences between these two, the chief among them being the absence of Agni Pravesa in the Raamopaakhyana. But then, there are differences in the events described in the synopsis that appears in the Bala Kanda (which is supposed to be an interpolation according to Brockington and many others) and the main course of events, one of which is the absence of the second repudiation of Sita!

=== Proof by absence ===

‘The Raamopaakhyana in the Mahabharata does not contain many of the important details that are found Valmiki Ramayana in its present form. And therefore, obviously,’ concludes J L Brockington, of whom we have been discussing in our last post, ‘these missing details in the Raamopaakhyana were deftly inserted into the text of Valmiki, much later, certainly later than Mahabharata.’ It is his conclusion that the Mahabharata must have been composed when Valmiki Ramayana was undergoing its changes – or ‘evolution’ as it is called – in the second stage (of the five stages that Brockington has broken the process of ‘evolution’ into) and this must have been roughly around the first century BC. To quote him, “Most probably the Raamopaakhyana was composed around the middle of the second stage, in perhaps the first century BC.”

He then enlists some of the details that are not narrated in the Raamopaakhyana of Mahabharata. “The Raamopaakhyana in fact contains no reference to several of the more obvious additions of the second stage, for example Dasaratha’s account of his slaying of the ascetic youth (though mentioning Dasaratha’s death), Bharadvaja’s entertainment of Bharata’s army, Jabali’s and Vasistha’s speeches to Rama, Sita meeting with Anasuya, Valin’s accusation of Rama and his reply, Hanuman’s killing the sons of Ravana’s ministers and Rama’s first encounter with Ravana, to name only the most prominent episodes and thus the most likely for inclusion,” he says. That is to say, for example, since Raamopaakhyana does not mention anything about the first war of Rama with Ravana, this could not have been there in the ‘original’ version of Valmiki and that this particular scene must have been ‘created’ by some later bard and has thus found its place in the Valmiki Ramayana in its present form.

This conclusion has a serious implication. Though the researcher does not mention it explicitly, by exclusion of this scene from what is proposed to be the ‘original rendition’ of Valmiki, one would have to take out, deprive Rama of the highly commendable, extremely righteous, wonderfully generous gesture of restraining himself from persisting in his fight against Ravana when he stands without his chariot, any of his weapons or anyone of his army, alone, saying, “I know you stand agonised through (continued) fighting. (Therefore) depart (for the present), O king of the rangers of the night! Re-entering Lanka and resting (awhile), sally forth (again), (duly) mounted on a chariot and armed with a bow, then (remaining) seated in your car, you shall witness my strength.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 49, Sloka 143)

This is one scene which Kamban has beautifully rendered in Tamil. It is a very famous and oft-quoted line -  ‘இன்று போய்ப் போர்க்கு நாளை வா.’ Since you have lost your all and stand alone without weapons, go back now. Take rest and come back tomorrow. Let us resume the war after you rest and rejuvenate. And if this ‘first war’ is brushed aside as ‘interpolation’ simply because Raamopaakhyana in the Mahabharata does not mention it, you are depriving Rama of one of his most splendid qualities – observing restraint in the battlefield against his sworn enemy, when the latter was defenceless, helpless and was most vulnerable.

Without hinting at this implication, Brockington simply moves on, “It does allude to episodes which it is reasonable to infer have been elaborated rather than inserted – such as Sita’s spirited rejection of Ravana before he seizes her – but always in a way that is consistent what may be expected to have lain behind the present expanded version.” That is, a few scenes were of course narrated by Valmiki; but going by what the Raamopaakhyana says, it only leads us to infer that such episodes as Sita’s highly spirited response to Ravana when he sheds his Sanyasi make-up and begs for her love, were not ‘so spirited’ when Valmiki composed his epic; but were elaborated by later hands, bards reciting the story to the masses have worked up the words of Sita, and have elaborated – added their own Slokas to – the ‘original’ of Valmiki. However, such elaborations, he suggests, have been done very well, and in consistence with the ‘original’ so that the ‘elaboration’ does not stand out and allow itself to be detected easily.

And then he drops the bomb. “To cite just one significant example, it refers to the arrival of the trio at Sarabhanga’s hermitage but not to Indra’s previous arrival, which seems to form part of the process of enhancing Rama’s status culminating in his identification of an avatar.”

We have narrated this scene at the hermitage of Sarabhanga, when discussing Sita. (See: Being a human and also What remains – a glimpse). This is one of the strong points that underline the idea that Valmiki did perceive his Rama as an avatar, beyond Bala Kanda. That is, even if it is accepted that the assumption the whole of the Bala Kanda – along with Uttara Kanda – is taken as an interpolation, where the concept of ‘avatar’ is presented in what constitutes the ‘core book’ that Brockington argues about. He brushes this scene aside pointing to the absence of this ‘presence of Indra’ at the hermitage of Sarabhanga.

Hmm. What else?

=== A structure without cement ===

We have been discussing that one of the important conclusions that Brockington draws on the basis of Raamopaakhyana of Mahabharata is that Rama was not depicted as an avatar of Vishnu and that Raamopaakhyana does not portray him that way, which evidences the fact that Valmiki’s ‘core book’ did not – till the time of the composition of Mahabharata, which according to him was composed during the first century BC – contain this concept of an avatar.

“Raamopaakhyana is contemporary with the middle of the second stage,” he contends (the second stage refers to the second of the five stages of the process of ‘evolution’, which according to him the Valmiki Ramayana has undergone to reach its present form) and says, “and precedes the addition of Bala and Uttara Kandas, probably forming the source of their nuclei. Nevertheless, the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth is clearly similar to that of the third stage (and also the beginning of the Ayodhya Kanda and end of the Yuddha Kanda) so again there is a suggestion of some overlap between the second and third stages.”

Simply put, ‘Rama as an avatar’ (which is the connotation couched under the long winding phrase “the religious attitude expressed in its narration of Rama’s birth”) developed in the third stage in the process of ‘evolution’. The Raamopaakhyana is a contemporary of the ‘second stage version’ of Valmiki Ramayana. “Yet the Raamopaakhyana is not likely to have been the innovator in this respect,” he adds, meaning, ‘though the concept visualising Rama as an avatar was taking shape parallelly, this ‘idea’ was not triggered in by Raamopaakhyana, because, “the rationale of its inclusion at that point in the Mahabharata is that Rama is human and that is its overall attitude.”

‘Such an idea seems to have been taking shape at that time,’ he infers, ‘however, the Mahabharata version of Ramayana did not include it in its text.’ Listen to him in his own words. “It is more probable that ides of Rama’s divinity were beginning to be current in the milieu in which the Ramayana circulated, without as yet being accepted into the text, and that the Raamopaakhyana from outside was less inhibited about including them, despite some inconsistency with its own basic position.”

If one goes through this particular portion in the Mahabharata, one is tempted to buy the argument of Brockington, blind-folded. As we mentioned earlier, Markandeya narrates the Raamopaakhyana to Dharmaputra in the Vana Parva, when the Pandavas are undergoing their exile. ‘Even such a great soul as Rama suffered exile in the jungle,’ Markandeya tells Yudhishthira. The whole purpose of this narrative is to tell the Pandavas that they were not alone in their misfortune and there were more or less similar instances in earlier times and there were kings who had undergone periods of misery and suffering. It is with this in view, in fact, the story of Nula is related to them earlier by sage Brihadaswa, in order to tell Dharmaputra that there lived a king who lost his all – like him – in a game of dice and regained it later, after undergoing miseries of an untold nature.

With such a purpose in view, Markandeya tells this to Yudhishthira. “O bull of the Bharata race, even Rama suffered unparalleled misery, for the evil-minded Ravana, king of the Rakshasas, having recourse to deceit and overpowering the vulture Jataayu, forcibly carried away his wife Sita from his asylum in the woods. Indeed, Rama, with the help of Sugriva, brought her back, constructing a bridge across the sea, and consuming Lanka with his keen-edged arrows.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 272 – translated by Kisari Mohan Ganguli) On this, Dharmaputra wants to know the story of Rama and here is how the birth of Rama is narrated by Markandeya.

"Markandeya said, 'Listen, O prince of Bharata's race, to this old history exactly as it happened! I will tell thee all about the distress suffered by Rama together with his wife. There was a great king named Aja sprung from me race of Ikshwäku. He had a son named Dasaratha who was devoted to the study of the Vedas and was ever pure. And Dasaratha had four sons conversant with morality and profit known by the names, respectively, of Rama, Lakshmana, Satrughna, and the mighty Bharata. And Rama had for his mother Kausalya, and Bharata had for his mother Kaikeyi, while those scourge of their enemies Lakshmana and Satrughna were the sons of Sumitra. 
<blockquote>விதேஹராஜோ   ஜநக:    ஸீதா    தஸ்யாத்மஜா விபோ | யாம் சகார ஸ்வயம் த்வஷ்டா ராமஸ்ய மஹிஷீ ப்ரியா || </blockquote>
And Janaka was the king of Videha, and Sita was his daughter. And Tvashtaa ( Brahmaa) himself created her, desiring to make her the beloved wife of Rama. I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth.” (Ibid)

This portion does not speak anything about the ‘aswamedha’ and the ‘putra kameshti’ sacrifices conducted by Dasaratha; the emergence of the ‘payasa’ from the sacrificial fire and the way the king shared it among the queens. It just says Dasaratha, son of king Aja, had three queens, by whom he had four sons. And it also does not say anything about the celebrated ‘ayoni sambhava’ that Sita is. It just says that she is the daughter of king Janaka of Videha. The narration of birth ends there, which is emphasised by the Rishi’s saying, “I have now told thee the history of both Rama's and Sita's birth,” who then moves on to narrate the birth of Ravana and his ancestry.

That lends credence to the claims of Brockington indeed. But then, as we have always been emphasising, it is always necessary to look at the picture in toto rather than basing our conclusions on a sloka here and a sloka there. That is where the whole structure of the eminent scholar of Ramayana collapses. A well tessellated platform; but without cement.

=== How does that prove! ===

As we observed, it is true that the Raamopaakhyana, while speaking about Rama’s birth, is silent on his being the avatar of Vishnu. But that doesn’t prove anything! Inasmuch as Raamopaakhyana is a story retold, it is not necessary for it to go into all the details and to resemble its original, event for event. The faithful repetition of an event from what is supposed to be the ‘original’, in a story retold, does not confirm the correctness or otherwise of the original and the absence of such event or events do not prove that the ‘original’ or ‘core book’ would not have contained that ‘missing’ portion as well. For example, take a look at this passage from Raamopaakhyana, which describes the events from the birth of Rama till the decision to enthrone him is taken.

"Markandeya said, 'The pious king Dasaratha, ever mindful of the old and assiduous in religious ceremonies, was greatly pleased when these sons were born. And his sons gradually grew up in might and they became conversant with the Vedas together with all their mysteries, and with the science of arms. And when after having gone through the Brahmacharya vows the princes were married, king Dasaratha became happy and highly pleased. And the intelligent Rama, the eldest of them all, became the favourite of his father, and greatly pleased the people with his charming ways. And then, O Bharata, the wise king, considering himself old in years took counsel with his virtuous ministers and spiritual adviser for installing Rama as regent of the kingdom. And all those great ministers were agreed that it was time to do so.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 275 – translated by Kisari Mohan Ganguli)

Any keen reader would not fail to notice what is missing here. Rama’s marriage. The Raamopaakhyana does not mention anything about the way Rama broke the bow and took the hand of Janaki as well, as it does not mention anything about the performance of the aswameda and putrakameshti by Dasaratha. (By the way, if the Raamopaakhyana does not mention anything about the marriage of Rama and Sita, it does not mean the Mahabharata as such does not mention it! It would be available somewhere else in that enormously bulky epic, which we shall quote, presently.) If one concludes that the ‘core book’ of Valmiki could not have conceived Rama as an avatar, since Raamopaakhyana, a story retold, does not contain any reference to it, it is only logical to conclude that Rama and Sita did not get married at all, since that is also not mentioned there!

Jokes apart. The Raamopaakhyana does contain indirect references to the divine nature of Rama’s birth, though Brockington feels otherwise. When narrating the story of Ravana, Markandeya does mention about the special boons that he received from his Grandsire, Brahma, which assures protection to him from celestials of every kind, excepting men and monkeys. Here is how the boon is asked for and granted. “Thereupon Ravana said, 'May I never experience defeat at the hands of Gandharvas, Celestials, Kinnaras, Asuras, Yakshas, Rakshasas, Serpents and all other creatures!' Brahma said, 'From those that hast named, thou shalt never have cause of fear; except from men (thou shalt have no occasion for fear). Good betide thee! So hath it been ordained by me!” (Ibid, Section 273)

If this idea of the boon given to Ravana is accepted, it is only natural that Ravana had to be killed only by the Supreme Being, assuming the form of the ‘most puny of all puniest of creations,’ namely, men and monkeys. And the Grandsire – Brahma – does mention this to Devas, when they rally around him, seeking to be protected. The Raamopaakhyana gives the assurance of Brahma, as follows. “"Brahma said, 'O Agni, he cannot be conquered in battle by either the gods or the Asuras! I have already ordained that which is needful for that purpose. Indeed his death is near! Urged by me, the four-headed God hath already been incarnate for that object. Even Vishnu, that foremost of smiters will achieve that object!' (Ibid, Section 274) In other words, Brahma confirms that Ravana could not be killed by anyone other than men and monkeys and soon Vishnu would achieve that object. He then commands Indra (who is referred to as Sakra in the following passage, which is his other name)

"Markandeya continued, 'Then the Grandsire also asked Sakra, in their presence, 'Be thou, with all the celestials, born on earth! And beget ye on monkeys and bears, heroic sons possessed of great strength and capable of assuming any form at will as allies of Vishnu!” (Ibid)

‘Indra, you go along with your celestials and beget heroic sons on bears and monkeys and be ready. You will have to be the allies of Vishnu, when he descends on earth.’ I do not know what more evidence is needed to establish that the concept of an ‘avatar’ is there in the Raamopaakhyana too. Another thing. It can be seen that Hanuman is repeatedly referred to as Pavana Kumar in the Raamopaakhyana. Son of the Wind God. Sugriva is referred to as son of Indra and Vali is referred to as son of Surya. Why should all these ‘sons of various celestials’ be born on earth, if it was not for Vishnu to descend in the form of Rama!

The evidences available in Mahabharata are just not confined to the Raamopaakhyana. One has to see elsewhere too in the very same Mahabharata – let us now, for the present confine ourselves to the Vana Parva – where explicit evidence is available.

=== The Parasurama incident ===

The story of Rama as recited to Dharmaputra, known by the name Raamopaakhyana, commences from Section 272 of Vana Parva in the Mahabharata. We were discussing about the absence of a direct reference to the Vishnu’s avatar as Rama though the other references to various characters like Ravana, Hanuman, Sugriva, Vali etc. confirm the existence of such a notion in Raamopaakhyana too.

The reference to the story of Rama in the Mahabharata is not confined to the Raamopaakhyana alone. It is found in several places. Several details not found in the Raamopaakhyana are narrated in several other instances. One such instance is the story of Parasurama meeting Rama. This marks an important milestone in Ramayana since it is here that Rama, not more than a boy, returning from Mithila after his marriage, meets the terror of the Kshatriya race and slights his pride with a smile. And it is here that the celebrated bow of Vishnu is handed over to Dasaratha Rama, by Parasurama.

This portion of the story, though not to be found in the Raamopaakhyana, occurs in the very same Vana Parva, though in a much earlier section, i.e., Section 49. There we see the Pandavas visiting Agastya Ashrama, accompanied by sage Lomasa. After narrating the story of Agastya, sage Lomasa tells Yudhishthira to take a dip in the sacred river Bhagirathi. At that time the sage mentions that it was here that Parasurama bathed to regain his energy that he lost to Dasaratha Rama. Here is the particular portion.

“Bathe ye as ye like in this sacred river, ye son of Pandu! And behold there, O Yudhishthira, the tirtha of Bhrigu that is celebrated over the three worlds and adored, O king, by great Rishis. Bathing here, Rama (of Bhrigu's race) regained his might, which had been taken away from him (by Dasaratha's son). Bathing here, O son of Pandu, with thy brothers and Krishna, thou wilt certainly regain that energy of thine that hath been taken away by Duryodhana, even as Rama* regained his that had been taken away by Dasaratha's son in hostile encounter.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 49, translated by Kisari Mohan Ganguli) [* The Rama (of Bhrigu’s race) referred to here is Parasurama and the Krishna spoken of here is none other than Draupadi, as it is one of the names by which she is known.]

Yudhishthira is taken by surprise to know that even such a glorious person as Parasurama lost his energy and spiritual power and wants to know as to how it happened. Lomasa narrates the birth of Dasaratha Rama at this point.

"Lomasa said, 'Listen, O king, to the history of Rama (the son of Dasaratha) and Rama of Bhrigu's line gifted with intelligence. For the destruction of Ravana, O king, Vishnu, in his own body, took his birth as the son of illustrious Dasaratha. We saw in Ayodhya that son of Dasaratha after he had been born. It was then that Rama of Bhrigu's line, the son of Richika by Renuka, hearing of Rama the son of Dasaratha--of spotless deeds--went to Ayodhya, impelled by curiosity, and taking with him that celestial bow so fatal to the Kshatriyas, for ascertaining the prowess of Dasaratha's son.” (Ibid)

The story then goes on to narrate the event as it is described in Valmiki Ramayana (Bala Kanda Cantos 74 and 75), though with minor differences. One cannot expect a faithful line-for-line reproduction of events in a story which is retold.

Now, the Parasurama incident is a Bala Kanda event. If the Bala Kanda was not in extant at the time when Mahabharata was being composed, one would wonder how at all this incident could find a place in Mahabharata! It is not just here. Once again, in the story of Rishyasringa, we find several references to Dasaratha including the one and his daughter, Santha, whom he gave in adoption to king Lomapada (or Romapada). Once again a Bala Kanda incident.

Not that Brockington did not foresee these questions. He has an answer. Let’s hear him. But before that let’s quickly see the story of Rishyasringa as it is narrated in the Mahabharata, just the bare minimum references.

=== The son-in-law of Dasaratha ===

The story of Rishyasringa, who conducts the aswamedha and putrakameshti sacrifices that Dasaratha performs, is narrated in Section 60 of Vana Parva, Mahabharata. It is to be noted here that the story does not say anything about the sage performing these sacrifices – of which the Raamopaakhyana too is silent – but describes his birth, his father Vibhandaka bringing him up in total isolation, which results in the son not knowing a soul other than his father, especially women, his special ability to bring rains because of the fact that Indra was afraid of him, his being lured to the kingdom of Romapada whose country went rainless for a long number of years, and ends with Rishyasringa’s marriage with the (adopted) daughter of king Romapada, Santa.

This story, once again, is narrated to Yudhishthira by sage Lomasa. Let’s hear the essence in his own words. “Lomasa said, 'This is the pure divine river by name Kausiki. O chief of Bharata's race! And this is the delightful hermitage of Viswamitra, conspicuous here. And this is a hermitage, with a holy name, belonging to Kasyapa of mighty soul; whose son was Rishyasringa, devoted to penances, and of passions under control. He by force of his penances caused Indra to rain; and that god, the slayer of the demons Vala and Vritra, dreading him, poured down rain during a drought. That powerful and mighty son of Kasyapa was born of a hind. He worked a great marvel in the territory of Lomapada. And when the crops had been restored, king Lomapada gave his daughter Santa in marriage to him, as the sun gave in marriage his daughter Savitri.”

But then who was the princess Santa? We do not get any clue about her in the above narration found in the Mahabharata, excepting that she was the ‘daughter’ of king Romapada (spelt as Lomapada in some recensions). If one wants to know anything more about this princess given in marriage to sage Rishyasringa, one has necessarily to go to the Bala Kanda of Ramayana. The Bala Kanda of Valmiki Ramayana (Canto 10) gives an almost similar account of the way in which sage Rishyasringa is lured to the country of king Romapada, by comely maidens, whom the boy mistakes for other sages. The description given in the Kamba Ramayana (which of course is a much later – a minimum of a couple of thousand years later – version as compared to Valmiki or Vyasa) is not any different.

Dasaratha, on the advice of his minister (who normally is portrayed as his charioteer) Sumantra goes to the palace of king Romapada, who was a close friend of his. And the Bala Kanda of Valmiki says - 
<blockquote>“By Romapada was made known to the enlightened Rishyasringa (the son of Vibhandaka) his friendship (with the emperor) as well as the relation in which the emperor stood to the sage (being the real father of his wife, Santa) as also how Santa was given in adoption by the emperor to Romapada, who was issueless, at the latter’s request.”                                                                         (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 10, Sloka 17 and 18) </blockquote>
The Mahabharata simply gives an account of the events in the Ramayana. It might repeat certain events, it might supplement, or complement, or amplify, or miss out certain details. Because the details were so well known and not giving a vivid and exact account of every single detail would not make any difference to the reader, for they were there, always around by oral tradition. What is missing there could be found, amplified here and what is missing here could be found there, of course, with slight variations.

But the theory has an answer, in particular to the Parasurama incident and the story of Rishyasringa found in Mahabharata. Here is what Brockington argues. “Two particularly late passages, on the evidence of their religious implications are the Rishyasringa and Parasurama episodes (1.8 – 10 and 73 – 5)* which quite possibly fall after this date.” (*This stands for Bala Kanda Canto 8 to 10 and 73 to 75). By the phrase “which quite possible fall after this date,” is meant ‘later than the end of fourth century.’ He very carefully avoids whether or not the expression ‘fourth century’ stands for BC or AD. But obviously what he means is 4th century AD. For, according to him, even the Raamopaakhyana was composed during 1 BC. And how does one arrive at these curious dates? Style! The style that is found in the texts – portions of it – varies. ‘These two epics have borrowed from each other mutually.’ That is, later bards have mixed events from one epic with the other; worked up, amplified, missed, and did everything.

Okay. And then, what about the meeting of Hanuman and Bhima, where you find a striking similarity of the metaphor employed in the Uttara Kanda of Valmiki Ramayana? What about the tribute paid by Vibishana when Yudhishthira conducted the Rajasuya? The scholar is silent about these. He does not even recognise these two characters of Ramayana appearing in the Mahabharata.

Even if Vibishana’s role may once again be branded as an insertion, the meeting of Hanuman and Bhima in the Vana Parva bears a vital clue, for it cannot be put aside as another insertion because it contains the reason why the standard – flag – of Arjuna’s chariot has Hanuman on it.

=== Like fire, like wind ===

What we are going to see today is section 146 of Vana Parva, Mahabharata, that is to say, about a little more than 130 sections before Raamopaakhyana starts. This happens when the Pandavas and Draupadi reach the peak by name Gandhamadana where a divine lotus, Saugandhika pushpa, wafts across in the passing wind and drops in their path. Draupadi picks up the flower and desires to have more of it and Bhima sets about in search of the flower, picks up the scent and goes to fetch it. On his way through lovely hills and dales, he comes across Hanuman, lying with his tail extended across the path

Bhima mistakes him for an ordinary monkey and rudely asks him to clear from his way. Hanuman knows who this Pandava is, and decides to play with him. A wordy duel follows; Hanuman mock-quarrels with Bhima. We know this story. We have narrated this scene in one of our epic story series. (See: Appearance may hide greatness) When finally Bhima gives up and with folded hands and tears in eyes, seeks to know who he is, the Mahabharata narrates as follows:

“Thereupon Hanuman said, 'O repressor of foes, even to the extent of thy curiosity to know me, shall I relate all at length. Listen, O son of Pandu! O lotus-eyed one, I was begotten by the wind-god that life of the world--upon the wife of Kesari. I am a monkey, by name Hanuman. All the mighty monkey-kings and monkey-chiefs used to wait upon that son of the sun, Sugriva, and that son of Sakra, Vali.” (Mahabharata, Vana Parva, Section 146, translated by Kisari Mohan Ganguli)

This portion gives three important details. That Hanuman is the son of wind-god; that Sugriva is the son of Surya and that Vali is the son of Sakra, or Indra. As we mentioned earlier, this kind of ‘celestials begetting children upon monkeys and bears’ is part of the divine design that took shape in the Bala Kanda. If as it is argued that Rama was not conceived as an avatar by the author of the ‘original core book’ then there is no purpose in Hanuman, Sugriva and Vali taking birth from Vayu, Surya and Indra at all! If this idea of divine birth exists in respect of other characters then there can be no doubt that it did exist in respect of Rama as well, even if Raamopaakhyana does not mention that! This portion underlines the idea of an avatar in the Ramayana being recognised in the Mahabharata. And this portion has a direct reference to that portion in Bala Kanda, where this decision of the Grandsire takes shape.

And then there is the argument of Brockington that Uttara Kanda could not have existed at the time of the composition of Mahabharata. “If the Uttara Kanda was extant in substantially its present form by the fourth century,” he argues, “and in all possibility by the third, it is scarcely feasible to assign the Bala Kanda, which is in general earlier, to the end of the fourth century or later…”

Let us come back to Hanuman’s speech to Bhima. He refers to his friendship with Sugriva. Now, there is a very famous description about this friendship between these two. ‘They played together like fire and wind in their younger days and grew up.’ Listen to Hanuman.

“And, O repressor of foes, a friendship subsisted between me and Sugriva, even as between the wind and fire.” This is a direct quote from Uttara Kanda. Describing the birth of Hanuman, his extraordinary energy, his frolicking among the sages which earned him their curse of temporary loss of memory of his strength et al, sage Agastya tells Rama -
<blockquote>ஸுக்ரீவேண ஸமம் த்வஸ்ய அத்வைதம் சித்ரவர்ஜிதம்| அபால்யம் ஸக்யம் அபவத் அநிலஸ்ய யதா அக்நிநா || </blockquote>
                                                 (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 36, Sloka 40)

“From his very boyhood he developed with Sugriva an unwarying and unbroken friendship, similar to that of the wind with fire.”

And finally, we hear from Hanuman on Rama, when narrating his story to Bhima. “And for some cause, Sugriva, driven out by his brother, for a long time dwelt with me at the Risyamukh. And it came to pass that the mighty son of Dasaratha the heroic Rama, who is Vishnu's self in the shape of a human being, took his birth in this world.”

Unmistakable, undeniable, unchallengeable evidence! This portion cannot be termed as another interpolation since as we mentioned earlier, it is here that Hanuman promises to adorn the flag of Arjuna on his chariot, when the war starts. And we see the mention of the ‘Hanuman flag’ in places without number in the later half of Mahabharata.

Now, even if this may be termed as ‘interpolation’ if not the whole portion, just the particular sloka, then we will turn our attention to Tamil literature, Sangam classics and a few others which are distanced not more than a couple of centuries from Sangam classics.

=== The epics and ancient Tamil literature ===

Both the epics, Ramayana and Mahabharata were popular among the masses even at the time of the Sangam classics and that is how we find several events from the epics mentioned in Sangam poetry as well as the works written in closely subsequent periods, in Tamil. Of the two epics, the Mahabharata is more spoken of and more oft-quoted in ancient Tamil literature, which are clearly more than 2000 years old. Some of these events are supported by the text of Valmiki and Vyasa and some others do not find a mention in their works. This, without doubt, goes to underline the fact that not only did these two epics – as composed by the Sanskrit authors – were extant; but also several other versions, including those composed in Tamil, on the basis of the Sanskrit works, were prevalent at that time. Which means, these works had crossed the geographical boundaries from the north, to thousands of kilometres down south, took roots, were so popular and influenced people so much that they were translated in Tamil as well.

We come to know of the existence of Ramayana in aasiriya-paa metre, through fragments quoted in commentaries on several works. We mentioned this in our study on Sita. (See: Versions vary; values do not – Part II). Similarly, the Mahabharata was rendered in Tamil by poet பெருந்தேவனார், who is the author of the invocation verses in புறநானூறு and குறுந்தொகை These two anthologies form part of the ‘ettuth thogai’ or eight compilations, the period of which starts from 2 BC and goes up to 5 AD. In fact, the poet is distinguished by the title ‘பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்,’ or Perundhevanar who composed the Mahabharata.

These epics were so well-known to the masses that the poets of the Sangam classics have employed the events in them either in passing, making a casual mention, or in similes. For instance, in ‘கலித்தொகை’, the sixth compilation of ‘எட்டுத் தொகை’ the poet சோழன் நல் உருத்திரன் ( Rudran, the good Chola, in modern terms) describes a bull fight. There, speaking of the fighter twisting the neck of the charging bull, he likens the fighter to Aswatthama.
<blockquote>‘ ஆர் இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்   தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்   தோளின் திருகுவான் போன்ம்’                                    (கலித்தொகை:101 முல்லைக்கலி)  </blockquote>
‘Like Aswatthama who went (into Panadava’s camp) in the inky night and twisted the neck of the one who killed his father (Dhrishtadyumna who killed Drona)…’

This Mahabharata incident takes place after the fall of Duryodhana, when Aswatthama is sworn in as Commander-in-chief (with just two warriors remaining on the Kaurava side to command!) and goes out to take revenge on Pandavas. This is mentioned in Srimad Bhagavata Mahapurana as well.

The important thing to note here is that such events are quoted not as direct incidents, but are used as similes. As Dr. C. R. Sarma says in his doctoral thesis, ‘The Ramayana in Telugu and Tamil – A Comparative Study,’ “It is interesting to note that some of the above mentioned stories, which not found in Valmiki’s work, are told in the form of similes which show that the story of Rama was popular among the Tamils, though a complete version of it was not available till the time of Kamban.”

A complete version might or might not have existed before Kamban. However, that Kamban adopted mostly from the version of Valmiki is abundantly clear. Not just the core story, structure and its blueprint alone, but from the poetry of Valmiki as well, in many places. For example the very popular verses of Bala Kanda of Kamban, ‘வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இன்மையால்’ There was no philanthropy since there was no poverty. Celebrated as Kamban’s ideal state. Kamban owes the thought as well as style to Valmiki, who sings of the same Ayodhya as follows  -
<blockquote>“There is no one in that city who has not mastered the six branches of knowledge auxiliary to a study of the Vedas and does not observe pious vows. There is no donor of scanty gifts and no miserable man. There is none who is either distracted in mind or afflicted.” (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 6, Sloka 14 and 15) </blockquote>
Let’s now see a few verses from ancient Tamil Literature, which give us incidents from the epic of Valmiki and show us the idea of Rama as an avatar.

=== One from ‘puram’ ===

Characters and events aside. If one goes through the list of poets who have composed the verses of புறநானூறு, one would be surprised to find a poet by the name vAnmIkiyAr – Valmiki – who is the author of verse 358 of the anthology. May be this is a penname. We do not have a clue. Nonetheless, this itself stands in testimony to the deep influence that the epic had over the Tamils of the Sangam era, that poets assumed the name of the author of Ramayana, celebrated as the ‘adi kavi’ and were proud to be known by that name.

Speaking of puranAnuru one has necessarily refer to that poem of ஊன்பொதி பசுங்குடையார், who sings the praise of the Chola king, chozan seruppaazi-erindha-iLam-cEt-chenni (Verse 378) who showers a liberal gift of gold coins and ornaments on a group of poverty stricken pANan-pANi – male and female bards or minstrels. The group, who had never seen an ornament before, started trying on them in the court itself. Not knowing which ornament goes where, they tried wearing the nose-ring on the finger, the ring for the finger on the ear, the necklace on the waist, and the waistband on the neck etc. ‘virar cheri marabina sevith thodakkunarum,’ here are these innocent lot, who tries to wear the ring for the finger on the ear, ‘sevith thodar marabina viraR seRikkunarum,’ and those who wear the earrings on the finger, ‘araith thodar marabina midatru yAkkunarum,’ and wear the necklace on the waist, the poet goes on to describe the humorous scene.

‘This reminds me, O king, something similar that happened in the past,’ the poet says.
<blockquote>kadun theRal irAman udanpuNar sIthaiyai valiththakai arakkan vauviya njAnRai, nilam sEr mathar aNi kaNda kurangin semmukap perungkiLai izaippolinthu aangu, aRAa aru nakai inithupeRRu ikumE </blockquote>
The lines are quite terse and give the minimum details. Properly supplemented and paraphrased, these lines would read thus. ‘Sita, the wife of the mighty warrior Rama, was taken away by force by that demon, Ravana. On that day, while being taken away, she dropped her ornaments in a bundle from the Pushpaka Viand, among a group of monkeys. The monkeys opened the bundle; and found many ornaments, which they had not seen at all. Knowing, however, that they are meant to be worn, they tried to wear the bangle on their ears, earrings on their fingers, necklace on the waist and frolicked about with a beaming smile. These innocent bards do the same thing here in your presence. Look at them, their act and their smile!

The ease with which the poet is able to put this vivid scene in quite a few words, the quick references and joy of communication that is made possible through a very terse account, testify to the ready familiarity to the story of Rama in the land of Tamils, about a thousand years before Kamban.

And then look at this piece from that ancient collection, பரிபாடல்.

=== Ahalyä, Ravana and Sangam classics ===

It may be recalled that we ventured into having a peep into the Tamil Sangam literature to examine the validity of the claim that Bala Kanda and Uttara Kanda were composed later than the 3rd or 4th century AD. பரிபாடல் is the fifth of the eight anthologies – எட்டுத் தொகை – the period of which though difficult to ascertain, are accepted to have been authored a long time before the 2nd century AD. This is the prevalent view of all Tamil scholars. A <a href=”http://www.tamilelibrary.roxr.com/teli/chrono1.html ”>chronological list of Tamil Literature</a>, based on Prof. Kamil Zvelebil’s book, “The Smile of Murugan” endorses this view.

Verse 19 of paripAdal, by nappaNNanAr is on Lord Murugan and describes the pilgrimage of devotees from Madurai to that ancient shrine, Thirupparam-kundram. The poet goes on to describe the various activities of the devotees on the way to the temple. A few devotees get into an art gallery on the way and gather around different paintings displayed there and discuss spiritedly among themselves, about what is portrayed in the paintings. A particular painting has the image of a cat, a woman, a sage in rage and a rock. The devotees comment, ‘indhiran pUsai’ ;This cat is Indra. ‘ivaL agaligai,’ This is Ahalyä. ‘ivan sendra kavudhaman,’ This sage is Gautama, who was away (at that time). ‘sinan uRa, kal uru ondriya padi idhu,’ And this rock is (nothing but) Ahalyä transformed by the curse of the sage. This painting shows how she was transformed into a rock.

Now, the Ahalyä incident is a Bala Kanda event. The first incident in the epic that brings out the divine nature of Rama explicitly – apart from the killing of Tätakä, Subahu and hurling Märïca far, far away. ‘She remained imperceptible to all until the arrival of Rama,’ says Valmiki. “Under the curse of Gautama, really speaking, she had grown imperceptible to (all) the three worlds pending the sight of Sri Rama, so it is said. Having reached the end of the curse she had (now) come within the range of their sight,” he says. (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 49, Sloka 16)

This variant, of Ahalyä turning into a stone, seems to be a Tamil tradition as is evidenced in paripAdal 19 above, which Kamban has followed in his version. We shall discuss this in detail presently, in our study of Rama.

If paripAdal speaks of a Bala Kanda event, the kalith thogai speaks of an Uttara Kanda incident. Poet Kabilar paints the picture of an elephant poking its tusks at the root of a vEngai tree, pushing it with all its strength, and trying to uproot it. ‘Like Ravana,’ he begins his second verse of kurinjik kali (Verse 38 of kalith thogai). ‘imayavil vAngiya Irnjadai andhaNan, umai amarndhu uyar malai irundhanan aaga,’ Lord Shiva, who took the Mount Meru for his bow (for the destruction of Tripura, at first) was seated on Mount Kailaas, with His Consort, Uma. ‘aiyiru thalayin arakkar kOmaan thodip poli thadak kaiyyir kIzhp pugutthu am malai edutthal sellaadhu uzappavan pOla…’ Ravana, the ten-headed demon king with his hands adorned by bracelets of gleaming gold, tried to lift it up, but could not. This elephant is trying to uproot the tree even as Ravana trying to uproot Mount Kailaas, with Shiva and Uma seated on it.

Though this is mentioned almost throughout the epic in various places from Aranya Kanda to Yuddha Kanda, one has to go to the Uttara Kanda to know the details. This story is narrated to Rama by sage Agastya, in canto 16 of Uttara Kanda of Valmiki Ramayana.

If the Bala and Uttara Kandas were in the ‘process of being composed’ in the fourth century AD, that too in the northern part of the country, how come they were referred to in classics belonging to an age prior to 2 AD! That too on the other side of the country, crossing thousands of kilometres! That is a question for the experts to answer. It is not for us to bang our heads on. But the evidence given thus far, makes the claim that the ‘Bala and Uttara Kandas’ were added to the ‘core book of Valmiki’ in the later part of 3rd century AD and in the earlier part of the 4th, not so strong. Especially when we see சிலப்பதிகாரம், which was written in the second century AD. Or மணிமேகலை which is later by about another two centuries.

=== As old as hills ===

Manimekalai, one of the five major epics of Tamil, goes about the life of Manimekalai, the daughter of Madhavi of Cilappadhikaram. It speaks of Manimekalai obtaining an amudhasurabhi, something similar to the akshyapatra that Draupadi had when the Pandavas were on exile, from which welled up endless quantities of food, for the appeasement of hunger of one and all. Now, there was a woman by name Kayachandikai who was suffering from a strange disease known as ‘யானைத் தீ,’ or a hunger that makes one consume food like an elephant, like fire. Her insatiable hunger comes to an end on consuming a morsel from the amudhasurabhi that Manimekalai had. Kayachandikai narrates her pathetic state to Manimekalai and describes her un-appeaseable hunger. ‘My hunger never ceases,’ she says, ‘Even mountains of food disappear in a trice in my belly.’ And how? Here is how she puts it:
<blockquote>'nediyOn mayangi nilamisaith thOnRi adal aru mun nIr adaiththa njAnRu kurangku koNarnthu eRintha nedu malai ellAm aNangku udai aLakkar vayiRu pukkAngku ittathu ARRAk kattu azal kadum pasip paddEn...’                                      (manimEkalai, ulaga aRavi pukka kAdhai, lines 9 – 14) </blockquote>
‘You know, Lord Vishnu (நெடியோன்) assumed a human form and was born on earth. He constructed a bridge across the ocean. The monkeys collected mountains and threw them into the sea for constructing the bridge. Even as those mountains got immersed and disappeared in seconds under the bowels of the sea, so do mountains of food disappear in my stomach.’

That simile captures several facts from Ramayana. That Rama constructed a bridge across the sea; that the monkeys brought mountains and threw them into the ocean; and on top of all, Rama was known as an avatar of Vishnu, at that time.

Now let us turn to சிலப்பதிகாரம், which, it is agreed all over, belongs to 2 AD, the period during which – according to the arguments – Rama was still known as a human being, a king and not as an avatar even in the north.

Kovalan, the hero of the story is killed by the hasty orders of the king. On the other side, Kannagi, his wife, is in the refuge of cowherds living in the outskirts of the city. The news of Kovalan having been killed is yet to reach them. The cowherds perceive bad omens and perform the குரவைக் கூத்து, to their lord, Krishna, vividly singing his praise. In a long running verse of varying metres, which can easily be mistaken for an AzwAr pAsuram, they praise and appeal to their Lord. I am quoting the particular portion which is of interest to us.
<blockquote>மூவுலகும் ஈரடியான் முறை நிரம்பா வகைமுடியத் தாவிய சேவடி சேப்பத் தம்பியொடும் கான்போந்து சோவரணும் போர்மடியத் தொல்லிலங்கை கட்டழித்த சேவகன்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே ! திருமால்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே !!                                             (சிலப்பதிகாரம்,ஆய்ச்சியர் குரவை- 35) </blockquote>
‘He who came down as Vamana, assumed the form of Trivikrama to measure all the three worlds with his two feet. And he once again came down as Rama; His feet that measured all the worlds were reddened when he walked with his brother in the forests, in exile; Of what avail are those ears that do not listen to the praise of the Lord who destroyed Lanka with its demons! Of what avail are those ears that do not listen to the praise of Lord Vishnu!’

That very clearly mentions not only the Rama avatar, but the idea of dasa-avatar – the ten incarnations – referring to the Trivikrama avatar here and the Krishna avatar and the Mahabharata incidents in other stanzas.

Therefore, the conclusions of researchers like Jacobi, who places the Ramayana in the 6th century BC, Winternitz who believes that it belongs to 3 BC, Macdonell who argues that it should be placed in 5 BC, sound more valid. In fact Winternitz challenges the calculations of Max Muller. But we do not know which one is the closest, almost correct, somewhat precise conclusion! All that we know is, Ramayana is as old as hills. Has been around from time immemorial and will be there sustaining the interest of generations to come, until the last human being breathes on this earth.

=== A story that belongs to all ===

The arguments are endless. Every scholar has his or her own reason(s) to believe in his or her own conclusion. It has to be admitted that despite the fluctuations in the findings as far as the period to which the epics belong, every single one of them has worked sincerely and extremely hard – one has to say that they are superhuman efforts – before he or she has come out with the results. Our purpose is not to question their efforts. Nonetheless, the widely varying conclusions themselves go to prove that it is not possible to arrive at a more convincing and readily acceptable view. Because, one has necessarily to base his or her conclusions on a basic premise, which always turns out to be an assumption. That is to say, their conclusions would be right only if the assumption on which the structure of their arguments is based is accurate. And it is not possible, considering the circumstances and the hoary past to which these works belong, to start working without a basic assumption, which may or may not be close to what can be accepted as ‘accurate’.

That seems to be an impossible task. But it is agreed by almost all, Westerners as well as Indians that the Uttara Kanda was a later addition. But the question of the time during which it was added evades all understanding and almost every conclusion leaves at least a question or two unanswered. That is what we have seen in our earlier instalments.

One thing is very clear. Some of the scholars at least have one kind of an agenda or the other behind their efforts. Everyone, almost everyone I should say, places the Ramayana close to the Vedic period on considerations of the language employed. But then, the ascertaining of the period of the Vedas itself is susceptible to subjective considerations in many instances. As Winternitz puts it,
<blockquote>“When Indian literature became first known in the West, people were inclined to ascribe a hoary age to every literary work hailing from India. They used to look upon India as something like the cradle of mankind, or at least of human civilisation. The better, however, we became acquainted with Indian literature, the more this view had to be given up, and scholars became cautious and suspicious and a tendency arose, to make everything as late as possible.* Indians, on the other hand, have always had a sentimental inclination, to consider their most important woks of literature, above all the Vedas, as immensely old. According to the orthodox Brahmanical view, indeed, the Veda has been created at the beginning of the world and is no human work at all. The historian has to abandon this view, and he has to free himself from all preconceived opinions and inclinations.” (M. Winternitz, ‘Some Problems of Indian Literature’) (* ‘bold’ is mine) </blockquote>
In the context of the ‘fixation’ of a timeframe for the ancient scriptures, what he says speaks volumes. “I, for my part, do not understand why some Western scholars are so anxious to make the hymns of the Rgveda and the civilisation which is reflected in them so very much later than Babylonian and Egyptian culture. Nor do I understand why Indians should think that it adds anything to, or detracts anything from the value of the most beautiful hymns of the Rgveda or the deepest passages of the Upanishads according as they are believed to be a thousand or five hundred years older or later.” (Ibid)

That does not exclude Max Müller as well, says Winternitz  -
<blockquote>“Now it was a mere guess on the part of Max Müller when he gave the dates 600 to 200 BC for the origin of the Sutra Literature. And the assumption of 200 years for each of the periods in the development of the Veda was quite arbitrary. Instead of 200 years he might just as well have said 300 or 400 years. Max Müller himself did not wish to say more than that our Rg veda-Samhita must have been completed at least about 1000 BC.” (Ibid) </blockquote>
What he says about the results of these calculations is even more thought-provoking. “And yet, strange to say, although the foundation on which Max Müller’s calculations were based, was so purely hypothetical and arbitrary, it had become a habit among scholars for a long time, to speak of 1200 to 1000 BC as the date of the Rgveda, which Max Müller was said to have established.” (Ibid)

So far for the historicity of the Ramayana – and Mahabharata as well. I go with M R Yardi, another great Indian researcher of the ancient Sanskrit literature and scriptures, who says,
<blockquote>“Valmiki has portrayed Rama as a moral hero. In him we had a king, who essentially human, triumphed over his human frailties and strictly observed the rules of the moral code (aacharadharma). His just and benevolent rule is celebrated as the Ramarajya, in which all sections of the public enjoyed prosperity, health and happiness. Because of his superhuman qualities, Rama has enthroned himself in human hearts and become the symbol of human culture.”                                                                                                             (M. R. Yardi, Epilogue of Ramayana) </blockquote>
True. Had it not been for this fact, there cannot be a Buddha Ramayana, a Jain Ramayana, a Thai Ramayana, a Laos Ramayana and many more. Minoru Hara speaks of a Japanese version of the Ramayana, in ‘The Ramayana Tradition in Asia,’ edited by Sri V Raghavan. The story of Rama has become so endeared to mankind that every section and almost every nation of Asia has accepted him as its own hero, versions of course varying, while the core remaining the same. The East claims him as his own, while the West says that the story belongs to mankind. “For the history of the literary treasures of ancient India,” says Winternitz “appears to us only as part and parcel of the history of man. In this sense, Indian literature is as much ours as it is yours. The ideas and thoughts of great men belong to mankind, and not to any one country or nation only.” (Winternitz, Some Problems of Indian Literature)

= Sans Bala Kanda? =

All the arguments for and against the Bala and Uttara Kandas remaining as they are, what we are going to see – and have been seeing – is the story as a whole. For, if there was no Bala Kanda and the story started from Ayodhya Kanda, we would then be reading something that begins abruptly, with the information, “The sinless Satrughna, the destroyer of the lasting enemies (concupiscence etc.) was taken away on that occasion by Bharata while the latter was proceeding to his maternal uncle’s home, full of affection as he (Satrughna) was for (Bharata).” (Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Canto 1, Sloka 1)

That sounds something like one of those modern novels where authors prefer to begin their stories abruptly from somewhere in the middle of the events and go back and forth to give details on the events and characters. With such a beginning, how is the reader supposed to know who is this ‘sinless Satrughna’, what was the occasion on which his brother (at this first Sloka, we are clueless about what is the relationship between Bharata and Satrughna even) took him along, when going to his maternal uncles home etc. What we come to know is that there was a person by name Satrughna, who was sinless and he went to some other country when someone called Bharata went to his uncle’s place.

And then the first canto goes on to speak about Dasaratha, who – in the absence of the details of Bala Kanda – is another stranger to us at this stage and his decision to enthrone his eldest son Rama, though he considered his four sons as ‘his four arms sprung from one’s own person.’ Slowly we come to know that this king Dasaratha had three queens and that Rama was born to the queen by name Kausalya.

Even going by techniques of story telling, one would not be able to buy the argument that in the initial stages the entire Bala Kanda was totally absent. We know that the most familiar way of beginning a story is that oft-repeated and well-worn phrase, ‘Long long ago there lived a king by name…”

For a very long time this was how the stories began. They did not start abruptly. Beginning a story as close to the climax as possible is a technique that is known to the Western world. Sri V V S Aiyar says that it was Aristotle who first formulated the rule for not starting the story from its beginning, a technique known as ‘in medias res.’ “The reader will have noticed that the Ramayana follows in its natural order the life of the hero from his birth and childhood,” says Sri V V S Aiyar, “up to the close of the action which forms the theme. On the other hand the epics of Europe as is well-known, follow their prototype and example, the Iliad, and start the story as near the end as possible, filling in the earlier events by slight allusion as well as by episodic narrative.’

That’s how every single one of our ancient classics has been narrated. They start from the beginning and move smoothly event by event to the end, in a chronological sequence. You take any classic for that matter. It follows the same pattern. Normally it contains a short recital at the beginning, giving out an outline of the story and then move to the main story, once again beginning at the beginning. First event first. This can be seen even in Cilappadhikaram which gives a short recital as well as the sequence of the titles of the cantos. This was something like an index page for them, who were using the palmyra leaves for their medium, which were never page-numbered. Such a habit seems to be non-existent in most of the classics and Dr U V Swaminatha Aiyar draws our attention to this fact when he suspected a few leaves must be missing in a long list of names of flowers in குறிஞ்சிப் பாட்டு and how, left without a clue, he had to travel far and wide for another copy of the work, just because of the practice of indexing and page-numbering was absent.

This habit of short-recital at the beginning was very much in vogue, at least until the time of Cilappadhikaram. We see that this is absent in Kamban and his contemporaneous works like Periya Puranam. At least as far as Periya Puranam is concerned, we have the song, ‘தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்’ to fall back to, to lean on for a reference, at least to look for the number and sequence in which the ‘thiruth thoNdars’ have been listed.

Coming back to the Ramayana of Valmiki, where does the short-recital of Ramayana appear? Where are the details of (though minimum they are) Dasaratha are given? Where do we learn anything about the main hero and his heroine? How do we come to know that so-and-so is married to so-and-so? And – though not very important to the main story and the movement of events – how did the hero marry his heroine? Bala Kanda. Sans Bala Kanda, the story would not mean much to us and reading it would be a task, trying to understand the relationships, which would be extremely complex. Something like that in the Mahabharata, where one has to make a chart and keep a track of the names – different names for the same person and different persons with the same name – and the events as well, because of the various directions to which the story branches off, with its hundreds of sub-plots and stories within story.

Therefore, it is not possible for the story to have been written without the Bala Kanda. At least some portions of it would doubtless have been there, which later were re-classified and regrouped to form what is now known by the name Bala Kanda. And it may be true, to an extent, that the Uttara Kanda came to be added – or at least expanded – by and by. Nonetheless, both these Kandas are important for us, for our study. That’s how we have been dealing with it so far, and that’s how we are going to continue the study of Rama, now.

= The story of a hunter =

The story of the author of the Ramayana, the adi kavi – or the first poet – comes down to us as another hearsay, oral tradition. That he was the son of sage Prachetasa, that his boyhood name was Ratnakara – the jewel mine, or the ocean – and that he picked up friendship with hunters in the forest and grew up as a hunter and way layer, is a well-known story. Some versions say that he was lost in the jungle when he was a boy and was brought up by a hunter and he grew-up in the lines of his foster-father. He tried once to waylay sage Narada (or it may be some other sage as well) who taught him the effects of his sin and that while his family shared his plunder and lived on what he robbed from others, they would not be able to – or even prepared to – share his sins that were accumulated by him. That shocked the robber-hunter Ratnakara. He repented for his ways and asked the sage to guide him to mend his ways.

On the advice of the sage, the hunter Ratnakara sat in deep meditation for long number of years. It was such a long time that he sat without stirring, lost in the inner-consciousness that an anthill formed around him and when we woke up, he had to come out of it. Since he came out of the valmIka or the anthill, he came to be known as Valmiki. ‘வல்மீகாத் ஜாத: வால்மீகி:’ is the saying in Sanskrit ‘One who is born of an anthill.’

There is an interesting variant to the story. The sage who initiated the way layer-cum-hunter into asceticism told him to chant the name ‘Rama’ which he could not. Then the sage pointed to a tree close by which is known by the name ‘marA’ with which Ratnakara was more comfortable and that he meditated on that name, which, while being chanted repeatedly, sounded in the reverse and thus the purpose of chanting the name of ‘Rama’ was achieved. I have my own reservations on such fancy stories, though mythical they are. In the first place, the name ‘Rama’ is not such a complex sounding name. It is as easy as – or as complex as – the suggested alternative, ‘marA.’ In the second place, ‘marA maram,’ is a Tamil name, which stands for the Sal tree. As far as I can see, there is no tree that goes by the name ‘marA’ in Sanskrit. Anyway, that may or may not be part of the original tradition. That sounds interesting. And that’s that.

However, when we meet our sage Valmiki in the Ramayana, he is neither a hunter nor a way layer. These stories are not referred to in the least in the epic. It is the traditional belief and hearsay that has been around for such a long time that people come to believe that the Ramayana opens with the story of Valmiki roaming as a hunter. Not at all. The sage is a sage when the story opens. He is a distinguished sage already. ‘munipumgava,’ is how he is referred to in the very first sloka of Ramayana. The poem opens with a conversation between Valmiki and Narada.
<blockquote>தப: ஸ்வாத்யாய நிரதம் தபஸ்வீ வாக்விதாம் வரம்| நாரதம் பரிபப்ரச்ச வால்மீகி: முநிபுங்கவம் ||                                       (வால்மீகி ராமாயணம், பால காண்டம், ஸர்கம் 1, ச்லோ. 1) </blockquote>
‘The ascetic Valmiki put the following question direct to Narada, the chief of hermits (nay) the foremost of those skilled in expression, who remains (ever) engaged in askesis and self-study (the study of the Vedas).’

It is this question that holds the key to the answer to the longstanding debate, ‘Was Valmiki a contemporary of Rama? Could he have partaken in the story as he does in the Uttara Kanda – and in a portion of the Aranya Kanda in some recensions – and penned the story, or did he merely collect information from Narada and recorded what he heard from him for posterity? Is it possible for an author to participate in the drama that he created? Or was it that some later unthinking hand, without realising the inconsistency of it, made him a character in his own drama?

The last question can very easily be answered. Vyasa was an essential part of Mahabharata that he authored. In fact, he fathered the three brothers, Dhritarashtra, Pandu and Vidura. He appears every now and then in the epic when the sky darkens and gives predictions, forewarnings and advice of every kind to everyone – Dharmaputra and Duryodhana alike. But what about Valmiki? He is absent in most part of the epic and comes and joins at the last – and the supposed to be ‘unauthentic’ portion – of the epic? Could he have been a contemporary of Rama?

= A Legend that lived then =

Valmiki was curious to know from Narada the name and the life of that person who was most ideal, living at that time. ‘In the present time,’ is what he qualifies his opening remark with, before going into the details of the nature of the person that he wants to know.
<blockquote>ko nv asmin sāmpratam loke gunavān kas ca vīryavān dharmajnas ca krtajnas ca satyavākyo drdhavratah                                          (Valmiki Ramayana, Bala Kanda, Canto 1, Sloka 2) </blockquote>
“Who can possibly be full of virtues in this world at present? Nay, who is possessed of prowess and knows what is right? Who is conscious of services done, truthful of speech and firm of resolve?”

The word ‘sāmpratam’ is defined as ‘belonging to the present time; not past or future.’ Therefore, when he sought information on the person possessed of the most ideal qualities, he also specified that that person should belong to the present, who belongs to his time, who is living, who is not someone who lived in the past. That makes it very clear that Rama had not yet ascended His abode at that time. Moreover, the narration of sage Narada flows out in the past tense from the birth of Rama, until the story reaches the point of Rama regaining his kingdom, taking it back from Bharata who stays in the Nandigrama.
<blockquote>நந்திக்ராமே ஜடாம் ஹித்வா ப்ராத்ருபி: ஸஹித: அநக: | ராம: ஸீதாம் அநுப்ராப்ய ராஜ்யம் புந: அவாப்தவாந் ||                                                                                    (Ibid, Sloka 89) </blockquote>
“Having disentangled his matted hair at Nandigrama along with his (three) brothers and got back Sita, the sinless Rama regained his kingdom (too).”

===== From this point onwards, the narrative is in the future. =====
<blockquote>“(During the reign of Sri Rama) people will be positively much delighted and cheerful, contented and well-fed, exceedingly pious, free from mental agony and bodily ailments and rid of (the scourge of) famine and fear (of theft etc.). Nowhere will any men witness the death of their son or daughter, women will never be widows and will be ever devoted to their husband. There will be no fear from fire nor will living beings drowned in water. There will be neither fear from wind nor any fear of fever. Nor will there be neither fear of starvation in his kingdom nor that of thieves. Nay, cities and states will be full of riches and food-grains. All will be ever extremely happy as in Satyayuga. Having propitiated the Lord through hundreds of horse-sacrifices and (other) sacrifices involving the use of abundant gold, (nay) bestowed with due ceremony a billion cows on the learned and given away untold riches to the Brahmanas, the highly renowned Rama will establish royal dynasties a hundred times more prosperous than before (by not only recognising and confirming their sovereignty but even by liberally subsidising them). Nay, he will direct the people belonging to (all) the four grades of society to follow their respective duties on this terrestrial plane. Having served his kingdom for eleven-thousand years, Sri Rama will ascend to Brahmaloka (the highest heaven).” (Ibid, Sloka 90 – 97) </blockquote>
And therefore, one can say with certainty that Sri Rama had ascended the throne of Ayodhya when Valmiki heard this story from Narada and the series of events that are to follow were yet to be seen; heard and recorded. That gives us a clue as to how the Uttara Kanda might have been added later, by the poet himself, and of course, expanded by bards, down the years.

Therefore, Valmiki playing a part in his own drama is no wonder. The poem gives out all the clues. The short-narrative at the beginning of the epic, told by Valmiki in his own words describes all the important events and milestones in the epic in full, till the day Kusa and Lava sang the poem in the presence of Sri Rama. This narrative – as is obvious – could only have been composed after the epic was almost completed and added at the beginning, as otherwise the statement, “The sage uttered twenty-four thousand verses and made (out of them) six Kandas, consisting of five hundred (and odd) cantos and an Uttara Kanda (the epilogue),” (Ibid, Canto 4, Sloka 2) could not have been made at the beginning. After all, the ‘Foreword’ of any book is written only at the time of its publication, though it precedes the work! The epic was still in the process of being completed, even as Kusa and Lava sang it to an enthralled audience and Sri Rama who was in tears. That probably is one of the reasons why the scene dealing with the recalling of Sita from Valmiki’s hermitage and her subsequent disappearance into Mother Earth, does not find a place in this short-recital, at the beginning of the epic.

With this, we shall now move into the study of one of the grandest of all characters that the literature of the world has known, Sri Rama.

 Hari Krishnan

 

[[Category:Rama]]

Vali – Part 4

2012-11-05T09:42:47Z

Dev:

= Vali, the father and husband =

Whatever be the position, the power, the strength that a person enjoys, only prudence, wisdom and his good deeds stand him in good stead and leave him in a relatively better state of mind – if not complete peace, for that needs devotion and realisation too – at the time of his death. Realisation of where the line of power ends, realisation of the fact that Time flows on and on mercilessly, without waiting for anyone.

Sri Rama puts this beautifully when comforting Sugriva, Tara and others on the death of Vali. He says, “The Time-Spirit has no kinship, friendship or affinity with anyone nor is there any means of bringing It under control nor (again) can one’s prowess prevail against It. Nor is God, who is the Cause (of all), subject to the control of an individual soul. By a discerning man everything should be looked upon as an evolute of the Time-Spirit.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 25, Sloka 7-8)

Vali, who is guilty of over-indulgence and frittering away his power during his lifetime, is now worried about Tara and more particularly Angada. Will Sugriva take kindly to them? Will they be safe? Will they suffer disrespect and humility because of his misdeeds? Will Sugriva nurture his hatred and subject his survivors to ill will and malice? That is the reason why he sought the protection of Rama. That is why he wanted Rama to be the protector of Sugriva and mentor of Angada. Now we see the same fears once again raising their heads in his solicitation to Sugriva.

“See fallen on the ground this Angada, who is not only deserving of (all) comfort but has (actually) been brought up in comfort (nay) whose countenance is bathed in tears and who though a (mere) boy, is not at all childish.” (Ibid, Canto 22, Sloka 8) Remember what Vali told Rama about Angada? “Angada (son of Tara) who is still young, though exceptionally mighty, and whose judgment has not yet matured…” (Ibid, Canto 18, Sloka 50) But when talking about the same Angada to Sugriva, Vali says he “is not at all childish”. One who can understand a father’s heart will not have any difficulty in sympathising with Vali for this difference when speaking to different people.

“Protect in every way on all sides like a son sprung from your own loins my son – (Angada) who is dearer than life (to me), and is (now) going to be bereft of me, so that nothing may remain lacking to him. Be you his father, donor and protector too in everyway as also his refuge in dangers, as I have been, O ruler of monkeys.” (Ibid, Canto 22, Sloka 9-10)

Let Angada not feel the difference. Be his father. And, listen to Tara. She is so wise. “Nay, this Tara (daughter of Susena) is extremely clever in discerning the most profound matters as well as in deciphering the meaning of portents of various kinds as also in all other ways. That which she recommends as right should be unhesitatingly done (by you). No opinion of Tara turns out to be wrong.” (Ibid, Canto 22, Sloka 13-14)

May you be guided by her wisdom. That is, do not take lightly of her because I was guilty of depriving your wife. Once again compare this with Vali’s request to Rama. “(Nay), you should handle the situation in such a way that Sugriva may not treat with disrespect poor Tara, mentioned above, who is guilty only because I have been guilty (of persecuting him).” (Ibid, Canto 18, Sloka 55)

The Slokas occurring in different Cantos – when juxtaposed and read – give an insight into the innermost recesses of that wounded soul, Vali.

= The doors of heaven are wide open =

Vali then handed the gold chain given to him by Indra that was supposed to give the wearer half the strength of the enemy he encounters, to Sugriva. “Also wear this ethereal chain of gold, O Sugriva; for the exalted goddess of victory abides in it and may leave it for good (if it remains on my dead body) when I am dead.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 22, Sloka 16) Wear this for the goddess presiding over it would leave it, if the chain is left on my dead body and thus defiled. Soon after the chain of gold is removed from his body, Vali dies.

The verses of Kamban however, do not show Vali in such a desperate mood, not a single word of suspicion or uncertainty expressed about the possibility of Sugriva ill-treating Tara or Angada. We see him speaking with the maturity of a realised soul. He does not say anything about how Sugriva should treat Tara or protect Angada. In fact these two names are not mentioned at all in his speech either to Rama or to Sugriva.

We see the advices that Vali gives to Sugriva and Angada centre around just two points here. ‘Do not lament over my death. I am only leaving for good. Never falter in your duty to this person, Rama. Help him in his mission. That is your duty. That is what you are supposed to do.’

 

Vali (in Kamba Ramayana) speaks as a person who is convinced with the intentions of Sugriva and who is clear in his mind about what he would and would not do to them after his death. It is therefore that we do not find any reference to Angada or Tara when he speaks to Sugriva. After he completed saying whatever he wanted to say to Sugriva, he turns to Rama and tells him ‘ மன்னவர்க்கு அரசன் மைந்த ! ’ O son of king of kings! (Son of Dasaratha!) ‘ மற்று இவன் சுற்றத்தோடும் உன் அடைக்கலம் ’ this Sugriva, with all his kith and kin, take refuge in you. It is for you to protect them.’ ‘என்று உய்த்தே, உயர் கரம் உச்சி வைத்தான் ’ So saying, he raised his hand and touched Sugriva’s head, blessing him.

 

It is to be seen here that he asks Sugriva to bring Angada to his presence. That itself is a testimony of his trust. Once again, he gives his advice to Angada, on similar lines as given to Sugriva. Turning to Rama he said, ‘This is Angada, my son. ‘நீநிற நிருதர் என்னும் துய் அடை கனலி அன்ன தோளினன்.’ He possesses shoulders of fire that would turn to embers the rakshasas like pieces of cotton. ‘தொழிலும் தூயன்’ He is pure in his deeds. ‘ உன் கையடை ஆகும்.’ Please take him under your protection.

 

This supplication does not say that this is required because Vali was not sure of what Sugriva would do. It simply stops with seeking the protection of Rama for Angada as he sought for Sugriva. With those words, Vali dies. The verses do not speak anything about Tara. Kamban changes the order of events and makes Tara to come only after Vali dies.

 

When Vali solicited the protection of Rama for Angada, Rama did something that was unexpected and remarkable. That stands in testimony to the trust that he placed in Angada, apart from conferring honours on Angada.

= The sword of Rama =

Kamban gives a new dimension to trust and trustworthiness with the gesture of Rama. ‘தன்னடி ஆழ்தலோடும், தாமரைத் தடங்கணானும்’ when Angada fell at his feet, the lotus eyed Rama ‘ பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீயிது பொறுத்தி என்றான்’ extended his sword and told Angada, ‘bear this.’

There are two varying interpretations of this line. Some feel that Rama, with the sword in hand, extended it towards Angada, pointing it to him (implying his killing of Vali) and told ‘bear this’. In other words, ‘bear with me for this.’ They feel that Rama apologises to Angada and admire his ability to come down from his exalted stature and bend before a youngster and asking for his pardon for having killed his father. He is able to see the agony in the heart of Angada and therefore he apologies to him, is what they say, to support their interpretation.

But this interpretation is somewhat laboured. No explanation or interpretation, however good it may be, can be considered good unless it is correct and appropriate also. It should have the backing of the Poet. It should have other incidents or events to support that claim. There should be internal evidence to prove that point. Sadly, there is nothing to support this argument excepting the third line of the verse that says ‘என்னலும் உலகம் ஏழும் ஏத்தின.’ When Rama said this, all the seven worlds praised him. What is there in the simple act of handing over a sword for all the seven worlds to praise him, the ‘advocates of apology’ ask. According to them, the seven worlds praised Rama because he apologised to Angada.

We don’t deny the fact that the explanation as it is, is good. However, one question arises. What is the need for Rama to draw out his sword and point to Vali with it, while he can simply point to him with his finger? One has to remember Rama is an archer and always carries the bow in his hand and therefore his sword would necessarily be hanging from his side, about his waist, and will not be always in his hand, as does the bow. Therefore, if he were to point to Vali with his sword, he should first draw it out of the sheath. Why should he go through all this trouble for a simple act of pointing to Vali! That makes the ‘interpretation as apology’ rather weak.

And when apology is sought for, it means that Rama was sorry for what he did. But Rama says that he killed Vali, without even the trace of feeling guilty about it. “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” is what Rama says to Vali when he was giving out his reasons for killing him from behind a tree. (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 18, Sloka 37). And therefore, there is no reason why he should apologise. There is no reason to believe that he apologised out of pity for Angada, to pacify his heart. Vali has already told Angada that Rama was not at fault and that he should take to him as his benefactor. Angada has accepted that and has now fallen at the feet of Rama. Pity is therefore no reason for seeking apology when none involved feels that Rama is at fault. In the circumstances, the ‘apology’ idea sounds rather incongruous, though it indeed is very good.

Then what was the intention of Rama in handing over his sword to Angada? Is there any internal evidence to prove that stand? Why should at all he hand his sword to Angada? Was handing over the sword a simple act? Was there nothing in it for ‘all the seven worlds to praise?’

= Assurance, not an apology =

Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing.

Let’s look at the line once again. ‘ponnudai vaaLai neeti nee idhu poruthi endraan’. The word for word meaning of the line would be – ‘pon’ golden ‘udai vaaLai’ sword ‘neeti’ extending (or) pointing – the word means both. ‘nee’ you ‘idhu’ this ‘poruthi’ take (or) bear ‘endraan’ told. Bear is the English equivalent that conveys both the meanings. He pointed his sword and told ‘bear this.’ Or, he extended his sword and said ‘bear this.’

Both sound correct and acceptable. However, we have to rewrite the meaning of the first interpretation as ‘He pointed (with) his sword and told ‘bear (with me for) this.’ Further, where did he point? That is a question, the answer for which has to be assumed, with the necessity of supplying words that are not there in the verse. Therefore the first interpretation necessitates the insertion of the phrase, ‘towards Vali’ without which the intended shade cannot be obtained. But what supports the necessity to supply this phrase?

Moreover, as we saw already, Rama did not have to draw his sword to point it towards Vali, when he could have done so easily with a finger. Further, there is no significance in pointing to a person with a sword rather than with the hand.

A simple and direct reading of the verse would mean, ‘Rama extended (‘gave’ is the implied meaning) his sword and told Angada, ‘take it.’ It is not that easy a situation and that simple an act that did not merit the ‘praise of all the seven worlds’ as the ‘advocates of apology’ seem to believe. Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing. It has to be remembered that the sword is a weapon and could be used against the person who is giving it. Angada was not armed at the moment. Arming him, whose father was killed by the very same person who was handing over his sword, was not a small thing.

Just look at the scene. Vali is lying down, mortally wounded and life is flowing out of him. Angada is lamenting. Vali advises Angada not to lament for his death and justifies the act of Rama. He advises him to serve Rama and also hands him over to Rama to be his mentor and protector, to reiterate, along with Sugriva. Angada accepts the advice of his father and falls at the feet of Rama. If Rama is handing his sword to Angada, what does it convey?

It says, ‘Here, Angada, take my sword. I trust you and therefore hand this to you. You are accepted as my ward.’ Besides that, of all the weapons the sword is considered to be the symbol of strength, power and authority. That is why even in this age of machine guns, it continues to be a part of the outfit of Chiefs and other senior members of Army, who sport it, carry it in ceremonial parades and other important occasions. It is not replaced by the gun as yet in such occasions!

Therefore, it is apparent that Rama appoints Angada as the Prince Regent by this simple ceremony. An assurance to the departing soul that everything would be taken care, Sugriva would be anointed as the King and Angada would be the Prince Regent. If we look at the second part of the third line and the fourth line of the verse it says ‘iRandhu vaali an nilai thuRandhu vaanukku appurathu ulagan aanaan.’ Vali left for his heavenly abode (on seeing that). Vali was happy to see the significance of what Rama did and died in peace, only after seeing this.

Right. Is there any internal evidence for Angada continuing to carry the sword of Rama? Yes. Very much. Look at the verse describing the coronation of Rama. The very first line says, ‘ariyaNai anuman thaanga,’ Hanuman bore (supported) the throne; ‘angadhan udai vaaL Endha,’ Angada bore the sword of Rama. Is this not the sword that was handed over to him at the time of Vali Vadham? Does it require any more argument?

It was not an apology that Rama sought. It was an assurance that he gave to the departing soul.

= Why weaker of the two? =

Let’s now take up the question of why Rama chose a comparatively weaker ally, Sugriva, who did not have any means of helping him when they entered into friendship. Sugriva was fleeing away from Vali from place to place and did not possess any great physical power, nor an army, nor access to the portals of power. His only blessing at that time was Hanuman, who was always with him. But even Hanuman was not of very great help at that time, for he was under the spell of the curse that Rishis pronounced on him to stop his mischief at a very tender age, that made him unaware of his own strength, until at a very later date when Jambavan reminded him of it. The point is Hanuman was respected more for his wisdom, communication skills and other knowledge oriented faculties of his rather than physical might, before Jambavan reminded him of his strength.

Otherwise, he would not have also been fleeing all over the world along with Sugriva, even though he was more powerful than Vali in many respects. He had boons from almost all the celestials and the Trinity, was blessed with immortality and was supreme of all monkeys, including Vali. Why did he not fight with Vali and vanquish him there and then? This question is asked by Sri Rama himself, in the Uttara Kanda, after his coronation, when Agastya visits him.

“Sri Rama then interrogated the sage having his abode in the southern quarter; and full of humility, with joined palms, He addressed the following significant words to him: “Incomparable indeed was the aforesaid might of Vali and Ravana. The might of the aforesaid two warriors was, however, not equal to Hanuman; such indeed is my opinion. Heroism, cleverness, strength, firmness, sagacity, prudence and prowess and power have taken up their abode in Hanuman. ……… I wonder wherefore, when hostility sprang up (between Sugriva and Vali), Vali was not consumed as a tree (by fire) by Hanuman with a desire to please Sugriva. I think, Hanuman was not conscious of his own might in that he (simply) watched Sugriva (now the supreme ruler of the monkeys), who was dearer to him than his life, suffering hardships in exile.” (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 35, Sloka 1-3, 11-12)

Sage Agastya replies to this question as follows. “What you say regarding Hanuman is true, O jewel among the Raghus! None else is equal to him in might, speed or intelligence. An imprecation was, however, pronounced on him in the past by ascetics…” (Ibid, Sloka 15, 16) And then Agastya narrates the story of Hanuman.

Just think of it. It was Hanuman who suggested to Sugriva that they could be safe in Rishyamuka Parvata, remembering that Vali could not enter there. But it takes him a long time before he thinks of this solution. Had he suggested this at the beginning itself, it would have saved poor Sugriva and his friends (including Hanuman himself) from running everywhere and being beaten repeatedly everywhere by Vali. Amnesia. That’s the answer.

Therefore, Sugriva was very, very weak when Rama made friends with him. Even his only source of strength, his closest friend Hanuman, who had grown with him from boyhood like fire and wind, was of not much use at that time. Sugriva does mention to Rama that Vali had defeated Ravana (in Valmiki Ramayana) and Hanuman gives this piece of information in Kamban, to Rama.

What then stopped Rama from seeking the friendship of Vali who was far superior, who was in power and who had the army at his disposal, and most of all who had already defeated Ravana?

= Sugriva and Vibishana Saranagathi =

When we opened this discussion on the Vali Episode, we started with the suggestion of Kabandha who told Rama that he would need the help of someone to accomplish his endeavour of vanquishing Ravana and retrieving Sita. He suggested the name of Sugriva and told Rama that Sugriva is in an almost similar mental state – of being chased away from kingdom and living estranged from wife – as that of Rama and will be able to empathise with him much better, as they have at least one point in common.

It has to be remembered here that the fact Vali established his might over Ravana was revealed to Rama – both in Valmiki and Kamban – only after the promise of friendship is made. In Valmiki, the friendship is made before fire. But Kamban does not mention that they became friends with fire as ‘saakshi’. It was just words of assurance and nothing more than that. The word fire is not mentioned in the verse. Let’s see the verse in question once again.

‘endra ak kurakku vEndhanai iraamanum irangi nOkki,’ Rama looked at the Vanara king with eyes full of compassion ‘undhanakku uriya inba thunbangal’ whatever be your pleasures and pains; ‘uLLa mun naaL sendrana pOga mEl vandhu uruvana theerpal’ whatever be your pains originating from the past or arising in the future, I will alleviate. ‘anna nindrana enakkum nirkkum nEr ena mozhiyum nEraa.’ All such (pains and pleasures) are mine too and he gave his word for it. Your pleasures are my pleasures and all your past, present and future pains are mine. I will do everything in my power to rid you of them.

There was a question raised here, on this point. “Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend. 'un kilai enadhu.' Your relatives are mine” This is a bit disconcerting to me in that when discussing Vibishana, you clearly pointed out how he stood by the side of dharma and defended his action. Now in this column Rama's above mentioned words kinda give me the impression that Rama was willing to compromise on dharma, so that he can get Sugriva to help him. This sounds selfish to me....” was the question raised by a reader. (See: Was he selfish?)

This question has to be gone into first before answering why he chose the weaker of the two.

With minor differences, Vibishana and Sugriva are saranagathas – who sought refuge in the Lord. We have seen that Kamban has built up his drama mainly on the theme that Sugriva was granted refuge. Even in Valmiki Ramayana Sugriva says that he is a ‘dasa’ of Rama, though the latter treats him as his friend. In his fight against Ravana, Sugriva tells him: “I am a friend and servant of Sri Rama, O ogre! You shall not be spared this day… (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 40, Sloka 10)

Srinivasa Sastriyar interprets this Sloka as follows. “You know who I am. Rama and I are allies. I have come here to assist him in his cause. He regards me as an ally, as if I were a co-ordinate part. Really, I am his ‘dasa’. Though in his judgement an ally, I am truly at heart his ‘dasa’.”

Well, there are three aspects to consider why Rama told Sugriva, ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend’.

= Sugriva and Vibishana Saranagathi II =

We are discussing the reason why Rama told Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ Does this not sound in violation of his declared purpose of standing by the side of Dharma? Would he accept even bad people, if it suits his convenience?

Number one. When Vibishana came to Sri Rama, seeking Saranagathi, he was clear and convinced in his mind about the divine nature of Rama. “I am the youngest (half) brother of Ravana and having been insulted by him, have sought you, who are capable of affording shelter to all created beings, as my refuge. (The city of) Lanka has been abandoned by me as well as my friends and possessions. My sovereignty, nay even life and amenities are (now) centred in you,” is how he starts his supplication. (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 19, Sloka 5)

Rama, declared moments earlier to Sugriva (as we have seen before) “I vouchsafe security against all living beings to him who comes to me only once and seek protection (from me), saying ‘I am yours’; such is my vow. Bring him (hither), O jewel among men, be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted in his favour by me.” (Ibid, Sloka 33-34)

‘It is my vow,’ says Rama ‘to protect anyone who seeks refuge in me, just only once.’ Well, Vibishana was so very clear in his mind and therefore he didn’t have to be spoken with words of assurance and he was accepted.

But in the case of Sugriva, remember that Rama went to him, seeking his help. But Sugriva was in a confused state of mind; at that time he did not even properly respond to Rama when his help was sought. Therefore, it became necessary for Rama to comfort him. But then, if he says, ‘I will accept your friends as mine, even if they are bad,’ does it mean that he would stand even by the bad and wicked? Then what happens to his Dharma?

Number two. It should be understood very clearly that when such an assurance was made, what Rama really meant was, ‘I will not look for credentials from the person who seeks protection. That is, his past is immaterial to me.’ And then what happens to the person if he was really bad? Once he surrenders unto Him, it is not possible for the protected to pursue his old ways! After all, when would a person – be he good or bad – seek refuge unto him? Only after the realisation that what he was doing was wrong. That is why the Lord says in Gita –
<blockquote>sarva dharman partiyajya mam ekam saranam vraja aham tva sarvapapebhyo moksayisyami ma sucah </blockquote>
When he says 'Abandon all your Dharma and come unto me,' does it mean, 'You can continue to plunder, murder and commit all kinds of things that would disturb the equanimity of your surrounding, AFTER you surrender unto me!' No. One CANNOT simply continue to do that after he seeks his refuge. How can anyone continue to be with the devil, when once he is protected by the Lord! It is simply not possible for anyone to be bad, after surrender unto Him! Let us take a test case. He tells Sugriva be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted. Supposing Ravana came to him, seeking his refuge, how would he have reacted? Would he have accepted him, and if so would it have been without preconditions? Is there any evidence in Ramayana to prove that point?

= Comforting, not compromising =

Opportunities were indeed given by Rama for Ravana to amend his ways twice, directly. This is apart from the messages conveyed by Hanuman and Sugriva to surrender to Rama. Before the commencement of the war, Rama sent Angada as his emissary with the message ‘deviyai viduga.’ Give back Sita. ‘andrEl’ Or else, ‘seruk kaLathu edhirndhu,’ meet me in the battlefront and ‘aaviyai viduga’ give up your life.

‘I will spare you if you return Sita to me,’ was the first message sent through Angada. Lakshmana was not for sending emissaries at a time when they have all arrived in Lanka and preparations for war were on. ‘What is the purpose?’ protested Lakshmana. ‘He won’t listen. Then why should you send a messenger now, at this stage? ‘irakkamadhu izhukkaam endraan iLayavan’ Your magnanimity at this time would be misread as your cowardice. Therefore don’t send a messenger.’

The answer that Rama made to Lakshmana very beautifully sums up his character, calibre and steadfast adherence to Dharma. ‘ayarthilen.’ Do not think I am confused. ‘mudivum ahdhe.’ I know that in the end Ravana would not come to terms. ‘aayinum’ Even then, ‘nayath thurai noolin needhi naam thurandhu amaidal nandrO?’ will it be right on our part to swerve from the great books of justice (given to us by Brahaspathi, Sukracharya etc.) ‘buyath thurai valiyarEnum’ Even if one is stronger in all respects, ‘poraiyodum porundhi vaazhdhal sayath thurai’ it is the way of the winner to observe patience and prudence.

‘I will not close any door that leads to peace and avoidance of war. I will make all attempts to stop a war. I will not resort to the use of force and exhibit my strength unless it is absolutely warranted by the situation.’

We see Rama giving out the same message to Ravana in the battlefield. This happens after Ravana was defeated in the first battle and was sent back with that famous statement, ‘indru pOi naaLai vaa’ (Go for the day and come back tomorrow). At that time he says that he is prepared to spare Ravana, if he accedes to two conditions. ‘sirayil vaithavaL thannai vittu’ Set her free, whom you imprisoned and ‘devar murayil vaithu nin thambiyai iraakadhar mudhaliyOr irayil vaithu’ make your younger brother (Vibishana) the king of rakshasas and others and also ‘avarkku Eval seydhu iruthiyEl’ accept him and serve him as your master and king. If you accede to these two conditions, I will spare you. Otherwise, come tomorrow for war. In other words, ‘I will protect you if you make amends.’

Coming back to our discussion on Rama’s assurance to Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ The offer to protect Ravana, made twice, reiterates what we have been discussing, namely, ‘I will not go into your past. That is immaterial to me. If you come to me seeking my protection, I will without a second thought grant it.’ And the underlying message is that ‘You cannot continue to do what you were doing before.’

In the case of Sugriva, he was not clear in his mind, unlike Vibishana. But nonetheless he sought His protection. 'That is sufficient to me' is the message that the Lord conveys. The words of Rama 'theeyare eninum unnodu utraar enakkum utraar' do not mean 'I don't mind if your friends are wicked. Let them continue to be wicked even after they come to me. I will protect them.' Sugriva was agitated, was completely in a state of mental derangement. At such a time, it is the job of the protector to assure complete protection, even if he has to go overboard. The above verse of Kamban should be read in the context of Gita, that we discussed yesterday.

It wouldn’t therefore mean that Rama was prepared to compromise on Dharma when it suited him. More over, one who was selfish would have chosen Vali for an ally, instead

= Do ends justify means? =

As we have been discussing earlier, Rama if he were really selfish, would have shifted his preference to Vali as against Sugriva. If it was his purpose to recover Sita alone, he would have resorted to that course only. Why should one have to undergo all the trouble when you have a person here, who is as good as a devotee, who admires you, who secretly worships you and who has established a clear superiority over your enemy, ready and available to do the job for you?

In fact that’s what even Vali asked Rama. “I would have brought (back) your wife (the princess of Mithila) to you in a single day, had you but moved me in this behalf before; for it is for this that I have been killed by you, keen as you were to oblige Sugriva. Nay, tying round the neck the evil-minded ogre, Ravana, who stole away your wife, I would have handed him over to you without his being killed in battle. I could have brought back at your command the princess of Mithila even if she had been kept in a place surrounded by sea water…” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 17, Sloka 48-51)

Kamban’s Vali, who initially chided him for his vain attempt in allying himself with Sugriva, laments during the hour of his death that it was his misfortune that he could not get an opportunity to be of service to Rama. ‘matru ilEn eninum maaya arakkanai vaalin patri’ Even if I could not do other things, I would have tied that demon with my tail, ‘kotrava nin kaN thandhu’ and would have produced him before you. ‘kurakku iyal thozhilum kaatap petrilEn’ Alas, it is my misfortune that I could not do so.

Victory was minutes away for Sri Rama, had he chosen to change his mind, once he came to know that Vali was the better of the two. Agreed that he has given his word to Sugriva before he came to know of the prowess of Vali. He could have changed his mind, if he were really selfish! After all that is what we are witnessing in today’s scenario, be it politics or business or any other walk of life. Who cares for how things are to be done? Ends justify means. If the results are good, then the way one adopts to reach the goal need not be gone into. If the result is good, the road that leads to it must also be considered good, even if it is really not.

That was one aspect and only one aspect of the answer. But that cannot be considered to be wholly right. Rama would not have chosen Vali, even if the information that he was better was made known to him, before he gave word to Sugriva. When speaking of a character like Rama, such a possibility is not even imaginable.

If Rama established Dharma and demanded it from others too, the demand that he made on himself was much more in adhering to the principles. For him the ends have to be good and the means to attain those ends should also be, necessarily, good. What he needed here was assistance in his endeavour and not an alternative for his own self. Rama could not have thought of such a course. Even if he had done so, Sita would not have approved it!

= Right is right =

If retrieval of Sita was important for Rama, the way it should be done was more important for him. It was important for him that she should be set free from Ravana, by his own valour, his own deeds and his own efforts. No warrior worth his name would like to engage the services of a third person to do this job and Rama was very particular about it. Though he doesn’t say so openly anywhere, either in Valmiki or Kamban, his heart is well echoed and articulated in the words of Sita, when she spoke to Hanuman in the Asoka Vana.

Hanuman intended to take Sita back from Lanka and hand her over to Rama. ‘I will take you back to him,’ said Hanuman. ‘aRindhu idai arakkar thodarvaargaL uLaraamEl’ If the rakshasas come to know (of the fact that you are being taken back) and dare follow me, ‘muRindhu udhira noori en mana sinam mudippEn’ I will kill them all and quench my anger. ‘neRindha kuzhal nin nilamai kaNdum,’ After seeing the condition in which you live here, ‘nediyOn paal verum kai peyaren’ I will not return empty handed to (merely give a report to) Rama.

Sita, in her own motherliness refused it ever so gently, praising all the time Hanuman, assuring him that she didn’t doubt his ability to do so. Why would she not go with Hanuman? She says, ‘andriyum piridhu uLLadhu ondru.’ Above all, there is one more reason. ‘aariyan vendri vem silai maasu uNum?’ (If I return home with you like what you suggest) it would cause a slur on his bow. It would affect his reputation. It would affect his glory. ‘nandri enbadhu en?’ That will be the only good thing that would result. ‘vanjiththa naaigaLin nindra vanjanai neeyum ninaithaayO?’ If this dog of a Ravana brought me here stealthily unseen by others, do you think I should return from here stealthily, in the same manner?

‘I will not move from this place unless he comes here, wage a war against Ravana, kill him and I see crows pecking at his eyes that saw me. If at all I thought of getting away from this place, I would have done so myself. ‘allal maakaL ilangai adhu aagumO’ Not this small island of Lanka ruled by tortuous people; ‘ellai neetha ulagangaL yaavayum en sollinaal suduvEn’ I will burn this entire universe with a single word of mine. But I desist from doing so. You know why? ‘adhu thooyavan villin aatralukku maasu endru veesinEn.’ It would affect his reputation, if I come out of this prison by my own effort.

He should come; he should save me by his strength; by his efforts and by his fight with this demon. He should set me free. That is what is right. Therefore, I have not attempted doing any such thing. And therefore, I will not return with you. Please do not feel bad about it.’

How else would she feel, this wife of the greatest of all archers? And most importantly, the wife of a person who is the very embodiment of Dharma?

It was a natural decision for the person of Rama’s calibre to ally with Sugriva rather than with Vali. After all, he was guided by the dictum ‘right is right’ as against ‘might is right’ that has become the order of the in the present day world. And that gives out a clear message. What is to be achieved has to be good and the ways adopted to achieve that goal are to be necessarily good.

And then we mentioned about the element of hesitation in Rama not killing Vali during the first encounter that Sugriva had with him. When making crucial decisions, Rama was careful and thought it over and over again. He could not be influenced by anyone to make a particular decision. There are three such occasions in the Ramayana (including the Vali episode) when he displayed hesitation before making the final decision.

= Prudence was his watchword =

We were discussing the reason why Rama did not kill Vali during the first encounter between Sugriva and Vali. We mentioned that great commentators like Govindaraja feel that it really was not the inability of Rama to distinguish between Sugriva and Vali that stopped him from shooting his arrow. (See: Was it a dilemma?) It was Govindaraja who suggested this and he is the widest quoted and most respected of all commentators of Valmiki Ramayana.

One of our readers, Mr Ravi Venugopal, (Ravi.Venugopal@ONSTAR.com), raised the following question on the point that Rama would have hesitated to kill Vali. “Now, if the Lord had any such dilemma, He would have revealed so initially, It is my personal opinion that, the Lord would not even 'think' of going across his word, however small the timeframe would be. There is a purpose in Vali's death, forget Sugriva for now, just as a story to impart good moral life to all mankind, it was essential for Vali and Ravana to die at the hands of Rama.”

Well, Govindaraja did not mean that Rama wanted to go back on his word given to Sugriva. Let’s see once again what Rt. Hon’ble Srinivasa Sastriyar remarked on this question. “Why did not Sri Rama kill Vali at once, the first time they met? I told you of Sri Rama’s difficulty. But you see nobody is willing to believe that Sri Rama was really in doubt as to how to distinguish between brothers. As a matter of fact, no commentator believes it. Both the commentators say ‘Oh, no no! Sri Rama could certainly have drawn a distinction between the two.” For one thing, when the fight was over and Sugriva was returning a humbled and defeated individual, he could easily have seen which was Vali. Besides, Hanuman was there and why not ask him? So you go and find all sorts of other reasons. ………Govindaraja really says that Rama certainly could have known who was Vali and who was Sugriva but he did not care for the moment to do so. ………But at the same time, ladies and gentlemen, I have a suggestion to make. It is bold of me to make it but I believe it is supported by the words of the Poet. When the brothers were first locked in combat, Rama had not finally made up his mind whether he would go and have a straight fight with Vali or whether he would from his place of covert position attack. Perhaps he hesitated at the last moment, ‘Am I going to do this wrong thing, this unchivalrous thing?’ He might have hesitated thus. But then he quickly made up his mind remembering that he had made a promise to kill him at once………”

Thinking twice before making a crucial decision is the character trait seen in Rama’s actions, right from the very beginning. We mentioned a total of three places where he thinks over and postpones the decision at least for moments. The first instance occurs in the Bala Kanda. You know that sage Viswamitra came to Dasaratha and requested him to send Rama with him to stand guard when he performed his Yaga against Marica and Subahu.

= The ‘maiden’ kill =
<blockquote>Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana… </blockquote>
Well, you know how displeased Viswamitra was when Dasaratha hesitated to send Rama and offered to come to the forest himself, to stand guard there, to protect the sacrifice of Viswamitra from demons. He was so angry and then Vasishtha had to intervene and convince Dasaratha of the benefits that would accrue to Rama if he accompanied Viswamitra to the forest.

‘I entrust them to you,’ said Dasaratha to Viswamitra. It may be noted here that Viswamitra asked only for Rama but Dasaratha sent Rama and Lakshmana both with them. Srinivasa Sastriyar says, “The commentator, hard put to it to explain the matter, says that Lakshmana is also included in the word Rama by Upalakshana, the Sanskritic equivalent of the English figure of speech, synecdoche. When Sri Rama is mentioned, Lakshmana is also included in it.” Such was the love and affection between these two brothers that they were considered inseparable and one could not be thought of without the other. But that is a discussion for another day.

‘vandha namibiyai thambi thannodum mundhai naan marai munikkuk kaati,’ (Dasaratha) showed Rama as also his brother who came with him (and told him) ‘nal thandhai nee thanith thaayum nee’ You are their father and mother. ‘ivarkku endhai thandanen’ I, who am their father, am giving them to you. ‘iyaindha seyga.’ Do whatever is good for them.

This verse is important in the context of what we are going to discuss. Viswamitra was told in the presence of Rama that the former was like their very father and mother. That is to say, Rama was supposed to carry out his orders as a son would carry out the orders of his parents.

When they walked into the forest, the sage was narrating about the cruel and unbearable acts of the demons. Though he was capable of handling these ogres himself, once he sat before the fire to perform the sacrifice he was not supposed to lose his temper or engage in any acts of war, even if it was defensive. Then the sage mentioned about Tataka. Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana.

‘ilangai arasan pani amaindhu,’ (Tataka) at the behest of Ravana ‘Or idayUra vilangal vali koNdu enadhu vELvi naligindraaL’ with her strength like that of a mountain, is committing all kinds of misdeeds to spoil my sacrifice. ‘alangal mugilE’ O the cloud with a garland! (an address to Rama, referring to his dark complexion and likening it to the rain bearing cloud) ‘avaL iv anga nilam engum,’ she wanders all over Anga ‘kulangalOdu adanga nani kondru thirigindraaL’ and is indulging in wanton killing of people on a massive scale.

Before Viswamitra could complete his words, there appeared Tataka. We know Rama did not kill her at once. We know what he thought of and why he hesitated. But the scene develops to show something more. It shows that Rama could not be influenced against his own will. It shows that he would not do a thing unless he is convinced first.

Let’s see the drama unfolding before us.

= The ‘maiden kill’ II =

Tataka roared before them. ‘It is my good fortune that you came my way. I am going to gobble up all of you,’ and she lifted her trident menacingly, to wipe them all the next moment. The situation was too dangerous. But Rama remained calm. He knew that Viswamitra would want him to slay her that very moment.

‘aNNal munivaRkku adhu karuthu eninum’ Rama thought, ‘I know that the sage wants me to kill her now. Even so,’ ‘aavi uN ena vadik kaNai thodukkilEn’ I will not shoot the sharpest of my arrows at her to take her life away. ‘thuN enum vinaith thozhil thodangi uLaLEnum’ Though (it is a fact that) she is about to venture upon a gruesome deed ‘peN ena manathidai perundhagai ninaithaan’ she is a woman (and so I will not kill a woman.)

I will not kill her, however bad she is described to be by the sage. If what the sage says is true and if she is indulging in wanton killing, how come the sage and his followers are still alive in this jungle? How come she has not finished them off, all these days? Rama must have thought in these lines. Viswamitra read his mind and said,

‘theedhu endru uLavai yaavayum seydhu’ She has committed all those deeds that are listed as sin. (She has exhausted the list of sins!) ‘emaik kOdhu endru uNdilaL.’ She did not eat us till now for we are mere sages and are not muscular enough to satiate her hunger. ‘ithanayE kurai.’ So that is what is lacking in us. We are nothing more than mere skeletons. That’s why we are alive. ‘yaadhu endru eNNuvadhu?’ What to think of her? Who is there to compare her misdeeds with? ‘ik kodiyaaLayum maadhu endru eNNuvadhO?’ Would you think this insensible, malevolent personification-of-cruelty as a ‘woman’ and desist from killing her?

Viswamitra then went on to describe who were all the sufferers of her cruelty. And also added a list of all those who slayed women who were cruel and committed sinful deeds in the past. Kyathi, wife of sage Brgu, who fell in love with rakshasas and went astray, was killed by Lord Vishnu. Kumathi (also known as Manthara, daughter of Virochana) who relished the flesh of any living being – including humans – was slayed by Indra. Therefore, do not think that it is not manly to kill a woman. Viswamitra gives a long, long list of reasons as to why she deserves to be killed and only after that Rama killed Tataka.

The point is, Dasaratha told Viswamitra in the presence of Rama that he (Viswamitra) was like the very father as well as mother of Rama and Lakshmana. Rama’s penchant for carrying out the order of his parents is the very theme around which Ramayana revolves. Therefore, Rama should have without a word carried out what Viswamitra desired. He didn’t. Viswamitra had then to give proof of her callousness. He had to give convincing reasons. He had to quote precedents of who all have done a similar deed to convince Rama of the correctness of what he was supposed to do.

And this was the same Viswamitra, at whose anger the entire earth shook and all the directions darkened, simply because Dasaratha gave an alternative. He didn’t refuse what Viswamitra asked for. He suggested that he, an experienced warrior, would be a better alternative to a lad who has not seen any ‘real action’ thus far. Why could he not show such an anger here? Why should he have to indulge in a long peroration instead? Simply because he knew Rama could not be made to act against his will. His intellect had to be appealed; he should first be convinced that what he was doing was absolutely right, before he could be pushed into action!

That was why this sage, senior in many respects, age, achievement, tapas, stature (now as a parent) had to reason it out and convince this slip of a boy.

= The question of standards =

We were discussing the moments of hesitation or in other words when Rama needed to think twice before he finally decided on the action that he was about to take. We saw how sage Viswamitra had to give a long list of justifications for killing Tataka. That was the first instance when Rama is seen a bit hesitant about what he was supposed to do. The second instance is the Vali episode, as ascribed by great commentators like Govindaraja. Let us now take up the third instance where he is seen given seriously to thought and rather reluctant to use the mightiest of weapons against his foe, Ravana.

We have already discussed the difference between an arrow and an ‘astra.’ Astra is a divine weapon, presided over by one celestial or the other. Rama had always had his reservations about the use of extraordinary power in the elimination of enemies. Use the minimum possible force and fight. Parry an astra with an equivalent or a counter astra to neutralise the effects, only if and when the enemy uses it. This has been the thumb rule in all his battles in the epic.

The reader will recall the permission that Lakshmana sought to use Brahmastra against Indrajit. In the second war against Indrajit, Rama precluded Lakshmana from using Brahmastra. ‘aandravan adhu pagardhalum’ When Lakshmana said so (that he had no other alternative but to resort to the use of Brahmastra) ‘ara nilai vazhaadhaai’ (Rama told him) O the unswerving one from the path of Dharma! ‘eendra andhaNan padaik kalam thodukkil iv ulagam moondrayum sudum’ If you resort to the use of Brahmastra, it would annihilate all the three worlds. ‘oruvanaal mudigaladhu’ Nobody can stop it. Therefore do not use it.

Lakshmana was thus bound by the words of his brother and did not use it even when Indrajit did so. That led to his falling on the ground and then he was rejuvenated by the herbs brought by Hanuman. And hear what Rama says when Lakshmana was venturing on his third war with Indrajit.

‘thoduppadhan munnam vaaLi thoduthu’ Before (Indrajit) could choose an arrow, you shoot yours and ‘avai thuraigaL thOrum thaduppana thaduthi’ parry them with an appropriate arrow of yours. ‘eNNam kurippinaal uNarndhu’ Read his mind (and infer his next action) ‘thakka kaduppinum aLavu ilaadha gadhiyinum kaNaigal kaatril viduppana avatrai nOkki’ look at the speed with which his arrows come searing the wind (and understand what arrow has been shot at you) ‘avatrai nOkki vidudhiyaal’ and use an appropriate counter arrow. ‘viraivu ilaadhaai’ O thou the unhasty. Do not be hasty is what is meant by the address.

If at all Indrajit chooses a divine weapon, use an equivalent just to neutralise it and do not use a divine astra to kill your foe. This is the standard that Rama sets when Lakshmana goes for his third war with Indrajit. That was the standard that he set for his brother. We know that Rama demanded more from himself when it came to observance of a standard that he set for others.

With this background in mind, let us look at the final battle between Rama and Ravana and how he was postponing the use of divine weapons and how he had to be persuaded to do so .

= When the normal course fails =

The following verse of Valmiki beautifully sums up the battle between Rama and Ravana. “Watching that matchless struggle and observing that even the sky is its own compeer and that he sea is its own analogue, the struggle between Sri Rama and Ravana can be likened only to the struggle between Sri Rama and Ravana.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 107, Sloka 51)

It could not be compared with anything else. The verse is a standard example for illustrating the Sanskritic figure of speech known by the name ‘Ananvaya’ the occasion, which arises only where the object described is peerless and serves as its own comparison. And that battle lasted for seven whole days, without respite. To use the language of Sastriyar, “………the fight between Ravana and Sri Rama lasted for seven days, that there was no remission or relaxation of the struggle, that it continued to be of the same intensity all those days nights, that there was no remission or relaxation of the struggle all those days and nights when either combatant failed in his vigilance or in exercise of his great strength.”

During all these seven long days of battle, we see the description of Rama’s arrows only and not the use of any divine weapon. Verses after verses run like this. “With four sharp arrows loosed from his bow Sri Rama thereupon drove back the four spirited horses of Ravana.” “The valiant scion of Raghu loosed twenty, thirty, sixty and hundreds and thousands of arrows on the enemy’s chariot.” (Ibid, excerpts from Sloka 30-44)

One may see here that despite being hard pressed by time and the valiant Ravana, Sri Rama observes utmost restraint and does not use the divine weapons against Ravana – for use of divine weapons to vanquish an enemy was something against his principles. It is only after Matali, the charioteer of Indra who was sent to assist Rama, was stuck by the arrows of Ravana that Rama’s anger picks up and his fight intensifies. That is a point to be studied in detail later when we study Rama’s character.

Finally, Rama is unable to understand what is really happening and why he could not vanquish Ravana. “I wonder what is the reason why these well-known shafts – which have all been tried and found infallible by me on the battlefield, (nay) by the help of which the ogre Marica for his part was made short work of (by me) as also Kara along with Dusana, nay (the ogre) Viradha too was disposed of in a hole in the ground in the Kraunca wood, and Kabandha in the Dandaka Forest, by which (again) were the (seven) sal trees (at Kishkindha) and mountains too were transfixed as also Vali (the lord of monkeys) and (last of all) the sea was thrown into agitation – have proved of little efficacy against Ravana. (Ibid, excerpts from Slokas 55-61)

Kamban also shows Rama in such a predicament. ‘kaNinuL maNiyoodu kazhindhana eNNin nuN maNalil pala vengaNai’ More arrows than the countless sands on the seashores have gone through the very eyeballs of this ogre. ‘puNinuL nuzhaindhu odiya pundhiyOr eNNin nuNNiya.’ Arrows sharper than the intellect of scholars have sunk into his wounds. (Yet he has not died.) ‘enach cheyarpaatru enaa’ (Rama thought) what is the course of action that is left open to me now?

Note the use of the words ‘arrows’ (NOT divine weapons) again and again.

= Conviction beyond compare =

Even at such a crisis, is it not surprising that the greatest archer of all times, one who was in possession of all kinds of divine weapons, one who had mastered the Dhanur Veda, was thinking only in terms of his arrows and not his divine weapons? His strong grounding in principles was the reason. He could not even think of resorting to the use of the mightiest of divine weapons, the Brahmastra, the only weapon that could stop, nay, slay Ravana. It is the kind of mental training that Sri Rama has subjected himself to, that it did not occur to him at that time that he should deal with this situation in a special way, when the normal course fails.

It was Matali, the charioteer of Indra, on whose chariot Sri Rama was seated, who reminded Rama thus. “How do you (merely) do as Ravana does (by acting on the defensive) as though you did not know (how to dispose of him), O gallant prince? With a view to his destruction discharge you on him the mystic missile presided over by Brahma (the grandfather of the universe, which was created by the ten Prajapatis or lords of creation, who were all his mind-born sons), my lord. The hour of doom, which was foretold by the gods, has now arrived.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 108, Sloka 1-2)

Kamban however shows this as Rama’s own decision to resort to the use of Brahmastra, not suggested by Matali. ‘naaraNan thiru undhiyil naanmugan baara vempadai vaangi’ He took the divine astra created by Brahma (one who was born from the divine lotus that bloomed through the navel of Lord Vishnu) ‘ip paadhagan maaridai eyvan endru eNNi valithanan’ and strung it to his bow, thinking, ‘I will shoot this through the chest of this scoundrel.’

Be it the suggestion of Matali, or his own decision as shown by Kamban, both the Poets make one thing very clear. It took a long time for Rama to come to this decision. He was avoiding this move for as long as it was possible for him to do so. ‘Do not play the defence. Be on the offensive’ is the advice given by Matali.

This third instance very clearly, and without the least scope for any doubt, goes to point that (1) Rama was very particular in adopting the right ways to achieve the right ends. The adage ‘Ends justify means’ had nothing to do with him. (2) He was unsparing and uncompromising in following his own judgement and did not budge even when the great sage Viswamitra – who was at that time the very embodiment of his parents – wanted him to kill Tataka. He did so only after sufficient reasons, justifications and precedents were given to him. (3) He did not resort to the use of the supreme powers of destruction over which he had ready access, even when a crisis was in the making.

In both the above occasions, one can see Sri Rama thinking it over and over again before coming to the final decision. This therefore gives credence to the argument of the great commentator Govindaraja, who says that Rama hesitated for a while before killing Vali and that is why he did not kill him in the first encounter with Sugriva. But it has also to be remembered that once Sri Rama decides to do a particular thing, he was clear in his mind about the course of action and did it without any guilt feelings about what he did. That is why he is able to say, “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” to Vali.  And. lastly, when Vali himself accepts that Rama was right in killing him, that he deserves to be punished for what he had done, in both the versions of Valmiki and Kamban, who else needs to argue the case of Rama!  It needs no further justification when he who began with an accusation, relaised and sublimated into submission and went to the extent of justifying the act of Rama.  Here, listen to him from Kamban: 

 

'உண்டு எனும் தருமமே உருவமா உடைய நிற் கண்டு கொண்டேன்; இனிக் காண என் கடவெனோ? பண்டொடு இன்று அளவுமே என் பெரும் பழவினைத் தண்டமே; அடியனேற்கு உறு பதம் தருவதே.

 

I have (at last) seen, realised, the very Dharma Everlasting, (remaining) embodied in your Self.  What is there more for me to see!  This punishment (of yours) wipes me clean of all the sins of my misdeeds of yore; and confers unto me the Realisation, the Liberation (or mukthi, the Ultimate for every soul).  Such admissions of misdeeds can be found in the last submissions of Vali, in Valmiki's version of Ramayana.  I would call particular reference to this Sloka:

 
<blockquote>sugriive ca a.ngade caiva vidhatsva matim uttamaam | tvam hi goptaa ca shaastaa ca kaaryaakaarya vidhau sthitaH || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-53] </blockquote>
"'''You have firm convictions about practicable and impracticable procedures, and you alone are the protector of the good and punisher of the bad''', hence treat both Sugreeva and Angada with equal compassion." 

 

mat doSa kR^ita doSaam taam yathaa taaraam tapasviniim | sugriivo na avamanyeta tathaa avasthaatum arhasi || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-55]

"'''The fault occurring from my fault of maltreating Sugreeva''' may not light upon that self-reproachful Tara, and it will be apt of you to see that Sugreeva will not look down on her treating her as the wife his rival"

 

That's an acknowledgement of  Rama's conviction, and an attestation to the 'conviction' by the convict himself.  When Vali himself admits his faults and accepts Rama's act as justified, what further argument is needed!

 

So far for Vali and his killing. We shall now move over to Sugriva, Tara and Angada.

 Hari Krishnan

 

 

[[Category:Vali]]

Vali – Part 4

2012-11-05T09:41:06Z

Dev:

= Vali, the father and husband =

Whatever be the position, the power, the strength that a person enjoys, only prudence, wisdom and his good deeds stand him in good stead and leave him in a relatively better state of mind – if not complete peace, for that needs devotion and realisation too – at the time of his death. Realisation of where the line of power ends, realisation of the fact that Time flows on and on mercilessly, without waiting for anyone.

Sri Rama puts this beautifully when comforting Sugriva, Tara and others on the death of Vali. He says, “The Time-Spirit has no kinship, friendship or affinity with anyone nor is there any means of bringing It under control nor (again) can one’s prowess prevail against It. Nor is God, who is the Cause (of all), subject to the control of an individual soul. By a discerning man everything should be looked upon as an evolute of the Time-Spirit.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 25, Sloka 7-8)

Vali, who is guilty of over-indulgence and frittering away his power during his lifetime, is now worried about Tara and more particularly Angada. Will Sugriva take kindly to them? Will they be safe? Will they suffer disrespect and humility because of his misdeeds? Will Sugriva nurture his hatred and subject his survivors to ill will and malice? That is the reason why he sought the protection of Rama. That is why he wanted Rama to be the protector of Sugriva and mentor of Angada. Now we see the same fears once again raising their heads in his solicitation to Sugriva.

“See fallen on the ground this Angada, who is not only deserving of (all) comfort but has (actually) been brought up in comfort (nay) whose countenance is bathed in tears and who though a (mere) boy, is not at all childish.” (Ibid, Canto 22, Sloka 8) Remember what Vali told Rama about Angada? “Angada (son of Tara) who is still young, though exceptionally mighty, and whose judgment has not yet matured…” (Ibid, Canto 18, Sloka 50) But when talking about the same Angada to Sugriva, Vali says he “is not at all childish”. One who can understand a father’s heart will not have any difficulty in sympathising with Vali for this difference when speaking to different people.

“Protect in every way on all sides like a son sprung from your own loins my son – (Angada) who is dearer than life (to me), and is (now) going to be bereft of me, so that nothing may remain lacking to him. Be you his father, donor and protector too in everyway as also his refuge in dangers, as I have been, O ruler of monkeys.” (Ibid, Canto 22, Sloka 9-10)

Let Angada not feel the difference. Be his father. And, listen to Tara. She is so wise. “Nay, this Tara (daughter of Susena) is extremely clever in discerning the most profound matters as well as in deciphering the meaning of portents of various kinds as also in all other ways. That which she recommends as right should be unhesitatingly done (by you). No opinion of Tara turns out to be wrong.” (Ibid, Canto 22, Sloka 13-14)

May you be guided by her wisdom. That is, do not take lightly of her because I was guilty of depriving your wife. Once again compare this with Vali’s request to Rama. “(Nay), you should handle the situation in such a way that Sugriva may not treat with disrespect poor Tara, mentioned above, who is guilty only because I have been guilty (of persecuting him).” (Ibid, Canto 18, Sloka 55)

The Slokas occurring in different Cantos – when juxtaposed and read – give an insight into the innermost recesses of that wounded soul, Vali.

= The doors of heaven are wide open =

Vali then handed the gold chain given to him by Indra that was supposed to give the wearer half the strength of the enemy he encounters, to Sugriva. “Also wear this ethereal chain of gold, O Sugriva; for the exalted goddess of victory abides in it and may leave it for good (if it remains on my dead body) when I am dead.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 22, Sloka 16) Wear this for the goddess presiding over it would leave it, if the chain is left on my dead body and thus defiled. Soon after the chain of gold is removed from his body, Vali dies.

The verses of Kamban however, do not show Vali in such a desperate mood, not a single word of suspicion or uncertainty expressed about the possibility of Sugriva ill-treating Tara or Angada. We see him speaking with the maturity of a realised soul. He does not say anything about how Sugriva should treat Tara or protect Angada. In fact these two names are not mentioned at all in his speech either to Rama or to Sugriva.

We see the advices that Vali gives to Sugriva and Angada centre around just two points here. ‘Do not lament over my death. I am only leaving for good. Never falter in your duty to this person, Rama. Help him in his mission. That is your duty. That is what you are supposed to do.’

 

Vali (in Kamba Ramayana) speaks as a person who is convinced with the intentions of Sugriva and who is clear in his mind about what he would and would not do to them after his death. It is therefore that we do not find any reference to Angada or Tara when he speaks to Sugriva. After he completed saying whatever he wanted to say to Sugriva, he turns to Rama and tells him ‘ மன்னவர்க்கு அரசன் மைந்த ! ’ O son of king of kings! (Son of Dasaratha!) ‘ மற்று இவன் சுற்றத்தோடும் ’ this Sugriva, with all his kith and kin, take refuge in you. It is for you to protect them.’ ‘என்று உய்த்தே, உயர் கரம் உச்சி வைத்தான் ’ So saying, he raised his hand and touched Sugriva’s head, blessing him.

 

It is to be seen here that he asks Sugriva to bring Angada to his presence. That itself is a testimony of his trust. Once again, he gives his advice to Angada, on similar lines as given to Sugriva. Turning to Rama he said, ‘This is Angada, my son. ‘நீநிற நிருதர் என்னும் துய் அடை கனலி அன்ன தோளினன்.’ He possesses shoulders of fire that would turn to embers the rakshasas like pieces of cotton. ‘தொழிலும் தூயன்’ He is pure in his deeds. ‘ உன் கையடை ஆகும்.’ Please take him under your protection.

 

This supplication does not say that this is required because Vali was not sure of what Sugriva would do. It simply stops with seeking the protection of Rama for Angada as he sought for Sugriva. With those words, Vali dies. The verses do not speak anything about Tara. Kamban changes the order of events and makes Tara to come only after Vali dies.

 

When Vali solicited the protection of Rama for Angada, Rama did something that was unexpected and remarkable. That stands in testimony to the trust that he placed in Angada, apart from conferring honours on Angada.

= The sword of Rama =

Kamban gives a new dimension to trust and trustworthiness with the gesture of Rama. ‘தன்னடி ஆழ்தலோடும், தாமரைத் தடங்கணானும்’ when Angada fell at his feet, the lotus eyed Rama ‘ பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீயிது பொறுத்தி என்றான்’ extended his sword and told Angada, ‘bear this.’

There are two varying interpretations of this line. Some feel that Rama, with the sword in hand, extended it towards Angada, pointing it to him (implying his killing of Vali) and told ‘bear this’. In other words, ‘bear with me for this.’ They feel that Rama apologises to Angada and admire his ability to come down from his exalted stature and bend before a youngster and asking for his pardon for having killed his father. He is able to see the agony in the heart of Angada and therefore he apologies to him, is what they say, to support their interpretation.

But this interpretation is somewhat laboured. No explanation or interpretation, however good it may be, can be considered good unless it is correct and appropriate also. It should have the backing of the Poet. It should have other incidents or events to support that claim. There should be internal evidence to prove that point. Sadly, there is nothing to support this argument excepting the third line of the verse that says ‘என்னலும் உலகம் ஏழும் ஏத்தின.’ When Rama said this, all the seven worlds praised him. What is there in the simple act of handing over a sword for all the seven worlds to praise him, the ‘advocates of apology’ ask. According to them, the seven worlds praised Rama because he apologised to Angada.

We don’t deny the fact that the explanation as it is, is good. However, one question arises. What is the need for Rama to draw out his sword and point to Vali with it, while he can simply point to him with his finger? One has to remember Rama is an archer and always carries the bow in his hand and therefore his sword would necessarily be hanging from his side, about his waist, and will not be always in his hand, as does the bow. Therefore, if he were to point to Vali with his sword, he should first draw it out of the sheath. Why should he go through all this trouble for a simple act of pointing to Vali! That makes the ‘interpretation as apology’ rather weak.

And when apology is sought for, it means that Rama was sorry for what he did. But Rama says that he killed Vali, without even the trace of feeling guilty about it. “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” is what Rama says to Vali when he was giving out his reasons for killing him from behind a tree. (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 18, Sloka 37). And therefore, there is no reason why he should apologise. There is no reason to believe that he apologised out of pity for Angada, to pacify his heart. Vali has already told Angada that Rama was not at fault and that he should take to him as his benefactor. Angada has accepted that and has now fallen at the feet of Rama. Pity is therefore no reason for seeking apology when none involved feels that Rama is at fault. In the circumstances, the ‘apology’ idea sounds rather incongruous, though it indeed is very good.

Then what was the intention of Rama in handing over his sword to Angada? Is there any internal evidence to prove that stand? Why should at all he hand his sword to Angada? Was handing over the sword a simple act? Was there nothing in it for ‘all the seven worlds to praise?’

= Assurance, not an apology =

Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing.

Let’s look at the line once again. ‘ponnudai vaaLai neeti nee idhu poruthi endraan’. The word for word meaning of the line would be – ‘pon’ golden ‘udai vaaLai’ sword ‘neeti’ extending (or) pointing – the word means both. ‘nee’ you ‘idhu’ this ‘poruthi’ take (or) bear ‘endraan’ told. Bear is the English equivalent that conveys both the meanings. He pointed his sword and told ‘bear this.’ Or, he extended his sword and said ‘bear this.’

Both sound correct and acceptable. However, we have to rewrite the meaning of the first interpretation as ‘He pointed (with) his sword and told ‘bear (with me for) this.’ Further, where did he point? That is a question, the answer for which has to be assumed, with the necessity of supplying words that are not there in the verse. Therefore the first interpretation necessitates the insertion of the phrase, ‘towards Vali’ without which the intended shade cannot be obtained. But what supports the necessity to supply this phrase?

Moreover, as we saw already, Rama did not have to draw his sword to point it towards Vali, when he could have done so easily with a finger. Further, there is no significance in pointing to a person with a sword rather than with the hand.

A simple and direct reading of the verse would mean, ‘Rama extended (‘gave’ is the implied meaning) his sword and told Angada, ‘take it.’ It is not that easy a situation and that simple an act that did not merit the ‘praise of all the seven worlds’ as the ‘advocates of apology’ seem to believe. Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing. It has to be remembered that the sword is a weapon and could be used against the person who is giving it. Angada was not armed at the moment. Arming him, whose father was killed by the very same person who was handing over his sword, was not a small thing.

Just look at the scene. Vali is lying down, mortally wounded and life is flowing out of him. Angada is lamenting. Vali advises Angada not to lament for his death and justifies the act of Rama. He advises him to serve Rama and also hands him over to Rama to be his mentor and protector, to reiterate, along with Sugriva. Angada accepts the advice of his father and falls at the feet of Rama. If Rama is handing his sword to Angada, what does it convey?

It says, ‘Here, Angada, take my sword. I trust you and therefore hand this to you. You are accepted as my ward.’ Besides that, of all the weapons the sword is considered to be the symbol of strength, power and authority. That is why even in this age of machine guns, it continues to be a part of the outfit of Chiefs and other senior members of Army, who sport it, carry it in ceremonial parades and other important occasions. It is not replaced by the gun as yet in such occasions!

Therefore, it is apparent that Rama appoints Angada as the Prince Regent by this simple ceremony. An assurance to the departing soul that everything would be taken care, Sugriva would be anointed as the King and Angada would be the Prince Regent. If we look at the second part of the third line and the fourth line of the verse it says ‘iRandhu vaali an nilai thuRandhu vaanukku appurathu ulagan aanaan.’ Vali left for his heavenly abode (on seeing that). Vali was happy to see the significance of what Rama did and died in peace, only after seeing this.

Right. Is there any internal evidence for Angada continuing to carry the sword of Rama? Yes. Very much. Look at the verse describing the coronation of Rama. The very first line says, ‘ariyaNai anuman thaanga,’ Hanuman bore (supported) the throne; ‘angadhan udai vaaL Endha,’ Angada bore the sword of Rama. Is this not the sword that was handed over to him at the time of Vali Vadham? Does it require any more argument?

It was not an apology that Rama sought. It was an assurance that he gave to the departing soul.

= Why weaker of the two? =

Let’s now take up the question of why Rama chose a comparatively weaker ally, Sugriva, who did not have any means of helping him when they entered into friendship. Sugriva was fleeing away from Vali from place to place and did not possess any great physical power, nor an army, nor access to the portals of power. His only blessing at that time was Hanuman, who was always with him. But even Hanuman was not of very great help at that time, for he was under the spell of the curse that Rishis pronounced on him to stop his mischief at a very tender age, that made him unaware of his own strength, until at a very later date when Jambavan reminded him of it. The point is Hanuman was respected more for his wisdom, communication skills and other knowledge oriented faculties of his rather than physical might, before Jambavan reminded him of his strength.

Otherwise, he would not have also been fleeing all over the world along with Sugriva, even though he was more powerful than Vali in many respects. He had boons from almost all the celestials and the Trinity, was blessed with immortality and was supreme of all monkeys, including Vali. Why did he not fight with Vali and vanquish him there and then? This question is asked by Sri Rama himself, in the Uttara Kanda, after his coronation, when Agastya visits him.

“Sri Rama then interrogated the sage having his abode in the southern quarter; and full of humility, with joined palms, He addressed the following significant words to him: “Incomparable indeed was the aforesaid might of Vali and Ravana. The might of the aforesaid two warriors was, however, not equal to Hanuman; such indeed is my opinion. Heroism, cleverness, strength, firmness, sagacity, prudence and prowess and power have taken up their abode in Hanuman. ……… I wonder wherefore, when hostility sprang up (between Sugriva and Vali), Vali was not consumed as a tree (by fire) by Hanuman with a desire to please Sugriva. I think, Hanuman was not conscious of his own might in that he (simply) watched Sugriva (now the supreme ruler of the monkeys), who was dearer to him than his life, suffering hardships in exile.” (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 35, Sloka 1-3, 11-12)

Sage Agastya replies to this question as follows. “What you say regarding Hanuman is true, O jewel among the Raghus! None else is equal to him in might, speed or intelligence. An imprecation was, however, pronounced on him in the past by ascetics…” (Ibid, Sloka 15, 16) And then Agastya narrates the story of Hanuman.

Just think of it. It was Hanuman who suggested to Sugriva that they could be safe in Rishyamuka Parvata, remembering that Vali could not enter there. But it takes him a long time before he thinks of this solution. Had he suggested this at the beginning itself, it would have saved poor Sugriva and his friends (including Hanuman himself) from running everywhere and being beaten repeatedly everywhere by Vali. Amnesia. That’s the answer.

Therefore, Sugriva was very, very weak when Rama made friends with him. Even his only source of strength, his closest friend Hanuman, who had grown with him from boyhood like fire and wind, was of not much use at that time. Sugriva does mention to Rama that Vali had defeated Ravana (in Valmiki Ramayana) and Hanuman gives this piece of information in Kamban, to Rama.

What then stopped Rama from seeking the friendship of Vali who was far superior, who was in power and who had the army at his disposal, and most of all who had already defeated Ravana?

= Sugriva and Vibishana Saranagathi =

When we opened this discussion on the Vali Episode, we started with the suggestion of Kabandha who told Rama that he would need the help of someone to accomplish his endeavour of vanquishing Ravana and retrieving Sita. He suggested the name of Sugriva and told Rama that Sugriva is in an almost similar mental state – of being chased away from kingdom and living estranged from wife – as that of Rama and will be able to empathise with him much better, as they have at least one point in common.

It has to be remembered here that the fact Vali established his might over Ravana was revealed to Rama – both in Valmiki and Kamban – only after the promise of friendship is made. In Valmiki, the friendship is made before fire. But Kamban does not mention that they became friends with fire as ‘saakshi’. It was just words of assurance and nothing more than that. The word fire is not mentioned in the verse. Let’s see the verse in question once again.

‘endra ak kurakku vEndhanai iraamanum irangi nOkki,’ Rama looked at the Vanara king with eyes full of compassion ‘undhanakku uriya inba thunbangal’ whatever be your pleasures and pains; ‘uLLa mun naaL sendrana pOga mEl vandhu uruvana theerpal’ whatever be your pains originating from the past or arising in the future, I will alleviate. ‘anna nindrana enakkum nirkkum nEr ena mozhiyum nEraa.’ All such (pains and pleasures) are mine too and he gave his word for it. Your pleasures are my pleasures and all your past, present and future pains are mine. I will do everything in my power to rid you of them.

There was a question raised here, on this point. “Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend. 'un kilai enadhu.' Your relatives are mine” This is a bit disconcerting to me in that when discussing Vibishana, you clearly pointed out how he stood by the side of dharma and defended his action. Now in this column Rama's above mentioned words kinda give me the impression that Rama was willing to compromise on dharma, so that he can get Sugriva to help him. This sounds selfish to me....” was the question raised by a reader. (See: Was he selfish?)

This question has to be gone into first before answering why he chose the weaker of the two.

With minor differences, Vibishana and Sugriva are saranagathas – who sought refuge in the Lord. We have seen that Kamban has built up his drama mainly on the theme that Sugriva was granted refuge. Even in Valmiki Ramayana Sugriva says that he is a ‘dasa’ of Rama, though the latter treats him as his friend. In his fight against Ravana, Sugriva tells him: “I am a friend and servant of Sri Rama, O ogre! You shall not be spared this day… (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 40, Sloka 10)

Srinivasa Sastriyar interprets this Sloka as follows. “You know who I am. Rama and I are allies. I have come here to assist him in his cause. He regards me as an ally, as if I were a co-ordinate part. Really, I am his ‘dasa’. Though in his judgement an ally, I am truly at heart his ‘dasa’.”

Well, there are three aspects to consider why Rama told Sugriva, ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend’.

= Sugriva and Vibishana Saranagathi II =

We are discussing the reason why Rama told Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ Does this not sound in violation of his declared purpose of standing by the side of Dharma? Would he accept even bad people, if it suits his convenience?

Number one. When Vibishana came to Sri Rama, seeking Saranagathi, he was clear and convinced in his mind about the divine nature of Rama. “I am the youngest (half) brother of Ravana and having been insulted by him, have sought you, who are capable of affording shelter to all created beings, as my refuge. (The city of) Lanka has been abandoned by me as well as my friends and possessions. My sovereignty, nay even life and amenities are (now) centred in you,” is how he starts his supplication. (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 19, Sloka 5)

Rama, declared moments earlier to Sugriva (as we have seen before) “I vouchsafe security against all living beings to him who comes to me only once and seek protection (from me), saying ‘I am yours’; such is my vow. Bring him (hither), O jewel among men, be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted in his favour by me.” (Ibid, Sloka 33-34)

‘It is my vow,’ says Rama ‘to protect anyone who seeks refuge in me, just only once.’ Well, Vibishana was so very clear in his mind and therefore he didn’t have to be spoken with words of assurance and he was accepted.

But in the case of Sugriva, remember that Rama went to him, seeking his help. But Sugriva was in a confused state of mind; at that time he did not even properly respond to Rama when his help was sought. Therefore, it became necessary for Rama to comfort him. But then, if he says, ‘I will accept your friends as mine, even if they are bad,’ does it mean that he would stand even by the bad and wicked? Then what happens to his Dharma?

Number two. It should be understood very clearly that when such an assurance was made, what Rama really meant was, ‘I will not look for credentials from the person who seeks protection. That is, his past is immaterial to me.’ And then what happens to the person if he was really bad? Once he surrenders unto Him, it is not possible for the protected to pursue his old ways! After all, when would a person – be he good or bad – seek refuge unto him? Only after the realisation that what he was doing was wrong. That is why the Lord says in Gita –
<blockquote>sarva dharman partiyajya mam ekam saranam vraja aham tva sarvapapebhyo moksayisyami ma sucah </blockquote>
When he says 'Abandon all your Dharma and come unto me,' does it mean, 'You can continue to plunder, murder and commit all kinds of things that would disturb the equanimity of your surrounding, AFTER you surrender unto me!' No. One CANNOT simply continue to do that after he seeks his refuge. How can anyone continue to be with the devil, when once he is protected by the Lord! It is simply not possible for anyone to be bad, after surrender unto Him! Let us take a test case. He tells Sugriva be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted. Supposing Ravana came to him, seeking his refuge, how would he have reacted? Would he have accepted him, and if so would it have been without preconditions? Is there any evidence in Ramayana to prove that point?

= Comforting, not compromising =

Opportunities were indeed given by Rama for Ravana to amend his ways twice, directly. This is apart from the messages conveyed by Hanuman and Sugriva to surrender to Rama. Before the commencement of the war, Rama sent Angada as his emissary with the message ‘deviyai viduga.’ Give back Sita. ‘andrEl’ Or else, ‘seruk kaLathu edhirndhu,’ meet me in the battlefront and ‘aaviyai viduga’ give up your life.

‘I will spare you if you return Sita to me,’ was the first message sent through Angada. Lakshmana was not for sending emissaries at a time when they have all arrived in Lanka and preparations for war were on. ‘What is the purpose?’ protested Lakshmana. ‘He won’t listen. Then why should you send a messenger now, at this stage? ‘irakkamadhu izhukkaam endraan iLayavan’ Your magnanimity at this time would be misread as your cowardice. Therefore don’t send a messenger.’

The answer that Rama made to Lakshmana very beautifully sums up his character, calibre and steadfast adherence to Dharma. ‘ayarthilen.’ Do not think I am confused. ‘mudivum ahdhe.’ I know that in the end Ravana would not come to terms. ‘aayinum’ Even then, ‘nayath thurai noolin needhi naam thurandhu amaidal nandrO?’ will it be right on our part to swerve from the great books of justice (given to us by Brahaspathi, Sukracharya etc.) ‘buyath thurai valiyarEnum’ Even if one is stronger in all respects, ‘poraiyodum porundhi vaazhdhal sayath thurai’ it is the way of the winner to observe patience and prudence.

‘I will not close any door that leads to peace and avoidance of war. I will make all attempts to stop a war. I will not resort to the use of force and exhibit my strength unless it is absolutely warranted by the situation.’

We see Rama giving out the same message to Ravana in the battlefield. This happens after Ravana was defeated in the first battle and was sent back with that famous statement, ‘indru pOi naaLai vaa’ (Go for the day and come back tomorrow). At that time he says that he is prepared to spare Ravana, if he accedes to two conditions. ‘sirayil vaithavaL thannai vittu’ Set her free, whom you imprisoned and ‘devar murayil vaithu nin thambiyai iraakadhar mudhaliyOr irayil vaithu’ make your younger brother (Vibishana) the king of rakshasas and others and also ‘avarkku Eval seydhu iruthiyEl’ accept him and serve him as your master and king. If you accede to these two conditions, I will spare you. Otherwise, come tomorrow for war. In other words, ‘I will protect you if you make amends.’

Coming back to our discussion on Rama’s assurance to Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ The offer to protect Ravana, made twice, reiterates what we have been discussing, namely, ‘I will not go into your past. That is immaterial to me. If you come to me seeking my protection, I will without a second thought grant it.’ And the underlying message is that ‘You cannot continue to do what you were doing before.’

In the case of Sugriva, he was not clear in his mind, unlike Vibishana. But nonetheless he sought His protection. 'That is sufficient to me' is the message that the Lord conveys. The words of Rama 'theeyare eninum unnodu utraar enakkum utraar' do not mean 'I don't mind if your friends are wicked. Let them continue to be wicked even after they come to me. I will protect them.' Sugriva was agitated, was completely in a state of mental derangement. At such a time, it is the job of the protector to assure complete protection, even if he has to go overboard. The above verse of Kamban should be read in the context of Gita, that we discussed yesterday.

It wouldn’t therefore mean that Rama was prepared to compromise on Dharma when it suited him. More over, one who was selfish would have chosen Vali for an ally, instead

= Do ends justify means? =

As we have been discussing earlier, Rama if he were really selfish, would have shifted his preference to Vali as against Sugriva. If it was his purpose to recover Sita alone, he would have resorted to that course only. Why should one have to undergo all the trouble when you have a person here, who is as good as a devotee, who admires you, who secretly worships you and who has established a clear superiority over your enemy, ready and available to do the job for you?

In fact that’s what even Vali asked Rama. “I would have brought (back) your wife (the princess of Mithila) to you in a single day, had you but moved me in this behalf before; for it is for this that I have been killed by you, keen as you were to oblige Sugriva. Nay, tying round the neck the evil-minded ogre, Ravana, who stole away your wife, I would have handed him over to you without his being killed in battle. I could have brought back at your command the princess of Mithila even if she had been kept in a place surrounded by sea water…” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 17, Sloka 48-51)

Kamban’s Vali, who initially chided him for his vain attempt in allying himself with Sugriva, laments during the hour of his death that it was his misfortune that he could not get an opportunity to be of service to Rama. ‘matru ilEn eninum maaya arakkanai vaalin patri’ Even if I could not do other things, I would have tied that demon with my tail, ‘kotrava nin kaN thandhu’ and would have produced him before you. ‘kurakku iyal thozhilum kaatap petrilEn’ Alas, it is my misfortune that I could not do so.

Victory was minutes away for Sri Rama, had he chosen to change his mind, once he came to know that Vali was the better of the two. Agreed that he has given his word to Sugriva before he came to know of the prowess of Vali. He could have changed his mind, if he were really selfish! After all that is what we are witnessing in today’s scenario, be it politics or business or any other walk of life. Who cares for how things are to be done? Ends justify means. If the results are good, then the way one adopts to reach the goal need not be gone into. If the result is good, the road that leads to it must also be considered good, even if it is really not.

That was one aspect and only one aspect of the answer. But that cannot be considered to be wholly right. Rama would not have chosen Vali, even if the information that he was better was made known to him, before he gave word to Sugriva. When speaking of a character like Rama, such a possibility is not even imaginable.

If Rama established Dharma and demanded it from others too, the demand that he made on himself was much more in adhering to the principles. For him the ends have to be good and the means to attain those ends should also be, necessarily, good. What he needed here was assistance in his endeavour and not an alternative for his own self. Rama could not have thought of such a course. Even if he had done so, Sita would not have approved it!

= Right is right =

If retrieval of Sita was important for Rama, the way it should be done was more important for him. It was important for him that she should be set free from Ravana, by his own valour, his own deeds and his own efforts. No warrior worth his name would like to engage the services of a third person to do this job and Rama was very particular about it. Though he doesn’t say so openly anywhere, either in Valmiki or Kamban, his heart is well echoed and articulated in the words of Sita, when she spoke to Hanuman in the Asoka Vana.

Hanuman intended to take Sita back from Lanka and hand her over to Rama. ‘I will take you back to him,’ said Hanuman. ‘aRindhu idai arakkar thodarvaargaL uLaraamEl’ If the rakshasas come to know (of the fact that you are being taken back) and dare follow me, ‘muRindhu udhira noori en mana sinam mudippEn’ I will kill them all and quench my anger. ‘neRindha kuzhal nin nilamai kaNdum,’ After seeing the condition in which you live here, ‘nediyOn paal verum kai peyaren’ I will not return empty handed to (merely give a report to) Rama.

Sita, in her own motherliness refused it ever so gently, praising all the time Hanuman, assuring him that she didn’t doubt his ability to do so. Why would she not go with Hanuman? She says, ‘andriyum piridhu uLLadhu ondru.’ Above all, there is one more reason. ‘aariyan vendri vem silai maasu uNum?’ (If I return home with you like what you suggest) it would cause a slur on his bow. It would affect his reputation. It would affect his glory. ‘nandri enbadhu en?’ That will be the only good thing that would result. ‘vanjiththa naaigaLin nindra vanjanai neeyum ninaithaayO?’ If this dog of a Ravana brought me here stealthily unseen by others, do you think I should return from here stealthily, in the same manner?

‘I will not move from this place unless he comes here, wage a war against Ravana, kill him and I see crows pecking at his eyes that saw me. If at all I thought of getting away from this place, I would have done so myself. ‘allal maakaL ilangai adhu aagumO’ Not this small island of Lanka ruled by tortuous people; ‘ellai neetha ulagangaL yaavayum en sollinaal suduvEn’ I will burn this entire universe with a single word of mine. But I desist from doing so. You know why? ‘adhu thooyavan villin aatralukku maasu endru veesinEn.’ It would affect his reputation, if I come out of this prison by my own effort.

He should come; he should save me by his strength; by his efforts and by his fight with this demon. He should set me free. That is what is right. Therefore, I have not attempted doing any such thing. And therefore, I will not return with you. Please do not feel bad about it.’

How else would she feel, this wife of the greatest of all archers? And most importantly, the wife of a person who is the very embodiment of Dharma?

It was a natural decision for the person of Rama’s calibre to ally with Sugriva rather than with Vali. After all, he was guided by the dictum ‘right is right’ as against ‘might is right’ that has become the order of the in the present day world. And that gives out a clear message. What is to be achieved has to be good and the ways adopted to achieve that goal are to be necessarily good.

And then we mentioned about the element of hesitation in Rama not killing Vali during the first encounter that Sugriva had with him. When making crucial decisions, Rama was careful and thought it over and over again. He could not be influenced by anyone to make a particular decision. There are three such occasions in the Ramayana (including the Vali episode) when he displayed hesitation before making the final decision.

= Prudence was his watchword =

We were discussing the reason why Rama did not kill Vali during the first encounter between Sugriva and Vali. We mentioned that great commentators like Govindaraja feel that it really was not the inability of Rama to distinguish between Sugriva and Vali that stopped him from shooting his arrow. (See: Was it a dilemma?) It was Govindaraja who suggested this and he is the widest quoted and most respected of all commentators of Valmiki Ramayana.

One of our readers, Mr Ravi Venugopal, (Ravi.Venugopal@ONSTAR.com), raised the following question on the point that Rama would have hesitated to kill Vali. “Now, if the Lord had any such dilemma, He would have revealed so initially, It is my personal opinion that, the Lord would not even 'think' of going across his word, however small the timeframe would be. There is a purpose in Vali's death, forget Sugriva for now, just as a story to impart good moral life to all mankind, it was essential for Vali and Ravana to die at the hands of Rama.”

Well, Govindaraja did not mean that Rama wanted to go back on his word given to Sugriva. Let’s see once again what Rt. Hon’ble Srinivasa Sastriyar remarked on this question. “Why did not Sri Rama kill Vali at once, the first time they met? I told you of Sri Rama’s difficulty. But you see nobody is willing to believe that Sri Rama was really in doubt as to how to distinguish between brothers. As a matter of fact, no commentator believes it. Both the commentators say ‘Oh, no no! Sri Rama could certainly have drawn a distinction between the two.” For one thing, when the fight was over and Sugriva was returning a humbled and defeated individual, he could easily have seen which was Vali. Besides, Hanuman was there and why not ask him? So you go and find all sorts of other reasons. ………Govindaraja really says that Rama certainly could have known who was Vali and who was Sugriva but he did not care for the moment to do so. ………But at the same time, ladies and gentlemen, I have a suggestion to make. It is bold of me to make it but I believe it is supported by the words of the Poet. When the brothers were first locked in combat, Rama had not finally made up his mind whether he would go and have a straight fight with Vali or whether he would from his place of covert position attack. Perhaps he hesitated at the last moment, ‘Am I going to do this wrong thing, this unchivalrous thing?’ He might have hesitated thus. But then he quickly made up his mind remembering that he had made a promise to kill him at once………”

Thinking twice before making a crucial decision is the character trait seen in Rama’s actions, right from the very beginning. We mentioned a total of three places where he thinks over and postpones the decision at least for moments. The first instance occurs in the Bala Kanda. You know that sage Viswamitra came to Dasaratha and requested him to send Rama with him to stand guard when he performed his Yaga against Marica and Subahu.

= The ‘maiden’ kill =
<blockquote>Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana… </blockquote>
Well, you know how displeased Viswamitra was when Dasaratha hesitated to send Rama and offered to come to the forest himself, to stand guard there, to protect the sacrifice of Viswamitra from demons. He was so angry and then Vasishtha had to intervene and convince Dasaratha of the benefits that would accrue to Rama if he accompanied Viswamitra to the forest.

‘I entrust them to you,’ said Dasaratha to Viswamitra. It may be noted here that Viswamitra asked only for Rama but Dasaratha sent Rama and Lakshmana both with them. Srinivasa Sastriyar says, “The commentator, hard put to it to explain the matter, says that Lakshmana is also included in the word Rama by Upalakshana, the Sanskritic equivalent of the English figure of speech, synecdoche. When Sri Rama is mentioned, Lakshmana is also included in it.” Such was the love and affection between these two brothers that they were considered inseparable and one could not be thought of without the other. But that is a discussion for another day.

‘vandha namibiyai thambi thannodum mundhai naan marai munikkuk kaati,’ (Dasaratha) showed Rama as also his brother who came with him (and told him) ‘nal thandhai nee thanith thaayum nee’ You are their father and mother. ‘ivarkku endhai thandanen’ I, who am their father, am giving them to you. ‘iyaindha seyga.’ Do whatever is good for them.

This verse is important in the context of what we are going to discuss. Viswamitra was told in the presence of Rama that the former was like their very father and mother. That is to say, Rama was supposed to carry out his orders as a son would carry out the orders of his parents.

When they walked into the forest, the sage was narrating about the cruel and unbearable acts of the demons. Though he was capable of handling these ogres himself, once he sat before the fire to perform the sacrifice he was not supposed to lose his temper or engage in any acts of war, even if it was defensive. Then the sage mentioned about Tataka. Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana.

‘ilangai arasan pani amaindhu,’ (Tataka) at the behest of Ravana ‘Or idayUra vilangal vali koNdu enadhu vELvi naligindraaL’ with her strength like that of a mountain, is committing all kinds of misdeeds to spoil my sacrifice. ‘alangal mugilE’ O the cloud with a garland! (an address to Rama, referring to his dark complexion and likening it to the rain bearing cloud) ‘avaL iv anga nilam engum,’ she wanders all over Anga ‘kulangalOdu adanga nani kondru thirigindraaL’ and is indulging in wanton killing of people on a massive scale.

Before Viswamitra could complete his words, there appeared Tataka. We know Rama did not kill her at once. We know what he thought of and why he hesitated. But the scene develops to show something more. It shows that Rama could not be influenced against his own will. It shows that he would not do a thing unless he is convinced first.

Let’s see the drama unfolding before us.

= The ‘maiden kill’ II =

Tataka roared before them. ‘It is my good fortune that you came my way. I am going to gobble up all of you,’ and she lifted her trident menacingly, to wipe them all the next moment. The situation was too dangerous. But Rama remained calm. He knew that Viswamitra would want him to slay her that very moment.

‘aNNal munivaRkku adhu karuthu eninum’ Rama thought, ‘I know that the sage wants me to kill her now. Even so,’ ‘aavi uN ena vadik kaNai thodukkilEn’ I will not shoot the sharpest of my arrows at her to take her life away. ‘thuN enum vinaith thozhil thodangi uLaLEnum’ Though (it is a fact that) she is about to venture upon a gruesome deed ‘peN ena manathidai perundhagai ninaithaan’ she is a woman (and so I will not kill a woman.)

I will not kill her, however bad she is described to be by the sage. If what the sage says is true and if she is indulging in wanton killing, how come the sage and his followers are still alive in this jungle? How come she has not finished them off, all these days? Rama must have thought in these lines. Viswamitra read his mind and said,

‘theedhu endru uLavai yaavayum seydhu’ She has committed all those deeds that are listed as sin. (She has exhausted the list of sins!) ‘emaik kOdhu endru uNdilaL.’ She did not eat us till now for we are mere sages and are not muscular enough to satiate her hunger. ‘ithanayE kurai.’ So that is what is lacking in us. We are nothing more than mere skeletons. That’s why we are alive. ‘yaadhu endru eNNuvadhu?’ What to think of her? Who is there to compare her misdeeds with? ‘ik kodiyaaLayum maadhu endru eNNuvadhO?’ Would you think this insensible, malevolent personification-of-cruelty as a ‘woman’ and desist from killing her?

Viswamitra then went on to describe who were all the sufferers of her cruelty. And also added a list of all those who slayed women who were cruel and committed sinful deeds in the past. Kyathi, wife of sage Brgu, who fell in love with rakshasas and went astray, was killed by Lord Vishnu. Kumathi (also known as Manthara, daughter of Virochana) who relished the flesh of any living being – including humans – was slayed by Indra. Therefore, do not think that it is not manly to kill a woman. Viswamitra gives a long, long list of reasons as to why she deserves to be killed and only after that Rama killed Tataka.

The point is, Dasaratha told Viswamitra in the presence of Rama that he (Viswamitra) was like the very father as well as mother of Rama and Lakshmana. Rama’s penchant for carrying out the order of his parents is the very theme around which Ramayana revolves. Therefore, Rama should have without a word carried out what Viswamitra desired. He didn’t. Viswamitra had then to give proof of her callousness. He had to give convincing reasons. He had to quote precedents of who all have done a similar deed to convince Rama of the correctness of what he was supposed to do.

And this was the same Viswamitra, at whose anger the entire earth shook and all the directions darkened, simply because Dasaratha gave an alternative. He didn’t refuse what Viswamitra asked for. He suggested that he, an experienced warrior, would be a better alternative to a lad who has not seen any ‘real action’ thus far. Why could he not show such an anger here? Why should he have to indulge in a long peroration instead? Simply because he knew Rama could not be made to act against his will. His intellect had to be appealed; he should first be convinced that what he was doing was absolutely right, before he could be pushed into action!

That was why this sage, senior in many respects, age, achievement, tapas, stature (now as a parent) had to reason it out and convince this slip of a boy.

= The question of standards =

We were discussing the moments of hesitation or in other words when Rama needed to think twice before he finally decided on the action that he was about to take. We saw how sage Viswamitra had to give a long list of justifications for killing Tataka. That was the first instance when Rama is seen a bit hesitant about what he was supposed to do. The second instance is the Vali episode, as ascribed by great commentators like Govindaraja. Let us now take up the third instance where he is seen given seriously to thought and rather reluctant to use the mightiest of weapons against his foe, Ravana.

We have already discussed the difference between an arrow and an ‘astra.’ Astra is a divine weapon, presided over by one celestial or the other. Rama had always had his reservations about the use of extraordinary power in the elimination of enemies. Use the minimum possible force and fight. Parry an astra with an equivalent or a counter astra to neutralise the effects, only if and when the enemy uses it. This has been the thumb rule in all his battles in the epic.

The reader will recall the permission that Lakshmana sought to use Brahmastra against Indrajit. In the second war against Indrajit, Rama precluded Lakshmana from using Brahmastra. ‘aandravan adhu pagardhalum’ When Lakshmana said so (that he had no other alternative but to resort to the use of Brahmastra) ‘ara nilai vazhaadhaai’ (Rama told him) O the unswerving one from the path of Dharma! ‘eendra andhaNan padaik kalam thodukkil iv ulagam moondrayum sudum’ If you resort to the use of Brahmastra, it would annihilate all the three worlds. ‘oruvanaal mudigaladhu’ Nobody can stop it. Therefore do not use it.

Lakshmana was thus bound by the words of his brother and did not use it even when Indrajit did so. That led to his falling on the ground and then he was rejuvenated by the herbs brought by Hanuman. And hear what Rama says when Lakshmana was venturing on his third war with Indrajit.

‘thoduppadhan munnam vaaLi thoduthu’ Before (Indrajit) could choose an arrow, you shoot yours and ‘avai thuraigaL thOrum thaduppana thaduthi’ parry them with an appropriate arrow of yours. ‘eNNam kurippinaal uNarndhu’ Read his mind (and infer his next action) ‘thakka kaduppinum aLavu ilaadha gadhiyinum kaNaigal kaatril viduppana avatrai nOkki’ look at the speed with which his arrows come searing the wind (and understand what arrow has been shot at you) ‘avatrai nOkki vidudhiyaal’ and use an appropriate counter arrow. ‘viraivu ilaadhaai’ O thou the unhasty. Do not be hasty is what is meant by the address.

If at all Indrajit chooses a divine weapon, use an equivalent just to neutralise it and do not use a divine astra to kill your foe. This is the standard that Rama sets when Lakshmana goes for his third war with Indrajit. That was the standard that he set for his brother. We know that Rama demanded more from himself when it came to observance of a standard that he set for others.

With this background in mind, let us look at the final battle between Rama and Ravana and how he was postponing the use of divine weapons and how he had to be persuaded to do so .

= When the normal course fails =

The following verse of Valmiki beautifully sums up the battle between Rama and Ravana. “Watching that matchless struggle and observing that even the sky is its own compeer and that he sea is its own analogue, the struggle between Sri Rama and Ravana can be likened only to the struggle between Sri Rama and Ravana.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 107, Sloka 51)

It could not be compared with anything else. The verse is a standard example for illustrating the Sanskritic figure of speech known by the name ‘Ananvaya’ the occasion, which arises only where the object described is peerless and serves as its own comparison. And that battle lasted for seven whole days, without respite. To use the language of Sastriyar, “………the fight between Ravana and Sri Rama lasted for seven days, that there was no remission or relaxation of the struggle, that it continued to be of the same intensity all those days nights, that there was no remission or relaxation of the struggle all those days and nights when either combatant failed in his vigilance or in exercise of his great strength.”

During all these seven long days of battle, we see the description of Rama’s arrows only and not the use of any divine weapon. Verses after verses run like this. “With four sharp arrows loosed from his bow Sri Rama thereupon drove back the four spirited horses of Ravana.” “The valiant scion of Raghu loosed twenty, thirty, sixty and hundreds and thousands of arrows on the enemy’s chariot.” (Ibid, excerpts from Sloka 30-44)

One may see here that despite being hard pressed by time and the valiant Ravana, Sri Rama observes utmost restraint and does not use the divine weapons against Ravana – for use of divine weapons to vanquish an enemy was something against his principles. It is only after Matali, the charioteer of Indra who was sent to assist Rama, was stuck by the arrows of Ravana that Rama’s anger picks up and his fight intensifies. That is a point to be studied in detail later when we study Rama’s character.

Finally, Rama is unable to understand what is really happening and why he could not vanquish Ravana. “I wonder what is the reason why these well-known shafts – which have all been tried and found infallible by me on the battlefield, (nay) by the help of which the ogre Marica for his part was made short work of (by me) as also Kara along with Dusana, nay (the ogre) Viradha too was disposed of in a hole in the ground in the Kraunca wood, and Kabandha in the Dandaka Forest, by which (again) were the (seven) sal trees (at Kishkindha) and mountains too were transfixed as also Vali (the lord of monkeys) and (last of all) the sea was thrown into agitation – have proved of little efficacy against Ravana. (Ibid, excerpts from Slokas 55-61)

Kamban also shows Rama in such a predicament. ‘kaNinuL maNiyoodu kazhindhana eNNin nuN maNalil pala vengaNai’ More arrows than the countless sands on the seashores have gone through the very eyeballs of this ogre. ‘puNinuL nuzhaindhu odiya pundhiyOr eNNin nuNNiya.’ Arrows sharper than the intellect of scholars have sunk into his wounds. (Yet he has not died.) ‘enach cheyarpaatru enaa’ (Rama thought) what is the course of action that is left open to me now?

Note the use of the words ‘arrows’ (NOT divine weapons) again and again.

= Conviction beyond compare =

Even at such a crisis, is it not surprising that the greatest archer of all times, one who was in possession of all kinds of divine weapons, one who had mastered the Dhanur Veda, was thinking only in terms of his arrows and not his divine weapons? His strong grounding in principles was the reason. He could not even think of resorting to the use of the mightiest of divine weapons, the Brahmastra, the only weapon that could stop, nay, slay Ravana. It is the kind of mental training that Sri Rama has subjected himself to, that it did not occur to him at that time that he should deal with this situation in a special way, when the normal course fails.

It was Matali, the charioteer of Indra, on whose chariot Sri Rama was seated, who reminded Rama thus. “How do you (merely) do as Ravana does (by acting on the defensive) as though you did not know (how to dispose of him), O gallant prince? With a view to his destruction discharge you on him the mystic missile presided over by Brahma (the grandfather of the universe, which was created by the ten Prajapatis or lords of creation, who were all his mind-born sons), my lord. The hour of doom, which was foretold by the gods, has now arrived.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 108, Sloka 1-2)

Kamban however shows this as Rama’s own decision to resort to the use of Brahmastra, not suggested by Matali. ‘naaraNan thiru undhiyil naanmugan baara vempadai vaangi’ He took the divine astra created by Brahma (one who was born from the divine lotus that bloomed through the navel of Lord Vishnu) ‘ip paadhagan maaridai eyvan endru eNNi valithanan’ and strung it to his bow, thinking, ‘I will shoot this through the chest of this scoundrel.’

Be it the suggestion of Matali, or his own decision as shown by Kamban, both the Poets make one thing very clear. It took a long time for Rama to come to this decision. He was avoiding this move for as long as it was possible for him to do so. ‘Do not play the defence. Be on the offensive’ is the advice given by Matali.

This third instance very clearly, and without the least scope for any doubt, goes to point that (1) Rama was very particular in adopting the right ways to achieve the right ends. The adage ‘Ends justify means’ had nothing to do with him. (2) He was unsparing and uncompromising in following his own judgement and did not budge even when the great sage Viswamitra – who was at that time the very embodiment of his parents – wanted him to kill Tataka. He did so only after sufficient reasons, justifications and precedents were given to him. (3) He did not resort to the use of the supreme powers of destruction over which he had ready access, even when a crisis was in the making.

In both the above occasions, one can see Sri Rama thinking it over and over again before coming to the final decision. This therefore gives credence to the argument of the great commentator Govindaraja, who says that Rama hesitated for a while before killing Vali and that is why he did not kill him in the first encounter with Sugriva. But it has also to be remembered that once Sri Rama decides to do a particular thing, he was clear in his mind about the course of action and did it without any guilt feelings about what he did. That is why he is able to say, “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” to Vali.  And. lastly, when Vali himself accepts that Rama was right in killing him, that he deserves to be punished for what he had done, in both the versions of Valmiki and Kamban, who else needs to argue the case of Rama!  It needs no further justification when he who began with an accusation, relaised and sublimated into submission and went to the extent of justifying the act of Rama.  Here, listen to him from Kamban: 

 

'உண்டு எனும் தருமமே உருவமா உடைய நிற் கண்டு கொண்டேன்; இனிக் காண என் கடவெனோ? பண்டொடு இன்று அளவுமே என் பெரும் பழவினைத் தண்டமே; அடியனேற்கு உறு பதம் தருவதே.

 

I have (at last) seen, realised, the very Dharma Everlasting, (remaining) embodied in your Self.  What is there more for me to see!  This punishment (of yours) wipes me clean of all the sins of my misdeeds of yore; and confers unto me the Realisation, the Liberation (or mukthi, the Ultimate for every soul).  Such admissions of misdeeds can be found in the last submissions of Vali, in Valmiki's version of Ramayana.  I would call particular reference to this Sloka:

 
<blockquote>sugriive ca a.ngade caiva vidhatsva matim uttamaam | tvam hi goptaa ca shaastaa ca kaaryaakaarya vidhau sthitaH || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-53] </blockquote>
"'''You have firm convictions about practicable and impracticable procedures, and you alone are the protector of the good and punisher of the bad''', hence treat both Sugreeva and Angada with equal compassion." 

 

mat doSa kR^ita doSaam taam yathaa taaraam tapasviniim | sugriivo na avamanyeta tathaa avasthaatum arhasi || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-55]

"'''The fault occurring from my fault of maltreating Sugreeva''' may not light upon that self-reproachful Tara, and it will be apt of you to see that Sugreeva will not look down on her treating her as the wife his rival"

 

That's an acknowledgement of  Rama's conviction, and an attestation to the 'conviction' by the convict himself.  When Vali himself admits his faults and accepts Rama's act as justified, what further argument is needed!

 

So far for Vali and his killing. We shall now move over to Sugriva, Tara and Angada.

 Hari Krishnan

 

 

[[Category:Vali]]

Vali – Part 4

2012-11-05T09:40:01Z

Dev:

= Vali, the father and husband =

Whatever be the position, the power, the strength that a person enjoys, only prudence, wisdom and his good deeds stand him in good stead and leave him in a relatively better state of mind – if not complete peace, for that needs devotion and realisation too – at the time of his death. Realisation of where the line of power ends, realisation of the fact that Time flows on and on mercilessly, without waiting for anyone.

Sri Rama puts this beautifully when comforting Sugriva, Tara and others on the death of Vali. He says, “The Time-Spirit has no kinship, friendship or affinity with anyone nor is there any means of bringing It under control nor (again) can one’s prowess prevail against It. Nor is God, who is the Cause (of all), subject to the control of an individual soul. By a discerning man everything should be looked upon as an evolute of the Time-Spirit.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 25, Sloka 7-8)

Vali, who is guilty of over-indulgence and frittering away his power during his lifetime, is now worried about Tara and more particularly Angada. Will Sugriva take kindly to them? Will they be safe? Will they suffer disrespect and humility because of his misdeeds? Will Sugriva nurture his hatred and subject his survivors to ill will and malice? That is the reason why he sought the protection of Rama. That is why he wanted Rama to be the protector of Sugriva and mentor of Angada. Now we see the same fears once again raising their heads in his solicitation to Sugriva.

“See fallen on the ground this Angada, who is not only deserving of (all) comfort but has (actually) been brought up in comfort (nay) whose countenance is bathed in tears and who though a (mere) boy, is not at all childish.” (Ibid, Canto 22, Sloka 8) Remember what Vali told Rama about Angada? “Angada (son of Tara) who is still young, though exceptionally mighty, and whose judgment has not yet matured…” (Ibid, Canto 18, Sloka 50) But when talking about the same Angada to Sugriva, Vali says he “is not at all childish”. One who can understand a father’s heart will not have any difficulty in sympathising with Vali for this difference when speaking to different people.

“Protect in every way on all sides like a son sprung from your own loins my son – (Angada) who is dearer than life (to me), and is (now) going to be bereft of me, so that nothing may remain lacking to him. Be you his father, donor and protector too in everyway as also his refuge in dangers, as I have been, O ruler of monkeys.” (Ibid, Canto 22, Sloka 9-10)

Let Angada not feel the difference. Be his father. And, listen to Tara. She is so wise. “Nay, this Tara (daughter of Susena) is extremely clever in discerning the most profound matters as well as in deciphering the meaning of portents of various kinds as also in all other ways. That which she recommends as right should be unhesitatingly done (by you). No opinion of Tara turns out to be wrong.” (Ibid, Canto 22, Sloka 13-14)

May you be guided by her wisdom. That is, do not take lightly of her because I was guilty of depriving your wife. Once again compare this with Vali’s request to Rama. “(Nay), you should handle the situation in such a way that Sugriva may not treat with disrespect poor Tara, mentioned above, who is guilty only because I have been guilty (of persecuting him).” (Ibid, Canto 18, Sloka 55)

The Slokas occurring in different Cantos – when juxtaposed and read – give an insight into the innermost recesses of that wounded soul, Vali.

= The doors of heaven are wide open =

Vali then handed the gold chain given to him by Indra that was supposed to give the wearer half the strength of the enemy he encounters, to Sugriva. “Also wear this ethereal chain of gold, O Sugriva; for the exalted goddess of victory abides in it and may leave it for good (if it remains on my dead body) when I am dead.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 22, Sloka 16) Wear this for the goddess presiding over it would leave it, if the chain is left on my dead body and thus defiled. Soon after the chain of gold is removed from his body, Vali dies.

The verses of Kamban however, do not show Vali in such a desperate mood, not a single word of suspicion or uncertainty expressed about the possibility of Sugriva ill-treating Tara or Angada. We see him speaking with the maturity of a realised soul. He does not say anything about how Sugriva should treat Tara or protect Angada. In fact these two names are not mentioned at all in his speech either to Rama or to Sugriva.

We see the advices that Vali gives to Sugriva and Angada centre around just two points here. ‘Do not lament over my death. I am only leaving for good. Never falter in your duty to this person, Rama. Help him in his mission. That is your duty. That is what you are supposed to do.’

 

Vali (in Kamba Ramayana) speaks as a person who is convinced with the intentions of Sugriva and who is clear in his mind about what he would and would not do to them after his death. It is therefore that we do not find any reference to Angada or Tara when he speaks to Sugriva. After he completed saying whatever he wanted to say to Sugriva, he turns to Rama and tells him ‘ மன்னவர்க்கு அரசன் மைந்த ! ’ O son of king of kings! (Son of Dasaratha!) ‘ மற்று இவன் சுற்றத்தோடும் ’ this Sugriva, with all his kith and kin, take refuge in you. It is for you to protect them.’ ‘என்று உய்த்தே, உயர் கரம் உச்சி வைத்தான் ’ So saying, he raised his hand and touched Sugriva’s head, blessing him.

 

It is to be seen here that he asks Sugriva to bring Angada to his presence. That itself is a testimony of his trust. Once again, he gives his advice to Angada, on similar lines as given to Sugriva. Turning to Rama he said, ‘This is Angada, my son. ‘நீநிற நிருதர் என்னும் துய் அடை கனலி அன்ன தோளினன்.’ He possesses shoulders of fire that would turn to embers the rakshasas like pieces of cotton. ‘தொழிலும் தூயன்’ He is pure in his deeds. ‘ உன் கையடை ஆகும்.’ Please take him under your protection.

 

This supplication does not say that this is required because Vali was not sure of what Sugriva would do. It simply stops with seeking the protection of Rama for Angada as he sought for Sugriva. With those words, Vali dies. The verses do not speak anything about Tara. Kamban changes the order of events and makes Tara to come only after Vali dies.

 

When Vali solicited the protection of Rama for Angada, Rama did something that was unexpected and remarkable. That stands in testimony to the trust that he placed in Angada, apart from conferring honours on Angada.

= The sword of Rama =

Kamban gives a new dimension to trust and trustworthiness with the gesture of Rama. ‘தன்னடி ஆழ்தலோடும், தாமரைத் தடங்கணானும்’ when Angada fell at his feet, the lotus eyed Rama ‘ பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீயிது பொறுத்தி என்றான்’ extended his sword and told Angada, ‘bear this.’

There are two varying interpretations of this line. Some feel that Rama, with the sword in hand, extended it towards Angada, pointing it to him (implying his killing of Vali) and told ‘bear this’. In other words, ‘bear with me for this.’ They feel that Rama apologises to Angada and admire his ability to come down from his exalted stature and bend before a youngster and asking for his pardon for having killed his father. He is able to see the agony in the heart of Angada and therefore he apologies to him, is what they say, to support their interpretation.

But this interpretation is somewhat laboured. No explanation or interpretation, however good it may be, can be considered good unless it is correct and appropriate also. It should have the backing of the Poet. It should have other incidents or events to support that claim. There should be internal evidence to prove that point. Sadly, there is nothing to support this argument excepting the third line of the verse that says ‘என்னலும் உலகம் ஏழும் ஏத்தின.’ When Rama said this, all the seven worlds praised him. What is there in the simple act of handing over a sword for all the seven worlds to praise him, the ‘advocates of apology’ ask. According to them, the seven worlds praised Rama because he apologised to Angada.

We don’t deny the fact that the explanation as it is, is good. However, one question arises. What is the need for Rama to draw out his sword and point to Vali with it, while he can simply point to him with his finger? One has to remember Rama is an archer and always carries the bow in his hand and therefore his sword would necessarily be hanging from his side, about his waist, and will not be always in his hand, as does the bow. Therefore, if he were to point to Vali with his sword, he should first draw it out of the sheath. Why should he go through all this trouble for a simple act of pointing to Vali! That makes the ‘interpretation as apology’ rather weak.

And when apology is sought for, it means that Rama was sorry for what he did. But Rama says that he killed Vali, without even the trace of feeling guilty about it. “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” is what Rama says to Vali when he was giving out his reasons for killing him from behind a tree. (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 18, Sloka 37). And therefore, there is no reason why he should apologise. There is no reason to believe that he apologised out of pity for Angada, to pacify his heart. Vali has already told Angada that Rama was not at fault and that he should take to him as his benefactor. Angada has accepted that and has now fallen at the feet of Rama. Pity is therefore no reason for seeking apology when none involved feels that Rama is at fault. In the circumstances, the ‘apology’ idea sounds rather incongruous, though it indeed is very good.

Then what was the intention of Rama in handing over his sword to Angada? Is there any internal evidence to prove that stand? Why should at all he hand his sword to Angada? Was handing over the sword a simple act? Was there nothing in it for ‘all the seven worlds to praise?’

= Assurance, not an apology =

Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing.

Let’s look at the line once again. ‘ponnudai vaaLai neeti nee idhu poruthi endraan’. The word for word meaning of the line would be – ‘pon’ golden ‘udai vaaLai’ sword ‘neeti’ extending (or) pointing – the word means both. ‘nee’ you ‘idhu’ this ‘poruthi’ take (or) bear ‘endraan’ told. Bear is the English equivalent that conveys both the meanings. He pointed his sword and told ‘bear this.’ Or, he extended his sword and said ‘bear this.’

Both sound correct and acceptable. However, we have to rewrite the meaning of the first interpretation as ‘He pointed (with) his sword and told ‘bear (with me for) this.’ Further, where did he point? That is a question, the answer for which has to be assumed, with the necessity of supplying words that are not there in the verse. Therefore the first interpretation necessitates the insertion of the phrase, ‘towards Vali’ without which the intended shade cannot be obtained. But what supports the necessity to supply this phrase?

Moreover, as we saw already, Rama did not have to draw his sword to point it towards Vali, when he could have done so easily with a finger. Further, there is no significance in pointing to a person with a sword rather than with the hand.

A simple and direct reading of the verse would mean, ‘Rama extended (‘gave’ is the implied meaning) his sword and told Angada, ‘take it.’ It is not that easy a situation and that simple an act that did not merit the ‘praise of all the seven worlds’ as the ‘advocates of apology’ seem to believe. Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing. It has to be remembered that the sword is a weapon and could be used against the person who is giving it. Angada was not armed at the moment. Arming him, whose father was killed by the very same person who was handing over his sword, was not a small thing.

Just look at the scene. Vali is lying down, mortally wounded and life is flowing out of him. Angada is lamenting. Vali advises Angada not to lament for his death and justifies the act of Rama. He advises him to serve Rama and also hands him over to Rama to be his mentor and protector, to reiterate, along with Sugriva. Angada accepts the advice of his father and falls at the feet of Rama. If Rama is handing his sword to Angada, what does it convey?

It says, ‘Here, Angada, take my sword. I trust you and therefore hand this to you. You are accepted as my ward.’ Besides that, of all the weapons the sword is considered to be the symbol of strength, power and authority. That is why even in this age of machine guns, it continues to be a part of the outfit of Chiefs and other senior members of Army, who sport it, carry it in ceremonial parades and other important occasions. It is not replaced by the gun as yet in such occasions!

Therefore, it is apparent that Rama appoints Angada as the Prince Regent by this simple ceremony. An assurance to the departing soul that everything would be taken care, Sugriva would be anointed as the King and Angada would be the Prince Regent. If we look at the second part of the third line and the fourth line of the verse it says ‘iRandhu vaali an nilai thuRandhu vaanukku appurathu ulagan aanaan.’ Vali left for his heavenly abode (on seeing that). Vali was happy to see the significance of what Rama did and died in peace, only after seeing this.

Right. Is there any internal evidence for Angada continuing to carry the sword of Rama? Yes. Very much. Look at the verse describing the coronation of Rama. The very first line says, ‘ariyaNai anuman thaanga,’ Hanuman bore (supported) the throne; ‘angadhan udai vaaL Endha,’ Angada bore the sword of Rama. Is this not the sword that was handed over to him at the time of Vali Vadham? Does it require any more argument?

It was not an apology that Rama sought. It was an assurance that he gave to the departing soul.

= Why weaker of the two? =

Let’s now take up the question of why Rama chose a comparatively weaker ally, Sugriva, who did not have any means of helping him when they entered into friendship. Sugriva was fleeing away from Vali from place to place and did not possess any great physical power, nor an army, nor access to the portals of power. His only blessing at that time was Hanuman, who was always with him. But even Hanuman was not of very great help at that time, for he was under the spell of the curse that Rishis pronounced on him to stop his mischief at a very tender age, that made him unaware of his own strength, until at a very later date when Jambavan reminded him of it. The point is Hanuman was respected more for his wisdom, communication skills and other knowledge oriented faculties of his rather than physical might, before Jambavan reminded him of his strength.

Otherwise, he would not have also been fleeing all over the world along with Sugriva, even though he was more powerful than Vali in many respects. He had boons from almost all the celestials and the Trinity, was blessed with immortality and was supreme of all monkeys, including Vali. Why did he not fight with Vali and vanquish him there and then? This question is asked by Sri Rama himself, in the Uttara Kanda, after his coronation, when Agastya visits him.

“Sri Rama then interrogated the sage having his abode in the southern quarter; and full of humility, with joined palms, He addressed the following significant words to him: “Incomparable indeed was the aforesaid might of Vali and Ravana. The might of the aforesaid two warriors was, however, not equal to Hanuman; such indeed is my opinion. Heroism, cleverness, strength, firmness, sagacity, prudence and prowess and power have taken up their abode in Hanuman. ……… I wonder wherefore, when hostility sprang up (between Sugriva and Vali), Vali was not consumed as a tree (by fire) by Hanuman with a desire to please Sugriva. I think, Hanuman was not conscious of his own might in that he (simply) watched Sugriva (now the supreme ruler of the monkeys), who was dearer to him than his life, suffering hardships in exile.” (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 35, Sloka 1-3, 11-12)

Sage Agastya replies to this question as follows. “What you say regarding Hanuman is true, O jewel among the Raghus! None else is equal to him in might, speed or intelligence. An imprecation was, however, pronounced on him in the past by ascetics…” (Ibid, Sloka 15, 16) And then Agastya narrates the story of Hanuman.

Just think of it. It was Hanuman who suggested to Sugriva that they could be safe in Rishyamuka Parvata, remembering that Vali could not enter there. But it takes him a long time before he thinks of this solution. Had he suggested this at the beginning itself, it would have saved poor Sugriva and his friends (including Hanuman himself) from running everywhere and being beaten repeatedly everywhere by Vali. Amnesia. That’s the answer.

Therefore, Sugriva was very, very weak when Rama made friends with him. Even his only source of strength, his closest friend Hanuman, who had grown with him from boyhood like fire and wind, was of not much use at that time. Sugriva does mention to Rama that Vali had defeated Ravana (in Valmiki Ramayana) and Hanuman gives this piece of information in Kamban, to Rama.

What then stopped Rama from seeking the friendship of Vali who was far superior, who was in power and who had the army at his disposal, and most of all who had already defeated Ravana?

= Sugriva and Vibishana Saranagathi =

When we opened this discussion on the Vali Episode, we started with the suggestion of Kabandha who told Rama that he would need the help of someone to accomplish his endeavour of vanquishing Ravana and retrieving Sita. He suggested the name of Sugriva and told Rama that Sugriva is in an almost similar mental state – of being chased away from kingdom and living estranged from wife – as that of Rama and will be able to empathise with him much better, as they have at least one point in common.

It has to be remembered here that the fact Vali established his might over Ravana was revealed to Rama – both in Valmiki and Kamban – only after the promise of friendship is made. In Valmiki, the friendship is made before fire. But Kamban does not mention that they became friends with fire as ‘saakshi’. It was just words of assurance and nothing more than that. The word fire is not mentioned in the verse. Let’s see the verse in question once again.

‘endra ak kurakku vEndhanai iraamanum irangi nOkki,’ Rama looked at the Vanara king with eyes full of compassion ‘undhanakku uriya inba thunbangal’ whatever be your pleasures and pains; ‘uLLa mun naaL sendrana pOga mEl vandhu uruvana theerpal’ whatever be your pains originating from the past or arising in the future, I will alleviate. ‘anna nindrana enakkum nirkkum nEr ena mozhiyum nEraa.’ All such (pains and pleasures) are mine too and he gave his word for it. Your pleasures are my pleasures and all your past, present and future pains are mine. I will do everything in my power to rid you of them.

There was a question raised here, on this point. “Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend. 'un kilai enadhu.' Your relatives are mine” This is a bit disconcerting to me in that when discussing Vibishana, you clearly pointed out how he stood by the side of dharma and defended his action. Now in this column Rama's above mentioned words kinda give me the impression that Rama was willing to compromise on dharma, so that he can get Sugriva to help him. This sounds selfish to me....” was the question raised by a reader. (See: Was he selfish?)

This question has to be gone into first before answering why he chose the weaker of the two.

With minor differences, Vibishana and Sugriva are saranagathas – who sought refuge in the Lord. We have seen that Kamban has built up his drama mainly on the theme that Sugriva was granted refuge. Even in Valmiki Ramayana Sugriva says that he is a ‘dasa’ of Rama, though the latter treats him as his friend. In his fight against Ravana, Sugriva tells him: “I am a friend and servant of Sri Rama, O ogre! You shall not be spared this day… (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 40, Sloka 10)

Srinivasa Sastriyar interprets this Sloka as follows. “You know who I am. Rama and I are allies. I have come here to assist him in his cause. He regards me as an ally, as if I were a co-ordinate part. Really, I am his ‘dasa’. Though in his judgement an ally, I am truly at heart his ‘dasa’.”

Well, there are three aspects to consider why Rama told Sugriva, ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend’.

= Sugriva and Vibishana Saranagathi II =

We are discussing the reason why Rama told Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ Does this not sound in violation of his declared purpose of standing by the side of Dharma? Would he accept even bad people, if it suits his convenience?

Number one. When Vibishana came to Sri Rama, seeking Saranagathi, he was clear and convinced in his mind about the divine nature of Rama. “I am the youngest (half) brother of Ravana and having been insulted by him, have sought you, who are capable of affording shelter to all created beings, as my refuge. (The city of) Lanka has been abandoned by me as well as my friends and possessions. My sovereignty, nay even life and amenities are (now) centred in you,” is how he starts his supplication. (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 19, Sloka 5)

Rama, declared moments earlier to Sugriva (as we have seen before) “I vouchsafe security against all living beings to him who comes to me only once and seek protection (from me), saying ‘I am yours’; such is my vow. Bring him (hither), O jewel among men, be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted in his favour by me.” (Ibid, Sloka 33-34)

‘It is my vow,’ says Rama ‘to protect anyone who seeks refuge in me, just only once.’ Well, Vibishana was so very clear in his mind and therefore he didn’t have to be spoken with words of assurance and he was accepted.

But in the case of Sugriva, remember that Rama went to him, seeking his help. But Sugriva was in a confused state of mind; at that time he did not even properly respond to Rama when his help was sought. Therefore, it became necessary for Rama to comfort him. But then, if he says, ‘I will accept your friends as mine, even if they are bad,’ does it mean that he would stand even by the bad and wicked? Then what happens to his Dharma?

Number two. It should be understood very clearly that when such an assurance was made, what Rama really meant was, ‘I will not look for credentials from the person who seeks protection. That is, his past is immaterial to me.’ And then what happens to the person if he was really bad? Once he surrenders unto Him, it is not possible for the protected to pursue his old ways! After all, when would a person – be he good or bad – seek refuge unto him? Only after the realisation that what he was doing was wrong. That is why the Lord says in Gita –
<blockquote>sarva dharman partiyajya mam ekam saranam vraja aham tva sarvapapebhyo moksayisyami ma sucah </blockquote>
When he says 'Abandon all your Dharma and come unto me,' does it mean, 'You can continue to plunder, murder and commit all kinds of things that would disturb the equanimity of your surrounding, AFTER you surrender unto me!' No. One CANNOT simply continue to do that after he seeks his refuge. How can anyone continue to be with the devil, when once he is protected by the Lord! It is simply not possible for anyone to be bad, after surrender unto Him! Let us take a test case. He tells Sugriva be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted. Supposing Ravana came to him, seeking his refuge, how would he have reacted? Would he have accepted him, and if so would it have been without preconditions? Is there any evidence in Ramayana to prove that point?

= Comforting, not compromising =

Opportunities were indeed given by Rama for Ravana to amend his ways twice, directly. This is apart from the messages conveyed by Hanuman and Sugriva to surrender to Rama. Before the commencement of the war, Rama sent Angada as his emissary with the message ‘deviyai viduga.’ Give back Sita. ‘andrEl’ Or else, ‘seruk kaLathu edhirndhu,’ meet me in the battlefront and ‘aaviyai viduga’ give up your life.

‘I will spare you if you return Sita to me,’ was the first message sent through Angada. Lakshmana was not for sending emissaries at a time when they have all arrived in Lanka and preparations for war were on. ‘What is the purpose?’ protested Lakshmana. ‘He won’t listen. Then why should you send a messenger now, at this stage? ‘irakkamadhu izhukkaam endraan iLayavan’ Your magnanimity at this time would be misread as your cowardice. Therefore don’t send a messenger.’

The answer that Rama made to Lakshmana very beautifully sums up his character, calibre and steadfast adherence to Dharma. ‘ayarthilen.’ Do not think I am confused. ‘mudivum ahdhe.’ I know that in the end Ravana would not come to terms. ‘aayinum’ Even then, ‘nayath thurai noolin needhi naam thurandhu amaidal nandrO?’ will it be right on our part to swerve from the great books of justice (given to us by Brahaspathi, Sukracharya etc.) ‘buyath thurai valiyarEnum’ Even if one is stronger in all respects, ‘poraiyodum porundhi vaazhdhal sayath thurai’ it is the way of the winner to observe patience and prudence.

‘I will not close any door that leads to peace and avoidance of war. I will make all attempts to stop a war. I will not resort to the use of force and exhibit my strength unless it is absolutely warranted by the situation.’

We see Rama giving out the same message to Ravana in the battlefield. This happens after Ravana was defeated in the first battle and was sent back with that famous statement, ‘indru pOi naaLai vaa’ (Go for the day and come back tomorrow). At that time he says that he is prepared to spare Ravana, if he accedes to two conditions. ‘sirayil vaithavaL thannai vittu’ Set her free, whom you imprisoned and ‘devar murayil vaithu nin thambiyai iraakadhar mudhaliyOr irayil vaithu’ make your younger brother (Vibishana) the king of rakshasas and others and also ‘avarkku Eval seydhu iruthiyEl’ accept him and serve him as your master and king. If you accede to these two conditions, I will spare you. Otherwise, come tomorrow for war. In other words, ‘I will protect you if you make amends.’

Coming back to our discussion on Rama’s assurance to Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ The offer to protect Ravana, made twice, reiterates what we have been discussing, namely, ‘I will not go into your past. That is immaterial to me. If you come to me seeking my protection, I will without a second thought grant it.’ And the underlying message is that ‘You cannot continue to do what you were doing before.’

In the case of Sugriva, he was not clear in his mind, unlike Vibishana. But nonetheless he sought His protection. 'That is sufficient to me' is the message that the Lord conveys. The words of Rama 'theeyare eninum unnodu utraar enakkum utraar' do not mean 'I don't mind if your friends are wicked. Let them continue to be wicked even after they come to me. I will protect them.' Sugriva was agitated, was completely in a state of mental derangement. At such a time, it is the job of the protector to assure complete protection, even if he has to go overboard. The above verse of Kamban should be read in the context of Gita, that we discussed yesterday.

It wouldn’t therefore mean that Rama was prepared to compromise on Dharma when it suited him. More over, one who was selfish would have chosen Vali for an ally, instead

= Do ends justify means? =

As we have been discussing earlier, Rama if he were really selfish, would have shifted his preference to Vali as against Sugriva. If it was his purpose to recover Sita alone, he would have resorted to that course only. Why should one have to undergo all the trouble when you have a person here, who is as good as a devotee, who admires you, who secretly worships you and who has established a clear superiority over your enemy, ready and available to do the job for you?

In fact that’s what even Vali asked Rama. “I would have brought (back) your wife (the princess of Mithila) to you in a single day, had you but moved me in this behalf before; for it is for this that I have been killed by you, keen as you were to oblige Sugriva. Nay, tying round the neck the evil-minded ogre, Ravana, who stole away your wife, I would have handed him over to you without his being killed in battle. I could have brought back at your command the princess of Mithila even if she had been kept in a place surrounded by sea water…” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 17, Sloka 48-51)

Kamban’s Vali, who initially chided him for his vain attempt in allying himself with Sugriva, laments during the hour of his death that it was his misfortune that he could not get an opportunity to be of service to Rama. ‘matru ilEn eninum maaya arakkanai vaalin patri’ Even if I could not do other things, I would have tied that demon with my tail, ‘kotrava nin kaN thandhu’ and would have produced him before you. ‘kurakku iyal thozhilum kaatap petrilEn’ Alas, it is my misfortune that I could not do so.

Victory was minutes away for Sri Rama, had he chosen to change his mind, once he came to know that Vali was the better of the two. Agreed that he has given his word to Sugriva before he came to know of the prowess of Vali. He could have changed his mind, if he were really selfish! After all that is what we are witnessing in today’s scenario, be it politics or business or any other walk of life. Who cares for how things are to be done? Ends justify means. If the results are good, then the way one adopts to reach the goal need not be gone into. If the result is good, the road that leads to it must also be considered good, even if it is really not.

That was one aspect and only one aspect of the answer. But that cannot be considered to be wholly right. Rama would not have chosen Vali, even if the information that he was better was made known to him, before he gave word to Sugriva. When speaking of a character like Rama, such a possibility is not even imaginable.

If Rama established Dharma and demanded it from others too, the demand that he made on himself was much more in adhering to the principles. For him the ends have to be good and the means to attain those ends should also be, necessarily, good. What he needed here was assistance in his endeavour and not an alternative for his own self. Rama could not have thought of such a course. Even if he had done so, Sita would not have approved it!

= Right is right =

If retrieval of Sita was important for Rama, the way it should be done was more important for him. It was important for him that she should be set free from Ravana, by his own valour, his own deeds and his own efforts. No warrior worth his name would like to engage the services of a third person to do this job and Rama was very particular about it. Though he doesn’t say so openly anywhere, either in Valmiki or Kamban, his heart is well echoed and articulated in the words of Sita, when she spoke to Hanuman in the Asoka Vana.

Hanuman intended to take Sita back from Lanka and hand her over to Rama. ‘I will take you back to him,’ said Hanuman. ‘aRindhu idai arakkar thodarvaargaL uLaraamEl’ If the rakshasas come to know (of the fact that you are being taken back) and dare follow me, ‘muRindhu udhira noori en mana sinam mudippEn’ I will kill them all and quench my anger. ‘neRindha kuzhal nin nilamai kaNdum,’ After seeing the condition in which you live here, ‘nediyOn paal verum kai peyaren’ I will not return empty handed to (merely give a report to) Rama.

Sita, in her own motherliness refused it ever so gently, praising all the time Hanuman, assuring him that she didn’t doubt his ability to do so. Why would she not go with Hanuman? She says, ‘andriyum piridhu uLLadhu ondru.’ Above all, there is one more reason. ‘aariyan vendri vem silai maasu uNum?’ (If I return home with you like what you suggest) it would cause a slur on his bow. It would affect his reputation. It would affect his glory. ‘nandri enbadhu en?’ That will be the only good thing that would result. ‘vanjiththa naaigaLin nindra vanjanai neeyum ninaithaayO?’ If this dog of a Ravana brought me here stealthily unseen by others, do you think I should return from here stealthily, in the same manner?

‘I will not move from this place unless he comes here, wage a war against Ravana, kill him and I see crows pecking at his eyes that saw me. If at all I thought of getting away from this place, I would have done so myself. ‘allal maakaL ilangai adhu aagumO’ Not this small island of Lanka ruled by tortuous people; ‘ellai neetha ulagangaL yaavayum en sollinaal suduvEn’ I will burn this entire universe with a single word of mine. But I desist from doing so. You know why? ‘adhu thooyavan villin aatralukku maasu endru veesinEn.’ It would affect his reputation, if I come out of this prison by my own effort.

He should come; he should save me by his strength; by his efforts and by his fight with this demon. He should set me free. That is what is right. Therefore, I have not attempted doing any such thing. And therefore, I will not return with you. Please do not feel bad about it.’

How else would she feel, this wife of the greatest of all archers? And most importantly, the wife of a person who is the very embodiment of Dharma?

It was a natural decision for the person of Rama’s calibre to ally with Sugriva rather than with Vali. After all, he was guided by the dictum ‘right is right’ as against ‘might is right’ that has become the order of the in the present day world. And that gives out a clear message. What is to be achieved has to be good and the ways adopted to achieve that goal are to be necessarily good.

And then we mentioned about the element of hesitation in Rama not killing Vali during the first encounter that Sugriva had with him. When making crucial decisions, Rama was careful and thought it over and over again. He could not be influenced by anyone to make a particular decision. There are three such occasions in the Ramayana (including the Vali episode) when he displayed hesitation before making the final decision.

= Prudence was his watchword =

We were discussing the reason why Rama did not kill Vali during the first encounter between Sugriva and Vali. We mentioned that great commentators like Govindaraja feel that it really was not the inability of Rama to distinguish between Sugriva and Vali that stopped him from shooting his arrow. (See: Was it a dilemma?) It was Govindaraja who suggested this and he is the widest quoted and most respected of all commentators of Valmiki Ramayana.

One of our readers, Mr Ravi Venugopal, (Ravi.Venugopal@ONSTAR.com), raised the following question on the point that Rama would have hesitated to kill Vali. “Now, if the Lord had any such dilemma, He would have revealed so initially, It is my personal opinion that, the Lord would not even 'think' of going across his word, however small the timeframe would be. There is a purpose in Vali's death, forget Sugriva for now, just as a story to impart good moral life to all mankind, it was essential for Vali and Ravana to die at the hands of Rama.”

Well, Govindaraja did not mean that Rama wanted to go back on his word given to Sugriva. Let’s see once again what Rt. Hon’ble Srinivasa Sastriyar remarked on this question. “Why did not Sri Rama kill Vali at once, the first time they met? I told you of Sri Rama’s difficulty. But you see nobody is willing to believe that Sri Rama was really in doubt as to how to distinguish between brothers. As a matter of fact, no commentator believes it. Both the commentators say ‘Oh, no no! Sri Rama could certainly have drawn a distinction between the two.” For one thing, when the fight was over and Sugriva was returning a humbled and defeated individual, he could easily have seen which was Vali. Besides, Hanuman was there and why not ask him? So you go and find all sorts of other reasons. ………Govindaraja really says that Rama certainly could have known who was Vali and who was Sugriva but he did not care for the moment to do so. ………But at the same time, ladies and gentlemen, I have a suggestion to make. It is bold of me to make it but I believe it is supported by the words of the Poet. When the brothers were first locked in combat, Rama had not finally made up his mind whether he would go and have a straight fight with Vali or whether he would from his place of covert position attack. Perhaps he hesitated at the last moment, ‘Am I going to do this wrong thing, this unchivalrous thing?’ He might have hesitated thus. But then he quickly made up his mind remembering that he had made a promise to kill him at once………”

Thinking twice before making a crucial decision is the character trait seen in Rama’s actions, right from the very beginning. We mentioned a total of three places where he thinks over and postpones the decision at least for moments. The first instance occurs in the Bala Kanda. You know that sage Viswamitra came to Dasaratha and requested him to send Rama with him to stand guard when he performed his Yaga against Marica and Subahu.

= The ‘maiden’ kill =
<blockquote>Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana… </blockquote>
Well, you know how displeased Viswamitra was when Dasaratha hesitated to send Rama and offered to come to the forest himself, to stand guard there, to protect the sacrifice of Viswamitra from demons. He was so angry and then Vasishtha had to intervene and convince Dasaratha of the benefits that would accrue to Rama if he accompanied Viswamitra to the forest.

‘I entrust them to you,’ said Dasaratha to Viswamitra. It may be noted here that Viswamitra asked only for Rama but Dasaratha sent Rama and Lakshmana both with them. Srinivasa Sastriyar says, “The commentator, hard put to it to explain the matter, says that Lakshmana is also included in the word Rama by Upalakshana, the Sanskritic equivalent of the English figure of speech, synecdoche. When Sri Rama is mentioned, Lakshmana is also included in it.” Such was the love and affection between these two brothers that they were considered inseparable and one could not be thought of without the other. But that is a discussion for another day.

‘vandha namibiyai thambi thannodum mundhai naan marai munikkuk kaati,’ (Dasaratha) showed Rama as also his brother who came with him (and told him) ‘nal thandhai nee thanith thaayum nee’ You are their father and mother. ‘ivarkku endhai thandanen’ I, who am their father, am giving them to you. ‘iyaindha seyga.’ Do whatever is good for them.

This verse is important in the context of what we are going to discuss. Viswamitra was told in the presence of Rama that the former was like their very father and mother. That is to say, Rama was supposed to carry out his orders as a son would carry out the orders of his parents.

When they walked into the forest, the sage was narrating about the cruel and unbearable acts of the demons. Though he was capable of handling these ogres himself, once he sat before the fire to perform the sacrifice he was not supposed to lose his temper or engage in any acts of war, even if it was defensive. Then the sage mentioned about Tataka. Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana.

‘ilangai arasan pani amaindhu,’ (Tataka) at the behest of Ravana ‘Or idayUra vilangal vali koNdu enadhu vELvi naligindraaL’ with her strength like that of a mountain, is committing all kinds of misdeeds to spoil my sacrifice. ‘alangal mugilE’ O the cloud with a garland! (an address to Rama, referring to his dark complexion and likening it to the rain bearing cloud) ‘avaL iv anga nilam engum,’ she wanders all over Anga ‘kulangalOdu adanga nani kondru thirigindraaL’ and is indulging in wanton killing of people on a massive scale.

Before Viswamitra could complete his words, there appeared Tataka. We know Rama did not kill her at once. We know what he thought of and why he hesitated. But the scene develops to show something more. It shows that Rama could not be influenced against his own will. It shows that he would not do a thing unless he is convinced first.

Let’s see the drama unfolding before us.

= The ‘maiden kill’ II =

Tataka roared before them. ‘It is my good fortune that you came my way. I am going to gobble up all of you,’ and she lifted her trident menacingly, to wipe them all the next moment. The situation was too dangerous. But Rama remained calm. He knew that Viswamitra would want him to slay her that very moment.

‘aNNal munivaRkku adhu karuthu eninum’ Rama thought, ‘I know that the sage wants me to kill her now. Even so,’ ‘aavi uN ena vadik kaNai thodukkilEn’ I will not shoot the sharpest of my arrows at her to take her life away. ‘thuN enum vinaith thozhil thodangi uLaLEnum’ Though (it is a fact that) she is about to venture upon a gruesome deed ‘peN ena manathidai perundhagai ninaithaan’ she is a woman (and so I will not kill a woman.)

I will not kill her, however bad she is described to be by the sage. If what the sage says is true and if she is indulging in wanton killing, how come the sage and his followers are still alive in this jungle? How come she has not finished them off, all these days? Rama must have thought in these lines. Viswamitra read his mind and said,

‘theedhu endru uLavai yaavayum seydhu’ She has committed all those deeds that are listed as sin. (She has exhausted the list of sins!) ‘emaik kOdhu endru uNdilaL.’ She did not eat us till now for we are mere sages and are not muscular enough to satiate her hunger. ‘ithanayE kurai.’ So that is what is lacking in us. We are nothing more than mere skeletons. That’s why we are alive. ‘yaadhu endru eNNuvadhu?’ What to think of her? Who is there to compare her misdeeds with? ‘ik kodiyaaLayum maadhu endru eNNuvadhO?’ Would you think this insensible, malevolent personification-of-cruelty as a ‘woman’ and desist from killing her?

Viswamitra then went on to describe who were all the sufferers of her cruelty. And also added a list of all those who slayed women who were cruel and committed sinful deeds in the past. Kyathi, wife of sage Brgu, who fell in love with rakshasas and went astray, was killed by Lord Vishnu. Kumathi (also known as Manthara, daughter of Virochana) who relished the flesh of any living being – including humans – was slayed by Indra. Therefore, do not think that it is not manly to kill a woman. Viswamitra gives a long, long list of reasons as to why she deserves to be killed and only after that Rama killed Tataka.

The point is, Dasaratha told Viswamitra in the presence of Rama that he (Viswamitra) was like the very father as well as mother of Rama and Lakshmana. Rama’s penchant for carrying out the order of his parents is the very theme around which Ramayana revolves. Therefore, Rama should have without a word carried out what Viswamitra desired. He didn’t. Viswamitra had then to give proof of her callousness. He had to give convincing reasons. He had to quote precedents of who all have done a similar deed to convince Rama of the correctness of what he was supposed to do.

And this was the same Viswamitra, at whose anger the entire earth shook and all the directions darkened, simply because Dasaratha gave an alternative. He didn’t refuse what Viswamitra asked for. He suggested that he, an experienced warrior, would be a better alternative to a lad who has not seen any ‘real action’ thus far. Why could he not show such an anger here? Why should he have to indulge in a long peroration instead? Simply because he knew Rama could not be made to act against his will. His intellect had to be appealed; he should first be convinced that what he was doing was absolutely right, before he could be pushed into action!

That was why this sage, senior in many respects, age, achievement, tapas, stature (now as a parent) had to reason it out and convince this slip of a boy.

= The question of standards =

We were discussing the moments of hesitation or in other words when Rama needed to think twice before he finally decided on the action that he was about to take. We saw how sage Viswamitra had to give a long list of justifications for killing Tataka. That was the first instance when Rama is seen a bit hesitant about what he was supposed to do. The second instance is the Vali episode, as ascribed by great commentators like Govindaraja. Let us now take up the third instance where he is seen given seriously to thought and rather reluctant to use the mightiest of weapons against his foe, Ravana.

We have already discussed the difference between an arrow and an ‘astra.’ Astra is a divine weapon, presided over by one celestial or the other. Rama had always had his reservations about the use of extraordinary power in the elimination of enemies. Use the minimum possible force and fight. Parry an astra with an equivalent or a counter astra to neutralise the effects, only if and when the enemy uses it. This has been the thumb rule in all his battles in the epic.

The reader will recall the permission that Lakshmana sought to use Brahmastra against Indrajit. In the second war against Indrajit, Rama precluded Lakshmana from using Brahmastra. ‘aandravan adhu pagardhalum’ When Lakshmana said so (that he had no other alternative but to resort to the use of Brahmastra) ‘ara nilai vazhaadhaai’ (Rama told him) O the unswerving one from the path of Dharma! ‘eendra andhaNan padaik kalam thodukkil iv ulagam moondrayum sudum’ If you resort to the use of Brahmastra, it would annihilate all the three worlds. ‘oruvanaal mudigaladhu’ Nobody can stop it. Therefore do not use it.

Lakshmana was thus bound by the words of his brother and did not use it even when Indrajit did so. That led to his falling on the ground and then he was rejuvenated by the herbs brought by Hanuman. And hear what Rama says when Lakshmana was venturing on his third war with Indrajit.

‘thoduppadhan munnam vaaLi thoduthu’ Before (Indrajit) could choose an arrow, you shoot yours and ‘avai thuraigaL thOrum thaduppana thaduthi’ parry them with an appropriate arrow of yours. ‘eNNam kurippinaal uNarndhu’ Read his mind (and infer his next action) ‘thakka kaduppinum aLavu ilaadha gadhiyinum kaNaigal kaatril viduppana avatrai nOkki’ look at the speed with which his arrows come searing the wind (and understand what arrow has been shot at you) ‘avatrai nOkki vidudhiyaal’ and use an appropriate counter arrow. ‘viraivu ilaadhaai’ O thou the unhasty. Do not be hasty is what is meant by the address.

If at all Indrajit chooses a divine weapon, use an equivalent just to neutralise it and do not use a divine astra to kill your foe. This is the standard that Rama sets when Lakshmana goes for his third war with Indrajit. That was the standard that he set for his brother. We know that Rama demanded more from himself when it came to observance of a standard that he set for others.

With this background in mind, let us look at the final battle between Rama and Ravana and how he was postponing the use of divine weapons and how he had to be persuaded to do so .

= When the normal course fails =

The following verse of Valmiki beautifully sums up the battle between Rama and Ravana. “Watching that matchless struggle and observing that even the sky is its own compeer and that he sea is its own analogue, the struggle between Sri Rama and Ravana can be likened only to the struggle between Sri Rama and Ravana.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 107, Sloka 51)

It could not be compared with anything else. The verse is a standard example for illustrating the Sanskritic figure of speech known by the name ‘Ananvaya’ the occasion, which arises only where the object described is peerless and serves as its own comparison. And that battle lasted for seven whole days, without respite. To use the language of Sastriyar, “………the fight between Ravana and Sri Rama lasted for seven days, that there was no remission or relaxation of the struggle, that it continued to be of the same intensity all those days nights, that there was no remission or relaxation of the struggle all those days and nights when either combatant failed in his vigilance or in exercise of his great strength.”

During all these seven long days of battle, we see the description of Rama’s arrows only and not the use of any divine weapon. Verses after verses run like this. “With four sharp arrows loosed from his bow Sri Rama thereupon drove back the four spirited horses of Ravana.” “The valiant scion of Raghu loosed twenty, thirty, sixty and hundreds and thousands of arrows on the enemy’s chariot.” (Ibid, excerpts from Sloka 30-44)

One may see here that despite being hard pressed by time and the valiant Ravana, Sri Rama observes utmost restraint and does not use the divine weapons against Ravana – for use of divine weapons to vanquish an enemy was something against his principles. It is only after Matali, the charioteer of Indra who was sent to assist Rama, was stuck by the arrows of Ravana that Rama’s anger picks up and his fight intensifies. That is a point to be studied in detail later when we study Rama’s character.

Finally, Rama is unable to understand what is really happening and why he could not vanquish Ravana. “I wonder what is the reason why these well-known shafts – which have all been tried and found infallible by me on the battlefield, (nay) by the help of which the ogre Marica for his part was made short work of (by me) as also Kara along with Dusana, nay (the ogre) Viradha too was disposed of in a hole in the ground in the Kraunca wood, and Kabandha in the Dandaka Forest, by which (again) were the (seven) sal trees (at Kishkindha) and mountains too were transfixed as also Vali (the lord of monkeys) and (last of all) the sea was thrown into agitation – have proved of little efficacy against Ravana. (Ibid, excerpts from Slokas 55-61)

Kamban also shows Rama in such a predicament. ‘kaNinuL maNiyoodu kazhindhana eNNin nuN maNalil pala vengaNai’ More arrows than the countless sands on the seashores have gone through the very eyeballs of this ogre. ‘puNinuL nuzhaindhu odiya pundhiyOr eNNin nuNNiya.’ Arrows sharper than the intellect of scholars have sunk into his wounds. (Yet he has not died.) ‘enach cheyarpaatru enaa’ (Rama thought) what is the course of action that is left open to me now?

Note the use of the words ‘arrows’ (NOT divine weapons) again and again.

= Conviction beyond compare =

Even at such a crisis, is it not surprising that the greatest archer of all times, one who was in possession of all kinds of divine weapons, one who had mastered the Dhanur Veda, was thinking only in terms of his arrows and not his divine weapons? His strong grounding in principles was the reason. He could not even think of resorting to the use of the mightiest of divine weapons, the Brahmastra, the only weapon that could stop, nay, slay Ravana. It is the kind of mental training that Sri Rama has subjected himself to, that it did not occur to him at that time that he should deal with this situation in a special way, when the normal course fails.

It was Matali, the charioteer of Indra, on whose chariot Sri Rama was seated, who reminded Rama thus. “How do you (merely) do as Ravana does (by acting on the defensive) as though you did not know (how to dispose of him), O gallant prince? With a view to his destruction discharge you on him the mystic missile presided over by Brahma (the grandfather of the universe, which was created by the ten Prajapatis or lords of creation, who were all his mind-born sons), my lord. The hour of doom, which was foretold by the gods, has now arrived.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 108, Sloka 1-2)

Kamban however shows this as Rama’s own decision to resort to the use of Brahmastra, not suggested by Matali. ‘naaraNan thiru undhiyil naanmugan baara vempadai vaangi’ He took the divine astra created by Brahma (one who was born from the divine lotus that bloomed through the navel of Lord Vishnu) ‘ip paadhagan maaridai eyvan endru eNNi valithanan’ and strung it to his bow, thinking, ‘I will shoot this through the chest of this scoundrel.’

Be it the suggestion of Matali, or his own decision as shown by Kamban, both the Poets make one thing very clear. It took a long time for Rama to come to this decision. He was avoiding this move for as long as it was possible for him to do so. ‘Do not play the defence. Be on the offensive’ is the advice given by Matali.

This third instance very clearly, and without the least scope for any doubt, goes to point that (1) Rama was very particular in adopting the right ways to achieve the right ends. The adage ‘Ends justify means’ had nothing to do with him. (2) He was unsparing and uncompromising in following his own judgement and did not budge even when the great sage Viswamitra – who was at that time the very embodiment of his parents – wanted him to kill Tataka. He did so only after sufficient reasons, justifications and precedents were given to him. (3) He did not resort to the use of the supreme powers of destruction over which he had ready access, even when a crisis was in the making.

In both the above occasions, one can see Sri Rama thinking it over and over again before coming to the final decision. This therefore gives credence to the argument of the great commentator Govindaraja, who says that Rama hesitated for a while before killing Vali and that is why he did not kill him in the first encounter with Sugriva. But it has also to be remembered that once Sri Rama decides to do a particular thing, he was clear in his mind about the course of action and did it without any guilt feelings about what he did. That is why he is able to say, “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” to Vali.  And. lastly, when Vali himself accepts that Rama was right in killing him, that he deserves to be punished for what he had done, in both the versions of Valmiki and Kamban, who else needs to argue the case of Rama!  It needs no further justification when he who began with an accusation, relaised and sublimated into submission and went to the extent of justifying the act of Rama.  Here, listen to him from Kamban: 

 

'உண்டு எனும் தருமமே உருவமா உடைய நிற் கண்டு கொண்டேன்; இனிக் காண என் கடவெனோ? பண்டொடு இன்று அளவுமே என் பெரும் பழவினைத் தண்டமே; அடியனேற்கு உறு பதம் தருவதே.

 

I have (at last) seen, realised, the very Dharma Everlasting, (remaining) embodied in your Self.  What is there more for me to see!  This punishment (of yours) wipes me clean of all the sins of my misdeeds of yore; and confers unto me the Realisation, the Liberation (or mukthi, the Ultimate for every soul).  Such admissions of misdeeds can be found in the last submissions of Vali, in Valmiki's version of Ramayana.  I would call particular reference to this Sloka:

 
<blockquote>sugriive ca a.ngade caiva vidhatsva matim uttamaam | tvam hi goptaa ca shaastaa ca kaaryaakaarya vidhau sthitaH || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-53] </blockquote>
"'''You have firm convictions about practicable and impracticable procedures, and you alone are the protector of the good and punisher of the bad''', hence treat both Sugreeva and Angada with equal compassion." 

 

mat doSa kR^ita doSaam taam yathaa taaraam tapasviniim | sugriivo na avamanyeta tathaa avasthaatum arhasi || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-55]

"'''The fault occurring from my fault of maltreating Sugreeva''' may not light upon that self-reproachful Tara, and it will be apt of you to see that Sugreeva will not look down on her treating her as the wife his rival"

 

That's an acknowledgement of  Rama's conviction, and an attestation to the 'conviction' by the convict himself.  When Vali himself admits his faults and accepts Rama's act as justified, what further argument is needed!

 

So far for Vali and his killing. We shall now move over to Sugriva, Tara and Angada.

 Hari Krishnan

 

 

[[Category:Vali]]

Vali – Part 4

2012-11-05T09:21:32Z

Dev:

= Vali, the father and husband =

Whatever be the position, the power, the strength that a person enjoys, only prudence, wisdom and his good deeds stand him in good stead and leave him in a relatively better state of mind – if not complete peace, for that needs devotion and realisation too – at the time of his death. Realisation of where the line of power ends, realisation of the fact that Time flows on and on mercilessly, without waiting for anyone.

Sri Rama puts this beautifully when comforting Sugriva, Tara and others on the death of Vali. He says, “The Time-Spirit has no kinship, friendship or affinity with anyone nor is there any means of bringing It under control nor (again) can one’s prowess prevail against It. Nor is God, who is the Cause (of all), subject to the control of an individual soul. By a discerning man everything should be looked upon as an evolute of the Time-Spirit.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 25, Sloka 7-8)

Vali, who is guilty of over-indulgence and frittering away his power during his lifetime, is now worried about Tara and more particularly Angada. Will Sugriva take kindly to them? Will they be safe? Will they suffer disrespect and humility because of his misdeeds? Will Sugriva nurture his hatred and subject his survivors to ill will and malice? That is the reason why he sought the protection of Rama. That is why he wanted Rama to be the protector of Sugriva and mentor of Angada. Now we see the same fears once again raising their heads in his solicitation to Sugriva.

“See fallen on the ground this Angada, who is not only deserving of (all) comfort but has (actually) been brought up in comfort (nay) whose countenance is bathed in tears and who though a (mere) boy, is not at all childish.” (Ibid, Canto 22, Sloka 8) Remember what Vali told Rama about Angada? “Angada (son of Tara) who is still young, though exceptionally mighty, and whose judgment has not yet matured…” (Ibid, Canto 18, Sloka 50) But when talking about the same Angada to Sugriva, Vali says he “is not at all childish”. One who can understand a father’s heart will not have any difficulty in sympathising with Vali for this difference when speaking to different people.

“Protect in every way on all sides like a son sprung from your own loins my son – (Angada) who is dearer than life (to me), and is (now) going to be bereft of me, so that nothing may remain lacking to him. Be you his father, donor and protector too in everyway as also his refuge in dangers, as I have been, O ruler of monkeys.” (Ibid, Canto 22, Sloka 9-10)

Let Angada not feel the difference. Be his father. And, listen to Tara. She is so wise. “Nay, this Tara (daughter of Susena) is extremely clever in discerning the most profound matters as well as in deciphering the meaning of portents of various kinds as also in all other ways. That which she recommends as right should be unhesitatingly done (by you). No opinion of Tara turns out to be wrong.” (Ibid, Canto 22, Sloka 13-14)

May you be guided by her wisdom. That is, do not take lightly of her because I was guilty of depriving your wife. Once again compare this with Vali’s request to Rama. “(Nay), you should handle the situation in such a way that Sugriva may not treat with disrespect poor Tara, mentioned above, who is guilty only because I have been guilty (of persecuting him).” (Ibid, Canto 18, Sloka 55)

The Slokas occurring in different Cantos – when juxtaposed and read – give an insight into the innermost recesses of that wounded soul, Vali.

= The doors of heaven are wide open =

Vali then handed the gold chain given to him by Indra that was supposed to give the wearer half the strength of the enemy he encounters, to Sugriva. “Also wear this ethereal chain of gold, O Sugriva; for the exalted goddess of victory abides in it and may leave it for good (if it remains on my dead body) when I am dead.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 22, Sloka 16) Wear this for the goddess presiding over it would leave it, if the chain is left on my dead body and thus defiled. Soon after the chain of gold is removed from his body, Vali dies.

The verses of Kamban however, do not show Vali in such a desperate mood, not a single word of suspicion or uncertainty expressed about the possibility of Sugriva ill-treating Tara or Angada. We see him speaking with the maturity of a realised soul. He does not say anything about how Sugriva should treat Tara or protect Angada. In fact these two names are not mentioned at all in his speech either to Rama or to Sugriva.

We see the advices that Vali gives to Sugriva and Angada centre around just two points here. ‘Do not lament over my death. I am only leaving for good. Never falter in your duty to this person, Rama. Help him in his mission. That is your duty. That is what you are supposed to do.’

Vali (in Kamba Ramayana) speaks as a person who is convinced with the intentions of Sugriva and who is clear in his mind about what he would and would not do to them after his death. It is therefore that we do not find any reference to Angada or Tara when he speaks to Sugriva. After he completed saying whatever he wanted to say to Sugriva, he turns to Rama and tells him ‘mannavarkku arasan maindha’ O son of king of kings! (Son of Dasaratha!) ‘matru ivan sutrathOdum un adaikkalam’ this Sugriva, with all his kith and kin, take refuge in you. It is for you to protect them.’ ‘endru uithE uyar karam uchchi vaiththaan.’ So saying, he raised his hand and touched Sugriva’s head, blessing him.

It is to be seen here that he asks Sugriva to bring Angada to his presence. That itself is a testimony of his trust. Once again, he gives his advice to Angada, on similar lines as given to Sugriva. Turning to Rama he said, ‘This is Angada, my son. ‘neenira nirudhar ennum thui adai kanali anna thOLinan.’ He possesses shoulders of fire that would turn to embers the rakshasas like pieces of cotton. ‘thozhilum thooyan.’ He is pure in his deeds. ‘un kai adai aagum.’ Please take him under your protection.

This supplication does not say that this is required because Vali was not sure of what Sugriva would do. It simply stops with seeking the protection of Rama for Angada as he sought for Sugriva. With those words, Vali dies. The verses do not speak anything about Tara. Kamban changes the order of events and makes Tara to come only after Vali dies.

When Vali solicited the protection of Rama for Angada, Rama did something that was unexpected and remarkable. That stands in testimony to the trust that he placed in Angada, apart from conferring honours on Angada.

= The sword of Rama =

Kamban gives a new dimension to trust and trustworthiness with the gesture of Rama. ‘தன்னடி ஆழ்தலோடும், தாமரைத் தடங்கணானும்’ when Angada fell at his feet, the lotus eyed Rama ‘ பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீயிது பொறுத்தி என்றான்’ extended his sword and told Angada, ‘bear this.’

There are two varying interpretations of this line. Some feel that Rama, with the sword in hand, extended it towards Angada, pointing it to him (implying his killing of Vali) and told ‘bear this’. In other words, ‘bear with me for this.’ They feel that Rama apologises to Angada and admire his ability to come down from his exalted stature and bend before a youngster and asking for his pardon for having killed his father. He is able to see the agony in the heart of Angada and therefore he apologies to him, is what they say, to support their interpretation.

But this interpretation is somewhat laboured. No explanation or interpretation, however good it may be, can be considered good unless it is correct and appropriate also. It should have the backing of the Poet. It should have other incidents or events to support that claim. There should be internal evidence to prove that point. Sadly, there is nothing to support this argument excepting the third line of the verse that says ‘என்னலும் உலகம் ஏழும் ஏத்தின.’ When Rama said this, all the seven worlds praised him. What is there in the simple act of handing over a sword for all the seven worlds to praise him, the ‘advocates of apology’ ask. According to them, the seven worlds praised Rama because he apologised to Angada.

We don’t deny the fact that the explanation as it is, is good. However, one question arises. What is the need for Rama to draw out his sword and point to Vali with it, while he can simply point to him with his finger? One has to remember Rama is an archer and always carries the bow in his hand and therefore his sword would necessarily be hanging from his side, about his waist, and will not be always in his hand, as does the bow. Therefore, if he were to point to Vali with his sword, he should first draw it out of the sheath. Why should he go through all this trouble for a simple act of pointing to Vali! That makes the ‘interpretation as apology’ rather weak.

And when apology is sought for, it means that Rama was sorry for what he did. But Rama says that he killed Vali, without even the trace of feeling guilty about it. “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” is what Rama says to Vali when he was giving out his reasons for killing him from behind a tree. (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 18, Sloka 37). And therefore, there is no reason why he should apologise. There is no reason to believe that he apologised out of pity for Angada, to pacify his heart. Vali has already told Angada that Rama was not at fault and that he should take to him as his benefactor. Angada has accepted that and has now fallen at the feet of Rama. Pity is therefore no reason for seeking apology when none involved feels that Rama is at fault. In the circumstances, the ‘apology’ idea sounds rather incongruous, though it indeed is very good.

Then what was the intention of Rama in handing over his sword to Angada? Is there any internal evidence to prove that stand? Why should at all he hand his sword to Angada? Was handing over the sword a simple act? Was there nothing in it for ‘all the seven worlds to praise?’

= Assurance, not an apology =

Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing.

Let’s look at the line once again. ‘ponnudai vaaLai neeti nee idhu poruthi endraan’. The word for word meaning of the line would be – ‘pon’ golden ‘udai vaaLai’ sword ‘neeti’ extending (or) pointing – the word means both. ‘nee’ you ‘idhu’ this ‘poruthi’ take (or) bear ‘endraan’ told. Bear is the English equivalent that conveys both the meanings. He pointed his sword and told ‘bear this.’ Or, he extended his sword and said ‘bear this.’

Both sound correct and acceptable. However, we have to rewrite the meaning of the first interpretation as ‘He pointed (with) his sword and told ‘bear (with me for) this.’ Further, where did he point? That is a question, the answer for which has to be assumed, with the necessity of supplying words that are not there in the verse. Therefore the first interpretation necessitates the insertion of the phrase, ‘towards Vali’ without which the intended shade cannot be obtained. But what supports the necessity to supply this phrase?

Moreover, as we saw already, Rama did not have to draw his sword to point it towards Vali, when he could have done so easily with a finger. Further, there is no significance in pointing to a person with a sword rather than with the hand.

A simple and direct reading of the verse would mean, ‘Rama extended (‘gave’ is the implied meaning) his sword and told Angada, ‘take it.’ It is not that easy a situation and that simple an act that did not merit the ‘praise of all the seven worlds’ as the ‘advocates of apology’ seem to believe. Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing. It has to be remembered that the sword is a weapon and could be used against the person who is giving it. Angada was not armed at the moment. Arming him, whose father was killed by the very same person who was handing over his sword, was not a small thing.

Just look at the scene. Vali is lying down, mortally wounded and life is flowing out of him. Angada is lamenting. Vali advises Angada not to lament for his death and justifies the act of Rama. He advises him to serve Rama and also hands him over to Rama to be his mentor and protector, to reiterate, along with Sugriva. Angada accepts the advice of his father and falls at the feet of Rama. If Rama is handing his sword to Angada, what does it convey?

It says, ‘Here, Angada, take my sword. I trust you and therefore hand this to you. You are accepted as my ward.’ Besides that, of all the weapons the sword is considered to be the symbol of strength, power and authority. That is why even in this age of machine guns, it continues to be a part of the outfit of Chiefs and other senior members of Army, who sport it, carry it in ceremonial parades and other important occasions. It is not replaced by the gun as yet in such occasions!

Therefore, it is apparent that Rama appoints Angada as the Prince Regent by this simple ceremony. An assurance to the departing soul that everything would be taken care, Sugriva would be anointed as the King and Angada would be the Prince Regent. If we look at the second part of the third line and the fourth line of the verse it says ‘iRandhu vaali an nilai thuRandhu vaanukku appurathu ulagan aanaan.’ Vali left for his heavenly abode (on seeing that). Vali was happy to see the significance of what Rama did and died in peace, only after seeing this.

Right. Is there any internal evidence for Angada continuing to carry the sword of Rama? Yes. Very much. Look at the verse describing the coronation of Rama. The very first line says, ‘ariyaNai anuman thaanga,’ Hanuman bore (supported) the throne; ‘angadhan udai vaaL Endha,’ Angada bore the sword of Rama. Is this not the sword that was handed over to him at the time of Vali Vadham? Does it require any more argument?

It was not an apology that Rama sought. It was an assurance that he gave to the departing soul.

= Why weaker of the two? =

Let’s now take up the question of why Rama chose a comparatively weaker ally, Sugriva, who did not have any means of helping him when they entered into friendship. Sugriva was fleeing away from Vali from place to place and did not possess any great physical power, nor an army, nor access to the portals of power. His only blessing at that time was Hanuman, who was always with him. But even Hanuman was not of very great help at that time, for he was under the spell of the curse that Rishis pronounced on him to stop his mischief at a very tender age, that made him unaware of his own strength, until at a very later date when Jambavan reminded him of it. The point is Hanuman was respected more for his wisdom, communication skills and other knowledge oriented faculties of his rather than physical might, before Jambavan reminded him of his strength.

Otherwise, he would not have also been fleeing all over the world along with Sugriva, even though he was more powerful than Vali in many respects. He had boons from almost all the celestials and the Trinity, was blessed with immortality and was supreme of all monkeys, including Vali. Why did he not fight with Vali and vanquish him there and then? This question is asked by Sri Rama himself, in the Uttara Kanda, after his coronation, when Agastya visits him.

“Sri Rama then interrogated the sage having his abode in the southern quarter; and full of humility, with joined palms, He addressed the following significant words to him: “Incomparable indeed was the aforesaid might of Vali and Ravana. The might of the aforesaid two warriors was, however, not equal to Hanuman; such indeed is my opinion. Heroism, cleverness, strength, firmness, sagacity, prudence and prowess and power have taken up their abode in Hanuman. ……… I wonder wherefore, when hostility sprang up (between Sugriva and Vali), Vali was not consumed as a tree (by fire) by Hanuman with a desire to please Sugriva. I think, Hanuman was not conscious of his own might in that he (simply) watched Sugriva (now the supreme ruler of the monkeys), who was dearer to him than his life, suffering hardships in exile.” (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 35, Sloka 1-3, 11-12)

Sage Agastya replies to this question as follows. “What you say regarding Hanuman is true, O jewel among the Raghus! None else is equal to him in might, speed or intelligence. An imprecation was, however, pronounced on him in the past by ascetics…” (Ibid, Sloka 15, 16) And then Agastya narrates the story of Hanuman.

Just think of it. It was Hanuman who suggested to Sugriva that they could be safe in Rishyamuka Parvata, remembering that Vali could not enter there. But it takes him a long time before he thinks of this solution. Had he suggested this at the beginning itself, it would have saved poor Sugriva and his friends (including Hanuman himself) from running everywhere and being beaten repeatedly everywhere by Vali. Amnesia. That’s the answer.

Therefore, Sugriva was very, very weak when Rama made friends with him. Even his only source of strength, his closest friend Hanuman, who had grown with him from boyhood like fire and wind, was of not much use at that time. Sugriva does mention to Rama that Vali had defeated Ravana (in Valmiki Ramayana) and Hanuman gives this piece of information in Kamban, to Rama.

What then stopped Rama from seeking the friendship of Vali who was far superior, who was in power and who had the army at his disposal, and most of all who had already defeated Ravana?

= Sugriva and Vibishana Saranagathi =

When we opened this discussion on the Vali Episode, we started with the suggestion of Kabandha who told Rama that he would need the help of someone to accomplish his endeavour of vanquishing Ravana and retrieving Sita. He suggested the name of Sugriva and told Rama that Sugriva is in an almost similar mental state – of being chased away from kingdom and living estranged from wife – as that of Rama and will be able to empathise with him much better, as they have at least one point in common.

It has to be remembered here that the fact Vali established his might over Ravana was revealed to Rama – both in Valmiki and Kamban – only after the promise of friendship is made. In Valmiki, the friendship is made before fire. But Kamban does not mention that they became friends with fire as ‘saakshi’. It was just words of assurance and nothing more than that. The word fire is not mentioned in the verse. Let’s see the verse in question once again.

‘endra ak kurakku vEndhanai iraamanum irangi nOkki,’ Rama looked at the Vanara king with eyes full of compassion ‘undhanakku uriya inba thunbangal’ whatever be your pleasures and pains; ‘uLLa mun naaL sendrana pOga mEl vandhu uruvana theerpal’ whatever be your pains originating from the past or arising in the future, I will alleviate. ‘anna nindrana enakkum nirkkum nEr ena mozhiyum nEraa.’ All such (pains and pleasures) are mine too and he gave his word for it. Your pleasures are my pleasures and all your past, present and future pains are mine. I will do everything in my power to rid you of them.

There was a question raised here, on this point. “Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend. 'un kilai enadhu.' Your relatives are mine” This is a bit disconcerting to me in that when discussing Vibishana, you clearly pointed out how he stood by the side of dharma and defended his action. Now in this column Rama's above mentioned words kinda give me the impression that Rama was willing to compromise on dharma, so that he can get Sugriva to help him. This sounds selfish to me....” was the question raised by a reader. (See: Was he selfish?)

This question has to be gone into first before answering why he chose the weaker of the two.

With minor differences, Vibishana and Sugriva are saranagathas – who sought refuge in the Lord. We have seen that Kamban has built up his drama mainly on the theme that Sugriva was granted refuge. Even in Valmiki Ramayana Sugriva says that he is a ‘dasa’ of Rama, though the latter treats him as his friend. In his fight against Ravana, Sugriva tells him: “I am a friend and servant of Sri Rama, O ogre! You shall not be spared this day… (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 40, Sloka 10)

Srinivasa Sastriyar interprets this Sloka as follows. “You know who I am. Rama and I are allies. I have come here to assist him in his cause. He regards me as an ally, as if I were a co-ordinate part. Really, I am his ‘dasa’. Though in his judgement an ally, I am truly at heart his ‘dasa’.”

Well, there are three aspects to consider why Rama told Sugriva, ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend’.

= Sugriva and Vibishana Saranagathi II =

We are discussing the reason why Rama told Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ Does this not sound in violation of his declared purpose of standing by the side of Dharma? Would he accept even bad people, if it suits his convenience?

Number one. When Vibishana came to Sri Rama, seeking Saranagathi, he was clear and convinced in his mind about the divine nature of Rama. “I am the youngest (half) brother of Ravana and having been insulted by him, have sought you, who are capable of affording shelter to all created beings, as my refuge. (The city of) Lanka has been abandoned by me as well as my friends and possessions. My sovereignty, nay even life and amenities are (now) centred in you,” is how he starts his supplication. (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 19, Sloka 5)

Rama, declared moments earlier to Sugriva (as we have seen before) “I vouchsafe security against all living beings to him who comes to me only once and seek protection (from me), saying ‘I am yours’; such is my vow. Bring him (hither), O jewel among men, be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted in his favour by me.” (Ibid, Sloka 33-34)

‘It is my vow,’ says Rama ‘to protect anyone who seeks refuge in me, just only once.’ Well, Vibishana was so very clear in his mind and therefore he didn’t have to be spoken with words of assurance and he was accepted.

But in the case of Sugriva, remember that Rama went to him, seeking his help. But Sugriva was in a confused state of mind; at that time he did not even properly respond to Rama when his help was sought. Therefore, it became necessary for Rama to comfort him. But then, if he says, ‘I will accept your friends as mine, even if they are bad,’ does it mean that he would stand even by the bad and wicked? Then what happens to his Dharma?

Number two. It should be understood very clearly that when such an assurance was made, what Rama really meant was, ‘I will not look for credentials from the person who seeks protection. That is, his past is immaterial to me.’ And then what happens to the person if he was really bad? Once he surrenders unto Him, it is not possible for the protected to pursue his old ways! After all, when would a person – be he good or bad – seek refuge unto him? Only after the realisation that what he was doing was wrong. That is why the Lord says in Gita –
<blockquote>sarva dharman partiyajya mam ekam saranam vraja aham tva sarvapapebhyo moksayisyami ma sucah </blockquote>
When he says 'Abandon all your Dharma and come unto me,' does it mean, 'You can continue to plunder, murder and commit all kinds of things that would disturb the equanimity of your surrounding, AFTER you surrender unto me!' No. One CANNOT simply continue to do that after he seeks his refuge. How can anyone continue to be with the devil, when once he is protected by the Lord! It is simply not possible for anyone to be bad, after surrender unto Him! Let us take a test case. He tells Sugriva be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted. Supposing Ravana came to him, seeking his refuge, how would he have reacted? Would he have accepted him, and if so would it have been without preconditions? Is there any evidence in Ramayana to prove that point?

= Comforting, not compromising =

Opportunities were indeed given by Rama for Ravana to amend his ways twice, directly. This is apart from the messages conveyed by Hanuman and Sugriva to surrender to Rama. Before the commencement of the war, Rama sent Angada as his emissary with the message ‘deviyai viduga.’ Give back Sita. ‘andrEl’ Or else, ‘seruk kaLathu edhirndhu,’ meet me in the battlefront and ‘aaviyai viduga’ give up your life.

‘I will spare you if you return Sita to me,’ was the first message sent through Angada. Lakshmana was not for sending emissaries at a time when they have all arrived in Lanka and preparations for war were on. ‘What is the purpose?’ protested Lakshmana. ‘He won’t listen. Then why should you send a messenger now, at this stage? ‘irakkamadhu izhukkaam endraan iLayavan’ Your magnanimity at this time would be misread as your cowardice. Therefore don’t send a messenger.’

The answer that Rama made to Lakshmana very beautifully sums up his character, calibre and steadfast adherence to Dharma. ‘ayarthilen.’ Do not think I am confused. ‘mudivum ahdhe.’ I know that in the end Ravana would not come to terms. ‘aayinum’ Even then, ‘nayath thurai noolin needhi naam thurandhu amaidal nandrO?’ will it be right on our part to swerve from the great books of justice (given to us by Brahaspathi, Sukracharya etc.) ‘buyath thurai valiyarEnum’ Even if one is stronger in all respects, ‘poraiyodum porundhi vaazhdhal sayath thurai’ it is the way of the winner to observe patience and prudence.

‘I will not close any door that leads to peace and avoidance of war. I will make all attempts to stop a war. I will not resort to the use of force and exhibit my strength unless it is absolutely warranted by the situation.’

We see Rama giving out the same message to Ravana in the battlefield. This happens after Ravana was defeated in the first battle and was sent back with that famous statement, ‘indru pOi naaLai vaa’ (Go for the day and come back tomorrow). At that time he says that he is prepared to spare Ravana, if he accedes to two conditions. ‘sirayil vaithavaL thannai vittu’ Set her free, whom you imprisoned and ‘devar murayil vaithu nin thambiyai iraakadhar mudhaliyOr irayil vaithu’ make your younger brother (Vibishana) the king of rakshasas and others and also ‘avarkku Eval seydhu iruthiyEl’ accept him and serve him as your master and king. If you accede to these two conditions, I will spare you. Otherwise, come tomorrow for war. In other words, ‘I will protect you if you make amends.’

Coming back to our discussion on Rama’s assurance to Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ The offer to protect Ravana, made twice, reiterates what we have been discussing, namely, ‘I will not go into your past. That is immaterial to me. If you come to me seeking my protection, I will without a second thought grant it.’ And the underlying message is that ‘You cannot continue to do what you were doing before.’

In the case of Sugriva, he was not clear in his mind, unlike Vibishana. But nonetheless he sought His protection. 'That is sufficient to me' is the message that the Lord conveys. The words of Rama 'theeyare eninum unnodu utraar enakkum utraar' do not mean 'I don't mind if your friends are wicked. Let them continue to be wicked even after they come to me. I will protect them.' Sugriva was agitated, was completely in a state of mental derangement. At such a time, it is the job of the protector to assure complete protection, even if he has to go overboard. The above verse of Kamban should be read in the context of Gita, that we discussed yesterday.

It wouldn’t therefore mean that Rama was prepared to compromise on Dharma when it suited him. More over, one who was selfish would have chosen Vali for an ally, instead

= Do ends justify means? =

As we have been discussing earlier, Rama if he were really selfish, would have shifted his preference to Vali as against Sugriva. If it was his purpose to recover Sita alone, he would have resorted to that course only. Why should one have to undergo all the trouble when you have a person here, who is as good as a devotee, who admires you, who secretly worships you and who has established a clear superiority over your enemy, ready and available to do the job for you?

In fact that’s what even Vali asked Rama. “I would have brought (back) your wife (the princess of Mithila) to you in a single day, had you but moved me in this behalf before; for it is for this that I have been killed by you, keen as you were to oblige Sugriva. Nay, tying round the neck the evil-minded ogre, Ravana, who stole away your wife, I would have handed him over to you without his being killed in battle. I could have brought back at your command the princess of Mithila even if she had been kept in a place surrounded by sea water…” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 17, Sloka 48-51)

Kamban’s Vali, who initially chided him for his vain attempt in allying himself with Sugriva, laments during the hour of his death that it was his misfortune that he could not get an opportunity to be of service to Rama. ‘matru ilEn eninum maaya arakkanai vaalin patri’ Even if I could not do other things, I would have tied that demon with my tail, ‘kotrava nin kaN thandhu’ and would have produced him before you. ‘kurakku iyal thozhilum kaatap petrilEn’ Alas, it is my misfortune that I could not do so.

Victory was minutes away for Sri Rama, had he chosen to change his mind, once he came to know that Vali was the better of the two. Agreed that he has given his word to Sugriva before he came to know of the prowess of Vali. He could have changed his mind, if he were really selfish! After all that is what we are witnessing in today’s scenario, be it politics or business or any other walk of life. Who cares for how things are to be done? Ends justify means. If the results are good, then the way one adopts to reach the goal need not be gone into. If the result is good, the road that leads to it must also be considered good, even if it is really not.

That was one aspect and only one aspect of the answer. But that cannot be considered to be wholly right. Rama would not have chosen Vali, even if the information that he was better was made known to him, before he gave word to Sugriva. When speaking of a character like Rama, such a possibility is not even imaginable.

If Rama established Dharma and demanded it from others too, the demand that he made on himself was much more in adhering to the principles. For him the ends have to be good and the means to attain those ends should also be, necessarily, good. What he needed here was assistance in his endeavour and not an alternative for his own self. Rama could not have thought of such a course. Even if he had done so, Sita would not have approved it!

= Right is right =

If retrieval of Sita was important for Rama, the way it should be done was more important for him. It was important for him that she should be set free from Ravana, by his own valour, his own deeds and his own efforts. No warrior worth his name would like to engage the services of a third person to do this job and Rama was very particular about it. Though he doesn’t say so openly anywhere, either in Valmiki or Kamban, his heart is well echoed and articulated in the words of Sita, when she spoke to Hanuman in the Asoka Vana.

Hanuman intended to take Sita back from Lanka and hand her over to Rama. ‘I will take you back to him,’ said Hanuman. ‘aRindhu idai arakkar thodarvaargaL uLaraamEl’ If the rakshasas come to know (of the fact that you are being taken back) and dare follow me, ‘muRindhu udhira noori en mana sinam mudippEn’ I will kill them all and quench my anger. ‘neRindha kuzhal nin nilamai kaNdum,’ After seeing the condition in which you live here, ‘nediyOn paal verum kai peyaren’ I will not return empty handed to (merely give a report to) Rama.

Sita, in her own motherliness refused it ever so gently, praising all the time Hanuman, assuring him that she didn’t doubt his ability to do so. Why would she not go with Hanuman? She says, ‘andriyum piridhu uLLadhu ondru.’ Above all, there is one more reason. ‘aariyan vendri vem silai maasu uNum?’ (If I return home with you like what you suggest) it would cause a slur on his bow. It would affect his reputation. It would affect his glory. ‘nandri enbadhu en?’ That will be the only good thing that would result. ‘vanjiththa naaigaLin nindra vanjanai neeyum ninaithaayO?’ If this dog of a Ravana brought me here stealthily unseen by others, do you think I should return from here stealthily, in the same manner?

‘I will not move from this place unless he comes here, wage a war against Ravana, kill him and I see crows pecking at his eyes that saw me. If at all I thought of getting away from this place, I would have done so myself. ‘allal maakaL ilangai adhu aagumO’ Not this small island of Lanka ruled by tortuous people; ‘ellai neetha ulagangaL yaavayum en sollinaal suduvEn’ I will burn this entire universe with a single word of mine. But I desist from doing so. You know why? ‘adhu thooyavan villin aatralukku maasu endru veesinEn.’ It would affect his reputation, if I come out of this prison by my own effort.

He should come; he should save me by his strength; by his efforts and by his fight with this demon. He should set me free. That is what is right. Therefore, I have not attempted doing any such thing. And therefore, I will not return with you. Please do not feel bad about it.’

How else would she feel, this wife of the greatest of all archers? And most importantly, the wife of a person who is the very embodiment of Dharma?

It was a natural decision for the person of Rama’s calibre to ally with Sugriva rather than with Vali. After all, he was guided by the dictum ‘right is right’ as against ‘might is right’ that has become the order of the in the present day world. And that gives out a clear message. What is to be achieved has to be good and the ways adopted to achieve that goal are to be necessarily good.

And then we mentioned about the element of hesitation in Rama not killing Vali during the first encounter that Sugriva had with him. When making crucial decisions, Rama was careful and thought it over and over again. He could not be influenced by anyone to make a particular decision. There are three such occasions in the Ramayana (including the Vali episode) when he displayed hesitation before making the final decision.

= Prudence was his watchword =

We were discussing the reason why Rama did not kill Vali during the first encounter between Sugriva and Vali. We mentioned that great commentators like Govindaraja feel that it really was not the inability of Rama to distinguish between Sugriva and Vali that stopped him from shooting his arrow. (See: Was it a dilemma?) It was Govindaraja who suggested this and he is the widest quoted and most respected of all commentators of Valmiki Ramayana.

One of our readers, Mr Ravi Venugopal, (Ravi.Venugopal@ONSTAR.com), raised the following question on the point that Rama would have hesitated to kill Vali. “Now, if the Lord had any such dilemma, He would have revealed so initially, It is my personal opinion that, the Lord would not even 'think' of going across his word, however small the timeframe would be. There is a purpose in Vali's death, forget Sugriva for now, just as a story to impart good moral life to all mankind, it was essential for Vali and Ravana to die at the hands of Rama.”

Well, Govindaraja did not mean that Rama wanted to go back on his word given to Sugriva. Let’s see once again what Rt. Hon’ble Srinivasa Sastriyar remarked on this question. “Why did not Sri Rama kill Vali at once, the first time they met? I told you of Sri Rama’s difficulty. But you see nobody is willing to believe that Sri Rama was really in doubt as to how to distinguish between brothers. As a matter of fact, no commentator believes it. Both the commentators say ‘Oh, no no! Sri Rama could certainly have drawn a distinction between the two.” For one thing, when the fight was over and Sugriva was returning a humbled and defeated individual, he could easily have seen which was Vali. Besides, Hanuman was there and why not ask him? So you go and find all sorts of other reasons. ………Govindaraja really says that Rama certainly could have known who was Vali and who was Sugriva but he did not care for the moment to do so. ………But at the same time, ladies and gentlemen, I have a suggestion to make. It is bold of me to make it but I believe it is supported by the words of the Poet. When the brothers were first locked in combat, Rama had not finally made up his mind whether he would go and have a straight fight with Vali or whether he would from his place of covert position attack. Perhaps he hesitated at the last moment, ‘Am I going to do this wrong thing, this unchivalrous thing?’ He might have hesitated thus. But then he quickly made up his mind remembering that he had made a promise to kill him at once………”

Thinking twice before making a crucial decision is the character trait seen in Rama’s actions, right from the very beginning. We mentioned a total of three places where he thinks over and postpones the decision at least for moments. The first instance occurs in the Bala Kanda. You know that sage Viswamitra came to Dasaratha and requested him to send Rama with him to stand guard when he performed his Yaga against Marica and Subahu.

= The ‘maiden’ kill =
<blockquote>Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana… </blockquote>
Well, you know how displeased Viswamitra was when Dasaratha hesitated to send Rama and offered to come to the forest himself, to stand guard there, to protect the sacrifice of Viswamitra from demons. He was so angry and then Vasishtha had to intervene and convince Dasaratha of the benefits that would accrue to Rama if he accompanied Viswamitra to the forest.

‘I entrust them to you,’ said Dasaratha to Viswamitra. It may be noted here that Viswamitra asked only for Rama but Dasaratha sent Rama and Lakshmana both with them. Srinivasa Sastriyar says, “The commentator, hard put to it to explain the matter, says that Lakshmana is also included in the word Rama by Upalakshana, the Sanskritic equivalent of the English figure of speech, synecdoche. When Sri Rama is mentioned, Lakshmana is also included in it.” Such was the love and affection between these two brothers that they were considered inseparable and one could not be thought of without the other. But that is a discussion for another day.

‘vandha namibiyai thambi thannodum mundhai naan marai munikkuk kaati,’ (Dasaratha) showed Rama as also his brother who came with him (and told him) ‘nal thandhai nee thanith thaayum nee’ You are their father and mother. ‘ivarkku endhai thandanen’ I, who am their father, am giving them to you. ‘iyaindha seyga.’ Do whatever is good for them.

This verse is important in the context of what we are going to discuss. Viswamitra was told in the presence of Rama that the former was like their very father and mother. That is to say, Rama was supposed to carry out his orders as a son would carry out the orders of his parents.

When they walked into the forest, the sage was narrating about the cruel and unbearable acts of the demons. Though he was capable of handling these ogres himself, once he sat before the fire to perform the sacrifice he was not supposed to lose his temper or engage in any acts of war, even if it was defensive. Then the sage mentioned about Tataka. Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana.

‘ilangai arasan pani amaindhu,’ (Tataka) at the behest of Ravana ‘Or idayUra vilangal vali koNdu enadhu vELvi naligindraaL’ with her strength like that of a mountain, is committing all kinds of misdeeds to spoil my sacrifice. ‘alangal mugilE’ O the cloud with a garland! (an address to Rama, referring to his dark complexion and likening it to the rain bearing cloud) ‘avaL iv anga nilam engum,’ she wanders all over Anga ‘kulangalOdu adanga nani kondru thirigindraaL’ and is indulging in wanton killing of people on a massive scale.

Before Viswamitra could complete his words, there appeared Tataka. We know Rama did not kill her at once. We know what he thought of and why he hesitated. But the scene develops to show something more. It shows that Rama could not be influenced against his own will. It shows that he would not do a thing unless he is convinced first.

Let’s see the drama unfolding before us.

= The ‘maiden kill’ II =

Tataka roared before them. ‘It is my good fortune that you came my way. I am going to gobble up all of you,’ and she lifted her trident menacingly, to wipe them all the next moment. The situation was too dangerous. But Rama remained calm. He knew that Viswamitra would want him to slay her that very moment.

‘aNNal munivaRkku adhu karuthu eninum’ Rama thought, ‘I know that the sage wants me to kill her now. Even so,’ ‘aavi uN ena vadik kaNai thodukkilEn’ I will not shoot the sharpest of my arrows at her to take her life away. ‘thuN enum vinaith thozhil thodangi uLaLEnum’ Though (it is a fact that) she is about to venture upon a gruesome deed ‘peN ena manathidai perundhagai ninaithaan’ she is a woman (and so I will not kill a woman.)

I will not kill her, however bad she is described to be by the sage. If what the sage says is true and if she is indulging in wanton killing, how come the sage and his followers are still alive in this jungle? How come she has not finished them off, all these days? Rama must have thought in these lines. Viswamitra read his mind and said,

‘theedhu endru uLavai yaavayum seydhu’ She has committed all those deeds that are listed as sin. (She has exhausted the list of sins!) ‘emaik kOdhu endru uNdilaL.’ She did not eat us till now for we are mere sages and are not muscular enough to satiate her hunger. ‘ithanayE kurai.’ So that is what is lacking in us. We are nothing more than mere skeletons. That’s why we are alive. ‘yaadhu endru eNNuvadhu?’ What to think of her? Who is there to compare her misdeeds with? ‘ik kodiyaaLayum maadhu endru eNNuvadhO?’ Would you think this insensible, malevolent personification-of-cruelty as a ‘woman’ and desist from killing her?

Viswamitra then went on to describe who were all the sufferers of her cruelty. And also added a list of all those who slayed women who were cruel and committed sinful deeds in the past. Kyathi, wife of sage Brgu, who fell in love with rakshasas and went astray, was killed by Lord Vishnu. Kumathi (also known as Manthara, daughter of Virochana) who relished the flesh of any living being – including humans – was slayed by Indra. Therefore, do not think that it is not manly to kill a woman. Viswamitra gives a long, long list of reasons as to why she deserves to be killed and only after that Rama killed Tataka.

The point is, Dasaratha told Viswamitra in the presence of Rama that he (Viswamitra) was like the very father as well as mother of Rama and Lakshmana. Rama’s penchant for carrying out the order of his parents is the very theme around which Ramayana revolves. Therefore, Rama should have without a word carried out what Viswamitra desired. He didn’t. Viswamitra had then to give proof of her callousness. He had to give convincing reasons. He had to quote precedents of who all have done a similar deed to convince Rama of the correctness of what he was supposed to do.

And this was the same Viswamitra, at whose anger the entire earth shook and all the directions darkened, simply because Dasaratha gave an alternative. He didn’t refuse what Viswamitra asked for. He suggested that he, an experienced warrior, would be a better alternative to a lad who has not seen any ‘real action’ thus far. Why could he not show such an anger here? Why should he have to indulge in a long peroration instead? Simply because he knew Rama could not be made to act against his will. His intellect had to be appealed; he should first be convinced that what he was doing was absolutely right, before he could be pushed into action!

That was why this sage, senior in many respects, age, achievement, tapas, stature (now as a parent) had to reason it out and convince this slip of a boy.

= The question of standards =

We were discussing the moments of hesitation or in other words when Rama needed to think twice before he finally decided on the action that he was about to take. We saw how sage Viswamitra had to give a long list of justifications for killing Tataka. That was the first instance when Rama is seen a bit hesitant about what he was supposed to do. The second instance is the Vali episode, as ascribed by great commentators like Govindaraja. Let us now take up the third instance where he is seen given seriously to thought and rather reluctant to use the mightiest of weapons against his foe, Ravana.

We have already discussed the difference between an arrow and an ‘astra.’ Astra is a divine weapon, presided over by one celestial or the other. Rama had always had his reservations about the use of extraordinary power in the elimination of enemies. Use the minimum possible force and fight. Parry an astra with an equivalent or a counter astra to neutralise the effects, only if and when the enemy uses it. This has been the thumb rule in all his battles in the epic.

The reader will recall the permission that Lakshmana sought to use Brahmastra against Indrajit. In the second war against Indrajit, Rama precluded Lakshmana from using Brahmastra. ‘aandravan adhu pagardhalum’ When Lakshmana said so (that he had no other alternative but to resort to the use of Brahmastra) ‘ara nilai vazhaadhaai’ (Rama told him) O the unswerving one from the path of Dharma! ‘eendra andhaNan padaik kalam thodukkil iv ulagam moondrayum sudum’ If you resort to the use of Brahmastra, it would annihilate all the three worlds. ‘oruvanaal mudigaladhu’ Nobody can stop it. Therefore do not use it.

Lakshmana was thus bound by the words of his brother and did not use it even when Indrajit did so. That led to his falling on the ground and then he was rejuvenated by the herbs brought by Hanuman. And hear what Rama says when Lakshmana was venturing on his third war with Indrajit.

‘thoduppadhan munnam vaaLi thoduthu’ Before (Indrajit) could choose an arrow, you shoot yours and ‘avai thuraigaL thOrum thaduppana thaduthi’ parry them with an appropriate arrow of yours. ‘eNNam kurippinaal uNarndhu’ Read his mind (and infer his next action) ‘thakka kaduppinum aLavu ilaadha gadhiyinum kaNaigal kaatril viduppana avatrai nOkki’ look at the speed with which his arrows come searing the wind (and understand what arrow has been shot at you) ‘avatrai nOkki vidudhiyaal’ and use an appropriate counter arrow. ‘viraivu ilaadhaai’ O thou the unhasty. Do not be hasty is what is meant by the address.

If at all Indrajit chooses a divine weapon, use an equivalent just to neutralise it and do not use a divine astra to kill your foe. This is the standard that Rama sets when Lakshmana goes for his third war with Indrajit. That was the standard that he set for his brother. We know that Rama demanded more from himself when it came to observance of a standard that he set for others.

With this background in mind, let us look at the final battle between Rama and Ravana and how he was postponing the use of divine weapons and how he had to be persuaded to do so .

= When the normal course fails =

The following verse of Valmiki beautifully sums up the battle between Rama and Ravana. “Watching that matchless struggle and observing that even the sky is its own compeer and that he sea is its own analogue, the struggle between Sri Rama and Ravana can be likened only to the struggle between Sri Rama and Ravana.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 107, Sloka 51)

It could not be compared with anything else. The verse is a standard example for illustrating the Sanskritic figure of speech known by the name ‘Ananvaya’ the occasion, which arises only where the object described is peerless and serves as its own comparison. And that battle lasted for seven whole days, without respite. To use the language of Sastriyar, “………the fight between Ravana and Sri Rama lasted for seven days, that there was no remission or relaxation of the struggle, that it continued to be of the same intensity all those days nights, that there was no remission or relaxation of the struggle all those days and nights when either combatant failed in his vigilance or in exercise of his great strength.”

During all these seven long days of battle, we see the description of Rama’s arrows only and not the use of any divine weapon. Verses after verses run like this. “With four sharp arrows loosed from his bow Sri Rama thereupon drove back the four spirited horses of Ravana.” “The valiant scion of Raghu loosed twenty, thirty, sixty and hundreds and thousands of arrows on the enemy’s chariot.” (Ibid, excerpts from Sloka 30-44)

One may see here that despite being hard pressed by time and the valiant Ravana, Sri Rama observes utmost restraint and does not use the divine weapons against Ravana – for use of divine weapons to vanquish an enemy was something against his principles. It is only after Matali, the charioteer of Indra who was sent to assist Rama, was stuck by the arrows of Ravana that Rama’s anger picks up and his fight intensifies. That is a point to be studied in detail later when we study Rama’s character.

Finally, Rama is unable to understand what is really happening and why he could not vanquish Ravana. “I wonder what is the reason why these well-known shafts – which have all been tried and found infallible by me on the battlefield, (nay) by the help of which the ogre Marica for his part was made short work of (by me) as also Kara along with Dusana, nay (the ogre) Viradha too was disposed of in a hole in the ground in the Kraunca wood, and Kabandha in the Dandaka Forest, by which (again) were the (seven) sal trees (at Kishkindha) and mountains too were transfixed as also Vali (the lord of monkeys) and (last of all) the sea was thrown into agitation – have proved of little efficacy against Ravana. (Ibid, excerpts from Slokas 55-61)

Kamban also shows Rama in such a predicament. ‘kaNinuL maNiyoodu kazhindhana eNNin nuN maNalil pala vengaNai’ More arrows than the countless sands on the seashores have gone through the very eyeballs of this ogre. ‘puNinuL nuzhaindhu odiya pundhiyOr eNNin nuNNiya.’ Arrows sharper than the intellect of scholars have sunk into his wounds. (Yet he has not died.) ‘enach cheyarpaatru enaa’ (Rama thought) what is the course of action that is left open to me now?

Note the use of the words ‘arrows’ (NOT divine weapons) again and again.

= Conviction beyond compare =

Even at such a crisis, is it not surprising that the greatest archer of all times, one who was in possession of all kinds of divine weapons, one who had mastered the Dhanur Veda, was thinking only in terms of his arrows and not his divine weapons? His strong grounding in principles was the reason. He could not even think of resorting to the use of the mightiest of divine weapons, the Brahmastra, the only weapon that could stop, nay, slay Ravana. It is the kind of mental training that Sri Rama has subjected himself to, that it did not occur to him at that time that he should deal with this situation in a special way, when the normal course fails.

It was Matali, the charioteer of Indra, on whose chariot Sri Rama was seated, who reminded Rama thus. “How do you (merely) do as Ravana does (by acting on the defensive) as though you did not know (how to dispose of him), O gallant prince? With a view to his destruction discharge you on him the mystic missile presided over by Brahma (the grandfather of the universe, which was created by the ten Prajapatis or lords of creation, who were all his mind-born sons), my lord. The hour of doom, which was foretold by the gods, has now arrived.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 108, Sloka 1-2)

Kamban however shows this as Rama’s own decision to resort to the use of Brahmastra, not suggested by Matali. ‘naaraNan thiru undhiyil naanmugan baara vempadai vaangi’ He took the divine astra created by Brahma (one who was born from the divine lotus that bloomed through the navel of Lord Vishnu) ‘ip paadhagan maaridai eyvan endru eNNi valithanan’ and strung it to his bow, thinking, ‘I will shoot this through the chest of this scoundrel.’

Be it the suggestion of Matali, or his own decision as shown by Kamban, both the Poets make one thing very clear. It took a long time for Rama to come to this decision. He was avoiding this move for as long as it was possible for him to do so. ‘Do not play the defence. Be on the offensive’ is the advice given by Matali.

This third instance very clearly, and without the least scope for any doubt, goes to point that (1) Rama was very particular in adopting the right ways to achieve the right ends. The adage ‘Ends justify means’ had nothing to do with him. (2) He was unsparing and uncompromising in following his own judgement and did not budge even when the great sage Viswamitra – who was at that time the very embodiment of his parents – wanted him to kill Tataka. He did so only after sufficient reasons, justifications and precedents were given to him. (3) He did not resort to the use of the supreme powers of destruction over which he had ready access, even when a crisis was in the making.

In both the above occasions, one can see Sri Rama thinking it over and over again before coming to the final decision. This therefore gives credence to the argument of the great commentator Govindaraja, who says that Rama hesitated for a while before killing Vali and that is why he did not kill him in the first encounter with Sugriva. But it has also to be remembered that once Sri Rama decides to do a particular thing, he was clear in his mind about the course of action and did it without any guilt feelings about what he did. That is why he is able to say, “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” to Vali.  And. lastly, when Vali himself accepts that Rama was right in killing him, that he deserves to be punished for what he had done, in both the versions of Valmiki and Kamban, who else needs to argue the case of Rama!  It needs no further justification when he who began with an accusation, relaised and sublimated into submission and went to the extent of justifying the act of Rama.  Here, listen to him from Kamban: 

 

'உண்டு எனும் தருமமே உருவமா உடைய நிற் கண்டு கொண்டேன்; இனிக் காண என் கடவெனோ? பண்டொடு இன்று அளவுமே என் பெரும் பழவினைத் தண்டமே; அடியனேற்கு உறு பதம் தருவதே.

 

I have (at last) seen, realised, the very Dharma Everlasting, (remaining) embodied in your Self.  What is there more for me to see!  This punishment (of yours) wipes me clean of all the sins of my misdeeds of yore; and confers unto me the Realisation, the Liberation (or mukthi, the Ultimate for every soul).  Such admissions of misdeeds can be found in the last submissions of Vali, in Valmiki's version of Ramayana.  I would call particular reference to this Sloka:

 
<blockquote>sugriive ca a.ngade caiva vidhatsva matim uttamaam | tvam hi goptaa ca shaastaa ca kaaryaakaarya vidhau sthitaH || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-53] </blockquote>
"'''You have firm convictions about practicable and impracticable procedures, and you alone are the protector of the good and punisher of the bad''', hence treat both Sugreeva and Angada with equal compassion." 

 

mat doSa kR^ita doSaam taam yathaa taaraam tapasviniim | sugriivo na avamanyeta tathaa avasthaatum arhasi || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-55]

"'''The fault occurring from my fault of maltreating Sugreeva''' may not light upon that self-reproachful Tara, and it will be apt of you to see that Sugreeva will not look down on her treating her as the wife his rival"

 

That's an acknowledgement of  Rama's conviction, and an attestation to the 'conviction' by the convict himself.  When Vali himself admits his faults and accepts Rama's act as justified, what further argument is needed!

 

So far for Vali and his killing. We shall now move over to Sugriva, Tara and Angada.

 Hari Krishnan

 

 

[[Category:Vali]]

Vali – Part 4

2012-11-05T09:18:02Z

Dev:

= Vali, the father and husband =

Whatever be the position, the power, the strength that a person enjoys, only prudence, wisdom and his good deeds stand him in good stead and leave him in a relatively better state of mind – if not complete peace, for that needs devotion and realisation too – at the time of his death. Realisation of where the line of power ends, realisation of the fact that Time flows on and on mercilessly, without waiting for anyone.

Sri Rama puts this beautifully when comforting Sugriva, Tara and others on the death of Vali. He says, “The Time-Spirit has no kinship, friendship or affinity with anyone nor is there any means of bringing It under control nor (again) can one’s prowess prevail against It. Nor is God, who is the Cause (of all), subject to the control of an individual soul. By a discerning man everything should be looked upon as an evolute of the Time-Spirit.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 25, Sloka 7-8)

Vali, who is guilty of over-indulgence and frittering away his power during his lifetime, is now worried about Tara and more particularly Angada. Will Sugriva take kindly to them? Will they be safe? Will they suffer disrespect and humility because of his misdeeds? Will Sugriva nurture his hatred and subject his survivors to ill will and malice? That is the reason why he sought the protection of Rama. That is why he wanted Rama to be the protector of Sugriva and mentor of Angada. Now we see the same fears once again raising their heads in his solicitation to Sugriva.

“See fallen on the ground this Angada, who is not only deserving of (all) comfort but has (actually) been brought up in comfort (nay) whose countenance is bathed in tears and who though a (mere) boy, is not at all childish.” (Ibid, Canto 22, Sloka 8) Remember what Vali told Rama about Angada? “Angada (son of Tara) who is still young, though exceptionally mighty, and whose judgment has not yet matured…” (Ibid, Canto 18, Sloka 50) But when talking about the same Angada to Sugriva, Vali says he “is not at all childish”. One who can understand a father’s heart will not have any difficulty in sympathising with Vali for this difference when speaking to different people.

“Protect in every way on all sides like a son sprung from your own loins my son – (Angada) who is dearer than life (to me), and is (now) going to be bereft of me, so that nothing may remain lacking to him. Be you his father, donor and protector too in everyway as also his refuge in dangers, as I have been, O ruler of monkeys.” (Ibid, Canto 22, Sloka 9-10)

Let Angada not feel the difference. Be his father. And, listen to Tara. She is so wise. “Nay, this Tara (daughter of Susena) is extremely clever in discerning the most profound matters as well as in deciphering the meaning of portents of various kinds as also in all other ways. That which she recommends as right should be unhesitatingly done (by you). No opinion of Tara turns out to be wrong.” (Ibid, Canto 22, Sloka 13-14)

May you be guided by her wisdom. That is, do not take lightly of her because I was guilty of depriving your wife. Once again compare this with Vali’s request to Rama. “(Nay), you should handle the situation in such a way that Sugriva may not treat with disrespect poor Tara, mentioned above, who is guilty only because I have been guilty (of persecuting him).” (Ibid, Canto 18, Sloka 55)

The Slokas occurring in different Cantos – when juxtaposed and read – give an insight into the innermost recesses of that wounded soul, Vali.

= The doors of heaven are wide open =

Vali then handed the gold chain given to him by Indra that was supposed to give the wearer half the strength of the enemy he encounters, to Sugriva. “Also wear this ethereal chain of gold, O Sugriva; for the exalted goddess of victory abides in it and may leave it for good (if it remains on my dead body) when I am dead.” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 22, Sloka 16) Wear this for the goddess presiding over it would leave it, if the chain is left on my dead body and thus defiled. Soon after the chain of gold is removed from his body, Vali dies.

The verses of Kamban however, do not show Vali in such a desperate mood, not a single word of suspicion or uncertainty expressed about the possibility of Sugriva ill-treating Tara or Angada. We see him speaking with the maturity of a realised soul. He does not say anything about how Sugriva should treat Tara or protect Angada. In fact these two names are not mentioned at all in his speech either to Rama or to Sugriva.

We see the advices that Vali gives to Sugriva and Angada centre around just two points here. ‘Do not lament over my death. I am only leaving for good. Never falter in your duty to this person, Rama. Help him in his mission. That is your duty. That is what you are supposed to do.’

Vali (in Kamba Ramayana) speaks as a person who is convinced with the intentions of Sugriva and who is clear in his mind about what he would and would not do to them after his death. It is therefore that we do not find any reference to Angada or Tara when he speaks to Sugriva. After he completed saying whatever he wanted to say to Sugriva, he turns to Rama and tells him ‘mannavarkku arasan maindha’ O son of king of kings! (Son of Dasaratha!) ‘matru ivan sutrathOdum un adaikkalam’ this Sugriva, with all his kith and kin, take refuge in you. It is for you to protect them.’ ‘endru uithE uyar karam uchchi vaiththaan.’ So saying, he raised his hand and touched Sugriva’s head, blessing him.

It is to be seen here that he asks Sugriva to bring Angada to his presence. That itself is a testimony of his trust. Once again, he gives his advice to Angada, on similar lines as given to Sugriva. Turning to Rama he said, ‘This is Angada, my son. ‘neenira nirudhar ennum thui adai kanali anna thOLinan.’ He possesses shoulders of fire that would turn to embers the rakshasas like pieces of cotton. ‘thozhilum thooyan.’ He is pure in his deeds. ‘un kai adai aagum.’ Please take him under your protection.

This supplication does not say that this is required because Vali was not sure of what Sugriva would do. It simply stops with seeking the protection of Rama for Angada as he sought for Sugriva. With those words, Vali dies. The verses do not speak anything about Tara. Kamban changes the order of events and makes Tara to come only after Vali dies.

When Vali solicited the protection of Rama for Angada, Rama did something that was unexpected and remarkable. That stands in testimony to the trust that he placed in Angada, apart from conferring honours on Angada.

= The sword of Rama =

Kamban gives a new dimension to trust and trustworthiness with the gesture of Rama. ‘தன்னடி ஆழ்தலோடும், தாமரைத் தடங்கணானும்’ when Angada fell at his feet, the lotus eyed Rama ‘ பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீயிது பொறுத்தி என்றான்’ extended his sword and told Angada, ‘bear this.’

There are two varying interpretations of this line. Some feel that Rama, with the sword in hand, extended it towards Angada, pointing it to him (implying his killing of Vali) and told ‘bear this’. In other words, ‘bear with me for this.’ They feel that Rama apologises to Angada and admire his ability to come down from his exalted stature and bend before a youngster and asking for his pardon for having killed his father. He is able to see the agony in the heart of Angada and therefore he apologies to him, is what they say, to support their interpretation.

But this interpretation is somewhat laboured. No explanation or interpretation, however good it may be, can be considered good unless it is correct and appropriate also. It should have the backing of the Poet. It should have other incidents or events to support that claim. There should be internal evidence to prove that point. Sadly, there is nothing to support this argument excepting the third line of the verse that says ‘ennalum ulagam Ezhum Ethina.’ When Rama said this, all the seven worlds praised him. What is there in the simple act of handing over a sword for all the seven worlds to praise him, the ‘advocates of apology’ ask. According to them, the seven worlds praised Rama because he apologised to Angada.

We don’t deny the fact that the explanation as it is, is good. However, one question arises. What is the need for Rama to draw out his sword and point to Vali with it, while he can simply point to him with his finger? One has to remember Rama is an archer and always carries the bow in his hand and therefore his sword would necessarily be hanging from his side, about his waist, and will not be always in his hand, as does the bow. Therefore, if he were to point to Vali with his sword, he should first draw it out of the sheath. Why should he go through all this trouble for a simple act of pointing to Vali! That makes the ‘interpretation as apology’ rather weak.

And when apology is sought for, it means that Rama was sorry for what he did. But Rama says that he killed Vali, without even the trace of feeling guilty about it. “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” is what Rama says to Vali when he was giving out his reasons for killing him from behind a tree. (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 18, Sloka 37). And therefore, there is no reason why he should apologise. There is no reason to believe that he apologised out of pity for Angada, to pacify his heart. Vali has already told Angada that Rama was not at fault and that he should take to him as his benefactor. Angada has accepted that and has now fallen at the feet of Rama. Pity is therefore no reason for seeking apology when none involved feels that Rama is at fault. In the circumstances, the ‘apology’ idea sounds rather incongruous, though it indeed is very good.

Then what was the intention of Rama in handing over his sword to Angada? Is there any internal evidence to prove that stand? Why should at all he hand his sword to Angada? Was handing over the sword a simple act? Was there nothing in it for ‘all the seven worlds to praise?’

= Assurance, not an apology =

Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing.

Let’s look at the line once again. ‘ponnudai vaaLai neeti nee idhu poruthi endraan’. The word for word meaning of the line would be – ‘pon’ golden ‘udai vaaLai’ sword ‘neeti’ extending (or) pointing – the word means both. ‘nee’ you ‘idhu’ this ‘poruthi’ take (or) bear ‘endraan’ told. Bear is the English equivalent that conveys both the meanings. He pointed his sword and told ‘bear this.’ Or, he extended his sword and said ‘bear this.’

Both sound correct and acceptable. However, we have to rewrite the meaning of the first interpretation as ‘He pointed (with) his sword and told ‘bear (with me for) this.’ Further, where did he point? That is a question, the answer for which has to be assumed, with the necessity of supplying words that are not there in the verse. Therefore the first interpretation necessitates the insertion of the phrase, ‘towards Vali’ without which the intended shade cannot be obtained. But what supports the necessity to supply this phrase?

Moreover, as we saw already, Rama did not have to draw his sword to point it towards Vali, when he could have done so easily with a finger. Further, there is no significance in pointing to a person with a sword rather than with the hand.

A simple and direct reading of the verse would mean, ‘Rama extended (‘gave’ is the implied meaning) his sword and told Angada, ‘take it.’ It is not that easy a situation and that simple an act that did not merit the ‘praise of all the seven worlds’ as the ‘advocates of apology’ seem to believe. Remember, Rama killed the father moments ago and is now giving his sword to the son. That is no small thing. It has to be remembered that the sword is a weapon and could be used against the person who is giving it. Angada was not armed at the moment. Arming him, whose father was killed by the very same person who was handing over his sword, was not a small thing.

Just look at the scene. Vali is lying down, mortally wounded and life is flowing out of him. Angada is lamenting. Vali advises Angada not to lament for his death and justifies the act of Rama. He advises him to serve Rama and also hands him over to Rama to be his mentor and protector, to reiterate, along with Sugriva. Angada accepts the advice of his father and falls at the feet of Rama. If Rama is handing his sword to Angada, what does it convey?

It says, ‘Here, Angada, take my sword. I trust you and therefore hand this to you. You are accepted as my ward.’ Besides that, of all the weapons the sword is considered to be the symbol of strength, power and authority. That is why even in this age of machine guns, it continues to be a part of the outfit of Chiefs and other senior members of Army, who sport it, carry it in ceremonial parades and other important occasions. It is not replaced by the gun as yet in such occasions!

Therefore, it is apparent that Rama appoints Angada as the Prince Regent by this simple ceremony. An assurance to the departing soul that everything would be taken care, Sugriva would be anointed as the King and Angada would be the Prince Regent. If we look at the second part of the third line and the fourth line of the verse it says ‘iRandhu vaali an nilai thuRandhu vaanukku appurathu ulagan aanaan.’ Vali left for his heavenly abode (on seeing that). Vali was happy to see the significance of what Rama did and died in peace, only after seeing this.

Right. Is there any internal evidence for Angada continuing to carry the sword of Rama? Yes. Very much. Look at the verse describing the coronation of Rama. The very first line says, ‘ariyaNai anuman thaanga,’ Hanuman bore (supported) the throne; ‘angadhan udai vaaL Endha,’ Angada bore the sword of Rama. Is this not the sword that was handed over to him at the time of Vali Vadham? Does it require any more argument?

It was not an apology that Rama sought. It was an assurance that he gave to the departing soul.

= Why weaker of the two? =

Let’s now take up the question of why Rama chose a comparatively weaker ally, Sugriva, who did not have any means of helping him when they entered into friendship. Sugriva was fleeing away from Vali from place to place and did not possess any great physical power, nor an army, nor access to the portals of power. His only blessing at that time was Hanuman, who was always with him. But even Hanuman was not of very great help at that time, for he was under the spell of the curse that Rishis pronounced on him to stop his mischief at a very tender age, that made him unaware of his own strength, until at a very later date when Jambavan reminded him of it. The point is Hanuman was respected more for his wisdom, communication skills and other knowledge oriented faculties of his rather than physical might, before Jambavan reminded him of his strength.

Otherwise, he would not have also been fleeing all over the world along with Sugriva, even though he was more powerful than Vali in many respects. He had boons from almost all the celestials and the Trinity, was blessed with immortality and was supreme of all monkeys, including Vali. Why did he not fight with Vali and vanquish him there and then? This question is asked by Sri Rama himself, in the Uttara Kanda, after his coronation, when Agastya visits him.

“Sri Rama then interrogated the sage having his abode in the southern quarter; and full of humility, with joined palms, He addressed the following significant words to him: “Incomparable indeed was the aforesaid might of Vali and Ravana. The might of the aforesaid two warriors was, however, not equal to Hanuman; such indeed is my opinion. Heroism, cleverness, strength, firmness, sagacity, prudence and prowess and power have taken up their abode in Hanuman. ……… I wonder wherefore, when hostility sprang up (between Sugriva and Vali), Vali was not consumed as a tree (by fire) by Hanuman with a desire to please Sugriva. I think, Hanuman was not conscious of his own might in that he (simply) watched Sugriva (now the supreme ruler of the monkeys), who was dearer to him than his life, suffering hardships in exile.” (Valmiki Ramayana, Uttara Kanda, Canto 35, Sloka 1-3, 11-12)

Sage Agastya replies to this question as follows. “What you say regarding Hanuman is true, O jewel among the Raghus! None else is equal to him in might, speed or intelligence. An imprecation was, however, pronounced on him in the past by ascetics…” (Ibid, Sloka 15, 16) And then Agastya narrates the story of Hanuman.

Just think of it. It was Hanuman who suggested to Sugriva that they could be safe in Rishyamuka Parvata, remembering that Vali could not enter there. But it takes him a long time before he thinks of this solution. Had he suggested this at the beginning itself, it would have saved poor Sugriva and his friends (including Hanuman himself) from running everywhere and being beaten repeatedly everywhere by Vali. Amnesia. That’s the answer.

Therefore, Sugriva was very, very weak when Rama made friends with him. Even his only source of strength, his closest friend Hanuman, who had grown with him from boyhood like fire and wind, was of not much use at that time. Sugriva does mention to Rama that Vali had defeated Ravana (in Valmiki Ramayana) and Hanuman gives this piece of information in Kamban, to Rama.

What then stopped Rama from seeking the friendship of Vali who was far superior, who was in power and who had the army at his disposal, and most of all who had already defeated Ravana?

= Sugriva and Vibishana Saranagathi =

When we opened this discussion on the Vali Episode, we started with the suggestion of Kabandha who told Rama that he would need the help of someone to accomplish his endeavour of vanquishing Ravana and retrieving Sita. He suggested the name of Sugriva and told Rama that Sugriva is in an almost similar mental state – of being chased away from kingdom and living estranged from wife – as that of Rama and will be able to empathise with him much better, as they have at least one point in common.

It has to be remembered here that the fact Vali established his might over Ravana was revealed to Rama – both in Valmiki and Kamban – only after the promise of friendship is made. In Valmiki, the friendship is made before fire. But Kamban does not mention that they became friends with fire as ‘saakshi’. It was just words of assurance and nothing more than that. The word fire is not mentioned in the verse. Let’s see the verse in question once again.

‘endra ak kurakku vEndhanai iraamanum irangi nOkki,’ Rama looked at the Vanara king with eyes full of compassion ‘undhanakku uriya inba thunbangal’ whatever be your pleasures and pains; ‘uLLa mun naaL sendrana pOga mEl vandhu uruvana theerpal’ whatever be your pains originating from the past or arising in the future, I will alleviate. ‘anna nindrana enakkum nirkkum nEr ena mozhiyum nEraa.’ All such (pains and pleasures) are mine too and he gave his word for it. Your pleasures are my pleasures and all your past, present and future pains are mine. I will do everything in my power to rid you of them.

There was a question raised here, on this point. “Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend. 'un kilai enadhu.' Your relatives are mine” This is a bit disconcerting to me in that when discussing Vibishana, you clearly pointed out how he stood by the side of dharma and defended his action. Now in this column Rama's above mentioned words kinda give me the impression that Rama was willing to compromise on dharma, so that he can get Sugriva to help him. This sounds selfish to me....” was the question raised by a reader. (See: Was he selfish?)

This question has to be gone into first before answering why he chose the weaker of the two.

With minor differences, Vibishana and Sugriva are saranagathas – who sought refuge in the Lord. We have seen that Kamban has built up his drama mainly on the theme that Sugriva was granted refuge. Even in Valmiki Ramayana Sugriva says that he is a ‘dasa’ of Rama, though the latter treats him as his friend. In his fight against Ravana, Sugriva tells him: “I am a friend and servant of Sri Rama, O ogre! You shall not be spared this day… (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 40, Sloka 10)

Srinivasa Sastriyar interprets this Sloka as follows. “You know who I am. Rama and I are allies. I have come here to assist him in his cause. He regards me as an ally, as if I were a co-ordinate part. Really, I am his ‘dasa’. Though in his judgement an ally, I am truly at heart his ‘dasa’.”

Well, there are three aspects to consider why Rama told Sugriva, ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend’.

= Sugriva and Vibishana Saranagathi II =

We are discussing the reason why Rama told Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ Does this not sound in violation of his declared purpose of standing by the side of Dharma? Would he accept even bad people, if it suits his convenience?

Number one. When Vibishana came to Sri Rama, seeking Saranagathi, he was clear and convinced in his mind about the divine nature of Rama. “I am the youngest (half) brother of Ravana and having been insulted by him, have sought you, who are capable of affording shelter to all created beings, as my refuge. (The city of) Lanka has been abandoned by me as well as my friends and possessions. My sovereignty, nay even life and amenities are (now) centred in you,” is how he starts his supplication. (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 19, Sloka 5)

Rama, declared moments earlier to Sugriva (as we have seen before) “I vouchsafe security against all living beings to him who comes to me only once and seek protection (from me), saying ‘I am yours’; such is my vow. Bring him (hither), O jewel among men, be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted in his favour by me.” (Ibid, Sloka 33-34)

‘It is my vow,’ says Rama ‘to protect anyone who seeks refuge in me, just only once.’ Well, Vibishana was so very clear in his mind and therefore he didn’t have to be spoken with words of assurance and he was accepted.

But in the case of Sugriva, remember that Rama went to him, seeking his help. But Sugriva was in a confused state of mind; at that time he did not even properly respond to Rama when his help was sought. Therefore, it became necessary for Rama to comfort him. But then, if he says, ‘I will accept your friends as mine, even if they are bad,’ does it mean that he would stand even by the bad and wicked? Then what happens to his Dharma?

Number two. It should be understood very clearly that when such an assurance was made, what Rama really meant was, ‘I will not look for credentials from the person who seeks protection. That is, his past is immaterial to me.’ And then what happens to the person if he was really bad? Once he surrenders unto Him, it is not possible for the protected to pursue his old ways! After all, when would a person – be he good or bad – seek refuge unto him? Only after the realisation that what he was doing was wrong. That is why the Lord says in Gita –
<blockquote>sarva dharman partiyajya mam ekam saranam vraja aham tva sarvapapebhyo moksayisyami ma sucah </blockquote>
When he says 'Abandon all your Dharma and come unto me,' does it mean, 'You can continue to plunder, murder and commit all kinds of things that would disturb the equanimity of your surrounding, AFTER you surrender unto me!' No. One CANNOT simply continue to do that after he seeks his refuge. How can anyone continue to be with the devil, when once he is protected by the Lord! It is simply not possible for anyone to be bad, after surrender unto Him! Let us take a test case. He tells Sugriva be he Vibishana or Ravana himself, O Sugriva! Security has (already) been granted. Supposing Ravana came to him, seeking his refuge, how would he have reacted? Would he have accepted him, and if so would it have been without preconditions? Is there any evidence in Ramayana to prove that point?

= Comforting, not compromising =

Opportunities were indeed given by Rama for Ravana to amend his ways twice, directly. This is apart from the messages conveyed by Hanuman and Sugriva to surrender to Rama. Before the commencement of the war, Rama sent Angada as his emissary with the message ‘deviyai viduga.’ Give back Sita. ‘andrEl’ Or else, ‘seruk kaLathu edhirndhu,’ meet me in the battlefront and ‘aaviyai viduga’ give up your life.

‘I will spare you if you return Sita to me,’ was the first message sent through Angada. Lakshmana was not for sending emissaries at a time when they have all arrived in Lanka and preparations for war were on. ‘What is the purpose?’ protested Lakshmana. ‘He won’t listen. Then why should you send a messenger now, at this stage? ‘irakkamadhu izhukkaam endraan iLayavan’ Your magnanimity at this time would be misread as your cowardice. Therefore don’t send a messenger.’

The answer that Rama made to Lakshmana very beautifully sums up his character, calibre and steadfast adherence to Dharma. ‘ayarthilen.’ Do not think I am confused. ‘mudivum ahdhe.’ I know that in the end Ravana would not come to terms. ‘aayinum’ Even then, ‘nayath thurai noolin needhi naam thurandhu amaidal nandrO?’ will it be right on our part to swerve from the great books of justice (given to us by Brahaspathi, Sukracharya etc.) ‘buyath thurai valiyarEnum’ Even if one is stronger in all respects, ‘poraiyodum porundhi vaazhdhal sayath thurai’ it is the way of the winner to observe patience and prudence.

‘I will not close any door that leads to peace and avoidance of war. I will make all attempts to stop a war. I will not resort to the use of force and exhibit my strength unless it is absolutely warranted by the situation.’

We see Rama giving out the same message to Ravana in the battlefield. This happens after Ravana was defeated in the first battle and was sent back with that famous statement, ‘indru pOi naaLai vaa’ (Go for the day and come back tomorrow). At that time he says that he is prepared to spare Ravana, if he accedes to two conditions. ‘sirayil vaithavaL thannai vittu’ Set her free, whom you imprisoned and ‘devar murayil vaithu nin thambiyai iraakadhar mudhaliyOr irayil vaithu’ make your younger brother (Vibishana) the king of rakshasas and others and also ‘avarkku Eval seydhu iruthiyEl’ accept him and serve him as your master and king. If you accede to these two conditions, I will spare you. Otherwise, come tomorrow for war. In other words, ‘I will protect you if you make amends.’

Coming back to our discussion on Rama’s assurance to Sugriva ‘Whoever is your friend, even if they are bad (and of questionable character) is my friend.’ The offer to protect Ravana, made twice, reiterates what we have been discussing, namely, ‘I will not go into your past. That is immaterial to me. If you come to me seeking my protection, I will without a second thought grant it.’ And the underlying message is that ‘You cannot continue to do what you were doing before.’

In the case of Sugriva, he was not clear in his mind, unlike Vibishana. But nonetheless he sought His protection. 'That is sufficient to me' is the message that the Lord conveys. The words of Rama 'theeyare eninum unnodu utraar enakkum utraar' do not mean 'I don't mind if your friends are wicked. Let them continue to be wicked even after they come to me. I will protect them.' Sugriva was agitated, was completely in a state of mental derangement. At such a time, it is the job of the protector to assure complete protection, even if he has to go overboard. The above verse of Kamban should be read in the context of Gita, that we discussed yesterday.

It wouldn’t therefore mean that Rama was prepared to compromise on Dharma when it suited him. More over, one who was selfish would have chosen Vali for an ally, instead

= Do ends justify means? =

As we have been discussing earlier, Rama if he were really selfish, would have shifted his preference to Vali as against Sugriva. If it was his purpose to recover Sita alone, he would have resorted to that course only. Why should one have to undergo all the trouble when you have a person here, who is as good as a devotee, who admires you, who secretly worships you and who has established a clear superiority over your enemy, ready and available to do the job for you?

In fact that’s what even Vali asked Rama. “I would have brought (back) your wife (the princess of Mithila) to you in a single day, had you but moved me in this behalf before; for it is for this that I have been killed by you, keen as you were to oblige Sugriva. Nay, tying round the neck the evil-minded ogre, Ravana, who stole away your wife, I would have handed him over to you without his being killed in battle. I could have brought back at your command the princess of Mithila even if she had been kept in a place surrounded by sea water…” (Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda, Canto 17, Sloka 48-51)

Kamban’s Vali, who initially chided him for his vain attempt in allying himself with Sugriva, laments during the hour of his death that it was his misfortune that he could not get an opportunity to be of service to Rama. ‘matru ilEn eninum maaya arakkanai vaalin patri’ Even if I could not do other things, I would have tied that demon with my tail, ‘kotrava nin kaN thandhu’ and would have produced him before you. ‘kurakku iyal thozhilum kaatap petrilEn’ Alas, it is my misfortune that I could not do so.

Victory was minutes away for Sri Rama, had he chosen to change his mind, once he came to know that Vali was the better of the two. Agreed that he has given his word to Sugriva before he came to know of the prowess of Vali. He could have changed his mind, if he were really selfish! After all that is what we are witnessing in today’s scenario, be it politics or business or any other walk of life. Who cares for how things are to be done? Ends justify means. If the results are good, then the way one adopts to reach the goal need not be gone into. If the result is good, the road that leads to it must also be considered good, even if it is really not.

That was one aspect and only one aspect of the answer. But that cannot be considered to be wholly right. Rama would not have chosen Vali, even if the information that he was better was made known to him, before he gave word to Sugriva. When speaking of a character like Rama, such a possibility is not even imaginable.

If Rama established Dharma and demanded it from others too, the demand that he made on himself was much more in adhering to the principles. For him the ends have to be good and the means to attain those ends should also be, necessarily, good. What he needed here was assistance in his endeavour and not an alternative for his own self. Rama could not have thought of such a course. Even if he had done so, Sita would not have approved it!

= Right is right =

If retrieval of Sita was important for Rama, the way it should be done was more important for him. It was important for him that she should be set free from Ravana, by his own valour, his own deeds and his own efforts. No warrior worth his name would like to engage the services of a third person to do this job and Rama was very particular about it. Though he doesn’t say so openly anywhere, either in Valmiki or Kamban, his heart is well echoed and articulated in the words of Sita, when she spoke to Hanuman in the Asoka Vana.

Hanuman intended to take Sita back from Lanka and hand her over to Rama. ‘I will take you back to him,’ said Hanuman. ‘aRindhu idai arakkar thodarvaargaL uLaraamEl’ If the rakshasas come to know (of the fact that you are being taken back) and dare follow me, ‘muRindhu udhira noori en mana sinam mudippEn’ I will kill them all and quench my anger. ‘neRindha kuzhal nin nilamai kaNdum,’ After seeing the condition in which you live here, ‘nediyOn paal verum kai peyaren’ I will not return empty handed to (merely give a report to) Rama.

Sita, in her own motherliness refused it ever so gently, praising all the time Hanuman, assuring him that she didn’t doubt his ability to do so. Why would she not go with Hanuman? She says, ‘andriyum piridhu uLLadhu ondru.’ Above all, there is one more reason. ‘aariyan vendri vem silai maasu uNum?’ (If I return home with you like what you suggest) it would cause a slur on his bow. It would affect his reputation. It would affect his glory. ‘nandri enbadhu en?’ That will be the only good thing that would result. ‘vanjiththa naaigaLin nindra vanjanai neeyum ninaithaayO?’ If this dog of a Ravana brought me here stealthily unseen by others, do you think I should return from here stealthily, in the same manner?

‘I will not move from this place unless he comes here, wage a war against Ravana, kill him and I see crows pecking at his eyes that saw me. If at all I thought of getting away from this place, I would have done so myself. ‘allal maakaL ilangai adhu aagumO’ Not this small island of Lanka ruled by tortuous people; ‘ellai neetha ulagangaL yaavayum en sollinaal suduvEn’ I will burn this entire universe with a single word of mine. But I desist from doing so. You know why? ‘adhu thooyavan villin aatralukku maasu endru veesinEn.’ It would affect his reputation, if I come out of this prison by my own effort.

He should come; he should save me by his strength; by his efforts and by his fight with this demon. He should set me free. That is what is right. Therefore, I have not attempted doing any such thing. And therefore, I will not return with you. Please do not feel bad about it.’

How else would she feel, this wife of the greatest of all archers? And most importantly, the wife of a person who is the very embodiment of Dharma?

It was a natural decision for the person of Rama’s calibre to ally with Sugriva rather than with Vali. After all, he was guided by the dictum ‘right is right’ as against ‘might is right’ that has become the order of the in the present day world. And that gives out a clear message. What is to be achieved has to be good and the ways adopted to achieve that goal are to be necessarily good.

And then we mentioned about the element of hesitation in Rama not killing Vali during the first encounter that Sugriva had with him. When making crucial decisions, Rama was careful and thought it over and over again. He could not be influenced by anyone to make a particular decision. There are three such occasions in the Ramayana (including the Vali episode) when he displayed hesitation before making the final decision.

= Prudence was his watchword =

We were discussing the reason why Rama did not kill Vali during the first encounter between Sugriva and Vali. We mentioned that great commentators like Govindaraja feel that it really was not the inability of Rama to distinguish between Sugriva and Vali that stopped him from shooting his arrow. (See: Was it a dilemma?) It was Govindaraja who suggested this and he is the widest quoted and most respected of all commentators of Valmiki Ramayana.

One of our readers, Mr Ravi Venugopal, (Ravi.Venugopal@ONSTAR.com), raised the following question on the point that Rama would have hesitated to kill Vali. “Now, if the Lord had any such dilemma, He would have revealed so initially, It is my personal opinion that, the Lord would not even 'think' of going across his word, however small the timeframe would be. There is a purpose in Vali's death, forget Sugriva for now, just as a story to impart good moral life to all mankind, it was essential for Vali and Ravana to die at the hands of Rama.”

Well, Govindaraja did not mean that Rama wanted to go back on his word given to Sugriva. Let’s see once again what Rt. Hon’ble Srinivasa Sastriyar remarked on this question. “Why did not Sri Rama kill Vali at once, the first time they met? I told you of Sri Rama’s difficulty. But you see nobody is willing to believe that Sri Rama was really in doubt as to how to distinguish between brothers. As a matter of fact, no commentator believes it. Both the commentators say ‘Oh, no no! Sri Rama could certainly have drawn a distinction between the two.” For one thing, when the fight was over and Sugriva was returning a humbled and defeated individual, he could easily have seen which was Vali. Besides, Hanuman was there and why not ask him? So you go and find all sorts of other reasons. ………Govindaraja really says that Rama certainly could have known who was Vali and who was Sugriva but he did not care for the moment to do so. ………But at the same time, ladies and gentlemen, I have a suggestion to make. It is bold of me to make it but I believe it is supported by the words of the Poet. When the brothers were first locked in combat, Rama had not finally made up his mind whether he would go and have a straight fight with Vali or whether he would from his place of covert position attack. Perhaps he hesitated at the last moment, ‘Am I going to do this wrong thing, this unchivalrous thing?’ He might have hesitated thus. But then he quickly made up his mind remembering that he had made a promise to kill him at once………”

Thinking twice before making a crucial decision is the character trait seen in Rama’s actions, right from the very beginning. We mentioned a total of three places where he thinks over and postpones the decision at least for moments. The first instance occurs in the Bala Kanda. You know that sage Viswamitra came to Dasaratha and requested him to send Rama with him to stand guard when he performed his Yaga against Marica and Subahu.

= The ‘maiden’ kill =
<blockquote>Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana… </blockquote>
Well, you know how displeased Viswamitra was when Dasaratha hesitated to send Rama and offered to come to the forest himself, to stand guard there, to protect the sacrifice of Viswamitra from demons. He was so angry and then Vasishtha had to intervene and convince Dasaratha of the benefits that would accrue to Rama if he accompanied Viswamitra to the forest.

‘I entrust them to you,’ said Dasaratha to Viswamitra. It may be noted here that Viswamitra asked only for Rama but Dasaratha sent Rama and Lakshmana both with them. Srinivasa Sastriyar says, “The commentator, hard put to it to explain the matter, says that Lakshmana is also included in the word Rama by Upalakshana, the Sanskritic equivalent of the English figure of speech, synecdoche. When Sri Rama is mentioned, Lakshmana is also included in it.” Such was the love and affection between these two brothers that they were considered inseparable and one could not be thought of without the other. But that is a discussion for another day.

‘vandha namibiyai thambi thannodum mundhai naan marai munikkuk kaati,’ (Dasaratha) showed Rama as also his brother who came with him (and told him) ‘nal thandhai nee thanith thaayum nee’ You are their father and mother. ‘ivarkku endhai thandanen’ I, who am their father, am giving them to you. ‘iyaindha seyga.’ Do whatever is good for them.

This verse is important in the context of what we are going to discuss. Viswamitra was told in the presence of Rama that the former was like their very father and mother. That is to say, Rama was supposed to carry out his orders as a son would carry out the orders of his parents.

When they walked into the forest, the sage was narrating about the cruel and unbearable acts of the demons. Though he was capable of handling these ogres himself, once he sat before the fire to perform the sacrifice he was not supposed to lose his temper or engage in any acts of war, even if it was defensive. Then the sage mentioned about Tataka. Tataka was the grandmother of Ravana. She was the mother of Marica and Subahu and therefore the latter two were the maternal uncles of Ravana.

‘ilangai arasan pani amaindhu,’ (Tataka) at the behest of Ravana ‘Or idayUra vilangal vali koNdu enadhu vELvi naligindraaL’ with her strength like that of a mountain, is committing all kinds of misdeeds to spoil my sacrifice. ‘alangal mugilE’ O the cloud with a garland! (an address to Rama, referring to his dark complexion and likening it to the rain bearing cloud) ‘avaL iv anga nilam engum,’ she wanders all over Anga ‘kulangalOdu adanga nani kondru thirigindraaL’ and is indulging in wanton killing of people on a massive scale.

Before Viswamitra could complete his words, there appeared Tataka. We know Rama did not kill her at once. We know what he thought of and why he hesitated. But the scene develops to show something more. It shows that Rama could not be influenced against his own will. It shows that he would not do a thing unless he is convinced first.

Let’s see the drama unfolding before us.

= The ‘maiden kill’ II =

Tataka roared before them. ‘It is my good fortune that you came my way. I am going to gobble up all of you,’ and she lifted her trident menacingly, to wipe them all the next moment. The situation was too dangerous. But Rama remained calm. He knew that Viswamitra would want him to slay her that very moment.

‘aNNal munivaRkku adhu karuthu eninum’ Rama thought, ‘I know that the sage wants me to kill her now. Even so,’ ‘aavi uN ena vadik kaNai thodukkilEn’ I will not shoot the sharpest of my arrows at her to take her life away. ‘thuN enum vinaith thozhil thodangi uLaLEnum’ Though (it is a fact that) she is about to venture upon a gruesome deed ‘peN ena manathidai perundhagai ninaithaan’ she is a woman (and so I will not kill a woman.)

I will not kill her, however bad she is described to be by the sage. If what the sage says is true and if she is indulging in wanton killing, how come the sage and his followers are still alive in this jungle? How come she has not finished them off, all these days? Rama must have thought in these lines. Viswamitra read his mind and said,

‘theedhu endru uLavai yaavayum seydhu’ She has committed all those deeds that are listed as sin. (She has exhausted the list of sins!) ‘emaik kOdhu endru uNdilaL.’ She did not eat us till now for we are mere sages and are not muscular enough to satiate her hunger. ‘ithanayE kurai.’ So that is what is lacking in us. We are nothing more than mere skeletons. That’s why we are alive. ‘yaadhu endru eNNuvadhu?’ What to think of her? Who is there to compare her misdeeds with? ‘ik kodiyaaLayum maadhu endru eNNuvadhO?’ Would you think this insensible, malevolent personification-of-cruelty as a ‘woman’ and desist from killing her?

Viswamitra then went on to describe who were all the sufferers of her cruelty. And also added a list of all those who slayed women who were cruel and committed sinful deeds in the past. Kyathi, wife of sage Brgu, who fell in love with rakshasas and went astray, was killed by Lord Vishnu. Kumathi (also known as Manthara, daughter of Virochana) who relished the flesh of any living being – including humans – was slayed by Indra. Therefore, do not think that it is not manly to kill a woman. Viswamitra gives a long, long list of reasons as to why she deserves to be killed and only after that Rama killed Tataka.

The point is, Dasaratha told Viswamitra in the presence of Rama that he (Viswamitra) was like the very father as well as mother of Rama and Lakshmana. Rama’s penchant for carrying out the order of his parents is the very theme around which Ramayana revolves. Therefore, Rama should have without a word carried out what Viswamitra desired. He didn’t. Viswamitra had then to give proof of her callousness. He had to give convincing reasons. He had to quote precedents of who all have done a similar deed to convince Rama of the correctness of what he was supposed to do.

And this was the same Viswamitra, at whose anger the entire earth shook and all the directions darkened, simply because Dasaratha gave an alternative. He didn’t refuse what Viswamitra asked for. He suggested that he, an experienced warrior, would be a better alternative to a lad who has not seen any ‘real action’ thus far. Why could he not show such an anger here? Why should he have to indulge in a long peroration instead? Simply because he knew Rama could not be made to act against his will. His intellect had to be appealed; he should first be convinced that what he was doing was absolutely right, before he could be pushed into action!

That was why this sage, senior in many respects, age, achievement, tapas, stature (now as a parent) had to reason it out and convince this slip of a boy.

= The question of standards =

We were discussing the moments of hesitation or in other words when Rama needed to think twice before he finally decided on the action that he was about to take. We saw how sage Viswamitra had to give a long list of justifications for killing Tataka. That was the first instance when Rama is seen a bit hesitant about what he was supposed to do. The second instance is the Vali episode, as ascribed by great commentators like Govindaraja. Let us now take up the third instance where he is seen given seriously to thought and rather reluctant to use the mightiest of weapons against his foe, Ravana.

We have already discussed the difference between an arrow and an ‘astra.’ Astra is a divine weapon, presided over by one celestial or the other. Rama had always had his reservations about the use of extraordinary power in the elimination of enemies. Use the minimum possible force and fight. Parry an astra with an equivalent or a counter astra to neutralise the effects, only if and when the enemy uses it. This has been the thumb rule in all his battles in the epic.

The reader will recall the permission that Lakshmana sought to use Brahmastra against Indrajit. In the second war against Indrajit, Rama precluded Lakshmana from using Brahmastra. ‘aandravan adhu pagardhalum’ When Lakshmana said so (that he had no other alternative but to resort to the use of Brahmastra) ‘ara nilai vazhaadhaai’ (Rama told him) O the unswerving one from the path of Dharma! ‘eendra andhaNan padaik kalam thodukkil iv ulagam moondrayum sudum’ If you resort to the use of Brahmastra, it would annihilate all the three worlds. ‘oruvanaal mudigaladhu’ Nobody can stop it. Therefore do not use it.

Lakshmana was thus bound by the words of his brother and did not use it even when Indrajit did so. That led to his falling on the ground and then he was rejuvenated by the herbs brought by Hanuman. And hear what Rama says when Lakshmana was venturing on his third war with Indrajit.

‘thoduppadhan munnam vaaLi thoduthu’ Before (Indrajit) could choose an arrow, you shoot yours and ‘avai thuraigaL thOrum thaduppana thaduthi’ parry them with an appropriate arrow of yours. ‘eNNam kurippinaal uNarndhu’ Read his mind (and infer his next action) ‘thakka kaduppinum aLavu ilaadha gadhiyinum kaNaigal kaatril viduppana avatrai nOkki’ look at the speed with which his arrows come searing the wind (and understand what arrow has been shot at you) ‘avatrai nOkki vidudhiyaal’ and use an appropriate counter arrow. ‘viraivu ilaadhaai’ O thou the unhasty. Do not be hasty is what is meant by the address.

If at all Indrajit chooses a divine weapon, use an equivalent just to neutralise it and do not use a divine astra to kill your foe. This is the standard that Rama sets when Lakshmana goes for his third war with Indrajit. That was the standard that he set for his brother. We know that Rama demanded more from himself when it came to observance of a standard that he set for others.

With this background in mind, let us look at the final battle between Rama and Ravana and how he was postponing the use of divine weapons and how he had to be persuaded to do so .

= When the normal course fails =

The following verse of Valmiki beautifully sums up the battle between Rama and Ravana. “Watching that matchless struggle and observing that even the sky is its own compeer and that he sea is its own analogue, the struggle between Sri Rama and Ravana can be likened only to the struggle between Sri Rama and Ravana.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 107, Sloka 51)

It could not be compared with anything else. The verse is a standard example for illustrating the Sanskritic figure of speech known by the name ‘Ananvaya’ the occasion, which arises only where the object described is peerless and serves as its own comparison. And that battle lasted for seven whole days, without respite. To use the language of Sastriyar, “………the fight between Ravana and Sri Rama lasted for seven days, that there was no remission or relaxation of the struggle, that it continued to be of the same intensity all those days nights, that there was no remission or relaxation of the struggle all those days and nights when either combatant failed in his vigilance or in exercise of his great strength.”

During all these seven long days of battle, we see the description of Rama’s arrows only and not the use of any divine weapon. Verses after verses run like this. “With four sharp arrows loosed from his bow Sri Rama thereupon drove back the four spirited horses of Ravana.” “The valiant scion of Raghu loosed twenty, thirty, sixty and hundreds and thousands of arrows on the enemy’s chariot.” (Ibid, excerpts from Sloka 30-44)

One may see here that despite being hard pressed by time and the valiant Ravana, Sri Rama observes utmost restraint and does not use the divine weapons against Ravana – for use of divine weapons to vanquish an enemy was something against his principles. It is only after Matali, the charioteer of Indra who was sent to assist Rama, was stuck by the arrows of Ravana that Rama’s anger picks up and his fight intensifies. That is a point to be studied in detail later when we study Rama’s character.

Finally, Rama is unable to understand what is really happening and why he could not vanquish Ravana. “I wonder what is the reason why these well-known shafts – which have all been tried and found infallible by me on the battlefield, (nay) by the help of which the ogre Marica for his part was made short work of (by me) as also Kara along with Dusana, nay (the ogre) Viradha too was disposed of in a hole in the ground in the Kraunca wood, and Kabandha in the Dandaka Forest, by which (again) were the (seven) sal trees (at Kishkindha) and mountains too were transfixed as also Vali (the lord of monkeys) and (last of all) the sea was thrown into agitation – have proved of little efficacy against Ravana. (Ibid, excerpts from Slokas 55-61)

Kamban also shows Rama in such a predicament. ‘kaNinuL maNiyoodu kazhindhana eNNin nuN maNalil pala vengaNai’ More arrows than the countless sands on the seashores have gone through the very eyeballs of this ogre. ‘puNinuL nuzhaindhu odiya pundhiyOr eNNin nuNNiya.’ Arrows sharper than the intellect of scholars have sunk into his wounds. (Yet he has not died.) ‘enach cheyarpaatru enaa’ (Rama thought) what is the course of action that is left open to me now?

Note the use of the words ‘arrows’ (NOT divine weapons) again and again.

= Conviction beyond compare =

Even at such a crisis, is it not surprising that the greatest archer of all times, one who was in possession of all kinds of divine weapons, one who had mastered the Dhanur Veda, was thinking only in terms of his arrows and not his divine weapons? His strong grounding in principles was the reason. He could not even think of resorting to the use of the mightiest of divine weapons, the Brahmastra, the only weapon that could stop, nay, slay Ravana. It is the kind of mental training that Sri Rama has subjected himself to, that it did not occur to him at that time that he should deal with this situation in a special way, when the normal course fails.

It was Matali, the charioteer of Indra, on whose chariot Sri Rama was seated, who reminded Rama thus. “How do you (merely) do as Ravana does (by acting on the defensive) as though you did not know (how to dispose of him), O gallant prince? With a view to his destruction discharge you on him the mystic missile presided over by Brahma (the grandfather of the universe, which was created by the ten Prajapatis or lords of creation, who were all his mind-born sons), my lord. The hour of doom, which was foretold by the gods, has now arrived.” (Valmiki Ramayana, Yuddha Kanda, Canto 108, Sloka 1-2)

Kamban however shows this as Rama’s own decision to resort to the use of Brahmastra, not suggested by Matali. ‘naaraNan thiru undhiyil naanmugan baara vempadai vaangi’ He took the divine astra created by Brahma (one who was born from the divine lotus that bloomed through the navel of Lord Vishnu) ‘ip paadhagan maaridai eyvan endru eNNi valithanan’ and strung it to his bow, thinking, ‘I will shoot this through the chest of this scoundrel.’

Be it the suggestion of Matali, or his own decision as shown by Kamban, both the Poets make one thing very clear. It took a long time for Rama to come to this decision. He was avoiding this move for as long as it was possible for him to do so. ‘Do not play the defence. Be on the offensive’ is the advice given by Matali.

This third instance very clearly, and without the least scope for any doubt, goes to point that (1) Rama was very particular in adopting the right ways to achieve the right ends. The adage ‘Ends justify means’ had nothing to do with him. (2) He was unsparing and uncompromising in following his own judgement and did not budge even when the great sage Viswamitra – who was at that time the very embodiment of his parents – wanted him to kill Tataka. He did so only after sufficient reasons, justifications and precedents were given to him. (3) He did not resort to the use of the supreme powers of destruction over which he had ready access, even when a crisis was in the making.

In both the above occasions, one can see Sri Rama thinking it over and over again before coming to the final decision. This therefore gives credence to the argument of the great commentator Govindaraja, who says that Rama hesitated for a while before killing Vali and that is why he did not kill him in the first encounter with Sugriva. But it has also to be remembered that once Sri Rama decides to do a particular thing, he was clear in his mind about the course of action and did it without any guilt feelings about what he did. That is why he is able to say, “No agony is felt by me or remorse for what I have done,” to Vali.  And. lastly, when Vali himself accepts that Rama was right in killing him, that he deserves to be punished for what he had done, in both the versions of Valmiki and Kamban, who else needs to argue the case of Rama!  It needs no further justification when he who began with an accusation, relaised and sublimated into submission and went to the extent of justifying the act of Rama.  Here, listen to him from Kamban: 

 

'உண்டு எனும் தருமமே உருவமா உடைய நிற் கண்டு கொண்டேன்; இனிக் காண என் கடவெனோ? பண்டொடு இன்று அளவுமே என் பெரும் பழவினைத் தண்டமே; அடியனேற்கு உறு பதம் தருவதே.

 

I have (at last) seen, realised, the very Dharma Everlasting, (remaining) embodied in your Self.  What is there more for me to see!  This punishment (of yours) wipes me clean of all the sins of my misdeeds of yore; and confers unto me the Realisation, the Liberation (or mukthi, the Ultimate for every soul).  Such admissions of misdeeds can be found in the last submissions of Vali, in Valmiki's version of Ramayana.  I would call particular reference to this Sloka:

 
<blockquote>sugriive ca a.ngade caiva vidhatsva matim uttamaam | tvam hi goptaa ca shaastaa ca kaaryaakaarya vidhau sthitaH || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-53] </blockquote>
"'''You have firm convictions about practicable and impracticable procedures, and you alone are the protector of the good and punisher of the bad''', hence treat both Sugreeva and Angada with equal compassion." 

 

mat doSa kR^ita doSaam taam yathaa taaraam tapasviniim | sugriivo na avamanyeta tathaa avasthaatum arhasi || [http://www.valmikiramayan.net/kishkindha/sarga18/kishkindha_18_frame.htm 4-18-55]

"'''The fault occurring from my fault of maltreating Sugreeva''' may not light upon that self-reproachful Tara, and it will be apt of you to see that Sugreeva will not look down on her treating her as the wife his rival"

 

That's an acknowledgement of  Rama's conviction, and an attestation to the 'conviction' by the convict himself.  When Vali himself admits his faults and accepts Rama's act as justified, what further argument is needed!

 

So far for Vali and his killing. We shall now move over to Sugriva, Tara and Angada.

 Hari Krishnan

 

 

[[Category:Vali]]

மாரநாடு கோடாங்கி

2012-07-16T06:41:22Z

Dev:

'''மாரநாடு கோடாங்கி''' 

 

(250-300 ஆண்டுகளுக்கு முன் சிவகங்கை மாவட்டத்தில் திருப்பாச்சேத்தி அருகில் உள்ள மாரநாடு கிராமத்தில் நடைபெற்ற உண்மைச் சம்பவம்)

அரண்மனை அந்தப்புரம். அரசி, இளவரசி, சேடியர் தவிர வேறுயாரும் உள்ளே செல்ல முடியாது. அவ்வளவு பாதுகாப்பு. யாரேனும் உள்ளே தெரிந்தால் உடனடியாகத் தூக்கிலிட்டுவிடுவார்கள். அவ்வளவு கடுமையான தண்டனை. இராமநாதபுர சமஸ்தானத்தின் இளவரசி பருவமடைந்து அந்தப்புரத்தில் இருந்தாள். அழகு என்றால் அழகு அவ்வளவு அழகு. பார்த்தோரைப் பரவசப்படுத்தும் அழகு. மக்களுக்கு மகாலெட்சுமி போல் காட்சியளிப்பாள்.

இதனால், சமஸ்தான மன்னர்களுக்குள் கடும் போட்டாபோட்டி. அவளை மணந்து கொண்டால், இராமநாதபுர சமஸ்தானத்திற்கு மன்னனாகி விடலாம், வீரமிக்க மன்னனுக்குச் சொந்தமாகிவிடலாம், ஆளுக்கு ஆளும் ஆச்சு, பேருக்குப் பேரும் ஆச்சு, ஊருக்கு ஊரும் ஆச்சு. அதனால், "நான் நீ" என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு, பெண் கேட்டுத் தூது அனுப்பிக் கொண்டிருந்தனர்; அரசனுக்கோ மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

நல்லவனாக, வல்லவனாக ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்துத் திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தான். பெண்கேட்டுப் போட்டாபோட்டி போட்டதால், அரசனுக்குக் கொஞ்சம் பெருமையும் கூடியது. தன் பெண்ணை எண்ணிப் பூரிப்படைந்திருந்தான்.

ஆனால், விதி வேறுவகையாக வேலை செய்தது! ஒருநாள் மாலை, அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனையில் இருந்த அரசனுக்கு, அவசரமாக அந்தப்புரத்தில் இருந்து அழைப்பு வந்தது! என்ன அவசரம் என்று எவருக்கும் தெரியவில்லை. அரசனும் அவசர அரசாங்க ஆலோசனைகளை நிறுத்திவைத்துவிட்டு அந்தப் புரத்திற்கு விரைந்து சென்றான்.

அங்கே அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! இளவரசியின் கழுத்தில் இருந்த "அரசமுத்திரை"மாலையைக் காணவில்லை. எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை, அந்த மாலை யார் கழுத்தில் உள்ளதோ அவர்களே அந்நாட்டின் இளைய பட்டம் ஆவர், அந்த மாலையைக் கையில் வைத்திருப்போரே   இளவரசியை மணந்து கொள்ளும் அதிகாரம் பெற்றவர் ஆகிவிடுவர்.

கழுத்தில் இருந்த மாலை காணாமல் போனது எப்படி? காணாமல் போனதைக் கண்டுபிடிப்பது எப்படி? மன்னனுக்கு மகளைப் பற்றி ஒரே கவலை. நல்லவனாக வல்லவனாக அமைந்தால், மகளைக் கட்டிக் கொடுப்பதற்குத் தயாராய் இருந்தார். ஆனால், இப்போது நிலைமை வேறு, மாலையை எவன் எடுத்திருந்தாலும், எதுவும் செய்ய முடியாது! பேசாமல் கொள்ளாமல் மாலையை வைத்திருப்பவனுக்கு மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்துவிட வேண்டியதுதான். வேறு என்ன செய்யமுடியும்!

யார்கையிலாவது கிடைத்து ஏதாவது ஏடாகூடமாக நடந்து விட்டால் என்ன செய்வது! அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்த அந்தக் களவாணி யார்? ஆயிரத்தெட்டு விசாரணைகள். இளவரசிக்குப் பதில் சொல்வதே ஒருபெரும் தொல்லையாய் போய்விட்டது!

"யாரிடமும் நான் மாலையைக் கொடுக்கவும் இல்லை. யாரும் மாலையை எடுக்கவும் இல்லை" என்று எத்தனையோ முறை "இது சத்தியம் சத்தியம்" என்று கூறினாள் ! 

ஆளே புகமுடியாத அந்தப்புரத்தில் அரசமுத்திரை பதித்த நகை எப்படிக் காணாமல் போனது? அரன்மனையிலேயே களவு நடந்துள்ளதால், மக்களிடம் மரியாதை குறைவதை உணர ஆரம்பித்தான் அரசன். என்ன செய்வதென்று எப்போதும் ஒரே நினைப்பு!. நாடுபோனாலும் போகட்டும், நகரம் போனாலும் போகட்டும், மானம் போய் விடக் கூடாதே! எத்தனைபேர் பெண் கேட்டுத் தூதுஅனுப்பியுள்ளனர். அத்தனைபேர் முகத்திலும் எப்படி இனி நான் விழிப்பேன் என்று மன்னன் இரவு முழுவதும் இதை மட்டுமே எண்ணியிருந்தான். எண்ணி எண்ணி உருக்குலைந்திருந்தான்.

எப்போதும் சரியாய் ஓடுவது காலம் மட்டுமே! விடியற்காலம் வந்துது! அவையைக் கூட்டி ஆலோசனை கேட்டான் அரசன். ஆளாளுக்கு ஆள், ஆயிரத்தெட்டு யோசனை சொன்னார்கள். ஒன்று கூட உருப்படியாய் இல்லை. என்ன செய்வது?  எதுவுமே தெரியவில்லை யாருக்கும்!. அரசன், யோசனைகள் ஒவ்வொன்றையும், ஒவ்வொன்றாகச் செயல்படுத்த முடிவுசெய்தான் .

அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் இருந்த அனைவரையும் ஆயிரத்தெட்டுக் கேள்விகள் கேட்டு துளைத்தெடுத்தனர் அரசு அதிகாரிகள். யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. முத்திரைமாலை போன இடத்தை அறியமுடியவில்லை. அதிகாரிகள் விசாரணை விபரங்களை மன்னனிடம் கூறினர். அரசனுக்குத் தாளமுடியாத வருத்தம். மானம் போகிறதே என்று கண் கலங்கினான். என்ன செய்வது? ” முத்திரை மாலை கிடைக்கும்வரை அத்தனை பேரையும் அரண்மனையிலேயே அடைத்து வையுங்கள்! “ என்று உத்தரவு போட்டான்.

அரண்மனையிலிருந்து யாரும் உள்ளே செல்ல முடியவில்லை. உள்ளே யிருந்த யாரும் வெளியே வரமுடிய வில்லை. எல்லா இடமும் தேடியாச்சு. அத்தனைபேர் தேடியும் முத்திரைமாலை மட்டும் அகப்படவே இல்லை. என்ன செய்வது? அரண்மனையே ஸ்தம்பித்து. எனவே என்ன ஆலோசனை என்றாலும் ஏற்கத் தயாராக இருந்தான் அரசன். ஆலோசனைக்கு மேல் ஆலோசனை. அதில் ஒன்றுதான் குறிகேட்பது.

குறிசொல்வோர் அனைவரையும் அரண்மனைக்கு அழைத்து வரச் செய்தான் அரசன். குறிசொல்வோர் சொன்ன குறியெல்லாம் தவறாகப் போனது; குறி சொன்னது போல் மாலை கிடைக்கவில்லை;  அரசனுக்குக் கோபமான கோபம். அரசுமுத்திரைமாலை கிடைக்காமல் யாரையும் வெளியே விடுவதாக இல்லை.

தவறாகக் குறி சொன்னவர்களையும் சிறையில் அடைத்தான் அரசன். ஒருவர் இருவர் அல்ல, ஒரு ஊருக்கு  இரண்டு மூன்று என்று குறிசொல்வோர்  இருந்தனர். எத்தனை பேர் இருந்து என்ன செய்ய? அரசமுத்திரை மாலை இருக்கும் இடத்தைக் கண்டறிந்து குறி சொல்ல முடியவில்லை! அரசனது கோபத்துக்கு அஞ்சி, நாட்டிலிருந்த குறிசொல்வோர் எல்லாம் அண்டைநாடு, அயலார்வீடு என ஓடி ஒளிந்து கொண்டனர்.

குறிசொல்வோரில் ஒருவன் மட்டுமே துணிந்து அரசன் முன் சென்று நின்றான். "என்ன? சொல்!" என்றான் மன்னன். "எனக்குச் சரியாகச் குறி சொல்லத் தெரியாது! ஆனால் சரியாகக் குறிசொல்பவனைத் தெரியும்; அவன் ஒருவனை மட்டும் அழைத்து வந்தால், தேடும் பொருள் கிடைத்துவிடும்" என்றான்.

குறிசொல்பவன் சொன்ன சொல் மன்னனின் காதில் வீழ்ந்தது. ”நீ சொல்வதுபோல் நடந்து விட்டால், உங்கள் அனைவரையும் விடுதலை செய்து விடுகிறேன்” என்று மன்னன் வாக்களித்தான். மந்திரியை அழைத்தான், "இவன் யாரைச் சொல்கிறானோ, அவனை இங்கே அழைத்து வாருங்கள். இது நமது ஆணை” என்றான் .

” குறி தப்பாமல் சொல்பவன் நாட்டிலேயே ஒருவன்தான் உண்டு; அவன்தான், "மாரநாட்டுக் கோடாங்கி".  அவன் கோடாங்கி எடுத்து அடித்தால், கருப்பணசாமி வரும். மாரநாட்டுக் கருப்பணசாமி வந்து சொல்லும்" என்றனர் அறிந்தவர் அனைவரும். அரசு அதிகாரிகள் விரைந்தனர், மாரநாடு கிராமத்திற்கு. இராமநாதபுரத்திலிருந்து, பரமக்குடி, மானாமதுரை, திருப்பாச்சேத்தி வந்து மாரநாடு கிராமத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

ஊரின் உள்ளே நுழையும் முன்பு, முகப்பு வாயிலிலேயே, கண்மாய்க்கரை ஓரமாகக் கருப்பணசாமி கோயில் இருந்தது. கோயில் உள்ளே சென்று கருப்பணசாமியைக் கும்பிட்டனர். கருவறையில் சிலையோ, படங்களோ எதுவும் இல்லை, வெருமெனே இருந்தது, கருவறை முன் மண்டபத்தில் சூலம் மட்டும் நடப்பட்டிருந்தது. அந்தச் சூலத்தையே கருப்பணசாமி என மக்கள் வணங்கி வருகின்றனர், கருப்பண சாமி வழிபாடு முடிந்ததும், கோயில் பூசரியிடம், "கோடாங்கியைப் பார்க்க வந்திருக்கிறோம்" என்றனர்.

இப்படி மண்டபத்தில் உட்காருங்கள் என்று சொல்லி பிரசாதத் தட்டை கோயில் கருவறையில் வைத்து விட்டு அங்கே வந்து பூசாரியும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டான்.

சொல்லுங்கள், "மாரநாடு கோயில் பூசாரிதான் மாரநாடுகோடங்கி ஆவான்". நான்தான் அந்தக் கோடாங்கி, உங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டான் கோடாங்கி. வந்தர்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். ஆஜாகுபான உடம்பைத் தேடிவந்தவர்களுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஒல்லியான ஒருவரைக் கோடங்கியாகப் பார்த்தவுடன் அவர்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம்,கோடாங்கி, நாங்கள் வந்த நோக்கம், என்ன என்றால், "நீங்கள் இராமநாதபுரம் அரண்மனைக்கு வந்து குறி சொல்ல வேண்டும்", இது அரச உத்தவரவு என்றனர். 

"நான் குறி சொல்வது இல்லை, இந்தக் கருப்பணசாமிதான் வந்து குறி சொல்லுவான், உங்களுக்கு யார் வேண்டும்?" என்று கேட்டார் கோடாங்கி. ”எங்களுக்குக் குறி சொல்ல வேண்டும், கருப்பணசாமிதான் குறிசொல்லும் என்றால், சாமியைத்தான் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்” என்றனர்.

”கருப்பணசாமி வருவது என்றால், சும்மாவா? ஒட்டு மச்சம்கூட இல்லாத வெள்ளைக்குதிரையில்தான் கருப்பணசாமி வருவார். முடிந்தால் அந்தமாதிரிக் குதிரையுடன் வாருங்கள். அல்லது வரும் மாசிமாதம் மகாசிவராத்தி அன்றுதான் திருவிழாபற்றிப் பேசி முடிவு செய்வார்கள்.பங்குனிமாதம் திருவிழா நடைபெறும், சாமிபுறப்பாடு இருக்கும், அப்போது வந்து குறி கேளுங்கள்” என்று கூறிமுடித்தார்.

கோடாங்கி சொன்னது எல்லாம் சொல்மாறாமல் இராமநாதபுர மன்னனிடம் கூறப்பட்டன. மானம் போகிற பிரச்சனை ஆயிற்றே. எனவே ”உடனடியாகக் கோடாங்கி கூறியது போல் குதிரை ஒன்றை அனுப்பி வைத்து அழைத்து வாருங்கள்” என்று சொன்னான். அனைவரும் தயங்கி நின்றனர். மன்னனுக்குக் கோபமான கோபம் வந்தது! "ஏன் நிற்கின்றீர்கள் ” என எரிந்து விழுந்தான் மன்னன்.

மந்திரி, தயங்கித் தயங்கி மன்னன் அருகில் சென்று, "மன்னா! கோடாங்கி சொல்லியபடி, ஒட்டுமச்சம்கூட இல்லாமல் வெள்ளைவேளேர் குதிரை ஒன்றே ஒன்றுதான் உள்ளது, அதுதான் ஒரே யோசனை" என்றான். ”ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? அந்தக் குதிரையைக் கூட்டிச் செல்வதற்கு ஏன் இத்தனை தயக்கம்?” என்று மன்னன் கேட்டான்.  “அது பட்டத்துக் குதிரை மன்னா! பட்டத்துக் குதிரையில் யார் ஏறி வருகிறாரோ அவரே அந் நாட்டின் மன்னன் ஆவான், பட்டத்துக் குதிரையில் கோடாங்கி ஏறியவுடன், ஏடாகூடமாக ஏதாவது செய்தால், என்ன செய்வது? ஒரே நாளில் ஓராயிரம் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தால் என்ன செய்வது? பட்டத்துக் குதிரையைத் தவிர்த்து, மற்றொரு குதிரைக்கு எங்கே போவது! மற்றொரு குதிரை வாங்கிவரும் வரை காத்திருக்க முடியாதே!” என விடை கிடைத்தது. 

இருக்கும் மானத்தைக் காத்தாக வேண்டுமே! என்ன விலையும் கொடுக்கத் தயாராய் இருந்தான் மன்னன், மன்னனுக்குப் பட்டத்துக் குதிரையை அனுப்பிவைப்பதைத் தவிர வேறு வழியும் தெரியவில்லை, மன்னன் பட்டத்துக் குதிரையை மாரநாட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான், மாரநாடு கருப்பணசாமி கோயில் பூசாரியான கோடாங்கி, வந்திருந்த பட்டத்துக் குதிரைக்கு மாலை அணிவித்தான், மரியாதை செய்தான்.   உடுக்கையையும் விபூதிப் பையையும் எடுத்துக் கொண்டான், கோயிலை வலம் வந்தான், கருப்பணசாமியை வணங்கினான்.

அனைவரும் மாரநாட்டிலிருந்து இராமநாதபுரத்திற்குச் சொல்லத் தயாராய் இருந்தனர்; ஆனால் கோடாங்கி குதிரையில் ஏறவில்லை! மந்திரி, கோடாங்கியிடம் சென்று, "குதிரையில் ஏறவில்லையே"? என்று கேட்டான்! ”பட்டத்துக் குதிரையில் கருப்பணசாமிதான் ஏறி வரும். நான் சாமிகூட ஓடியே வந்துவிடுவேன் என்றான் கோடாங்கி. மற்றொரு குதிரையை ஏற்பாடு செய்கிறேன், அதில் ஏறி வாருங்கள் என்றான் மந்திரி. கோடாங்கி மறுத்துவிட்டான். சாமி பாதத்துக்கு மேலே நான்  இருக்கக்கூடாது. எனவே நான் இப்படியே சாமிகூட ஓடியே வந்து விடுவேன்” என்றான்.

மந்திரிக்கு, பட்டத்துக்குதிரையில் ஒரு மனிதன் ஏறிவராமல்  தெய்வம் ஏறிவருவது பெருமையாய் இருந்தது. தான் நினைத்தபடி ஏதுவும் ஏடாகூடமாக நடக்க வாய்ப்பு இல்லை என்பதையும் எண்ணி மனநிறைவடைந்தான் மந்திரி. 

பட்டத்துக்குதிரை, கோடாங்கி போட்டுவிட்ட மாலையுடன் முன்னே சென்றது. பட்டத்துக் குதிரையுடன் கோடாங்கியும் ஒன்றாக ஓடத் துவங்கினான். மந்திரியும் மற்றோரும் அவரவர் குதிரையில் ஏறிப் புறப்பட்டனர். மாரநாடு ஊரே ஒன்றாக இணைந்து ஓடத் துவங்கியது. வழிநெடுக, அலையலையாய் மக்கள் கூட்டம், 

வழியெல்லாம் தண்ணீர் தெளித்து, பாதைஎங்கும் மாக்கோலம் போட்டுத் தோரணம் கட்டி, கொம்பு ஊதி வரவேற்பு செய்தனர் மக்கள். தெய்வத்திற்கும் அரசனுக்கும் செய்யும் மரியாதை அத்தனையும் செய்து, பட்டத்துக்குதிரையுடன் ஓடிவரும் கோடாங்கியுடன் ஒன்றாய் சேர்ந்து ஓடத் துவங்கினர் மக்கள்.

மாரநாட்டிலிருந்து கிளம்பி, திருப்பாச்சேத்தி, மானாமதுரை, பரமக்குடி வழியாக இராமநாதபுரம் அரண்மனை வந்தது சேர்ந்தது பட்டத்துக் குதிரை. 

குதிரையின் பின் நாடே ஒன்று திரண்டு ஓடி வந்து சேர்ந்தது ஏறத்தாழ எழுபதுகல் தூரம், மாரநாடு கோயிலில் துவங்கிய ஓட்டம் இராமநாதபுரம் அரண்மனை வாயிலில் வந்துதான் நின்றது,

அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்து வரவேற்றான் மன்னன், உள்ளே சென்ற கோடாங்கி மன்னனிடம், சாணம் கரைத்துத் தெளித்து அதில் மாக்கோலம் போட்டுவைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டான். கோடாங்கி மாக்கோலத்தின் நடுவே உட்கார்ந்து கொண்டான். மன்னனும் சிம்மாசனத்திலிருந்து கீழே இறங்கிக் கோடாங்கி எதிரே, அவனுக்குச் சமமாக உட்கார்ந்து கொண்டான்,

உடுக்கையை எடுத்து அடித்து கருப்பணசாமியை வரவழைத்தான் கோடாங்கி, "என்னை எதுக்கு இங்கே அழைக்கிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும்? " என்று மன்னனிடம் கேட்டது கருப்பணசாமி,

"சாமி, மன்னனான எனக்கு ஒரு மானப்பிரச்சனை, பிரச்சனைக்கு உரிய பொருள் எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டறிய முடியவில்லை" அதனால் குறி சொல்ல வேண்டும் என்றான் மன்னன். "மன்னன் கேட்டால், மறுக்கக்கூடாது! உன்னைக் காத்து அருளுவோம், இரண்டு குறிக்குமேல் கேட்கக் கூடாது!, கேள், சொல்கிறேன்" என்றது கருப்பணசாமி,

"வந்திருப்பது கருப்பணசாமிதான் என்று எப்படி இந்த மன்னனும் இங்குள்ள மக்களும் நம்புவது?" என்று கேட்டான் மன்னன்,

"முதற்குறி கேட்டுள்ளாய், கருப்பணன் வந்த குதிரையில் மற்றொருவன் ஏறக்கூடாது, எனவே நான் வந்த வெள்ளைக்குதிரை நின்றபடியே இறந்திருக்கும் பார்" என்றது கருப்பணசாமி,

எல்லோரும் ஒடிச் சென்று பார்த்தனர். மன்னன் முன்வந்து, நின்ற குதிரையைத் தொட்டுப் பார்த்தான், அவ்வளவுதான் சடமாய் நின்ற குதிரை செத்துப் பிணமாய் விழுந்தது,

பட்டத்துக்குதிரை பரிதாபமாய் இறந்துகிடப்பது கண்டு மன்னன் உள்ளம் பதைபதைத்தது! இருப்பினும் கருப்பணசாமியே அரண்மனைக்கு வந்து குறி சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை நினைத்துப் பெருமை கொண்டான் மன்னன்,

ஓடோடி உள்ளே சென்றான், கருப்பணசாமியின் காலில் விழுந்து வணங்கினான், "சாமி என்பிழையைப் பொருத்தருள வேண்டும், மனிதன் ஒருவன் கோடங்கியுடன் வந்து குறி சொல்வதாகத் தவறாக நினைத்துவிட்டேன். குறிசொல்வது மாரநாடு கருப்பணசாமி என்று அறியாமல் நான் செய்த பிழையைப் பொருத்தருள வேண்டும்" என்று கருப்பணசாமியிடம் வேண்டிக் கொண்டான்,

"என்மகள் கழுத்தில் அணிந்திருந்த அரசமுத்திரைமாலையைக் காணவில்லை?", "கருப்பணசாமி தான் எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்" என்றான் மன்னன்.

"இரண்டாவது குறி கேட்கிறாய், மன்னனே, காணாமல் போன அரசமுத்திரைமாலை, அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் இளவரசி குளிக்கும் அறையில் தண்ணீர் வெளியேறும் தூம்பின் உள்ளே கிடக்கிறது, போய் எடுத்து வரச் சொல்" என்றது கருப்பணசாமி,

மன்னனும் "எடுத்துவாருங்கள்" எனக் கட்டளை இட்டான்,

அவ்வளவுதான், மன்னன் இட்ட கட்டளையை மக்கள் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டனர்,

கோடாங்கியையும் மன்னனையும் தவிரக் கூடியிருந்தோர் அனைவரும் அரண்மனை அந்தப்புரம் நோக்கி ஒடினர். மன்னன் மட்டும் கருப்பணசாமியின் அருகிலேயே நின்றான், கருப்பணசாமியின் காலில் விழுந்து விபூதி பிராசதம் பெற்றுக் கொண்டான், ஓடிய மக்கள்கூட்டம் அரண்மனை அந்தப்புரம் என்பதை எல்லாம் உள்ளே சென்று தேடிப்பார்த்தது. தூம்பாக்குழியைத் தோண்டியே எடுத்துவிட்டது,

உள்ளேகிடந்த அரசமுத்திரைமாலையை அப்படியே கையில் அள்ளி எடுத்துவந்தார் மந்திரி. மந்திரியும் மக்களும் கருப்பணசாமி காலில் கும்பிட்டுவிழ முற்பட்டனர்.

கோடாங்கி அவர்களைக் கும்பிட்டு விழாமல் தடுத்துவிட்டான். "மன்னனுக்குப் பிரசாதம் கொடுத்துவிட்டு கருப்பணசாமி மலையேறிப் போய்விட்டது, என் காலில் நீங்கள் யாரும் விழுந்து கும்பிடக்கூடாது" என்றான் கோடாங்கி.

மன்னனின் மானம் மட்டுமன்று; நாட்டு மக்களின்மானமும் காக்கப்பட்டுள்ளது. காத்தவன் அந்த மாரநாடு கருப்பணசாமி என்றான் கோடாங்கி.

"எங்கள் மானத்தைக் காத்த, கருப்பணசாமிக்கு நாங்கள் எல்லாம் அடிமை" என்றனர் மன்னனும் மக்களும். தங்கக்காசுகள் உட்பட, தாம்பாலம் தாம்பலமாய் பரிசுப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்து மன்னன் கையில் கொடுத்தனர் அரண்மனை அலுவலர்கள், மன்னன், அவற்றை அப்படியே வாங்கிக் கோடாங்கி கையில் கொடுக்க முயன்றான்,

ஆனால், கோடாங்கி அவற்றைத் தொட்டுக்கூடப் பார்க்கவில்லை, "மானம் காத்த கருப்பணசாமிக்கு, மாலை அணிவித்து மரியாதை செய்யுங்கள்" என்றான். "நான் உண்பது நாழி உடுப்பது இரண்டு" என்றான். அப்படியே செய்வதாக வாக்களித்தான் மன்னன்,

சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த அரண்மனை அந்தப்புறத்தில் பணியாற்றியோர் மற்றும் குறிசொன்ன அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர், அவரவர் செய்து வந்த தொழிலை அப்படியே தொடர்ந்து செய்துவருமாறு மன்னன் ஆணையிட்டான்,

சமபந்தி போஜனத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தான். மன்னனும், கோடாங்கியும் மந்திரியும் மக்களும் ஒன்றாய் உட்கார்ந்து உணவருந்தினர். கோடாங்கிக்கு ஒரு வேட்டியும் துண்டும் பரிசாகக் கொடுத்தான் மன்னன்,

இதுநடந்து இருநூற்றைம்பது முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகி விட்டது. இருந்தாலும், இன்றும் ஒருகுறையும் இல்லாமல், மரபு மாறாமல் செய்து வருகின்றனர் மன்னர் குடும்பத்தினர்.

பங்குனித் திருவிழாவில் கருப்பணசாமி புறப்பாடு ஆரம்பித்தவுடன், முதல் மரியாதையாகக் கருப்பணசாமிக்கு இராமநாதபுரஅரண்மனை மாலை அணிவிக்கப்படுகிறது. அரண்மனை மாலையைத் தொடர்ந்து மக்கள்அனைவரும் சாமிக்கு மாலை அணிவித்து வணங்கி வழிபட்டு வாழ்க்கையில் உய்வடைகின்றனர்,

இரவு முழுவதும் கருப்பணசாமி ஆட்டம், மாலை என்றால் மாலை, மலைபோல் குமிந்து விழும், அதை அப்படியே குவித்து வைத்திருப்பர். இரவு முடிந்து சூரியன் உதிப்பதற்கு முன் கருப்பணசாமி ஆடிக் குறிசொல்லி முடித்துவிடும். விடிந்தால், சாமியும் இருக்காது. மலைபோல் குவிந்த மாலையும் இருக்காது ! 

கருப்பணசாமி கோயிலுக்குள் சென்ற மறுவினாடியே அத்தனை மாலையையும் அவரவர் பிரசாதமாக எண்ணிப் பக்தர்கள் எடுத்துச் சென்று விடுவர்,

வரும் பங்குனி மாதம் 11ஆம் நாள் வெள்ளிக்கிழமை (25-03-2011)இரவு மாரநாடு கருப்பணசாமி கோயிலில் திருவிழா, குறிகேட்க விழைவோர் எல்லாம் வந்து சாமிக்கு மாலையணிவித்து, மரியாதை செய்து, வேண்டிய குறி கேட்டு உய்யலாம்.

இத்த உண்மைக் கதையைக் படித்தோரும், படித்ததைப் பிறருக்குச் சொன்னோரும், அதைக் கேட்டோரும் மாரநாடு கருப்பணசாமியின் திருவருளாள் இன்னல்கள் நீங்கி நல்வாழ்வு வாழ்வர். 

மாரநாடு கருப்பணசாமியின் திருவருளைச் சிந்தித்து, 

அன்பன்

'''கி.காளைராசன்'''

[[Category:கிராமிய_வழக்கு]]

இன்பிரயாண இலக்கியம் – தி ஜானகிராமனும் மற்றோரும் - இரண்டு புத்தகங்கள்

2012-01-28T08:59:13Z

Dev:

வெங்கட் சாமிநாதன்

----

 

தம் தமிழ் நாட்டு எல்லைகளுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பவர்கள், அன்னிய சூழலில் வாழப் பிரியமில்லாதவர்கள் என்று தமிழர்களைக் குற்றம் சாட்டமுடியாது. அவர்கள் தம் உடலைத் தாங்கிக் கொண்டு எங்கும் செல்லத் தயங்க மாட்டார்கள்.. உலகத்தின் எல்லா மூலை முடுக்குகளிலும் அவர்கள் வயிறு பிழைக்க வேலைக்குச் செல்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் மனம் அங்கு இராது. தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்கள் ரத்தத்தில் ஊறித் தொடரும் ஒரு மன நிலை, உலகில் எங்கு சென்றாலும், அந்த அன்னிய தேசத்தின் சமூகத்தை, சூழலை, எதையுமே அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வமோ, துடிப்போ இல்லாது, தன்னுள் சுருங்கிக் கொள்ளும் சௌபாக்கிய மன நிலையை வரமாகப் பெற்றவர்கள். இந்த அன்னிய மண்ணின் மக்களின் வாழ்க்கை என்ன, அவர்கள் கொண்டுள்ள மதிப்புகள் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளும் அறிவுத் தாகம் வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்களிடையே கிடையாது. அவர்களது மனமும் ஈடுபாடும் தமிழ் நாட்டின் எல்லையோடேயே சுருங்கி வேலிகட்டி முடக்கப்பட்டவை. அன்னிய நாட்டில் சூழலில் வாழும் நிர்ப்பந்தங்கள் கூட அவர்கள் மனவெளியை பாதிப்பதில்லை விரிவு படுத்துவதில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் நினைப்பில், தமிழ் நாடு, இலக்கியம்,, கலாச்சாரம், கலைகள், அறிவு விகாசம், என்று எதைத் தொட்டாலும் அதில் தமிழன் லிப்னிட்ஸின் Best of all possible-ஐச் சாதித்துவிட்டவன். Best of all possible – உலகில் வாழ்பவன். அதாவது தமிழன். தமிழ் நாட்டில் பிறந்தவனாயிற்றே அவன். அப்படியிருக்க இந்த அன்னிய நாட்டில் அன்னிய மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள, அவர்களைப் பற்றித் தான் தெரிந்து கொள்ள என்ன இருக்க சாத்தியம்? அவர்களும் இவன் சாதனையை மீறி எதுவும் செய்திருக்கப் போவதில்லை. செய்துவிடப்போவதில்லை. ஆக, வேறு எதுவும் தெரிந்து கொள்ளும் தேவையும் இல்லை.

 

உடன் பிறந்து வாழும் இத்தகைய தன்னைச் சுற்றியே உலகம் சுழல்வதான பிரமை தான், தமிழில் பிரயாண இலக்கியமே அரிதாகிக் கிடப்பதன் காரணமும். சமீப காலம் வரை, அ. கருப்பன் செட்டியாரின் பயண எழுத்துக்கள் தான் சொல்லக் கிடைத்த தனித்த ஒன்று. அதன் காரணமாகவே அவர் ‘உலகம் சுற்றும் தமிழன்” என்றே அறியப்பட்டார். அவரது குந்தர் மாதிரியான பிரயாண எழுத்துக்களில் ஒரு முன்னோடி என்றே சொல்ல வேண்டும். அதாவது, தமிழ் பின்னணியில் ஒரு முன்னோடியின் எழுத்துக்கள் எவ்வளவு சாத்தியமோ அவ்வளவுக்கு முன்னோடி. ஒரு பத்திரிகையாளரின் பார்வையும் சுவாரஸ்யமான எழுத்தும் அவரது. எதாக இருந்தாலும் நாற்பதுக்களில் ஒரு பயண எழுத்து எவ்வளவு சாத்தியம் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உழப்படாத நிலம் அது.

 

பின்னர் ஐம்பதுகளின் பின் பாதியிலும் அறுபதுகளின் முன் பாதியிலும் இன்னும் சிலர் அ.கருப்பன் செட்டியாரின் தடத்தைத் தொடர்ந்தாலும் அவர்கள் அ .கருப்பன் செட்டியார் சென்ற தூரம் கூடச் செல்லவில்லை என்று தான் சொல்லவேண்டும். சோமு என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட மீ. ப .சோமு தன் அக்கரைச் சீமையில் என்ற புத்தகத்தில் தன் லண்டன் வாசத்தையும் இங்கிலாந்து அனுபவங்களையும் பற்றி எழுதும் போது லண்டனில் மசால் தோசை கிடைக்கும் மகாத்மியத்தை நினைத்து பரவசம் மேலிட்டு மாய்ந்து போகிறார்.. லண்டனில் ஜி. யு. போப்பின் சமாதியைக் காணச் சென்றவருக்கு ஆள, அதிகாரம் செய்ய வந்தவரையும் தன் அடிமையாக்கிவிட்ட தமிழின் தமிழ் இலக்கியத்தின் மகோன்னத சிறப்பையும் சாதனைகளையும் புகழ்ந்து போற்ற அது இன்னம் ஒரு வாய்ப்பாகிப் விடுகிறது. மீ.ப. சோமசுந்தரம், ஒரு கவிஞர், தமிழ் அறிஞர், நாவலாசிரியர், விமர்சகர், பத்திரிகையாசிரியர் ஆக இவ்வளவு சிறப்புக்கள் கொண்ட பன்முக கலை ஆளுமை படைத்தவரின் கலை உணர்வை இங்கிலாந்து எவ்வகையாலும் பாதித்ததா என்பதற்கான சான்று ஏதும் இந்தப் புத்தகத்தில் கிடையாது இத்தகைய ஒரு புத்தகத்திற்கு தான் ஆண்டு தோறும் வழங்கும் பரிசை சாஹித்ய அகாடமி வழங்காமல் இருக்க முடியுமா? வழங்கியது. தன் மரபை மீண்டும் ஸ்தாபித்துக்கொண்டது.

 

இத்தகைய ஒரு வரலாறு பின்னிருக்க, புக் வெஞ்சர் என்னும் புதிதாகத் தொடங்கிய நிறுவனம் பயணக் கட்டுரைகளையே கொண்ட ஒரு தொகுப்பை வெளியிட முன் வந்தது மிகுந்த தைரியம் வேண்டும் செயல் தான். வெளி நாடுகளில் எப்போதாவது கொஞ்ச காலம் வசித்தவர்களை யெல்லாம் அணுகி அவர்களது அனுபவங்களைப் பற்றி எழதச் சொல்லி உருவானது தான் .பிரயாண இலக்கியம் என்னும் அவர்களது இந்த வெளியீடு. பத்திரிகைகளும் சரி, புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனங்களும் சரி கதைகள், தொடர்கதைகளில் தான் ஆர்வம் காட்டுகிறார்களே தவிர பயண எழுத்துக்களில் அல்ல என்ற காரணத்தால் புக் வெஞ்சர் நிறுவனம் தொகுத்து வெளியிட தயாராக ஏதும் பய்ண கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டிருக்க வில்லை. இதற்கு விதி விலக்காக ஒன்று உள்ளது. அது ஆனந்த விகடனின் ஆசிரியராக இருந்த மணியன் தன் பத்திரிகையில் தொடர்ந்து எழுதிய இதயம் பேசுகிறது.

 

புக் வெஞ்சர் இது காறும் ஒரு புத்தக வெளியீட்டு ஸ்தாபனம் கால் பதிக்காத தடங்களில் எல்லாம் புதிய தடம் பதிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு சீரிய நோக்கத்துடன் செயல்பட முனைந்துள்ளது எவ்வித தயக்கமும் இன்றி பாராட்டப்பட வேண்டிய செயல். புத்தகத்தில் உள்ள பயண அனுபவ பதிவுகள் எல்லாம் ஒரு தரத்தில் அமையாது போனது ஒன்றும் ஆச்சரியம் தரும் விஷயமில்லை. இதில் மிகச் சிறப்பாக எழுதியுள்ளவர்கள் எல்லாம் புதியவர்கள். எழுத்தாளர்களாக பிரபலமோ புகழோ பெறாதவர்கள். உதாரணமாக, ஜெர்மனியின் தன் அனுபவங்களைப் பற்றி எழுதியுள்ள ராதா ஸ்ரீனிவாசன். அடுத்து தென்முகி விஸ்வநாதன் தான் வாழ்ந்த கனடா பற்றியும் கனடிய மக்கள் பற்றியும் எழுதியுள்ள அனுபவங்கள் மிக நுட்பமும் ஆழமுமான பார்வை. கொண்டது. உண்மையில் சொல்லப் போனால் இந்த தொகுப்பிலேயே சிறந்த கட்டுரை யென்று தென்முகி விஸ்வநாதன் எழுதியதைத் தான் சொல்ல வேண்டும். ஜப்பான் அனுபவங்களைப் பற்றி எழுதியுள்ள தி. ஜானகிராமனோடு சேர்த்துப் பேசவேண்டும் இவரை.. இதை ஒரு முறைக்கு இரு முறையாகப் படிக்க வேண்டும். காரணம், பயணக் குறிப்புகள் என்பதை மீறி இலக்கிய பரிமாணங்களும் பெறும் எழுத்து இது. தன் இதாலி அனுபவங்களைப் பற்றி, எஸ். ஒய்,. கிருஷ்ணஸாமி, எளிதாகவும் தகவல்கள் நிறைய உள்ளடக்கியும் எழுதியுள்ளார். கு. அழகிரிசாமி மலேசியாவில் தான் ருசித்த வித விதமான பழங்களைப் பற்றியும் இன்றும் அவற்றை நினைத்து தான் ஏங்குவதையும் பற்றி எழுதியிருப்பது தான் மலேசியா சம்பந்தப்பட்டது. மற்றபடி அங்கு வாழும் தமிழர்களைப் பற்றித் தான் அதிகம் எழுதியிருக்கிறார். அங்கு வாழும் தமிழர்களுக்கு தமிழ் மொழியிலும் தமிழ் இலக்கியத்திலும் அக்கறை இல்லாதிருப்பதும் அவருக்கு வருத்தமளிக்கிறது. எஸ். நல்ல பெருமாள் தான் ரியோ டி ஜெனிரோ விலும், ப்ராஸிலியாவிலும் ப்யூரோஸ் ஐரஸிலும் தங்கியிருந்த அனுபவங்களை தென் அமெரிக்க அனுபவங்களாக எழுதியிருக்கிறார்.

 

அடுத்து சோம. லெ. யிடமும் கே. ஸ்ரீனிவாசனிடமும் வரும்போது தான் இன்றைய புகழ் பெற்ற தமிழர்களின் குண விசேஷத்தையும் பிரதாபங்களையும் எதிர் கொள்கிறோம். சோம. லெ. ஒரு புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர். இங்கு அவர தன் பர்மா அனுபவங்கள் என எழுதியிருப்பதை இடை நிலைப் பள்ளிகளில் மாணவர்கள் படிக்கும் பூகோளப் புத்தகத்தில் பர்மா பற்றி இருக்கும் பாடங்களின் பக்கங்கள் என்று சொல்லலாம். அல்லது இங்கு இருக்கும் பர்மா தூதரகத்தில் கிடைக்கும் பர்மா பற்றிய கையடக்கத் தகவல் புத்தகம் போல என்றும் சொல்லலாம். பர்மா வாசம் அவருக்கு எந்த வித ஆழ்ந்த பாதிப்பையும் தந்துவிடவில்லை என்று தான் தோன்றுகிறது. அவர் இங்கு தந்துள்ளதை, என்னவென்று சொல்ல!, எந்த கடைக்காரரும் தன்னிடம் இருக்கும் சரக்குகளை அவ்வப்போது கணக்கெடுப்பது போல, இங்கு சோம. லெ கணக்கெடுப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும் கடை பர்மா. அதிலும் அவர் எழுத்தில் காணும், பாமரத்தனம், கடைத் தரமான ரசனை, கொச்சையான, பண்பற்ற எழுத்தை நகைச் சுவை என அவர் கருதிக் கொண்டிருக்கும் அவலம், எல்லாம் நம்மைத் திகைக்க வைக்கும். ஒரு உதாரணம் சொல்லலாமா?: ”

 

“தங்கள் மார்பகங்களை வெளித் தெரிய காட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் இன்னும் பர்மிய பெண்களிடம் பரவவில்லை. அப்படிச் செய்ய அவர்கள் வெட்கப் படுவார்கள். இங்கு தாய்ப் பால் இழந்த குழந்தைகளுக்கு தாதியர்களாக பர்மியப் பெண்களை நாம் இந்தியாவுக்கு வரவழைக்கலாம்”.

 

:(ஒரு சிறு குறிப்பு: இது சோம.லெயின் தமிழ் மூலத்திலிருந்து ஆங்கிலத்துக்கு நான் மொழிபெயர்த்திருந்ததை திரும்ப நான் தமிழில் எழுதியது. வார்த்தைகள் வேறாக இருக்கலாம். சோம. லெ சொல்ல வந்த கருத்தை நான் சேதப்படுத்தவில்லை என்று தான் நினைக்கிறேன்.)

 

ஸ்ரீனிவாசன் இதிலிருந்து வித்தியாசப்பட்டவர். அவர் அரசியல் விமர்சகர். அவர் இங்கு எழுதியிருப்பதை ப்ளிட்ஸ் பத்திரிகைக்கு அனுப்ப நினைத்தவர் தவறுதலாக புக் வெஞ்சர் நிறுவனத்துக்கு அனுப்பி விட்டார் என்று தோன்றுகிறது. அவர் எழுத்து பாணியும் (ஆர்.கே.கரஞ்சியா ரகம்) சொல்லும் விஷயமும் ( கெமால் அப்தெல் நாஸரின் அரசியலுக்கு ஆதரவான ஒரு மொண்ணத் தர வாதம்) ப்ளிட்ஸ் பத்திரிகையின் முதல் பக்கத்தில் கொட்டை எழுத்துக்களில் பயங்கர கூச்சல் போட்டிருக்கும்.. இது அரபு நாடுகளில் சென்ற பயண அனுபவம் என்று சொல்லப் படுகிறது. ஆனால் இதைப் படிப்பவர் யாரும் ஸ்ரீனிவாசன் அரபு நாடுகளில் கால் பதித்ததற்கான சான்று எதையும் காணமுடியாது.

 

ஆனால் தமிழில் அதற்குப் பழக்கமில்லாத புதிய தடத்தில் செல்ல விரும்பும் எந்த முயற்சியும் இப்படிதான் இருக்கும் என்றாலும் புக் வெஞ்சர் இத்தகைய முயற்சிகளில் கவனம் கொண்டுள்ளதைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும். இதில் ஆறு கட்டுரைகளாவது படிப்பதற்கு புதிய பார்வைகளையும் அனுபவங்களையும் தருவதாக இருக்கின்றனவே அதற்கும் நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். மிஞ்சியவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்ல. எழுதித்தரக் கேட்டாயிற்று. போட்டுத்தானே ஆக வேண்டும். எழுதியவர்களின் புகழையும் பிராபல்யத்தையும் பார்க்கும் போது திருப்பி அனுப்புவது நன்றாக இருக்காதே.

 

இரண்டாவது புத்தகமான, உதய சூர்யனில் தி.ஜானகிராமன் தான் சில மாதங்கள் ஜப்பான் நாட்டில் கழித்த அனுபவங்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். இந்திய வானொலி நிலையம் ஜப்பானின் வானொலி ஒலிபரப்பு முறைகளைப் பார்த்து ஆராய அவரை அனுப்பியிருந்தது. இப் புத்தகம், தமிழ் எழுத்தாளர்களின் கூட்டுறவுப் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

 

இது வரை தமிழில் எந்த புத்தகமாவது ஏ.கே கருப்பன் செட்டியார் சென்ற தடத்தில் பயணித்து புதிய எல்லைகளைத் தொட்டிருக்கிறதென்றால் அது தி.ஜானகிராமனின் உதய சூரியனாகத் தான் இருக்கும். இதன் ஒவ்வொரு பக்கமும், தி. ஜானகிராமன் எழுத்தின் உயர் தரத்திற்கும், கூரிய பார்வைக்கும். விமர்சன நோக்கிற்கும். எப்போதும் தன்னை உள்நோக்கி சுய விமர்சனம் செய்து கொள்ளும் மனத்திற்கும் சான்று பகரும். இந்த எழுத்தில் தான், எழுதியவர் அதன் உயர்ந்த பொருளில் ஒரு ஹிந்து தர்மங்களில் ஆழ்ந்த மனம் கொண்டவர் என்றும் கலை உணர்வு கொண்டவர் என்றும் தெரிகிறது. சென்ற இடங்களையும், அங்கு கண்ட வானை முட்டும் உயர்ந்த கட்டிடங்களைப் பட்டியலிட்டு தன் வியப்பை பதிக்கும் எழுத்தல்ல. தான் முன்னரே தீர்மானித்துக்கொண்ட தமிழ் இனத்தின், சரித்திரத்தின், கலாச்சாரத்தின் உன்னதங்களைத் திரும்பச் சொல்லும் சந்தர்ப்பங்களை அடுக்கிச் சொல்வதும் அல்ல. ஒரு சிந்திக்கும் மனது தன் பார்வையில் பட்டதையெல்லாம் பற்றி தீவிரமாகச் சிந்திக்கிறது. வெளித்தோற்றத்தில் முரண்பட்ட மேற்கத்திய கலாச்சார அம்சங்களும் கீழைத் தேய கலாச்சார பண்புகளும் உடன் வாழ்வதன் அடியில் என்ன தான் இருக்கிறது இந்த அந்நிய மண்ணின் சமூக, கலாச்சார சூழலில். என்று ஒரு சிந்தனை அடிக்கடி தோன்றுகிறது. இந்தப் பயண வரலாறு முழுதுமே தி. ஜானகிராமனின் மனதில் நிகழும் ஒரு மௌன சமாஷணை. வாதமும் எதிர்வாதமும் கொண்ட உரையாடல். இரண்டு முரண்பட்ட கலாசாரங்கள் எதிர்ப்படும்போது ஒன்று மற்றதைத் தேக்கமடைந்தது என்றும் வெளியிலிருந்து வரும் எந்த ஆரோக்கியமான, புதுமையான பாதிப்புக்கும் தன்னை ஆளாக்கிக் கொள்வதில்லை என்று குற்றம் சாட்ட மற்றதோ வெளியிலிருந்து வரும் எந்த அன்னிய கலாச்சாரத் தாக்குதலுக்கும் வெகு சுலபமாக இரையாவதாகவும் இரண்டு முரண்பட்ட கலாச்சாரங்களையும் அவற்றின் உள்ளார்ந்த முரண்களைக்கு ஒரு ஒன்றிணைக்கும் சமரசமோ, சமாதானமோ காணத் தவறியதாகவும், இன்னும் மற்ற சமயங்களி,ல் ஜப்பான் நாட்டின் நிலப்பரப்பிலும், தோட்டங்களிலும் காணும் அமைதியும் நிச்சலன அழகும் உள்ளத்தைக் கவர்ந்து விடுகிறது. அது மாத்திரமன்று, மக்கள் கூட்டம் நெரியும் சாலைகளில், நகரங்களில் பொது இடங்களில், பின் நெரிந்து விரையும் மக்களின் முகங்களில் அடியில் காணும் முடிவற்ற வேகம், ஒய்வற்ற ஓட்டம், இவற்றையும் கண்டு ஜானகிராமன் திகைத்துப் போகிறார். அமைதியும் அழகும் கட்டுப் பாடும் ஒழுங்கும்,கலங்காத நிச்சலனமும் காணுமிடமெல்லாம், சென்றவிடமெல்லாம் கொண்ட ஜப்பானை, தன்னை மோகம் கொள்ள வைத்தை ஜப்பானை விட்டுக் கடைசியில் போக வேண்டியிருக்கிறதே என்ற வருத்தம் மனதைக் கவ்விக்கொள்கிறது.

 

தனதேயான, பார்வையையும் தன் உணர்வுகளையுமே தன் அனுபவங்களாக, தனக்கு முத்திரையேயாகிப் போன தெளிந்த, எளிய அழகு நடையில் தி. ஜானகி ராமன் எழுதியுள்ள இந்தப் பயண அனுபவங்கள் இதற்கு ஓர் இலக்கிய அந்தஸ்தைத் தந்து விடுகின்றன.

 

(ஆகஸ்ட் 5, 1969 THOUGHT (New Delh) இதழில் வெளியான ஆங்கில கட்டுரையின் தமிழாக்கம்)

----

 

பிரயாண இலக்கியம் (பயணக் கட்டுரைத் தொகுப்பு) புக் வெஞ்சர், தி.நகர் சென்னை ப.246 ரூ. 5

உதய சூரியன் (பயண நூல்) தி.ஜானகிராமன், தமிழ் எழுத்தாளர் கூட்டுறவு பதிப்பகம், சென்னை. ப. 173. ரூ. 3.60

--[[பயனர்:Ksubashini|Ksubashini]] 21:55, 22 ஜூலை 2011 (UTC) 

[[Category:எழுத்தாளர்கள்]] [[Category:வெங்கட்_சாமிநாதன்_பக்கங்கள்]]

தேவன் - தமிழ் எழுத்துலக ஜாம்பவான்

2011-05-05T01:48:58Z

Dev:

'''தேவன் : தமிழ் எழுத்துலக ஜாம்பவான்'''.

எழுத்தாளர் தேவன் (மகாதேவன்) மறைந்து ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேல் (5, மே - 1957) ஓடிவிட்டன என்றாலும் அவர் எழுத்துக்கள் மட்டும் என்றும் மக்கள் மனதை விட்டு மறையவே மறையாது. மகாகவி பாரதி போல குறைந்த வயதே தேவன் பூமியில் இருந்தாலும் நிறைந்த சாதனையை தமிழ் எழுத்துலகுக்குக் கொடையாக தந்துவிட்டு வானுலகம் சென்றவர். ஆனந்தவிகடனில் உதவி ஆசிரியராக சேர்ந்து படிப்படியாக ஆசிரியராக உயர்ந்து சாதனை படைத்த இந்த மாபெரும் எழுத்தாளர் தனது 44 ஆம் வயதிலேயே மறைந்து போனது தமிழுக்கும் தமிழ் எழுத்துக்கும் ஒரு பெரிய சோகம்.

 

எளிமையான் நகைச்சுவை (தேவன் வார்த்தையில் 'ஹாஸ்யரஸம் ) என்பது தேவனுக்கு கை வந்த கலை. அவரை சுற்றி வாழும் மனிதர்கள், பொதுவாக மக்கள் வாழும் போக்கு, நாட்டின் அன்றைய நிலை, மக்களின் பேச்சு வழக்கு, பழகும் விதம் இவை எல்லாமே அவர் கதைகளில் மிக நேர்த்தியாகவும் வாசகர்களைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்தும்படியாகவும் சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

 

'மிஸ்டர் வேதாந்தம், மிஸ் ஜானகி, கல்யாணி, ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்,(SRI) ஸ்ரீமான் சுதர்சனம், துப்பறியும் சாம்பு, இன்னும் எத்தனையோ புதினங்கள் மூலம் தேவனின் எழுத்துக்கள் தமிழுலகத்தில் நீண்ட நெடுங்காலம் நிலைத்து இருக்கும்.அந்தக் காலத்தில் ஆங்கில மோகம் பிடித்து ஆங்கிலக்கதைகளையே படித்துப் பழக்கப்பட்ட வர்க்கத்தினரை, தன் இயல்பான நகைச்சுவை சேர்த்த எழுத்து் மூலம் தமிழுக்கு இழுத்தவர் தேவன்.

 

என் எழுத்துகளுக்கு ஆத்திசூடி தேவன் எழுத்துகள்தான் என்று பெருமையாக சொல்லிக்கொள்வேன். தேவனின் புதினங்கள் மட்டுமல்ல அவர் எழுதிய சிறு கதைகளும் கட்டுரைகளிலும் அவர் கைவண்ணம் அதிகமாகவே ரசிக்கலாம்.

 

1947 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த தேவனின் கட்டுரை 'கோபம் வருகிறது' ஒரு சில பகுதிகளைப் பார்ப்போமா? (தேவன் எழுதிய 'சீனுப்பயல்' கதைத் தொகுப்பில் இருந்து.)

----

 'மனிதருக்கு மனிதர் கோபம் வித்தியாஸப்படுகிறது. கோபமூட்டக் கூடிய சந்தர்ப்பங்களின் தன்மையும் அதை அடக்கப் பெற்றிருக்கும் சக்தியையும் பொறுத்திருக்கிறது அது. 'முடவனுக்கு விட்ட இடத்தில் கோபம்' என்பது பிரசித்தம்மான வசனம். துர்வாச முனிவருக்குக் கோபம் வர ஒரு காரணமும் தேவை இல்லை. "ஸார்! நீங்கள் கடைசியாக கோபித்துக் கொண்டு எட்டு நிமிஷங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது போல் இருக்கிறதே!" என்று ஞாபகமூட்டினால் போதும்: "பிடி சாபம்! இது வரை ஏன் ஞாபகப்படுத்தாமல் இருந்தாய்?" என்று கோபித்துக் கொண்டு விடுவார்.

எனக்கு கோபம் வரும் விதத்தை பின்னால் நினைத்துப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறேன். என்னுடைய கோப வேளையில் எனக்கு யாரைக்கண்டாலும் பிடிக்காது. எனக்குப் பிடித்த டிபனைக் கூட முதலில் தொடமாட்டேன். கோபம் விரக்தியாக வேற்றுருவம் கொண்டு, 'நான் கண் காணாமல் தொலைந்து போய்விடுகிறேன்.. இந்த வீட்டில் இனிமேல் எதையும் சாப்பிடுவதாய் இல்லை" என்றெல்லாம் பேசி, மெள்ள மெள்ள வழிக்கு வந்து.. "சரி.. சரி.. சீக்கிரம் இலையைப் போடு..நான் ஆபீசுக்குப் போகிறேன்!" என்பேன்.

ராஜத்துக்குக் கோபம் வருவதுண்டு. எல்லா ஸ்திரீகளையும் போலவே அது எப்போது எதற்காக வரும் என்று சொல்வதற்கில்லை. கடும் மெளனத்தை ஏற்றுக் கொண்ட நிலையில், எனக்கு வேண்டிய சகல உபகரணங்களையும் உரிய காலத்திற்கு முன்னால் அவள் எடுத்து வைப்பதிலிருந்தே அவளுக்கு அது கோப வேளை என்று ஊகித்துக்கொள்வேன்.

'இவ்வளவு நன்றாக சிசுருட்சைகள் நடப்பதென்றால், ராஜம், நீ அடிக்கடி கோபித்துக் கொள்ளேன்' என்று கூட நான் அவளைக் கேட்டுக்கொள்ளலாமா என்று நினைப்பதுண்டு. ஆனால் கேட்பதில்லை.

நானும் என் சகோதரியும் சிறுவர்களாக இருந்த போது எங்கள் தகப்பனாரிடமிருந்து ஒதுங்குவோம். முக்கியமாக அவர் 'சவரம் செய்து கொண்ட தினங்களில்' அதிக கோபமாக இருப்பது போல் எங்களுக்கு ஒரு பிரமை தோன்றும்.

கோபத்தினுடைய குணம் ஒன்று உண்டு. யார் மிகவும் அன்புக்கும் விசுவாசத்திற்கும் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமானவர்களோ, அவர்கள் மீதுதான் அது லகுவில் பாயும். நமக்கு வேண்டியவர்களின் சிறு பிழையையும் நாம் மன்னிக்கத் தயாரில்லை. கருங்கல்லுடன் போட்டி போடும் பொரி விளங்காய் உருண்டையை அஞ்சாமல் கடிப்போம் - அன்னத்துடன் ஒரே ஒரு சிறு கல் இருந்துவிட்டால் அதை பொறுக்கமாட்டோம் அல்ல்வா?

பெரிய நோய்களைப் போல் இதயத்தில் கோபத்தைத் தங்கவிடவே கூடாது. பாலிலிருந்து வெண்ணெயைக் கடைந்தெடுத்து விட்டாப் போல, அவ்வப்போது அதை நீக்கி விடுவதே நலம்.

நான் கூர்க்கா சேவகர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். இடையில் ஒரு தோல் பையில் ஒரு கத்தி சதா தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். கத்தியின் கைப்பிடி மட்டும் என் கண்ணில் பட்டிருக்கிறதே ஒழிய அதன் இரும்பு பாகத்தை நான் கண்டதே இல்லை. ஆபத்திற்கு கத்தி இருக்கிறது.. ஆனால் உபயோகிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கூடியவரை அதை எடுக்காமலேயே சமாளித்துக் கொள்ளப் பார்க்க வேண்டியதுதான்.

கோபம்தான் அந்தக் கத்தி.

கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள். கட்டுரை இங்கே முடிந்து விட்டது.

----

 தேவனுக்கு பெரிய புகழ் பெற்றுத் தந்தவை என்னவோ அவர் ஆனந்தவிகடனில் தொடராக எழுதிவந்த புதினங்கள்தான். இந்தக் கால திரைப்படத்தில் ‘ஃப்ளாஷ்பாக்’ காட்சிகள் என்பார்களே.. அதைப் புதினங்களில் எனக்குத் தெரிந்து முதன் முதலாக அறிமுகப்படுத்தியவர் தேவன் ஒருவரே. மிகப் புதுமையான முறையில் தொடர்களின் காட்சி எழுதப்படும்போது, வாசகர்கள் இயல்பாக ஒன்றிவிடுவது இயற்கைதான். '''‘மிஸ் ஜானகி’ '''என்ற ஒரு புதினத்தில் எந்த இளம் எழுத்தாளரும் பால பாடமாக எடுத்துக் கொள்ளவேண்டிய அளவுக்கு கதையமைப்பையும், உவமைகளையும் உருவாக்கியிருப்பது அவர் கதை எழுதும் திறனுக்கு ஒரு சான்று.

 

தேவன் புதினங்களை சற்று மேலோட்டம் விடுவோமே

தேவன் நாவல்களில் அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களுக்குமே ஒரு முக்கியத்துவம் கிடைக்கும். சிறிய கதாபாத்திரம் ஒவ்வொன்றிலும் கூட தேவனின் கைவண்ணத்தை ஆங்காங்கே காணலாம். இதோ ''''கல்யாணி'''' புதினத்தில் வரும் ஒரு சிறிய கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி தேவன் சொல்வதைப் பார்ப்போம்: ------------------------------------------------------------------------------------- 'கும்பகோணத்தில் மடத்தெருவில் இருந்தது டாக்டட் பி.ஜி. கிருஷ்ணனுடைய வீடும் ஆஸ்பத்திரியும். கீழே குடித்தனம், மாடியில் 'டிஸ்பென்ஸரி' என்று வைத்துக் கொண்டிருந்தார் டாக்டர். வாசல்புறமாக இருந்த மாடிப்படி மிக மிக செங்குத்தாக இருக்குமாகையால், அதில் ஏறி பழக்கப்பட்ட பேர் அவ்வளவு பேருக்கும் அதில் இருப்பது முப்பத்திரண்டு படிகள் என்பது 'நெட்டுருப்' பாடம்.

மாடியில் டாக்டரின் அறைக்கு உள்ளே, டாக்டர் உட்காருவதற்காக ஒரு மேஜையும் நாற்காலியும் போட்டிருக்கும். மேஜை நிறைய புஸ்தகங்களாகவே அடுக்கியிருக்கும். டாக்டரின் நாற்காலியைத் தவிர இன்னோரு இரும்பு நாற்காலியும் ஒரு ஒற்றை பெஞ்சும் போட்டிருக்கும். இரும்பு நாற்காலியில் உட்கார உரிமை பெற்றவர் ஒன்று, டாக்டரின் அத்யந்த நண்பராக இருப்பார் அல்லது யாராவது பெரிய உத்யோகஸ்தராக இருப்பார்.

ஒற்றை பெஞ்சு நிறைய வியாதிஸ்தர்கள் கூடி, ஹாலின் பல இடங்களிலும் நின்று, மாடிப்படியிலும் கூட விக்கிரமாதித்தன் சிம்மாசனத்தில் படிக்கு ஒன்றாகப் பதுமைகள் நின்றன போல் சிலர் நிற்கத் தொடங்கிய பிறகுதான் டாக்டர் பி.ஜி.கிருஷ்ணன அதிவேகமாக 'டிஸ்பென்ஸரிக்குள்' பிரவேசிப்பார். டாக்டர் வந்தவுடன் யாரையும் கவனிக்காமலே 'டக் டக்' கென்று தன் அறைக்குள் சென்று விடுவார். காத்திருப்பவர் கண்களெல்லாம் அதன்பின் அறைக்கதவை நோக்கியிருக்கும். இரும்பு நாற்காலியில் 'விருதா' கால்ட்சேபம் செய்ய வந்திருக்கும் 'லோட்டா’ ஆசாமியைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்வார்.

'சுக்காம்பாளையத் தெருவிலே ஒரு கேஸ். மூணு நாளாக 105,106 டிகிரி. என்னிடம் சொல்லல்லை. விடியக் கார்த்தாலை வந்து என்னைக் கூப்பிடறான், கேளுங்க ஸார்! நாம் கை வெச்ச உடனே ஆளு 'க்ளோஸ்' ஆகும் - நமக்கு கெட்ட பேரு! இருந்தாலும் மனசு கேழ்க்கிறதா? போய் ஒரு இஞ்செக்ஷன் பண்ணிவிட்டு ஒடி வருகிறேன். இப்படித்தான் பாருங்கோ.. நம்ம ஆலந்தூர் 'கோண்டு'! உங்களுக்குத் தெரியுமே ஸார்! சினிமாவெல்லாம் 'ஆக்ட்' பண்ணியிருக்கானே; அவனுக்கு ஸீரியஸாயிடுத்து போனமாசம்...வேற ஒருத்தர் ட்ரீட்மெண்ட்.. ரேழிக்கே கொண்டுவந்துட்டா. நான் அந்தப் பக்கம் அகஸ்மாத்தாப் போனேன். அவன் தாயாதி பங்காளிகள் படீர் படீர்னு நெஞ்சிலே அடிச்சுக்கறா! மெல்ல 'கோண்டு' மார்பிலே கை வெச்சேன்.. ரொம்ப லைட்டா 'பீட்டிங்' - ‘அம்மாமார்களே! இங்கே இவருக்கு அடிச்சுக்கிற மட்டும் நீங்க அங்கே அடிச்சுக்கவேண்டாம்.. சித்தெ பொறுத்துக்குங்கோ! இன்னேன். ஒரு 'கிளிஸரைன்' இனிமாவைக் கொடுத்து உள்ளே கொண்டுபோகச் சொன்னேன். மறுநாளைக்கு மறுநாள் 'கோண்டு' வந்து சாஸ்திரிகள் ஓட்டல்லே ரைஸ்-இட்லி கிடைக்குமா? ன்னு கேழ்க்கிறான்' என்பார்.

எதிரில் உட்கார்ந்திருக்கும் 'லோட்டா' ஆசாமி பரவசமாகிவிடுவார். இப்படி இன்னும் கதைகளை உதறி விசிறி விட்டு டாக்டர் ஆரம்பிப்பார்.

ஒரு சீக்காளி மருந்து வாங்கிகொண்டு வெளியே போனவுடன் இதரர்களுக்கு அவனுடைய கதையை ஹாஸ்யரஸத்துடன் சொல்வார் டாக்டர். மற்றவர்கள் தங்களைப் பற்றியும் இப்படி ஒரு பேச்சு நடக்கும்' என்ற நினைவே இல்லாமல் கேட்டு ஆனந்திப்பார்கள்!

எல்லோரிடமும் என்ன உடம்பு என்று சொல்லிவிடும் சுபாவம் அவருக்கில்லை. 'ஒன்றுமில்லை! பயப்படாதே! நீ தெரிந்து கொண்டு என்ன லாபம்? நான்தானே தெரிந்துகொண்டு மருந்து கொடுக்கவேண்டும் உனக்கு! சாப்பிடு..பார்க்கலாம்..போ' என்பார். அந்த ஆசாமி போன உடனே, 'ஆச்சு, இவன் இந்த சீசா முழுக்கச் சாப்பிட இருக்கமாட்டானே.. காலப்பிங் டி.பி..- நான் என்ன செய்யறது.. ஏன்? யார்தான் என்ன செய்யமுடியும்?" என்பார். அவர் பேச்சில் நிஜகலப்பு இருந்தால் என்ன.. இல்லாவிட்டால் என்ன? சதா தமாஷாக இருக்கும்! -------------------------------------------------------------------------------------

தேவன் இந்த டாக்டரைப் பற்றி கதையில் முன்கூட்டியே கதாநாயகன் நண்பன் மூலமாக நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறார் - எப்படி என்று படியுங்களேன்: ------------------------------------------------------------------------------------- 'பி.ஜி.கிருஷ்ணன் வைத்தியம் என்றால் உனக்கு தெரியாதோ? ஆள் க்ளோஸ்! தம்பி.. பேஷண்ட் ஃபட்..ஆஸாமி ஃபினிஷ்! கிருஷ்ணன் வந்துட்டுப் போனாலே பின்னாலே அழுகுரல்; அதைத் தொடர்ந்து சிவசாம்ப சாஸ்திரிகள் மந்திரம் எல்லாம் கணீரென்று கேட்கும்' ------------------------------------------------------------------------

'''பிடிச்சுகிச்சு:'''

ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன் என்ற பெயரை ஒரு பெரிய கதைக்கு (2 பாகங்கள்) தலைப்பாகக் கொடுத்தாலும் அதன் கதாநாயகன் மட்டும் அந்த ஜஸ்டிஸ் இல்லைதான். ஆனால் கோர்ட் அதாவது உயர்நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் இந்தக் கதையின் மூலம் நம் கண் முன் கொண்டுவந்துவிடுவார் தேவன். அவர் இந்தக் கதை எழுதிய காலக்கட்டத்தில் கோர்ட்டுகளில் ஜூரர் சிஸ்டம் உண்டு போலும். அதாவது வெவ்வேறு வகையில் சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்த்தில் உள்ள ஏழு அல்லது ஒன்பது நபர்களை ஜூரர்களாக தேர்ந்தெடுத்து ஒவ்வொரு பெரிய கிரிமினல் வழக்கிலும் நியமிப்பார்கள். அந்த ஜூரர்களின் மெஜாரிட்டி முடிவின் படி 'கனம்' நீதிபதி தீர்ப்பு சொல்லுவார். இதற்கு அப்பீல் கிடையாது. (வழக்குகளும் விரைவாக முடிக்கப்பட்டு முடிந்தவரை நல்ல நியாயமும் கிடைக்கச் செய்யும் வழிமுறை இது)

ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன் புதினத்திலும் இப்படி ஒரு கேஸ். கொலை வழக்கு. கொலை செய்தவராக குற்றம் சாட்டப்பட்டு குற்றவாளிக் கூண்டில் இருக்கும் 'ஈஸ்வரன்' ( நடுவயதுக்காரர், ஏறத்தாழ கதாநாயகன்) பாத்திரத்தை நல்லவராகவே கதை முழுவதும் சுட்டிக்காட்டி வருகிறார் தேவன். ஆனால் சந்தர்ப்பங்கள் சூழ்நிலைகள் சாட்சிகள் இவை அனைத்தும் ஈஸ்வரனுக்கு எதிராகவே கோர்ட்டில் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

இப்படி ஒருநாள் மிக முக்கிய சாட்சி ஒன்று ஜூரர்கள் முன் வைக்கப்பட்டு பப்ளிக் ப்ராஸிக்யூட்டர் வெகு பரபரப்பாக வாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார். கோர்ட் முழுவதுவமே ஒரே ஸீரியஸ். நீதிபதி முதற்கொண்டு பார்வையாளர் வரை எல்லோருமே உன்னிப்பாக வாதத்தைக் கவனித்துக்கொண்டு வருகிறார்கள்.

அப்போது ஜூரர்களில் ஒருவர், முத்தையா பிள்ளை மிக மெதுவான குரலில் பக்கத்தில் உள்ள இன்னொரு ஜூரரிடம் இப்படி பேசுகிறார்.

"பிடிச்சுகிச்சு"

அந்த இன்னொரு ஜூரர், முத்தையா ஏதோ முக்கியமான பாயிண்டைப் பிடித்துவிட்டார் போலும் என்ற ஆவலினாலோ அல்லது பொறாமையாலோ அவரைத் திருப்பி கேட்பார்.

"என்ன பிடிச்சுகிச்சு?"

மிகவும் இயல்பாகவும் அதே மெல்லிய தொனியில் முத்தைய்யா பதில் சொல்லுவார். "நேத்து ராத்திரி... மொட்டை மாடில படுத்தேனா?... ஒரே பனியா?... அதான் பிடிச்சுகிச்சு.." என சொல்லிவிட்டு மூக்கையும் உறிஞ்சுவார்.

சளி பிடித்துவிட்டதாம் அவருக்கு. பிடிக்கட்டும். ஆனால் அதை சொல்வதற்கும் நேரம் காலம் உண்டல்லவா? இப்படி கோர்ட்டில் முக்கியமான கட்டத்தில் வாதத்தை கேளாமல் தனக்கு தோன்றியதை உடனடியாக பக்கத்து நபரிடம் சொல்லியே தீரவேண்டுமென்ற ஒரு உணர்ச்சி...

இந்த ஆவல் உணர்ச்சியை நிறைய பேரிடம் இப்போதும் பார்க்கலாம். தேவனுக்கு மற்றவர்களை மிக மிக உன்னிப்பாக கவனிக்கும் குணம் உண்டு என்பது அவர் கதைகளை படித்த பலருக்குத் தெரிந்ததுதான்.

'மிஸ்டர் வேதாந்தம்' என்றொரு புதினம். தேவன் 'ஆனந்த விகடன்' ஏறத்தாழ ஆசிரியராக 15 வருடங்கள் பணி புரிந்தவர். தன் பத்திரிகை தொழில் சம்பந்தப்பட்ட கதையாகவே 'மிஸ்டர் வேதாந்தம்' புதினத்தை வெளியுலகுக்குக் காட்டினாரோ என்னவோ. இந்தக் கதையின் நாயகன் வேதாந்தம் ஒரு வளரும் எழுத்தாளன். ஒரு பிரபல பத்திரிகை ஆசிரியரிடம் தன் எழுத்துக்களைப் பிரசுரிக்கும்படி கோருவான்.

'ஸார், .. நீங்க படிச்சுப் பார்த்துட்டு..நல்லா இருந்தா உங்கப் பத்திரிகைல பிரசுரம் பண்ணுங்க..ஸார்.. நான் ரொம்ப நல்லாவே எழுதியிருக்கேன் ஸார்.."

அதற்கு அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியர் நிதானமாக சொல்லுவார். 'எல்லாம் சரிப்பா.. நீ நல்லாவே எழுதியிருக்கே.. ஆனா பாரு.. எங்களது என்னவோ பிரபல பத்திரிகை.. அதனால நீ என்ன பண்றே.. முதல்ல அங்க இங்க எழுதி பிரபலமாயிட்டு அப்பறமா இங்கே வா... அப்ப நீ ஒரு குப்பையை எழுதிக் கொடு..அத அப்படியே நாங்க எங்க பத்திரிகைல பிரசுரிக்கிறோம்..அதுவரைக்கும் நீ எத்தனை நல்லா எழுதினாலும் அது குப்பைக்கூடைக்குத்தான் போகும்..."

தேவனின் இந்த வார்த்தைகள் இன்றைக்கும் சத்தியமான நிலையில் நிலைத்து நிற்கின்றன. பிரபல பத்திரிகைகளும் இன்றளவிலும் அவர் வார்த்தைகளை அப்படியே காப்பாற்றுகின்றன.

 

'''துப்பறியும் சாம்பு'''

1950-60 களில் துப்பறியும் சாம்புவை தெரியாதவர் தமிழ்நாட்டில் யாரும் இருக்க முடியாது என நினைக்கிறேன். அவ்வளவு பாப்புலர். இப்போது கூட தேவனின் பெயரை வைத்து ஏதாவது பேசினால், துப்பறியும் சாம்பு தேவன்தானே என்று சடக் கென நம் மக்கள் கூறுவர். தேவனின் சித்திரக்கதைகளாக வெளிவந்த 'துப்பறியும் சாம்பு’வை பின்னாளில் 'மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளை’ படத்தில் நாகேஷ் தத்ரூபமாக நமக்கு காட்டினார். அதன்பின் ஏராளமான நாடகங்களில் சாம்புவின் கதை மேடையேறியது. காத்தாடி ராமமூர்த்தி 1980 களில், தொலைக்காட்சி தொடர் மூலம் சிறிது காலத்திற்கு சாம்புவின் புகழை தமிழுலகத்தில் பரப்பினார்.

தலைசிறந்த நகைச்சுவைக் கதையின் நாயகனான 'துப்பறியும் சாம்புவுக்கு தெரியாத கலை ஒன்று உண்டு என்றால் அது 'துப்பறிவதுதான்'. இதுதான் தேவனின் எழுத்து மகத்துவம். தேவனே தன் கதாநாயகனான துப்பறியும் சாம்புவை முதலில் எப்படி அறிமுகம் செய்கிறார் - சற்று படியுங்களேன். ------------------------------------------------------------------------------------- 'நாற்பதாவது வயதில் எவனொருவன் முட்டாளாகவே இருக்கிறானோ அவன் ஆயுள் முழுதும் முட்டாளாகவே இருப்பான்' என்று யாரோ -முட்டாள்தனமாக அல்ல- சொல்லிவைத்தார். சாம்புவுக்கு நாற்பது வயது சரியாக ஆகி இருந்தது. அவனை எல்லோரும் பார்த்த மாத்திரத்தில் 'முட்டாள்' என்றார்கள்.

'விளாம்பழம்' பார்த்திருக்கிறீர்களா? கொஞ்சம் பெரிய விளாம்பழத்தை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்; அதுதான் சாம்புவின் தலை. கன்றுக் குட்டிகள் அழகாக காதுகளை முன்புறம் வளைத்துக்கொண்டு பார்க்கும் அல்லவா? அந்த மாதிரி காதுகள்... கண்கள் ஒருமாதிரி அரைத்தூக்கத்தைத் தேக்கிகொண்டிருக்கும். இந்த லட்சணங்களுடன் ஒரு பித்தானில்லாத சட்டை.. ஒரு பழைய கோட்டு, கிழிசல் குடை இவைகளை சேர்த்துகொள்ளுங்கள்.. இதோ சாம்பு பிரத்தியட்சிமாகிவிட்டான்.." ------------------------------------------------------------------------------------- தேவன் இப்படித்தான் ஒரு கதாநாயகனை நமக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார்.. பின்னாளில் ரொம்பவுமே புகழ்பெற்று தன் ஆடை அலங்காரங்களை சற்று மாடர்னாக சாம்பு மாற்றிகொண்டாலும் அவன் முட்டாள்தனம் மட்டும் அவனோடு அப்படியே ஒட்டிகொண்டுவிட்டதை தேவன் அழகாக விவரிப்பார் கதை முழுதும்.

எல்லாமே சின்ன சின்னக் கதைகள். எல்லாமே படிக்கத் தெவிட்டாத தேன் துளிகளைக் கொண்ட கதைகள். ஒவ்வொரு கேஸிலும் சாம்புவுக்கு அதிருஷ்ட தேவதை எப்படியோ சமயத்தில் வந்து உதவுவது நம்பும்படியாகவே அமைத்திருப்பார் தேவன். இது எழுத்தாளரின் சாமர்த்தியம். அந்த சாமர்த்தியத்தை எல்லாக் கதைகளிலும் காண்பித்திருக்கிறார் தேவன்.

'முந்திரிப் பருப்பு - பருப்புத் தேங்காய்' என்றொரு கதை. இதை கல்யாணத்தில் சீர் பட்சணமாக வைப்பது வழக்கம் உண்டு. இந்தப் பட்சணம் என்றால் சாம்புவுக்கு உயிர். ராவ்சாகிப் நடராஜய்யர் வீட்டுக் கல்யாணத்தில் ஒரு தற்காப்புக்காகவும் திருட்டு ஏதும் நடக்காமல் ஜாக்கிரதையாக இருப்பதற்கென்றே சாம்பு வரவழைக்கப்படுகிறான் (சாம்பு உள்ள இடத்தில் திருடன் வரமாட்டானே!) ஆனால் அப்படியும் ஒரு இரட்டை வடம் கடிகாரச் சங்கிலி தவறிவிட்டது. இது சாம்புவுக்கும் அறிவிக்கப்பட்டு விட்டதால் கல்யாண வீட்டார் சற்று நிம்மதியோடு இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் சாம்புவுக்கு இந்தத் திருட்டுப் போன பண்டத்தை விட அந்தப் பட்சணத்தின் மீதே ஒரு கண். எப்படியாவது யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த முந்திரிப் பருப்புத் தேங்காயை சாப்பிட்டுவிடவேண்டும் என துடியாய் துடிக்கிறான். அதற்கும் சமயம் வாய்த்தது. எல்லோரும் நள்ளிரவு நேரத்தில் சற்று கண் அயர்ந்த சமயத்தில் சாமான் அறையில் வைக்கப்பட்டுள்ள அந்த பட்சணத்திற்காக திருட்டுத் தனமாக உள்ளே நுழைந்து அந்த பட்சணத்தையும் கையில் தொட்டபோதுதான் கல்யாண வீட்டின் ஒரு தூரத்து உறவுக்காரியான தர்மாம்பாள் அவன் கையை பற்றித் தடுக்கிறாள். சாம்புவுக்கு பயம் உண்டாகிறது.

'விடு அதை' தர்மாம்பாள் அதட்டுகிறாள்.

'நீதான் விடு' இது சாம்பு.

இப்படி சண்டை நடப்பதற்குள் பலரும் அங்கு வந்துவிட, அவர்களுள் ஒருவர் அந்த முந்திரிப் பருப்பு தேங்காய் பட்சணத்தில் விரிசல் இருப்பதையும் அதற்குள் அந்த இரட்டை வடம் சங்கிலி பளபளப்பதையும் பார்த்து விட்டு 'ஆஹா! என்ன ஆச்சரியம்! சாம்பு திருட்டுப் பொருளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்.. இதோ இந்த தர்மாம்பாள்தான் திருடி என்பதையும் கண்டுபிடித்துவிட்டார்' என்றும் கூவுகிறார்.

அதை தர்மாம்பாளும் அழுதபடி ஒப்புக்கொண்டாள். 'நான் யார் பார்க்கப் போகிறார்கள் என்ற தைரியத்தில்தான் நகையைத் திருடி இந்த பட்சணத்தில் வைத்தேன். இந்த சாம்பு அதை எப்படியோ தெரிந்துகொண்டு வந்து பிடித்துவிட்டார்.. அவர் மந்திரவாதியோ..இட்சிணியோ.. என்னை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளுங்கள்.. இந்த சாம்பு முகத்தில் விழிக்காமல் கொண்டு போங்கள்' .... ------------------------------------------------------------------------------------- நான் இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் தேவன் எழுத்துக்களைப் பற்றி இங்கே எழுதும்போது 'கோபம் வருகிறது' என்ற கட்டுரையில் ஆரம்பித்தேன்.. இனியும் யாருக்காக கோபம் வந்தால் உடனே தேவனின் 'துப்பறியும் சாம்பு' படியுங்கள்.. கோபமெல்லாம் பறந்துவிடும்.

 

'''‘ராஜத்தின் மனோரதம்’ '''என்ற ஒரு புத்தகம். ஒரு சாதாரண மனிதன் வீடு கட்டுவது எப்படி என்பதை ஒவ்வொரு அங்குலமாக நம் கண் முன்னே அரங்கேற்றியிருப்பார். அற்புதமான எழுத்து.

 

தேவன் எழுத்துலகில் ஜாம்பவான் என்று சொல்வதற்கு அவரின் எழுத்துத் திறன் மட்டும் காரணம் இல்லை. பத்திரிகை நிர்வாகம், எழுத்தாளர் சங்கத் தலைவர் என்று பல முகங்கள் கொண்டவர். பழகுவதற்கு மிக எளிய மனிதராகவே கடைசி மூச்சு வரை இருந்தார்.. தமிழ் எழுத்துலகம் நிச்சயமாக தேவனால் மிகப் பெரிய புகழ் பெற்றது என்றே சொல்லலாம்.

திவாகர்.

கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!

2011-04-06T17:00:43Z

Dev:

'''மேல்கோட்டை!''' 

 

                                                                        [[Image:Melkote-Cheluvanarayanaswamy temple melkote DK.jpg|border|center|400x400px]]

 

கர்னாடக மாநிலத்தில் மாண்டியா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்த சிற்றூருக்குப் பெரிய பெருமை உண்டு! திருநாராயணபுரம் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த ஊரின் மகிமையை கீழ்க்கண்ட பெயர்களைப் படிக்கும் போதே நமக்கு எளிதில் புரிந்துவிடும்! சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் பரம்பரையாக கீழ்க்கண்ட பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. பத்ம கூடா, புஷ்கரா, புதம சேகரா, ஆனந்த மாயா, யாதவகிரி, நாராயணாத்ரி, வேதாத்ரி, வித்யா((ஞான) மண்டல், தட்சிணபத்ரி.                                                                                               [[Image:Melkote vairamudi2.jpg|border|center|300x300px]] ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம் ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காலமேகம் | ஸ்ரீ ஹஸ்தி சைல சிகரோஜ்வல பாரிஜாதம் ஸ்ரீசம் நமாமி சிரஸா யதுசைல தீபம் || தெற்குதிசைக்கு ஸ்ரீரங்கமும்(கருணா நிவாசன் ஸ்ரீரங்கநாதன்) கிழக்குதிசைக்கு காஞ்சீபுரமும்(ஸ்ரீ வரதராஜன்) வடதிசைக்கு திருப்பதியும்(ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி) மேற்கு திசைக்கு-மேல்கோட்டையும்(ஸ்ரீசம்பத்குமாரர்) என்று ஆகம் சாஸ்த்திரப்படி நான்கு திருக்கோயில்களும் கலை அழகு மிளிர நிர்மாணிக்கப்பட்டு அர்ச்சா மூர்த்திகள் ஸ்வயம்புவாக விளங்கி வருகின்றன. கர்ப்பகிருஹத்தில் மூலமூர்த்தி திருநாராயண பகவான் சங்க  சக்ரத்துடன் சதுர்புஜம், அபயஹஸ்தம், தண்டாயுதம்(கதை) ,அற்புதமான ரத்னம் இழைத்த தங்கக்கிரீடம், பூநூல் ,நாகாபரணம் முதலிய திவ்ய அலங்காரத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார். தாயார் யதுகிரிநாச்சியார். ஆசார்யர்களுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் தனி சந்நிதிகள் உள்ளன. கோயிலின் வெளியே வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள், நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதிகளும் அமைந்துவிளங்குகின்றன. குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதி முன்பாக அக்கா தங்கைக் குளங்கள் என இரண்டு குளங்கள், பெருங்குளமும் சிறுகுளமுமாய் எழிலுடன் இணைந்து காட்சி அளிக்கின்றன.                                                                                          [[Image:Thirunarayanar.jpg|border|center|300x300px]] இரண்டுசகோதரிகள் கோயிலின் ஜீர்ணோத்தாரண கைங்கர்யத்தில் முக்கியபங்கு கொண்டு கைங்கர்யம் செய்தனர். அக்காள் தனது சார்பில்குளம் வெட்டி அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஆன செலவை கணக்குப்பார்த்தாளாம், தங்கை அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கவில்லையாம் !அதனால் அக்காளின் குளத்துநீர் உப்பாகவும் தங்கையின் குளத்துநீர் இனிப்பாகவும் இருக்குமாம்! (இந்த சம்பவத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் படிப்பினை, பக்திதொண்டிற்குநாம் செய்யும் பணிக்குச் செலவாகும் தொகையைக்  கணக்குப் பார்ப்பது சரியல்லஎன்பதாகும்) இது மேல்கோட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே உள்ளது. இத்திருக்குளத்தின் கிழக்கே சுமார் 50படிக்கட்டுக்களுடன் கூடிய மலைக்கோயிலில் ஸ்ரீயோகநரசிங்கன் அருள்பாலிக்கிறார். கல்யாணிதீர்த்தத்தின் கரையில் ஸ்ரீவராஹப்பெருமான் ஆலயமும் சப்தரிஷி க்ஷேத்ரமும், சீதாரண்யமும், கருடன்  இருகைகளுடன் வலது திருக்கரத்தில் திருமண் மலையை  வைத்துக்கொண்டு வாஹன வடிவில் அமர்ந்து காட்சி நல்கும் தார்ஷ்ய ஷேத்ரமும், புவனேஸ்வரி மண்டபமும் அகோபிலமடமும் உள்ளன. ஸ்ரீதிருநாராயணர் கோயிலின் பிரதான வாசலுக்கு எதிரே ஓர் இலந்தைமரத்து அடியில் ஒரு சிறிய நாராயணன் சந்நிதிஉள்ளது இங்கும் நித்யாராதனம் (தினப்படிபூஜை) நடைபெற்றுவருகிறது. இங்கு [[Image:Yadhikiri.jpg|border|left|150x150px]]சாண்டில்ய மஹரிஷியை மெச்சி  ஸ்ரீ பதரீ நாராயணர் அவருக்கு தரிசனம் அளித்து அனுக்ரஹித்தார் ஆகவே இதை தட்சிணபத்ரி எனவும் அழைக்கிறார்கள். ஸ்ரீ பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்களின் தீர்த்த யாத்திரையின்போது இங்கு விஜயம் செய்து பகவானை தரிசித்தார்கள். அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு வைரமுடியை பகவானுக்கு சமர்ப்பித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கோவிலின் விமானம் ஆனந்தமய விமானம். கோவிலுக்கு எதிரே த்வஜஸ்தம்பம்(கொடிமரம்)உள்ளது; அதைத் தாண்டி 24 கம்பங்கள் உள்ள மண்டபத்தில் 7அடி உயரமுள்ள கருடபகவானை தரிசிக்கலாம். இது, ஸ்ரீ ராமானுஜரின் அபிமான ஸ்தலம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் செல்வநாரயணன், திருநாராணன், வண்புகழ் நாரணன், வாழ்புகழ்நாரணன் என்று நான்கு திருநாமங்களையும் அனுபவிக்கலாம். 

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளிய இப்பாசுரத்தை உடையவர் திரு நாரணனுக்கு ஸமர்ப்பித்து உகந்தார் -
<blockquote> ஒருநா யகமாய் ஓடவுலகுட னாண்டவர், கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர், பெருநாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம்கொள்வர், திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச்சிந்தித் துய்ம்மினோ. </blockquote>
 "உலகங்கட்கெல்லாம் ஓரரசாக வீற்றிருந்து வாழ்ந்தவர்களும்கூட நாளடைவிலே வறியவர்களாய்த் தடுமாறும்படியைக் கண்கூடாகக் காணப்பெறலாயிருக்கும், ஆகையாலே நித்ய ஸ்ரீமாநான எம்பெருமானைப் பணிவதே பாங்கு" திரு அரங்கத்திலிருந்து தொண்டனூருக்கு ராமானுஜர் வந்ததும் அவருக்கு நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளும் திருமண் தீர்ந்துவிட்டது;  அதை யோசித்தபடியே சயனித்தவரின் கனவில் ஸ்ரீநாராயணன் தோன்றி  திருமண் இருக்கும் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி” இங்கு துளசிச் செடிகள் மத்தியில்  இருக்கும் நான் உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் ”என்று கூறினாராம். மறுநாள் காலை ராமானுஜர் கிராமத்து முக்கியஸ்தர்களுடன் அங்கேசென்று அந்த இடத்தைத் தோண்டியதில் திருமண்ணும், திவ்யமூர்த்தியும் கிடைக்க அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உடனே அழகான கோயில் கட்டிப் பெருமானை பிரதிஷ்டை செய்தனர். இந்தக்கோயிலின் புனருத்தாரண  கைங்கர்யத்தில் அரசன் விஷ்ணுவர்த்தநன் பெரிதும் உதவினான்.  ராமானுஜரின் சிஷ்யர்களோடு அவருடைய யாத்திரையில் எல்லா வகை உதவிகளையும் அளித்த அந்தபிரதேசத்துப் பழங்குடி மக்களைப் பெரிதும் மதித்த எதிராஜர் அவர்களை கௌரவிக்கும் வகையில் அவர்களை ‘திருக்குலத்தார்’ என்று பெயரிட்டு அழைக்கலானார். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையை மதிக்கும் பொருட்டு கோயிலின் உத்சவங்களில் அவர்களுக்குக் கோயிலின் உள்ளேசென்று இறைவனை தரிசிக்கவும், கல்யாணி தீர்த்தக்குளத்தில் நீராடவும் அனுமதி தந்து மேலும் பலவசதிகள் செய்து கொடுத்தார். சுமார் 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமூகத்தில் மிகப்பெரியபுரட்சி என இது கருதப்படுகிறது.                                                                                          [[Image:Download.jpg|border|center|300x300px]] முகம்மதிய படையெடுப்பின் போது டில்லி சுல்தான் கோயிலை இடித்து விக்ரகங்களையும், பொன் பொருள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என்றும், திருநாராயணனின் உற்சவமூர்த்தியும் சுல்தானிடம் தான் இருக்கிறதென்றும் அவ்வூர் மக்கள் மூலம் அறிந்தார் இராமானுஜர். மன்னன் உதவியுடன் சில சீடர்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு டில்லி சுல்தானை நேரில் கண்டு உற்சவ மூர்த்தியைத் திரும்பத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். சுல்தானுக்கு இராமானுஜரைக் கண்டு வியப்பும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது. அவரைப் பற்றி முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தான். தன் மகள் ஆசைப்பட்டாள் என்பதற்காக அந்த விக்ரகத்தை அவளுக்கு விளையாடக் கொடுத்திருந்தான். அதைத் திரும்பப் பெறுவதென்பது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. அதனால் ஒரு நிபந்தனையுடன் அதை எடுத்துச் செல்லலாம் என்றான். நிபந்தனை இதுதான் - இராமானுஜர் உற்சவமூர்த்தியை அழைக்க வேண்டும. விக்ரகம் தானாகவே அவரிடம் வந்து சேரவேண்டும் . உடனே இராமானுஜர் ஒரு குழந்தையை அழைப்பதுபோல் ”என் செல்வப் பிள்ளாய், வருக !” என்று மனம் குழைந்து அழைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! சிலைவடிவில் இருந்த விக்ரகம் மாறி ஒரு குழந்தை வடிவில் நடந்து வந்து அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு மீண்டும் சிலையாயிற்று. சுல்தான் மலைத்துப் போனான். நிபந்தனைப்படியே உற்சவத்துடன் பொன்னும் பொருளும் தந்து அனுப்பி வைத்தான். மேல்கோட்டை உற்சவமூர்த்தி 'செல்வப்பிள்ளை' என்றே அழைக்கப்படுகிறது. வடமொழியில் ‘ஸம்பத் குமாரன்’

சுல்தானின் மகள் சிலையைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் மேல்கோட்டையைத் தேடி ஓடி வந்து உற்சவமூர்த்தியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அடுத்த நிமிடம் அந்த சிலையுடன் ஐக்கியமாகி விட்டாள். அவள் அன்பைப் பாராட்டி அவளைப் போலவே ஒரு சிலை செய்து 'பீபீ நாச்சியார்’ என்ற பெயரில் நாராயணனுக்கருகில் அமர்த்தி விட்டார் இராமானுஜர். இத்தலத்துப் பெருமானை சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ஆராதித்தபடியால் ராமபிரியன் என்றும் செல்வப்பிள்ளை என்றும், ராமானுஜர் டெல்லி சென்று அங்கிருந்த சம்பத்குமாரனைச் செல்லமாய்க்கூப்பிட அவரும் ராமானுஜரின் மடிமீது வந்தமர்ந்த பெருமானாகையால் ’செல்வ நாராயணன்’ என்றும் அழைக்கிறார்கள்.'' ''யதுகுல மன்னர்கள் இத்தலத்தைப் பூஜித்ததால் ’யாதவகிரி’ என்றும், யதிவரரான ராமானுஜர் பிரதிஷ்டை செய்ததால் ’யதிசைலம்’ என்றும் இந்த ஊருக்குப் பெயர்கள் உண்டு.ராமானுஜரும், வேதாந்த தேசிகரும் பலகாலம் இங்கே தங்கிக் கைங்கர்யம் செய்துள்ளனர். ராமானுஜர் தை புனர்பூச நாளில் கல்யாணி புஷ்கரணிக்கரையில் அமைந்த புதரினுள் ஒளிர்ந்த பெருமானைக்கண்டெடுத்துப் பிரதிஷ்டை செய்த அந்த நன்னாள் இன்றும் தை மாதம் விமரிசையாகத் திருநாராயணபுரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது.                                       [[Image:Download (3).jpg|border|center|250x250px]]'' ''சித்திரைமாதம் ஸ்ரீ ராமானுஜர்  திரு அவதார விழா பத்துநாட்கள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.10ம்நாள் திருநாராயணன் ராமானுஜருக்கு தசாவதார சேவை தருகிறார். மாசி மாதத்தில் திருநாராயணபுரத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள வேதபுஷ்கரணி, கல்யாணி போன்ற எட்டு தீர்த்தங்களில் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் அஷ்டதீர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது. வேத புஷ்கரணியில்தான் வெள்ளை சாத்திக்கொண்டு திருநாராயணபுரம் எழுந்தருளிய ராமானுஜர் மீண்டும் துவராடையுடுத்திக்கொண்டார் என்பது வரலாறு. தீர்த்த உத்சவத்தின் நான்காம் நாள் இரவு திருநாராயணன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ உடையார் அளித்த க்ருஷ்ணராஜமுடியுடன் வீதி வலம் வந்து பக்தர்களை அருள்பாலிக்கிறார். இதே வகையில் பங்குனி பிரம்மோத்சவத்தின் நான்காம் நாள் வைரமுடி உத்சவமும் நடைபெறுகிறது. விலைமதிப்பற்ற வைரமகுடத்தை முன்னிட்டே இந்த பிரம்மோத்சவம் நடத்தப்பெறுவதால் வைரமுடித்திருவிழா பெருஞ் சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்று. ’வஜ்ர மகுடி விலாஸ சம்பூ’ என்னும் நூலை திருநாராயணனைக காலங் காலமாய் பூஜித்துவந்த பெரியோரான ஸ்ரீ அளசிங்கபட்டர் எனத்திருநாமம் கொண்ட ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகம வல்லுனர் தனது மேதா விலாசத்தால் படைத்தளித்துள்ளார். ஆண்டுதோறும் பங்குனித்திங்கள் புஷ்ய நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தின் இரவு வைரமுடித்திருவிழா சீரும் சிறப்புமாகக்கொண்டாடப்படுகிறது. '' '''''நடை அழகு அரங்கனுக்கு! வடை பிரசாதம் பிரசித்தம் திருமலையானுக்கு! குடை அழகு பேரருளாளன் வரதனுக்கு! முடி(கிரீடம் )அழகு திருநாராயணனுக்கே! ''''' ''வைரமுடியன்று காலை வைரமுடியும், சாமராஜ முடியுமாக இரண்டும் மண்டியா காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழிநடைப்பூஜைகளையும் ஏற்று, மாலை திருநாராயணபுரம் வந்தடையும். திருநாராயணபுர எல்லையிலிருந்து பல்லக்கில் வீதி வழியாக திருக்கோவிலுக்கு சென்று சேரும். இரவு ஒன்பது மணிக்கு திருநாராயணன் வைரமுடிப்புறப்பாடு கண்டருளி, மாடவீதிகள் மிகச்சிறியதாயினும் தமிழ்நாடு ,ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா போன்ற இடங்கலிருந்து வரும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி அளிக்க வேண்டி விடியற்காலை 4மணி அளவில் வாஹன மண்டபம் திரும்புவார். வாஹன மண்டபம் சேர்ந்தவுடன் சாமராஜமுடி அணிவிக்கப்பெறும். மற்ற ஆறு நாட்களும் சாமராஜமுடியுடன் சம்பத்குமாரனைக் கண்குளிரக்காணலாம்!                                                                                            [[Image:Melkote-kulam.jpg|border|center|250x200px]] ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீராமன் சூடிய வைரமுடி, பிரகலாதனது மைந்தன் விரோசநன் கைகளில் அகப்பட்டதாகவும், அவன் அதைப் பாதாள லோகத்தில் மறைத்து வைத்திட, வைநதேயன் அதைப் பாதாளத்தில் இருந்து கொண்டு வருகையில் பிருந்தாவனத்தில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குச் சூட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேல்கோட்டை நாராயணபுரத்தில் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் 'வைரமுடி சேவை' விழா தனிச்சிறப்புடையது. இராமானுஜர் சந்நிதிக்கு முன்னாள் உற்சவ மூர்த்தியை நாச்சியாருடன் எழுந்தருளச் செய்து வைரமுடி அணிவித்து விழா கொண்டாடுகின்றனர். இராமன் முடிசூட்டு விழாவைக் காண தசரதருக்குக் கிடைக்காத பேறு இராமானுஜருக்கு கிடைத்தது!. வேத வேதாந்த போதினி ஸம்ஸ்க்ருத மஹாபாடசாலை என்ற பெயரில் அன்றைய மைசூர்மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் உத்தரவுப்படி 1854ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட வித்யாலயம், (கர்னாடக ராஜ்ஜியத்தின் முதல் ஸம்ஸ்க்ருத மஹாவித்யாலயம், பாரதத்தின் இரண்டாவதாய் ஸ்தாபிக்கபட்ட வித்யாலயம் )இங்கே உள்ளது, யதுகிரிராஜமடம், பரகாலமடம் மேலும் அஹோபிலமடத்தில் கிளைகள் மேல்கோட்டில் உள்ளன. பல அரிய ஆராய்ச்சிநூல்களும் ஓலைச்சுவடிகளும் இங்கு உள்ளன. இங்கு பாரதீய கலாசாரத்தின் அகண்ட பரம்பரை காணப்படுகிறது. இங்குள்ள வேத வித்வான்கள் , பண்டிதர்கள் ,பன்மொழிப்புலவர்கள் சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், கன்னடம், ஹிந்தி மேலும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் சிறப்பாக ஆன்மீகக் கிரந்தங்களை  இயற்றியும் ,மொழிபெயர்த்தும் பக்தி இலக்கியத்தொண்டில் மேம்பட்டு இருந்தனர், இன்றும் ஈடுபட்டு இருக்கின்றனர். இந்த இடம் வித்வத் ஜன நகரி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 
<blockquote> '''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே.''' </blockquote>
''' ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்''' 

 

 '''ஷைலஜா.'''

தேதி - 02 - 04 - 2011.

[[Category:கர்நாடகம்]][[Category:ஆலயங்கள்]]

கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!

2011-04-02T08:56:45Z

Dev:

'''மேல்கோட்டை!''' 

 

                                                                        [[Image:Melkote-Cheluvanarayanaswamy temple melkote DK.jpg|border|center|400x400px]]

 

கர்னாடக மாநிலத்தில் மாண்டியா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்த சிற்றூருக்குப் பெரிய பெருமை உண்டு! திருநாராயணபுரம் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த ஊரின் மகிமையை கீழ்க்கண்ட பெயர்களைப் படிக்கும் போதே நமக்கு எளிதில் புரிந்துவிடும்! சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் பரம்பரையாக கீழ்க்கண்ட பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. பத்ம கூடா, புஷ்கரா, புதம சேகரா, ஆனந்த மாயா, யாதவகிரி, நாராயணாத்ரி, வேதாத்ரி, வித்யா((ஞான) மண்டல், தட்சிணபத்ரி.                                                                                               [[Image:Melkote vairamudi2.jpg|border|center|300x300px]] ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம் ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காலமேகம் | ஸ்ரீ ஹஸ்தி சைல சிகரோஜ்வல பாரிஜாதம் ஸ்ரீசம் நமாமி சிரஸா யதுசைல தீபம் || தெற்குதிசைக்கு ஸ்ரீரங்கமும்(கருணா நிவாசன் ஸ்ரீரங்கநாதன்) கிழக்குதிசைக்கு காஞ்சீபுரமும்(ஸ்ரீ வரதராஜன்) வடதிசைக்கு திருப்பதியும்(ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி) மேற்கு திசைக்கு-மேல்கோட்டையும்(ஸ்ரீசம்பத்குமாரர்) என்று ஆகம் சாஸ்த்திரப்படி நான்கு திருக்கோயில்களும் கலை அழகு மிளிர நிர்மாணிக்கப்பட்டு அர்ச்சா மூர்த்திகள் ஸ்வயம்புவாக விளங்கி வருகின்றன. கர்ப்பகிருஹத்தில் மூலமூர்த்தி திருநாராயண பகவான் சங்க  சக்ரத்துடன் சதுர்புஜம், அபயஹஸ்தம், தண்டாயுதம்(கதை) ,அற்புதமான ரத்னம் இழைத்த தங்கக்கிரீடம், பூநூல் ,நாகாபரணம் முதலிய திவ்ய அலங்காரத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார். தாயார் யதுகிரிநாச்சியார். ஆசார்யர்களுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் தனி சந்நிதிகள் உள்ளன. கோயிலின் வெளியே வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள், நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதிகளும் அமைந்துவிளங்குகின்றன. குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதி முன்பாக அக்கா தங்கைக் குளங்கள் என இரண்டு குளங்கள், பெருங்குளமும் சிறுகுளமுமாய் எழிலுடன் இணைந்து காட்சி அளிக்கின்றன.                                                                                          [[Image:Thirunarayanar.jpg|border|center|300x300px]] இரண்டுசகோதரிகள் கோயிலின் ஜீர்ணோத்தாரண கைங்கர்யத்தில் முக்கியபங்கு கொண்டு கைங்கர்யம் செய்தனர். அக்காள் தனது சார்பில்குளம் வெட்டி அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஆன செலவை கணக்குப்பார்த்தாளாம், தங்கை அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கவில்லையாம் !அதனால் அக்காளின் குளத்துநீர் உப்பாகவும் தங்கையின் குளத்துநீர் இனிப்பாகவும் இருக்குமாம்! (இந்த சம்பவத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் படிப்பினை, பக்திதொண்டிற்குநாம் செய்யும் பணிக்குச் செலவாகும் தொகையைக்  கணக்குப் பார்ப்பது சரியல்லஎன்பதாகும்) இது மேல்கோட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே உள்ளது. இத்திருக்குளத்தின் கிழக்கே சுமார் 50படிக்கட்டுக்களுடன் கூடிய மலைக்கோயிலில் ஸ்ரீயோகநரசிங்கன் அருள்பாலிக்கிறார். கல்யாணிதீர்த்தத்தின் கரையில் ஸ்ரீவராஹப்பெருமான் ஆலயமும் சப்தரிஷி க்ஷேத்ரமும், சீதாரண்யமும், கருடன்  இருகைகளுடன் வலது திருக்கரத்தில் திருமண் மலையை  வைத்துக்கொண்டு வாஹன வடிவில் அமர்ந்து காட்சி நல்கும் தார்ஷ்ய ஷேத்ரமும், புவனேஸ்வரி மண்டபமும் அகோபிலமடமும் உள்ளன. ஸ்ரீதிருநாராயணர் கோயிலின் பிரதான வாசலுக்கு எதிரே ஓர் இலந்தைமரத்து அடியில் ஒரு சிறிய நாராயணன் சந்நிதிஉள்ளது இங்கும் நித்யாராதனம் (தினப்படிபூஜை) நடைபெற்றுவருகிறது. இங்கு [[Image:Yadhikiri.jpg|border|left|150x150px]]சாண்டில்ய மஹரிஷியை மெச்சி  ஸ்ரீ பதரீ நாராயணர் அவருக்கு தரிசனம் அளித்து அனுக்ரஹித்தார் ஆகவே இதை தட்சிணபத்ரி எனவும் அழைக்கிறார்கள். ஸ்ரீ பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்களின் தீர்த்த யாத்திரையின்போது இங்கு விஜயம் செய்து பகவானை தரிசித்தார்கள். அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு வைரமுடியை பகவானுக்கு சமர்ப்பித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கோவிலின் விமானம் ஆனந்தமய விமானம். கோவிலுக்கு எதிரே த்வஜஸ்தம்பம்(கொடிமரம்)உள்ளது; அதைத் தாண்டி 24 கம்பங்கள் உள்ள மண்டபத்தில் 7அடி உயரமுள்ள கருடபகவானை தரிசிக்கலாம். இது, ஸ்ரீ ராமானுஜரின் அபிமான ஸ்தலம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் செல்வநாரயணன், திருநாராணன், வண்புகழ் நாரணன், வாழ்புகழ்நாரணன் என்று நான்கு திருநாமங்களையும் அனுபவிக்கலாம். 

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளிய இப்பாசுரத்தை உடையவர் திரு நாரணனுக்கு ஸமர்ப்பித்து உகந்தார் -
<blockquote>
 ஒருநா யகமாய் ஓடவுலகுட னாண்டவர், கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர், பெருநாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம்கொள்வர், திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச்சிந்தித் துய்ம்மினோ.
</blockquote>
 "உலகங்கட்கெல்லாம் ஓரரசாக வீற்றிருந்து வாழ்ந்தவர்களும்கூட நாளடைவிலே வறியவர்களாய்த் தடுமாறும்படியைக் கண்கூடாகக் காணப்பெறலாயிருக்கும், ஆகையாலே நித்ய ஸ்ரீமாநான எம்பெருமானைப் பணிவதே பாங்கு" திரு அரங்கத்திலிருந்து தொண்டனூருக்கு ராமானுஜர் வந்ததும் அவருக்கு நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளும் திருமண் தீர்ந்துவிட்டது;  அதை யோசித்தபடியே சயனித்தவரின் கனவில் ஸ்ரீநாராயணன் தோன்றி  திருமண் இருக்கும் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி” இங்கு துளசிச் செடிகள் மத்தியில்  இருக்கும் நான் உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் ”என்று கூறினாராம். மறுநாள் காலை ராமானுஜர் கிராமத்து முக்கியஸ்தர்களுடன் அங்கேசென்று அந்த இடத்தைத் தோண்டியதில் திருமண்ணும், திவ்யமூர்த்தியும் கிடைக்க அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உடனே அழகான கோயில் கட்டிப் பெருமானை பிரதிஷ்டை செய்தனர். இந்தக்கோயிலின் புனருத்தாரண  கைங்கர்யத்தில் அரசன் விஷ்ணுவர்த்தநன் பெரிதும் உதவினான்.  ராமானுஜரின் சிஷ்யர்களோடு அவருடைய யாத்திரையில் எல்லா வகை உதவிகளையும் அளித்த அந்தபிரதேசத்துப் பழங்குடி மக்களைப் பெரிதும் மதித்த எதிராஜர் அவர்களை கௌரவிக்கும் வகையில் அவர்களை ‘திருக்குலத்தார்’ என்று பெயரிட்டு அழைக்கலானார். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையை மதிக்கும் பொருட்டு கோயிலின் உத்சவங்களில் அவர்களுக்குக் கோயிலின் உள்ளேசென்று இறைவனை தரிசிக்கவும், கல்யாணி தீர்த்தக்குளத்தில் நீராடவும் அனுமதி தந்து மேலும் பலவசதிகள் செய்து கொடுத்தார். சுமார் 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமூகத்தில் மிகப்பெரியபுரட்சி என இது கருதப்படுகிறது.                                                                                          [[Image:Download.jpg|border|center|300x300px]] முகம்மதிய படையெடுப்பின் போது டில்லி சுல்தான் கோயிலை இடித்து விக்ரகங்களையும், பொன் பொருள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என்றும், திருநாராயணனின் உற்சவமூர்த்தியும் சுல்தானிடம் தான் இருக்கிறதென்றும் அவ்வூர் மக்கள் மூலம் அறிந்தார் இராமானுஜர். மன்னன் உதவியுடன் சில சீடர்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு டில்லி சுல்தானை நேரில் கண்டு உற்சவ மூர்த்தியைத் திரும்பத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். சுல்தானுக்கு இராமானுஜரைக் கண்டு வியப்பும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது. அவரைப் பற்றி முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தான். தன் மகள் ஆசைப்பட்டாள் என்பதற்காக அந்த விக்ரகத்தை அவளுக்கு விளையாடக் கொடுத்திருந்தான். அதைத் திரும்பப் பெறுவதென்பது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. அதனால் ஒரு நிபந்தனையுடன் அதை எடுத்துச் செல்லலாம் என்றான். நிபந்தனை இதுதான் - இராமானுஜர் உற்சவமூர்த்தியை அழைக்க வேண்டும. விக்ரகம் தானாகவே அவரிடம் வந்து சேரவேண்டும் . உடனே இராமானுஜர் ஒரு குழந்தையை அழைப்பதுபோல் ”என் செல்வப் பிள்ளாய், வருக !” என்று மனம் குழைந்து அழைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! சிலைவடிவில் இருந்த விக்ரகம் மாறி ஒரு குழந்தை வடிவில் நடந்து வந்து அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு மீண்டும் சிலையாயிற்று. சுல்தான் மலைத்துப் போனான். நிபந்தனைப்படியே உற்சவத்துடன் பொன்னும் பொருளும் தந்து அனுப்பி வைத்தான். மேல்கோட்டை உற்சவமூர்த்தி 'செல்வப்பிள்ளை' என்றே அழைக்கப்படுகிறது. வடமொழியில் ‘ஸம்பத் குமாரன்’

சுல்தானின் மகள் சிலையைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் மேல்கோட்டையைத் தேடி ஓடி வந்து உற்சவமூர்த்தியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அடுத்த நிமிடம் அந்த சிலையுடன் ஐக்கியமாகி விட்டாள். அவள் அன்பைப் பாராட்டி அவளைப் போலவே ஒரு சிலை செய்து 'பீபீ நாச்சியார்’ என்ற பெயரில் நாராயணனுக்கருகில் அமர்த்தி விட்டார் இராமானுஜர். இத்தலத்துப் பெருமானை சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ஆராதித்தபடியால் ராமபிரியன் என்றும் செல்வப்பிள்ளை என்றும், ராமானுஜர் டெல்லி சென்று அங்கிருந்த சம்பத்குமாரனைச் செல்லமாய்க்கூப்பிட அவரும் ராமானுஜரின் மடிமீது வந்தமர்ந்த பெருமானாகையால் ’செல்வ நாராயணன்’ என்றும் அழைக்கிறார்கள்.'' ''யதுகுல மன்னர்கள் இத்தலத்தைப் பூஜித்ததால் ’யாதவகிரி’ என்றும், யதிவரரான ராமானுஜர் பிரதிஷ்டை செய்ததால் ’யதிசைலம்’ என்றும் இந்த ஊருக்குப் பெயர்கள் உண்டு.ராமானுஜரும், வேதாந்த தேசிகரும் பலகாலம் இங்கே தங்கிக் கைங்கர்யம் செய்துள்ளனர். ராமானுஜர் தை புனர்பூச நாளில் கல்யாணி புஷ்கரணிக்கரையில் அமைந்த புதரினுள் ஒளிர்ந்த பெருமானைக்கண்டெடுத்துப் பிரதிஷ்டை செய்த அந்த நன்னாள் இன்றும் தை மாதம் விமரிசையாகத் திருநாராயணபுரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது.                                       [[Image:Download (3).jpg|border|center|250x250px]]'' ''சித்திரைமாதம் ஸ்ரீ ராமானுஜர்  திரு அவதார விழா பத்துநாட்கள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.10ம்நாள் திருநாராயணன் ராமானுஜருக்கு தசாவதார சேவை தருகிறார். மாசி மாதத்தில் திருநாராயணபுரத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள வேதபுஷ்கரணி, கல்யாணி போன்ற எட்டு தீர்த்தங்களில் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் அஷ்டதீர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது. வேத புஷ்கரணியில்தான் வெள்ளை சாத்திக்கொண்டு திருநாராயணபுரம் எழுந்தருளிய ராமானுஜர் மீண்டும் துவராடையுடுத்திக்கொண்டார் என்பது வரலாறு. தீர்த்த உத்சவத்தின் நான்காம் நாள் இரவு திருநாராயணன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ உடையார் அளித்த க்ருஷ்ணராஜமுடியுடன் வீதி வலம் வந்து பக்தர்களை அருள்பாலிக்கிறார். இதே வகையில் பங்குனி பிரம்மோத்சவத்தின் நான்காம் நாள் வைரமுடி உத்சவமும் நடைபெறுகிறது. விலைமதிப்பற்ற வைரமகுடத்தை முன்னிட்டே இந்த பிரம்மோத்சவம் நடத்தப்பெறுவதால் வைரமுடித்திருவிழா பெருஞ் சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்று. ’வஜ்ர மகுடி விலாஸ சம்பூ’ என்னும் நூலை திருநாராயணனைக காலங் காலமாய் பூஜித்துவந்த பெரியோரான ஸ்ரீ அளசிங்கபட்டர் எனத்திருநாமம் கொண்ட ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகம வல்லுனர் தனது மேதா விலாசத்தால் படைத்தளித்துள்ளார். ஆண்டுதோறும் பங்குனித்திங்கள் புஷ்ய நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தின் இரவு வைரமுடித்திருவிழா சீரும் சிறப்புமாகக்கொண்டாடப்படுகிறது. '' '''''நடை அழகு அரங்கனுக்கு! வடை பிரசாதம் பிரசித்தம் திருமலையானுக்கு! குடை அழகு பேரருளாளன் வரதனுக்கு! முடி(கிரீடம் )அழகு திருநாராயணனுக்கே! ''''' ''வைரமுடியன்று காலை வைரமுடியும், சாமராஜ முடியுமாக இரண்டும் மண்டியா காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழிநடைப்பூஜைகளையும் ஏற்று, மாலை திருநாராயணபுரம் வந்தடையும். திருநாராயணபுர எல்லையிலிருந்து பல்லக்கில் வீதி வழியாக திருக்கோவிலுக்கு சென்று சேரும். இரவு ஒன்பது மணிக்கு திருநாராயணன் வைரமுடிப்புறப்பாடு கண்டருளி, மாடவீதிகள் மிகச்சிறியதாயினும் தமிழ்நாடு ,ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா போன்ற இடங்கலிருந்து வரும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி அளிக்க வேண்டி விடியற்காலை 4மணி அளவில் வாஹன மண்டபம் திரும்புவார். வாஹன மண்டபம் சேர்ந்தவுடன் சாமராஜமுடி அணிவிக்கப்பெறும். மற்ற ஆறு நாட்களும் சாமராஜமுடியுடன் சம்பத்குமாரனைக் கண்குளிரக்காணலாம்!                                                                                            [[Image:Melkote-kulam.jpg|border|center|250x200px]] ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீராமன் சூடிய வைரமுடி, பிரகலாதனது மைந்தன் விரோசநன் கைகளில் அகப்பட்டதாகவும், அவன் அதைப் பாதாள லோகத்தில் மறைத்து வைத்திட, வைநதேயன் அதைப் பாதாளத்தில் இருந்து கொண்டு வருகையில் பிருந்தாவனத்தில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குச் சூட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேல்கோட்டை நாராயணபுரத்தில் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் 'வைரமுடி சேவை' விழா தனிச்சிறப்புடையது. இராமானுஜர் சந்நிதிக்கு முன்னாள் உற்சவ மூர்த்தியை நாச்சியாருடன் எழுந்தருளச் செய்து வைரமுடி அணிவித்து விழா கொண்டாடுகின்றனர். இராமன் முடிசூட்டு விழாவைக் காண தசரதருக்குக் கிடைக்காத பேறு இராமானுஜருக்கு கிடைத்தது!. வேத வேதாந்த போதினி ஸம்ஸ்க்ருத மஹாபாடசாலை என்ற பெயரில் அன்றைய மைசூர்மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் உத்தரவுப்படி 1854ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட வித்யாலயம், (கர்னாடக ராஜ்ஜியத்தின் முதல் ஸம்ஸ்க்ருத மஹாவித்யாலயம், பாரதத்தின் இரண்டாவதாய் ஸ்தாபிக்கபட்ட வித்யாலயம் )இங்கே உள்ளது, யதுகிரிராஜமடம், பரகாலமடம் மேலும் அஹோபிலமடத்தில் கிளைகள் மேல்கோட்டில் உள்ளன. பல அரிய ஆராய்ச்சிநூல்களும் ஓலைச்சுவடிகளும் இங்கு உள்ளன. இங்கு பாரதீய கலாசாரத்தின் அகண்ட பரம்பரை காணப்படுகிறது. இங்குள்ள வேத வித்வான்கள் , பண்டிதர்கள் ,பன்மொழிப்புலவர்கள் சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், கன்னடம், ஹிந்தி மேலும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் சிறப்பாக ஆன்மீகக் கிரந்தங்களை  இயற்றியும் ,மொழிபெயர்த்தும் பக்தி இலக்கியத்தொண்டில் மேம்பட்டு இருந்தனர், இன்றும் ஈடுபட்டு இருக்கின்றனர். இந்த இடம் வித்வத் ஜன நகரி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 
<blockquote>
 '''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே.'''
</blockquote>
''' ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்''' 

 

 '''ஷைலஜா.'''

தேதி - 02 - 04 - 2011.

[[Category:கர்நாடகம்]] [[Category:ஆலயங்கள்]]

கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!

2011-04-02T08:44:50Z

Dev:

'''மேல்கோட்டை!''' 

 

                                                                        [[Image:Melkote-Cheluvanarayanaswamy temple melkote DK.jpg|border|center|400x400px]]

 

கர்னாடக மாநிலத்தில் மாண்டியா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்த சிற்றூருக்குப் பெரிய பெருமை உண்டு! திருநாராயணபுரம் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த ஊரின் மகிமையை கீழ்க்கண்ட பெயர்களைப் படிக்கும் போதே நமக்கு எளிதில் புரிந்துவிடும்! சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் பரம்பரையாக கீழ்க்கண்ட பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. பத்ம கூடா, புஷ்கரா, புதம சேகரா, ஆனந்த மாயா, யாதவகிரி, நாராயணாத்ரி, வேதாத்ரி, வித்யா((ஞான) மண்டல், தட்சிணபத்ரி.                                                                                               [[Image:Melkote vairamudi2.jpg|border|center|300x300px]] ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம் ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காலமேகம் | ஸ்ரீ ஹஸ்தி சைல சிகரோஜ்வல பாரிஜாதம் ஸ்ரீசம் நமாமி சிரஸா யதுசைல தீபம் || தெற்குதிசைக்கு ஸ்ரீரங்கமும்(கருணா நிவாசன் ஸ்ரீரங்கநாதன்) கிழக்குதிசைக்கு காஞ்சீபுரமும்(ஸ்ரீ வரதராஜன்) வடதிசைக்கு திருப்பதியும்(ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி) மேற்கு திசைக்கு-மேல்கோட்டையும்(ஸ்ரீசம்பத்குமாரர்) என்று ஆகம் சாஸ்த்திரப்படி நான்கு திருக்கோயில்களும் கலை அழகு மிளிர நிர்மாணிக்கப்பட்டு அர்ச்சா மூர்த்திகள் ஸ்வயம்புவாக விளங்கி வருகின்றன. கர்ப்பகிருஹத்தில் மூலமூர்த்தி திருநாராயண பகவான் சங்க  சக்ரத்துடன் சதுர்புஜம், அபயஹஸ்தம், தண்டாயுதம்(கதை) ,அற்புதமான ரத்னம் இழைத்த தங்கக்கிரீடம், பூநூல் ,நாகாபரணம் முதலிய திவ்ய அலங்காரத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார். தாயார் யதுகிரிநாச்சியார். ஆசார்யர்களுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் தனி சந்நிதிகள் உள்ளன. கோயிலின் வெளியே வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள், நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதிகளும் அமைந்துவிளங்குகின்றன. குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதி முன்பாக அக்கா தங்கைக் குளங்கள் என இரண்டு குளங்கள், பெருங்குளமும் சிறுகுளமுமாய் எழிலுடன் இணைந்து காட்சி அளிக்கின்றன.                                                                                          [[Image:Thirunarayanar.jpg|border|center|300x300px]] இரண்டுசகோதரிகள் கோயிலின் ஜீர்ணோத்தாரண கைங்கர்யத்தில் முக்கியபங்கு கொண்டு கைங்கர்யம் செய்தனர். அக்காள் தனது சார்பில்குளம் வெட்டி அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஆன செலவை கணக்குப்பார்த்தாளாம், தங்கை அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கவில்லையாம் !அதனால் அக்காளின் குளத்துநீர் உப்பாகவும் தங்கையின் குளத்துநீர் இனிப்பாகவும் இருக்குமாம்! (இந்த சம்பவத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் படிப்பினை, பக்திதொண்டிற்குநாம் செய்யும் பணிக்குச் செலவாகும் தொகையைக்  கணக்குப் பார்ப்பது சரியல்லஎன்பதாகும்) இது மேல்கோட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே உள்ளது. இத்திருக்குளத்தின் கிழக்கே சுமார் 50படிக்கட்டுக்களுடன் கூடிய மலைக்கோயிலில் ஸ்ரீயோகநரசிங்கன் அருள்பாலிக்கிறார். கல்யாணிதீர்த்தத்தின் கரையில் ஸ்ரீவராஹப்பெருமான் ஆலயமும் சப்தரிஷி க்ஷேத்ரமும், சீதாரண்யமும், கருடன்  இருகைகளுடன் வலது திருக்கரத்தில் திருமண் மலையை  வைத்துக்கொண்டு வாஹன வடிவில் அமர்ந்து காட்சி நல்கும் தார்ஷ்ய ஷேத்ரமும், புவனேஸ்வரி மண்டபமும் அகோபிலமடமும் உள்ளன. ஸ்ரீதிருநாராயணர் கோயிலின் பிரதான வாசலுக்கு எதிரே ஓர் இலந்தைமரத்து அடியில் ஒரு சிறிய நாராயணன் சந்நிதிஉள்ளது இங்கும் நித்யாராதனம் (தினப்படிபூஜை) நடைபெற்றுவருகிறது. இங்கு [[Image:Yadhikiri.jpg|border|left|150x150px]]சாண்டில்ய மஹரிஷியை மெச்சி  ஸ்ரீ பதரீ நாராயணர் அவருக்கு தரிசனம் அளித்து அனுக்ரஹித்தார் ஆகவே இதை தட்சிணபத்ரி எனவும் அழைக்கிறார்கள். ஸ்ரீ பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்களின் தீர்த்த யாத்திரையின்போது இங்கு விஜயம் செய்து பகவானை தரிசித்தார்கள். அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு வைரமுடியை பகவானுக்கு சமர்ப்பித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கோவிலின் விமானம் ஆனந்தமய விமானம். கோவிலுக்கு எதிரே த்வஜஸ்தம்பம்(கொடிமரம்)உள்ளது; அதைத் தாண்டி 24 கம்பங்கள் உள்ள மண்டபத்தில் 7அடி உயரமுள்ள கருடபகவானை தரிசிக்கலாம். இது, ஸ்ரீ ராமானுஜரின் அபிமான ஸ்தலம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் செல்வநாரயணன், திருநாராணன், வண்புகழ் நாரணன், வாழ்புகழ்நாரணன் என்று நான்கு திருநாமங்களையும் அனுபவிக்கலாம். 

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளிய இப்பாசுரத்தை உடையவர் திரு நாரணனுக்கு ஸமர்ப்பித்து உகந்தார் -

 ஒருநா யகமாய் ஓடவுலகுட னாண்டவர், கருநாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர், பெருநாடு காண இம்மையிலேபிச்சை தாம்கொள்வர், திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச்சிந்தித் துய்ம்மினோ.

 உலகங்கட்கெல்லாம் ஓரரசாக வீற்றிருந்து வாழ்ந்தவர்களும்கூட நாளடைவிலே வறியவர்களாய்த் தடுமாறும்படியைக் கண்கூடாகக் காணப்பெறலாயிருக்கு மாகையாலே நித்ய ஸ்ரீமாநான எம்பெருமானைப் பணிவதே பாங்கு . திரு அரங்கத்திலிருந்து தொண்டனூருக்கு ராமானுஜர் வந்ததும் அவருக்கு நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளும் திருமண் தீர்ந்துவிட்டது;  அதை யோசித்தபடியே சயனித்தவரின் கனவில் ஸ்ரீநாராயணன் தோன்றி ”எனது [[Image:Download (2).jpg|border|left|100x100px]]அருகாமையில் திருமண் நிரம்ப இருக்கிறது ; இங்கு துளசிசெடிகள் மத்தியில் உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் ”என்று கூறினாராம். மறுநாள் காலை ராமானுஜர் கிராமத்து முக்கியஸ்தர்களுடன் அங்கேசென்று அந்த இடத்தைத் தோண்டியதில் திருமண்ணும், திவ்யமூர்த்தியும் கிடைக்க அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உடனே அழகான கோயில் கட்டிப் பெருமானை பிரதிஷ்டை செய்தனர். இந்தக்கோயிலின் புனருத்தாரண  கைங்கர்யத்தில் அரசன் விஷ்ணுவர்த்தநன் பெரிதும் உதவினான்.  ராமானுஜரின் சிஷ்யர்களோடு அவருடைய யாத்திரையில் எல்லா வகை உதவிகளையும் அளித்த அந்தபிரதேசத்துப் பழங்குடி மக்களைப் பெரிதும் மதித்த எதிராஜர் அவர்களை கௌரவிக்கும் வகையில் அவர்களை ‘திருக்குலத்தார்’ என்று பெயரிட்டு அழைக்கலானார். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையை மதிக்கும் பொருட்டு கோயிலின் உத்சவங்களில் அவர்களுக்குக் கோயிலின் உள்ளேசென்று இறைவனை தரிசிக்கவும், கல்யாணி தீர்த்தக்குளத்தில் நீராடவும் அனுமதி தந்து மேலும் பலவசதிகள் செய்து கொடுத்தார். சுமார் 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமூகத்தில் மிகப்பெரியபுரட்சி என இது கருதப்படுகிறது.                                                                                          [[Image:Download.jpg|border|center|300x300px]] முகம்மதிய படையெடுப்பின் போது டில்லி சுல்தான் கோயிலை இடித்து விக்ரகங்களையும், பொன் பொருள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என்றும், திருநாராயணனின் உற்சவமூர்த்தியும் சுல்தானிடம் தான் இருக்கிறதென்றும் அவ்வூர் மக்கள் மூலம் அறிந்தார் இராமானுஜர். மன்னன் உதவியுடன் சில சீடர்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு டில்லி சுல்தானை நேரில் கண்டு உற்சவ மூர்த்தியைத் திரும்பத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். சுல்தானுக்கு இராமானுஜரைக் கண்டு வியப்பும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது. அவரைப் பற்றி முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தான். தன் மகள் ஆசைப்பட்டாள் என்பதற்காக அந்த விக்ரகத்தை அவளுக்கு விளையாடக் கொடுத்திருந்தான். அதைத் திரும்பப் பெறுவதென்பது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. அதனால் ஒரு நிபந்தனையுடன் அதை எடுத்துச் செல்லலாம் என்றான். நிபந்தனை இதுதான் - இராமானுஜர் உற்சவமூர்த்தியை அழைக்க வேண்டும. விக்ரகம் தானாகவே அவரிடம் வந்து சேரவேண்டும் . உடனே இராமானுஜர் ஒரு குழந்தையை அழைப்பதுபோல் ”என் செல்வப் பிள்ளாய், வருக !” என்று மனம் குழைந்து அழைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! சிலைவடிவில் இருந்த விக்ரகம் மாறி ஒரு குழந்தை வடிவில் நடந்து வந்து அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு மீண்டும் சிலையாயிற்று. சுல்தான் மலைத்துப் போனான். நிபந்தனைப்படியே உற்சவத்துடன் பொன்னும் பொருளும் தந்து அனுப்பி வைத்தான். மேல்கோட்டை உற்சவமூர்த்தி 'செல்வப்பிள்ளை' என்றே அழைக்கப்படுகிறது. வடமொழியில் ‘ஸம்பத் குமாரன்’

சுல்தானின் மகள் சிலையைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் மேல்கோட்டையைத் தேடி ஓடி வந்து உற்சவமூர்த்தியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அடுத்த நிமிடம் அந்த சிலையுடன் ஐக்கியமாகி விட்டாள். அவள் அன்பைப் பாராட்டி அவளைப் போலவே ஒரு சிலை செய்து 'பீபீ நாச்சியார்’ என்ற பெயரில் நாராயணனுக்கருகில் அமர்த்தி விட்டார் இராமானுஜர். இத்தலத்துப் பெருமானை சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ஆராதித்தபடியால் ராமபிரியன் என்றும் செல்வப்பிள்ளை என்றும், ராமானுஜர் டெல்லி சென்று அங்கிருந்த சம்பத்குமாரனைச் செல்லமாய்க்கூப்பிட அவரும் ராமானுஜரின் மடிமீது வந்தமர்ந்த பெருமானாகையால் ’செல்வ நாராயணன்’ என்றும் அழைக்கிறார்கள்.'' ''யதுகுல மன்னர்கள் இத்தலத்தைப் பூஜித்ததால் ’யாதவகிரி’ என்றும், யதிவரரான ராமானுஜர் பிரதிஷ்டை செய்ததால் ’யதிசைலம்’ என்றும் இந்த ஊருக்குப் பெயர்கள் உண்டு.ராமானுஜரும், வேதாந்த தேசிகரும் பலகாலம் இங்கே தங்கிக் கைங்கர்யம் செய்துள்ளனர். ராமானுஜர் தை புனர்பூச நாளில் கல்யாணி புஷ்கரணிக்கரையில் அமைந்த புதரினுள் ஒளிர்ந்த பெருமானைக்கண்டெடுத்துப் பிரதிஷ்டை செய்த அந்த நன்னாள் இன்றும் தை மாதம் விமரிசையாகத் திருநாராயணபுரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது.                                       [[Image:Download (3).jpg|border|center|250x250px]]'' ''சித்திரைமாதம் ஸ்ரீ ராமானுஜர்  திரு அவதார விழா பத்துநாட்கள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.10ம்நாள் திருநாராயணன் ராமானுஜருக்கு தசாவதார சேவை தருகிறார். மாசி மாதத்தில் திருநாராயணபுரத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள வேதபுஷ்கரணி, கல்யாணி போன்ற எட்டு தீர்த்தங்களில் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் அஷ்டதீர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது. வேத புஷ்கரணியில்தான் வெள்ளை சாத்திக்கொண்டு திருநாராயணபுரம் எழுந்தருளிய ராமானுஜர் மீண்டும் துவராடையுடுத்திக்கொண்டார் என்பது வரலாறு. தீர்த்த உத்சவத்தின் நான்காம் நாள் இரவு திருநாராயணன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ உடையார் அளித்த க்ருஷ்ணராஜமுடியுடன் வீதி வலம் வந்து பக்தர்களை அருள்பாலிக்கிறார். இதே வகையில் பங்குனி பிரம்மோத்சவத்தின் நான்காம் நாள் வைரமுடி உத்சவமும் நடைபெறுகிறது. விலைமதிப்பற்ற வைரமகுடத்தை முன்னிட்டே இந்த பிரம்மோத்சவம் நடத்தப்பெறுவதால் வைரமுடித்திருவிழா பெருஞ் சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்று. ’வஜ்ர மகுடி விலாஸ சம்பூ’ என்னும் நூலை திருநாராயணனைக காலங் காலமாய் பூஜித்துவந்த பெரியோரான ஸ்ரீ அளசிங்கபட்டர் எனத்திருநாமம் கொண்ட ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகம வல்லுனர் தனது மேதா விலாசத்தால் படைத்தளித்துள்ளார். ஆண்டுதோறும் பங்குனித்திங்கள் புஷ்ய நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தின் இரவு வைரமுடித்திருவிழா சீரும் சிறப்புமாகக்கொண்டாடப்படுகிறது. '' '''''நடை அழகு அரங்கனுக்கு! வடை பிரசாதம் பிரசித்தம் திருமலையானுக்கு! குடை அழகு பேரருளாளன் வரதனுக்கு! முடி(கிரீடம் )அழகு திருநாராயணனுக்கே! ''''' ''வைரமுடியன்று காலை வைரமுடியும், சாமராஜ முடியுமாக இரண்டும் மண்டியா காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழிநடைப்பூஜைகளையும் ஏற்று, மாலை திருநாராயணபுரம் வந்தடையும். திருநாராயணபுர எல்லையிலிருந்து பல்லக்கில் வீதி வழியாக திருக்கோவிலுக்கு சென்று சேரும். இரவு ஒன்பது மணிக்கு திருநாராயணன் வைரமுடிப்புறப்பாடு கண்டருளி, மாடவீதிகள் மிகச்சிறியதாயினும் தமிழ்நாடு ,ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா போன்ற இடங்கலிருந்து வரும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி அளிக்க வேண்டி விடியற்காலை 4மணி அளவில் வாஹன மண்டபம் திரும்புவார். வாஹன மண்டபம் சேர்ந்தவுடன் சாமராஜமுடி அணிவிக்கப்பெறும். மற்ற ஆறு நாட்களும் சாமராஜமுடியுடன் சம்பத்குமாரனைக் கண்குளிரக்காணலாம்!                                                                                            [[Image:Melkote-kulam.jpg|border|center|250x200px]] ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீராமன் சூடிய வைரமுடி, பிரகலாதனது மைந்தன் விரோசநன் கைகளில் அகப்பட்டதாகவும், அவன் அதைப் பாதாள லோகத்தில் மறைத்து வைத்திட, வைநதேயன் அதைப் பாதாளத்தில் இருந்து கொண்டு வருகையில் பிருந்தாவனத்தில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குச் சூட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேல்கோட்டை நாராயணபுரத்தில் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் 'வைரமுடி சேவை' விழா தனிச்சிறப்புடையது. இராமானுஜர் சந்நிதிக்கு முன்னாள் உற்சவ மூர்த்தியை நாச்சியாருடன் எழுந்தருளச் செய்து வைரமுடி அணிவித்து விழா கொண்டாடுகின்றனர். இராமன் முடிசூட்டு விழாவைக் காண தசரதருக்குக் கிடைக்காத பேறு இராமானுஜருக்கு கிடைத்தது!. வேத வேதாந்த போதினி ஸம்ஸ்க்ருத மஹாபாடசாலை என்ற பெயரில் அன்றைய மைசூர்மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் உத்தரவுப்படி 1854ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட வித்யாலயம், (கர்னாடக ராஜ்ஜியத்தின் முதல் ஸம்ஸ்க்ருத மஹாவித்யாலயம், பாரதத்தின் இரண்டாவதாய் ஸ்தாபிக்கபட்ட வித்யாலயம் )இங்கே உள்ளது, யதுகிரிராஜமடம், பரகாலமடம் மேலும் அஹோபிலமடத்தில் கிளைகள் மேல்கோட்டில் உள்ளன. பல அரிய ஆராய்ச்சிநூல்களும் ஓலைச்சுவடிகளும் இங்கு உள்ளன. இங்கு பாரதீய கலாசாரத்தின் அகண்ட பரம்பரை காணப்படுகிறது. இங்குள்ள வேத வித்வான்கள் , பண்டிதர்கள் ,பன்மொழிப்புலவர்கள் சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், கன்னடம், ஹிந்தி மேலும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் சிறப்பாக ஆன்மீகக் கிரந்தங்களை  இயற்றியும் ,மொழிபெயர்த்தும் பக்தி இலக்கியத்தொண்டில் மேம்பட்டு இருந்தனர், இன்றும் ஈடுபட்டு இருக்கின்றனர். இந்த இடம் வித்வத் ஜன நகரி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 

 '''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே.'''

''' ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்'''

 

 

 '''ஷைலஜா.'''

தேதி - 02 - 04 - 2011.

[[Category:கர்நாடகம்]] [[Category:ஆலயங்கள்]]

கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!

2011-04-02T06:34:44Z

Dev:

'''மேல்கோட்டை!''' 

 

                                                                        [[Image:Melkote-Cheluvanarayanaswamy temple melkote DK.jpg|border|center|400x400px]]

 

கர்னாடக மாநிலத்தில் மாண்டியா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்த சிற்றூருக்குப் பெரிய பெருமை உண்டு! திருநாராயணபுரம் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த ஊரின் மகிமையை கீழ்க்கண்ட பெயர்களைப் படிக்கும் போதே நமக்கு எளிதில் புரிந்துவிடும்! சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் பரம்பரையாக கீழ்க்கண்ட பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. பத்ம கூடா, புஷ்கரா, புதம சேகரா, ஆனந்த மாயா, யாதவகிரி, நாராயணாத்ரி, வேதாத்ரி, வித்யா((ஞான) மண்டல், தட்சிணபத்ரி.                                                                                               [[Image:Melkote vairamudi2.jpg|border|center|300x300px]] ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம் ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காலமேகம் | ஸ்ரீ ஹஸ்தி சைல சிகரோஜ்வல பாரிஜாதம் ஸ்ரீசம் நமாமி சிரஸா யதுசைல தீபம் || தெற்குதிசைக்கு ஸ்ரீரங்கமும்(கருணா நிவாசன் ஸ்ரீரங்கநாதன்) கிழக்குதிசைக்கு காஞ்சீபுரமும்(ஸ்ரீ வரதராஜன்) வடதிசைக்கு திருப்பதியும்(ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி) மேற்கு திசைக்கு-மேல்கோட்டையும்(ஸ்ரீசம்பத்குமாரர்) என்று ஆகம் சாஸ்த்திரப்படி நான்கு திருக்கோயில்களும் கலை அழகு மிளிர நிர்மாணிக்கப்பட்டு அர்ச்சா மூர்த்திகள் ஸ்வயம்புவாக விளங்கி வருகின்றன. கர்ப்பகிருஹத்தில் மூலமூர்த்தி திருநாராயண பகவான் சங்க  சக்ரத்துடன் சதுர்புஜம், அபயஹஸ்தம், தண்டாயுதம்(கதை) ,அற்புதமான ரத்னம் இழைத்த தங்கக்கிரீடம், பூநூல் ,நாகாபரணம் முதலிய திவ்ய அலங்காரத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார். தாயார் யதுகிரிநாச்சியார். ஆசார்யர்களுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் தனி சந்நிதிகள் உள்ளன. கோயிலின் வெளியே வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள், நம்மாழ்வார், திருமங்கை ஆழ்வார், குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதிகளும் அமைந்துவிளங்குகின்றன. குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதி முன்பாக அக்கா தங்கைக் குளங்கள் என இரண்டு குளங்கள், பெருங்குளமும் சிறுகுளமுமாய் எழிலுடன் இணைந்து காட்சி அளிக்கின்றன.                                                                                          [[Image:Thirunarayanar.jpg|border|center|300x300px]] இரண்டுசகோதரிகள் கோயிலின் ஜீர்ணோத்தாரண கைங்கர்யத்தில் முக்கியபங்கு கொண்டு கைங்கர்யம் செய்தனர். அக்காள் தனது சார்பில்குளம் வெட்டி அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஆன செலவை கணக்குப்பார்த்தாளாம், தங்கை அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கவில்லையாம் !அதனால் அக்காளின் குளத்துநீர் உப்பாகவும் தங்கையின் குளத்துநீர் இனிப்பாகவும் இருக்குமாம்! (இந்த சம்பவத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் படிப்பினை, பக்திதொண்டிற்குநாம் செய்யும் பணிக்குச் செலவாகும் தொகையைக்  கணக்குப் பார்ப்பது சரியல்லஎன்பதாகும்) இது மேல்கோட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே உள்ளது. இத்திருக்குளத்தின் கிழக்கே சுமார் 50படிக்கட்டுக்களுடன் கூடிய மலைக்கோயிலில் ஸ்ரீயோகநரசிங்கன் அருள்பாலிக்கிறார். கல்யாணிதீர்த்தத்தின் கரையில் ஸ்ரீவராஹப்பெருமான் ஆலயமும் சப்தரிஷி க்ஷேத்ரமும், சீதாரண்யமும், கருடன்  இருகைகளுடன் வலது திருக்கரத்தில் திருமண் மலையை  வைத்துக்கொண்டு வாஹன வடிவில் அமர்ந்து காட்சி நல்கும் தார்ஷ்ய ஷேத்ரமும், புவனேஸ்வரி மண்டபமும் அகோபிலமடமும் உள்ளன. ஸ்ரீதிருநாராயணர் கோயிலின் பிரதான வாசலுக்கு எதிரே ஓர் இலந்தைமரத்து அடியில் ஒரு சிறிய நாராயணன் சந்நிதிஉள்ளது இங்கும் நித்யாராதனம் (தினப்படிபூஜை) நடைபெற்றுவருகிறது. இங்கு [[Image:Yadhikiri.jpg|border|left|150x150px]]சாண்டில்ய மஹரிஷியை மெச்சி  ஸ்ரீ பதரீ நாராயணர் அவருக்கு தரிசனம் அளித்து அனுக்ரஹித்தார் ஆகவே இதை தட்சிணபத்ரி எனவும் அழைக்கிறார்கள். ஸ்ரீ பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்களின் தீர்த்த யாத்திரையின்போது இங்கு விஜயம் செய்து பகவானை தரிசித்தார்கள். அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு வைரமுடி பகவானுக்கு சமர்ப்பித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கோவிலின் விமானம் ஆனந்தமய விமானம். கோவிலுக்கு எதிரே த்வஜஸ்தம்பம்(கொடிமரம்)உள்ளது; அதைதாண்டி 24 கம்பங்கள் உள்ள மண்டபத்தில் 7அடி உயரமுள்ள கருடபகவானை தரிசிக்கலாம். இது, ஸ்ரீ ராமானுஜரின் அபிமான ஸ்தலம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் செல்வநாரயணன், திருநாராணன், வண்புகழ் நாரணன், வாழ்புகழ்நாரணன் என்று நான்கு திருநாமங்களையும் அனுபவிகக்லாம். ஸ்ரீரங்கமிருந்து தொண்டனூருக்கு ராமானுஜர் வந்ததும் அவருக்கு நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளும் திருமண் தீர்ந்துவிட்டது;  அதை யோசித்தபடியே சயனித்தவரின் கனவில் ஸ்ரீநாராயணன் தோன்றி ”எனது [[Image:Download (2).jpg|border|left|100x100px]]அருகாமையில் திருமண் நிரம்ப இருக்கிறது ; இங்கு துளசிசெடிகள் மத்தியில் உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் ”என்று கூறினாராம். மறுநாள் காலை ராமானுஜர் கிராமத்து முக்கியஸ்தர்களுடன் அங்கேசென்று அந்த இடத்தைத் தோண்டியதில் திருமண்ணும், திவ்யமூர்த்தியும் கிடைக்க அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உடனே அழகான கோயில்கட்டிப் பெருமானை பிரதிஷ்டை செய்தனர். இந்தக்கோயிலின் புனருத்தான கைங்கர்யத்தில் அரசன் விஷ்ணுவர்த்தன் பெரிதும் உதவினான் ராமானுஜரின் சிஷ்யர்களோடு அவருடைய யாத்திரையில் எல்லா வகை உதவிகளையும் அளித்த அந்தபிரதேசத்துப் பழங்குடி மக்களை பெரிதும் மதித்த எதிராஜர் அவர்களை கௌரவிக்கும் வகையில் அவர்களை ‘திருக்குலத்தார்’ என்று பெயரிட்டு அழைக்கலானார். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையை மதிக்கும் பொருட்டு கோயிலின் உதசவஙக்ளில் அவர்களுக்கு கோயிலின் உள்ளேசென்று இறைவனை தரிசிக்கவும் கல்யாணி தீர்த்தக்குளத்தில் நீராடவும் அனுமதி தந்து மேலும் பலவசதிகள் செய்துகொடுத்தார். சுமார் 1000ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமூகத்தில் மிகப்பெரியபுரட்சி என இது கருதப்படுகிறது.                                                                                          [[Image:Download.jpg|border|center|300x300px]] முகம்மதிய படையெடுப்பின் போது டில்லி சுல்தான் கோயிலை இடித்து விக்ரகங்களையும், பொன் பொருள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என்றும், திருநாராயணனின் உற்சவமூர்த்தியும் சுல்தானிடம் தான் இருக்கிறதென்றும் அவ்வூர் மக்கள் மூலம் அறிந்தார் இராமானுஜர். மன்னன் உதவியுடன் சில சீடர்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு டில்லி சுல்தானை நேரில் கண்டு உற்சவ மூர்த்தியைத் திரும்பத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். சுல்தானுக்கு இராமானுஜரைக் கண்டு வியப்பும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது. அவரைப் பற்றி முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தான். தன் மகள் ஆசைப்பட்டாள் என்பதற்காக அந்த விக்ரகத்தை அவளுக்கு விளையாடக் கொடுத்திருந்தான். அதைத் திரும்பப் பெறுவதென்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதனால் ஒரு நிபந்தனையுடன் அதை எடுத்துச் செல்லலாம என்றான். நிபந்தனை இதுதான். இராமானுஜர் உற்சவமூர்த்தியை அழைக்க வேண்டும. விக்ரகம் தானாகவே அவரிடம் வந்து சேரவேண்டும் என்றான். உடனே இராமானுஜர் ஒரு குழந்தையை அழைப்பதுபோல் என் செல்லப் பிள்ளாய் வருக என்று குழைவா அழைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! சிலைவடிவில் இருந்த விக்ரகம் மாறி ஒரு குழந்தை வடிவில் நடந்து வந்து அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு மீண்டும் சிலையாயிற்று. சுல்தான் மலைத்துப் போனான். நிபந்தனைப்படியே உற்சவத்துடன் பொன்னும் பொருளும் தந்து அனுப்பி வைத்தான். மேல்கோட்டை உற்சவமூர்த்தி 'செல்லப்பிள்ளை' என்றே அழைக்கப்படுகிறது.

சுல்தானின் மகள் சிலையைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் மேல்கோட்டையைத் தேடி ஓடி வந்து உற்சவமூர்த்தியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அடுத்த நிமிடம் அந்த சிலையுடன் ஐக்கியமாகி விட்டாள். அவள் அன்பைப் பாராட்டி அவளைப் போலவே ஒரு சிலை செய்து 'பீபீ நாச்சியார்’ என்ற பெயரில் நாராயணனுக்கருகில் அமர்த்தி விட்டார் இராமானுஜர். இத்தலத்துப் பெருமானை சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ஆராதித்தபடியால் ராமபிரியன் என்றும் செல்வப்பிள்ளை என்றும் ராமானுஜர் டெல்லி சென்று அங்கிருந்த சம்பத்குமாரனைச் செல்லமாய்க்கூப்பிட அவரும் ராமானுஜரின் மடிமீது வந்தமர்ந்த பெருமானாகையால் ’செல்வ நாராயணன்’ என்றும் அழைக்கிறார்கள்.'' ''யதுகுல மன்னர்கள் இத்தலத்தைப் பூஜித்ததால் யாதவகிரி என்றும், யதிவரரான ராமானுஜர் பிரதிஷ்டை செய்ததால் யதிசைலம் என்றும் இந்த ஊருக்குப்பெயர்கள் உண்டு.ராமானுஜரும், வேதாந்த தேசிகரும் பலகாலம் இங்கே தங்கி கைங்கர்யம் செய்துள்ளனர். ராமானுஜர் தை புனர்பூச நாலில் கல்யாணி புஷ்கரணிக்கரையில் அமைந்த புதரினுள் ஒளிர்ந்த பெருமானைக்கண்டெடுத்து பிரதிஷ்டை செய்த அந்த நன்னாள் இன்றும் தை மாதம் விமரிசையாகத் திருநாராயணபுரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது.                                       [[Image:Download (3).jpg|border|center|250x250px]]'' ''சித்திரைமாதம் ஸ்ரீ ராமானுஜர்  திரு அவதார விழா பத்துநாட்கள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.10ம்நாள் திருநாராயணன் ராமானுஜருக்கு தசாவதார சேவை தருகிறார். மாசி மாதத்தில் திருநாராயணபுரத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள வேதபுஷ்கரணி கல்யாணி போன்ற எட்டு தீர்த்தங்களில் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் அஷ்டதீர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது. வேத புஷ்கரணியில்தான் வெள்ளை சாத்திக்கொண்டு திருநாராயணபுரம் எழுந்தருளிய ராமானுஜர் மீண்டும் துவராடையுடுத்திக்கொண்டார் என்பது வரலாறு. தீர்த்த உத்சவத்தின் நான்காம் நாள் இரவு திருநாராயணன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ உடையார் அளித்த க்ருஷ்ணராஜமுடியுடன் வீதி வலம் வந்து பக்தர்களை அருள்பாலிக்கிறார். இதே வகையில் பங்குனி பிரம்மோத்சவத்தின் நான்காம் நாள் வைரமுடி உத்சவமும் நடைபெறுகிறது. விலைமதிப்பற்ற வைரமகுடத்தை முன்னிட்டே இந்த பிரம்மோத்சவம் நடத்தப்பெறுவதால் வைரமுடித்திருவிழா பெருஞ் சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்று. ’வஜ்ரமகுடி விலாஸ சம்பூ’ என்னும் நூலை திருநாராயணனைக காலங் காலமாய் பூஜித்துவந்த பெரியோரான ஸ்ரீ அளசிங்கபட்டர் எனத்திருநாமம் கொண்ட ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகம வல்லுனர் தனது மேதா விலாசத்தால் படைத்தளித்துள்ளார். ஆண்டுதோறும் பங்குனித்திங்கள் புஷ்ய நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தின் இரவு வைரமுடித்திருவிழா சீரும் சிறப்புமாகக்கொண்டாடப்படுகிறது. '' '''''நடை அழகு அரங்கனுக்கு! வடை பிரசாதம் பிரசித்தம் திருமலையானுக்கு! குடை அழகு பேரருளாளன் வரதனுக்கு! முடி(கிரீடம் )அழகு திருநாராயணனுக்கே! ''''' ''வைரமுடியன்று காலை வைரமுடியும், சாமராஜ முடியுமாக இரண்டும் மண்டியா காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழிநடைப்பூஜைகளையும் ஏற்று, மாலை திருநாராயணபுரம் வந்தடையும். திருநாராயணபுர எல்லையிலிருந்து பல்லக்கில் வீதி வழியாக திருக்கோவிலுக்கு சென்று சேரும். இரவு ஒன்பது மணிக்கு திருநாராயணன் வைரமுடிப்புறப்பாடு கண்டருளி, மாடவீதிகள் மிகச்சிறியதாயினும் தமிழ்நாடு ,ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா போன்ற இடங்கலிருந்து வரும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி அளிக்க வேண்டி விடியற்காலை 4மணி அளவில் வாஹன மண்டபம் திரும்புவார். வாஹன மண்டபம் சேர்ந்தவுடன் சாமராஜமுடி அணிவிக்கப்பெறும். மற்ற ஆறு நாட்களும் சாமராஜமுடியுடன் சம்பத்குமாரனைக் கண்குளிரக்காணலாம்!                                                                                            [[Image:Melkote-kulam.jpg|border|center|250x200px]] ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீராமன் சூடிய வைரமுடி, பிரகலாதனது மைந்தன் விரசேனன் கைகளில் அகப்பட்டதாகவும், அவன் அதை பாதாள லோகத்தில் மறைத்து வைத்திட, வைநதேயன் அதை பாதாளத்தில் இருந்து கொண்டு வருகையில் பிருந்தாவனத்தில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குச் சூட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேல்கோட்டை நாராயணபுரத்தில் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் 'வைரமுடி சேவை' விழா தனிச்சிறப்புடையது. இராமானுஜர் சந்நிதிக்கு முன்னாள் உற்சவ மூர்த்தியை நாச்சியாருடன் எழுந்தருளச் செய்து வைரமுடி அணிவித்து விழா கொண்டாடுகின்றனர். இராமன் முடிசூட்டு விழாவைக் காண தசரதருக்குக் கிடைக்காத பேறு இராமானுஜருக்கு கிடைத்தது!. வேத வேதாந்த போதினி சம்ஸ்க்ருத மஹாபாடசாலை என்றபெயரில் அன்றைய மைசூர்மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் உத்தரவுப்படி 1854ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட வித்யாலயம், (கர்னாடக ராஜ்ஜியத்தின் முதல் சம்ஸ்க்ருத மஹாவித்யாலயம், பாரதத்தின் இரண்டாவதாய் ஸ்தாபிக்கபட்ட வித்யாலயம் )இங்கே உள்ளது, யதுகிரிராஜமடம், பரகாலமடம் மேலும் அஹோபிலமடத்தில் கிளைகள் மேல்கோட்டில் உள்ளன பல அரிய ஆராய்ச்சிநூல்களும் ஓலைச்சுவடிகளும் இங்கு உள்ளன. இங்கு பாரதீய கலாசாரத்தின் அகண்ட பரம்பரை காணப்படுகிறது. இங்குள்ள வேத வித்வான்கள் , பண்டிதர்கள் ,பன்மொழிப்புலவர்கள் சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், கன்னடம், ஹிந்தி மேலும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் சிறப்பாக ஆன்மீகக் கிரந்தங்கள் இயற்றியும் ,மொழிபெயர்த்தும் பக்தி இலக்கியத்தொண்டில் மேம்பட்டு இருந்தனர், இன்றும் ஈடுபட்டு இருக்கின்றனர். இந்த இடம் வித்வத் ஜன நகரி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 

 
'''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே.'''

''' ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்’'''

 

 

 '''ஷைலஜா.'''

தேதி - 02 - 04 - 2011.

[[Category:கர்நாடகம்]] [[Category:ஆலயங்கள்]]

கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!

2011-04-02T06:12:21Z

Dev: "கர்னாடகத்துக் கோயில்கள் - மேல்கோட்டை!" காக்கப்பட்டது: Excessive spamming ([edit=autoconfirmed] (indefinite) [move=autoconfirmed] (indefinite))

'''மேல்கோட்டை!''' 

 

                                                                        [[Image:Melkote-Cheluvanarayanaswamy temple melkote DK.jpg|border|center|400x400px]]

 

கர்னாடகா ராஜ்ஜியத்தில் மாண்டியா மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இந்த சிற்றுருக்குப் பெரிய பெருமை உண்டு! திருநாராயணபுரம் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த ஊரின் மகிமையை கீழ்க்கண்ட பெயர்களைப் படிக்கும் போதே நமக்கு எளிதில் புரிந்துவிடும்! சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் பரம்பரையாக கீழ்க்கண்ட பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. பத்ம கூடா, புஷ்கரா, புதம சேகரா, ஆனந்த மாயா, யாதவகிரி, நாராயணாத்ரி, வேதாத்ரி, வித்யா((ஞான) மண்டல், தட்சிணபத்ரி.                                                                                               [[Image:Melkote vairamudi2.jpg|border|center|300x300px]] ஸ்ரீரங்க மங்கள நிதிம் கருணா நிவாஸம் ஸ்ரீ வேங்கடாத்ரி சிகராலய காலமேகம் ஸ்ரீ ஹஸ்தி ஷைல ஸிகரோஜ்வல பாரிஜாதம் ஸ்ரீஸம் நமாமி சிரஸா யதுசைல தீபம். தெற்குதிசைக்கு ஸ்ரீரங்கமும்(கருணா நிவாசன் ஸ்ரீரங்கநாதன்) கிழக்குதிசைக்கு காஞ்சீபுரமும்(ஸ்ரீ வரதராஜன்) வடதிசைக்கு திருப்பதியும்(ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி) மேற்கு திசைக்கு-மேல்கோட்டையும்(ஸ்ரீசம்பத்குமாரர்) என்று ஆகம் சாஸ்த்திரப்படி நான்கு திருக்கோயிலகளும் கலை அழகு மிளிர நிர்மாணிக்கப்பட்டு அர்ச்சா மூர்த்திகள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு உள்ளன. கர்ப்பகிருஹத்தில் மூலமூர்த்தி திருநாராயண பகவான் சங்கசக்ரத்துடன் சதுர்புஜம் ,அபயஹஸ்தம்,தண்டாயுதம்(கதை) ,அற்புதமான ரத்னம் இழைத்த தங்கக்கிரீடம், பூநூல் ,நாகாபரணம் முதலிய திவ்ய அலங்காரத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார். தாயார் யதுகிரிநாச்சியார். ஆசார்யர்களுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் தனி சந்நிதிகள் உள்ளன. கோயிலின் வெளியே வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள் நம்மாழ்வார் திருமங்கை ஆழ்வார் குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதிகளும் அமைந்துவிளங்குகின்றன. குலசேகர ஆழ்வார் சந்நிதி முன்பாக அக்கா தங்கைக் குளங்கள் என இரண்டு குளங்கள், பெருங்குளமும் சிறுகுளமுமாய் எழிலுடன் இணைந்து காட்சி அளிக்கின்றன.                                                                                          [[Image:Thirunarayanar.jpg|border|center|300x300px]] இரண்டுசகோதரிகள் கோயிலின் ஜீர்ணோத்தாரண கைங்கர்யத்தில் முக்கியபங்கு கொண்டு கைங்கர்யம் செய்தனர். அக்காள் தனது சார்பில்குளம் வெட்டி அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஆன செலவை கணக்குப்பார்த்தாளாம், தங்கை அப்படிக்கணக்குப்பார்க்கவில்லையாம் !அதனால் அக்காளின் குளத்துநீர் உப்பாகவும் தங்கையின்குளத்துநீர் இனிப்பாகவும் இருக்குமாம்!(இந்த சம்பவத்தின்மூலம் நமக்கிடைக்கும் படிப்பினை, பக்திதொண்டிற்குநாம் செய்யும் பணிக்குசெலவாகும்தொகையை கணக்குபார்ப்பது சரியல்லஎன்பதாகும்.) இது மேல்கோட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே உள்ளது. இத்திருக்குளத்தின் கிழக்கே சுமார் 50படிக்கட்டுக்களுடன் கூடிய மலைக்கோயிலில் ஸ்ரீயோகநரசிங்கன் அருள்பாலிக்கிறார். கல்யாணிதீர்த்தத்தின் கரையில் ஸ்ரீவராஹப்பெருமான் ஆலயமும் சப்தரிஷி ஷேத்ரமும், சீதாரண்யமும் கருடன் தன் இருகைகளுடன் வலது திருக்கரத்தில் திருமண் மலையைவைத்துக்கொண்டு வாஹன வடிவில் அமர்ந்து காட்சி நல்கும் தார்ஷ்ய ஷேத்ரமும் புவனேஸ்வரி மண்டபமும் அகோபிலமடமும் உள்ளன. ஸ்ரீதிருநாராயணர்கோயிலின் பிரதான வாசலுக்கு எதிரே ஓர் இலந்தைமரத்து அடியில் ஒரு சிறிய நாராயணன் சந்நிதிஉள்ளது இங்கும் நித்யாராதனம்(தினப்படிபூஜை) நடைபெற்றுவருகிறது. இங்கு [[Image:Yadhikiri.jpg|border|left|150x150px]]சாண்டில்ய மஹரிஷியை மெச்சி பத்ரிநாத் பகவான் அவருக்கு தரிசனம் அளித்து அனுக்ரஹித்தார் ஆகவே இதை தட்சிணபத்ரி எனவும் அழைக்கிறார்கள். ஸ்ரீ பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்களின் தீர்த்த யாத்திரையின்போது இங்கு விஜயம் செய்து பகவானை தரிசித்தார்கள் அப்போது கிருஷ்ணன் ஒரு வைரமுடி பகவானுக்கு சமர்ப்பித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. கோவிலின் விமானம் ஆனந்தமய விமானம். கோவிலுக்குஎதிரே த்வஜஸ்தம்பம்(கொடிமரம்)உள்ளது அதைதாண்டி 24 கம்பங்கள் உள்ள மண்டபத்தில் 7அடி உயரமுள்ள கருடபகவானை தரிசிக்கலாம். இது, ராமானுஜரின் அபிமான ஸ்தலம், நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியில் செல்வநாரயணன், திருநாராணன், வண்புகழ் நாரணன், வாழ்புகழ்நாரணன் என்று நான்கு திருநாமங்களையும் அனுபவிகக்லாம். ஸ்ரீரங்கமிருந்து தொண்டனூருக்கு ராமானுஜர் வந்ததும் அவருக்கு நெற்றிக்கு இட்டுக்கொள்ளும் திருமண் தீர்ந்துவிட்டது அதை யோசித்தபடியே படுத்தவரின் கனவில் ஸ்ரீநாராயணன் தோன்றி ”எனது [[Image:Download (2).jpg|border|left|100x100px]]அருகாமையில் திருமண் நிரம்ப இருக்கிறது இங்கு துளசிசெடிகள் மத்தியில் உங்களை எதிர்பார்க்கிறேன் ”என்று கூறினாராம். மறுநாள்காலை ராமானுஜர் கிராமத்துமுக்கியஸ்தர்களுடன் அங்கேசென்று அந்த இடத்தைத் தோண்டியதில் திருமண்ணும் திவ்யமூர்த்தியும் கிடைக்க அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். உடனே அழகான் கோயில்கட்டி பெருமானை பிரதிஷ்டைசெய்தனர். இந்தக்கோயிலின் புனருத்தான கைங்கர்யத்தில் அரசன் விஷ்ணுவர்த்தன் பெரிதும் உதவினான் ராமானுஜரின் சிஷ்யர்களோடு அவருடைய யாத்திரையில் எல்லாவகை உதவிகளையும் அளித்த அந்தபிரதேசத்துப் பழங்குடி மக்களை பெரிதும் மதித்த எதிராஜர் அவர்களை கௌரவிக்கும் வகையில் அவர்களை ‘திருக்குலத்தார் ’என்றுபெயரிட்டு அழைக்கலானார். அவர்களின் தன்னலமற்ற சேவையை மதிக்கும் பொருட்டு கோயிலின் உதசவஙக்ளில் அவர்களுக்கு கோயிலின் உள்ளேசென்று இறைவனை தரிசிக்கவும் கல்யாணி தீர்த்தக்குளத்தில் ஸ்னானம் செய்யவும் அனுமதிதந்து மேலும் பலவசதிகள் செய்துகொடுத்தார். சுமார் 1000ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சமூகத்தில் மிகப்பெரியபுரட்சி என இது கருதப்படுகிறது.                                                                                          [[Image:Download.jpg|border|center|300x300px]] முகம்மதிய படையெடுப்பின் போது டில்லி சுல்தான் கோயிலை இடித்து விக்ரகங்களையும், பொன் பொருள் எல்லாவற்றையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என்றும், திருநாராயணனின் உற்சவமூர்த்தியும் சுல்தானிடம் தான் இருக்கிறதென்றும் அவ்வூர் மக்கள் மூலம் அறிந்தார் இராமானுஜர். மன்னன் உதவியுடன் சில சீடர்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு டில்லி சுல்தானை நேரில் கண்டு உற்சவ மூர்த்தியைத் திரும்பத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். சுல்தானுக்கு இராமானுஜரைக் கண்டு வியப்பும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டது. அவரைப் பற்றி முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்தான். தன் மகள் ஆசைப்பட்டாள் என்பதற்காக அந்த விக்ரகத்தை அவளுக்கு விளையாடக் கொடுத்திருந்தான். அதைத் திரும்பப் பெறுவதென்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதனால் ஒரு நிபந்தனையுடன் அதை எடுத்துச் செல்லலாம என்றான். நிபந்தனை இதுதான். இராமானுஜர் உற்சவமூர்த்தியை அழைக்க வேண்டும. விக்ரகம் தானாகவே அவரிடம் வந்து சேரவேண்டும் என்றான். உடனே இராமானுஜர் ஒரு குழந்தையை அழைப்பதுபோல் என் செல்லப் பிள்ளாய் வருக என்று குழைவா அழைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! சிலைவடிவில் இருந்த விக்ரகம் மாறி ஒரு குழந்தை வடிவில் நடந்து வந்து அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு மீண்டும் சிலையாயிற்று. சுல்தான் மலைத்துப் போனான். நிபந்தனைப்படியே உற்சவத்துடன் பொன்னும் பொருளும் தந்து அனுப்பி வைத்தான். மேல்கோட்டை உற்சவமூர்த்தி 'செல்லப்பிள்ளை' என்றே அழைக்கப்படுகிறது.

சுல்தானின் மகள் சிலையைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் மேல்கோட்டையைத் தேடி ஓடி வந்து உற்சவமூர்த்தியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அடுத்த நிமிடம் அந்த சிலையுடன் ஐக்கியமாகி விட்டாள். அவள் அன்பைப் பாராட்டி அவளைப் போலவே ஒரு சிலை செய்து 'பீபீ நாச்சியார் என்ற பெயரில் நாராயணனுக்கருகில் அமர்த்தி விட்டார் இராமானுஜர். இத்தலத்துப் பெருமானை சக்கரவர்த்தித் திருமகன் ஆராதித்தபடியால் ராமபிரியன் என்றும் செல்வப்பிள்ளை என்றும் ராமானுஜர் டெல்லி சென்று அங்கிருந்த சம்பத்குமாரனைச் செல்லமாய்க்கூப்பிட அவரும் ராமானுஜரின் மடிமீது வந்தமர்ந்த பெருமானாகையால் செல்வநாராயணன் என்றும் அழைக்கிறார்கள்.'' ''யதுகுல மன்னர்கள் இத்தலத்தை பூஜித்ததால் யாதவகிரி என்றும், யதிவரரான ராமானுஜர் பிரதிஷ்டை செய்ததால் யதிசைலம் என்றும் இந்த ஊருக்குப்பெயர்கள் உண்டு.ராமானுஜரும் வேதாந்த தேசிகரும் பலகாலம் இங்கே தங்கி கைங்கர்யம் செய்துள்ளனர். ராமானுஜர் தை புனர்பூச நாலில் கல்யாணிபுஷ்கரணிக்கரையில் அமைந்த புதரினுள் ஒளிர்ந்த பெருமானைக்கண்டெடுத்து பிரதிஷ்டை செய்த அந்த நன்னாளை , இன்றும் தை மாதம் விமரிசையாக திருநாராயணபுரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது.                                       [[Image:Download_(3).jpg|border|center|250x250px]]'' ''சித்திரைமாதம் ராமனுஜர்பிறந்தநாள்விழா பத்துநாட்கள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.10ம்நாள் திருநாராயணன் ராமானுஜருக்கு தசாவதார சேவை தருகிறார். மாசி மாதத்தில் திருநாராயணபுரத்தைச் சுற்றி அமைந்துள்ள வேதபுஷ்கரணி கல்யாணி போன்ற எட்டு தீர்த்தங்களில் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் அஷ்டதீர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறுகிறது. வேத புஷ்கரணியில்தான் வெள்ளை சாத்திக்கொண்டு திருநாராயணபுரம் எழுந்தருளிய ராமானுஜர் மீண்டும் துவராடையுடுத்திக்கொண்டார் என்பது வரலாறு. தீர்த்த உதசவத்தின் நான்காம் நாள் இரவு திருநாராயணன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ உடையார் அளித்த க்ருஷ்ணராஜமுடியுடன் வீதி வலம் வந்து பக்தர்களை அருள்பாலிக்கிறார். இதே வகையில் பங்குனி பிரம்மோத்சவத்தின் நான்காம் நாள் வைரமுடி உதசவமும் நடைபெறுகிறது. விலைமதிப்பற்ற வைரமகுடத்தை முன்னிட்டே இந்த பிரம்மோத்சவம் நடத்தப்பெறுவதால் வைரமுடித்திருவிழா பெருஞ் சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்று.’ வஜ்ரமகுடிவிலாஸ சம்பூ’ என்னும் நூலை திருநாராயணனைக காலங் காலமாய் பூஜித்துவந்த பெரியோரான ஸ்ரீ அளசிங்கபட்டர் எனத்திருநாமம் கொண்ட ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகம வல்லுனர் தனது மேதா விலாசத்தால் படைத்தளித்துள்ளார். ஆண்டுதோறும் பங்குனித்திங்கள் புஷ்ய நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தின் இரவு வைரமுடித்திருவிழா சீரும் சிறப்புமாகக்கொண்டாடப்படுகிறது. '' '''''நடை அழகு அரங்கனுக்கு! வடை பிரசாதம் பிரசித்தம் திருமலையானுக்கு! குடை அழகு பேரருளாளன் வரதனுக்கு! முடி(கிரீடம் )அழகு திருநாராயணனுக்கே! ''''' ''வைரமுடியன்று காலை வைரமுடியும், சாமராஜமுடியுமாக இரண்டும் மண்டியா காவல் நிலையத்திலிருந்து புறப்பட்டு வழிநடைப்பூஜைகளையும் ஏற்று, மாலை திருநாராயணபுரம் வந்தடையும். திருநாராயணபுர எல்லையிலிருந்து பல்லக்கில் வீதி வழியாக திருக்கோவிலுக்கு சென்று சேரும். இரவு ஒன்பது மணிக்கு திருநாராயணன் வைரமுடிப்புறப்பாடு கண்டருளி, மாடவீதிகள் மிகச்சிறியதாயினும் தமிழ்நாடு ,ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகா போன்ற இடங்கலிருந்து வரும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி அளிக்க வேண்டி விடியற்காலை 4மணி அளவில் வாஹன அம்ண்டபம் திரும்புவார். வாஹன மண்டபம் சேர்ந்தவுடன் சாமராஜமுடி அணிவிக்கப்பெறும். மற்ற ஆறுநாட்களும் சாமராஜமுடியுடன் சம்பத்குமாரனைக் கண்குளிரக்காணலாம்!                                                                                            [[Image:Melkote-kulam.jpg|border|center|250x200px]] ராமாவதாரத்தில் ஸ்ரீராமன் சூடிய வைரமுடி, பிரகலாதனது மைந்தன் விரசேனன் கைகளில் அகப்பட்டதாகவும், அவன் அதை பாதாள லோகத்தில் மறைத்து வைத்திட, வைநதேயன் அதை பாதாளத்தில் இருந்து கொண்டு வருகையில் பிருந்தாவனத்தில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குச் சூட்டியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேல்கோட்டை நாராயணபுரத்தில் பங்குனி மாதத்தில் நடைபெறும் 'வைரமுடி சேவை' விழா தனிச்சிறப்புடையது. இராமானுஜர் சந்நிதிக்கு முன்னாள் உற்சவ மூர்த்தியை நாச்சியாருடன் எழுந்தருளச் செய்து வைரமுடி அணிவித்து விழா கொண்டாடுகின்றனர். இராமன் முடிசூட்டு விழாவைக் காண தசரதருக்குக் கிடைக்காத பேறு இராமானுஜருக்கு கிடைத்தது!. வேத வேதாந்த போதினி சம்ஸ்க்ருத மஹாபாடசாலை என்றபெயரில் அன்றைய மைசூர்மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் உத்தரவுப்படி 1854ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட வித்யாலயம், (கர்னாடக ராஜ்ஜியதின் முதல் சம்ஸ்க்ருத மஹாவித்யாலயம், பாரதத்தின் இரண்டாவதாய் ஸ்தாபிக்கபட்ட வித்யாலயம் )இங்கே உள்ளது, யதுகிரிராஜமடம், பரகாலமடம் மேலும் அஹோபிலமடத்தில் கிளைகள் மேல்கோட்டில் உள்ளன பல அரிய ஆராய்ச்சிநூல்களும் ஓலைச்சுவடிகளும் இங்கு உள்ளன. இங்கு பாரதீய கலாசாரத்தின் அகண்ட பரம்பரைகாணப்படுகிறது. இங்குள்ள வேத வித்வான்கள் , பண்டிட்டுகள் ,பன்மொழிப்புலவர்கள் சம்ஸ்கிருதம் தமிழ் கன்னடம் ஹிந்தி மேலும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் சிறப்பாக ஆன்மீகக் கிரந்தங்கள் இயற்றியும் ,மொழிபெயர்த்தும் பக்தி இலக்கியத்தொண்டில் மேன்மட்டு இருந்தனர், இன்றும் ஈடுபட்டு இருக்கின்றனர். இந்த இடம் வித்வத் ஜன நகரி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 

இத்தகைய மேல்கோட்டைஎனும் திருநாராயணபுரத்தில்,வரும் மார்ச் 25ம் தேதி மேல்கோட்டையில் வைரமுடி சேவை நடக்க இருக்கிறது!. பக்தர்கள் திரளாக வந்து அந்தச் சிறுகிராமத்தை முற்றுகையிட்டு எம்பெருமாளின் அருளுக்குப் பாத்திரமாக இருக்கிறார்கள்! நாமும் செல்வோமா? 

'''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே. ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்’ '''

 

'''அரங்க மாளிகைக் கருங்கடல் வண்ணனை ஆலிமா முகிலை வாலி காலனை இந்த ளூருறை எந்தைபெம் மானை ஈசன் நான்முகன் வாசவன் தலைவனை உள்ளுவார் உள்ளத் துள்ளுறை சோதியை ஊரகம் நின்றருள் நீரகத் தடிகளை எவ்வுள் மாயனைத் தெய்வநா யகனை ஏர்மலி சிகரத்து நீர்மலை ஆதியை ஐவாய் அரவில் அறிதுயில் அமலனை ஒருகால் மொழியினும் ஒழிகுவை நெஞ்சே ! ஓதநீர் ஞாலத் துழலும் ஔவியப் பிறப்பில் அழுந்தி வாடுவதே. ‘பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார்’ எழுதிய திருவரங்கக் கலம்பகம்’'''

 

 

 '''ஷைலஜா.'''

தேதி - 02 - 04 - 2011.

[[Category:கர்நாடகம்]] [[Category:ஆலயங்கள்]]

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:37:03Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர்  புதுமைப்பித்தன் எனில் ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்து விட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

 

அடுத்து காஷ்மீரி மொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி கிராமத்தில் ஏழ்மையில் வாழும் மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது. கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால்... என ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில்  நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதி தான். தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில் கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். ’இரு கன்னியர்கள்’ எனும் இந்நாவல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக ஏற்கப்பட்டுப் பிறகு அரசால்  தடை விதிக்கப்பட்டது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தையெல்லாம் இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம்; ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார். அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

 

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின்  உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

 

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில் வாயிலெடுக்க வருகிறது  என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில்  நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின்  ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல் அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும் அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும்  செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் வியூகம் அமைத்துத் தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து  மூச்சுமுட்டி வெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது  எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருநாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட படபடப்போடு காத்திருக்கிறாள்.  நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

 

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை சிறு சிடுக்கும் இன்றி  மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் முனைந்து பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப் படுத்தும் எழுத்தை ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை  அந்தந்தக் காலகட்டதுக்கே உரிய பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய்  தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள். சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணிய  எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழியே சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய், சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும் எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:34:05Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர்  புதுமைப்பித்தன் எனில் ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்து விட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

 

அடுத்து காஷ்மீரி மொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி கிராமத்தில் ஏழ்மையில் வாழும் மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது. கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால்... என ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில்  நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதி தான். தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில் கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். ’இரு கன்னியர்கள்’ எனும் இந்நாவல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக ஏற்கப்பட்டுப் பிறகு அரசால்  தடை விதிக்கப்பட்டது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தையெல்லாம் இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம்; ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார். அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

 

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின்  உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

 

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில் வாயிலெடுக்க வருகிறது  என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில்  நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின்  ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல் அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும் அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும்  செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் வியூகம் அமைத்துத் தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து  மூச்சுமுட்டி வெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது  எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருநாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட படபடப்போடு காத்திருக்கிறாள்.  நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

 

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை சிறு சிடுக்கும் இன்றி  மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் முனைந்து பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:29:18Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர்  புதுமைப்பித்தன் எனில் ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்து விட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

 

அடுத்து காஷ்மீரி மொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி கிராமத்தில் ஏழ்மையில் வாழும் மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது. கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால்... என ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில்  நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதி தான். தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில் கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். ’இரு கன்னியர்கள்’ எனும் இந்நாவல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக ஏற்கப்பட்டுப் பிறகு அரசால்  தடை விதிக்கப்பட்டது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தையெல்லாம் இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம்; ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார். அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

 

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

 

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

 

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:22:08Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

 

அடுத்து காஷ்மீரி மொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி கிராமத்தில் ஏழ்மையில் வாழும் மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால்... என ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில்  நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டுப் பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார்; அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

 

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

 

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

 

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:21:35Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

 

அடுத்து காஷ்மீரி மொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி கிராமத்தில் ஏழ்மையில் வாழும் மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால்... என ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில்  நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டுப் பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார்; அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:19:37Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

 

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

 

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

 

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

அடுத்து காஷ்மீரிமொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி, கிராமத்தில் வாழும் ஏழ்மையில் உள்ள மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால் என, ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில், நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டுப் பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார், அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T04:19:02Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

==== ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] ====

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது  என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் ஊகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே அங்குதான்.

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக் காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக  எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்  என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே  ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால் அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் எனச் சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப் பேதைப்பெண்  துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக  மிக அழகாக எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில் [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப் படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்ணின்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை  எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூட இன்றி  மிக இயல்பாகப் பேசும் இக்கதை  தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்தி மட்டுமன்று. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை. மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும் அக்கேள்வி  பதிலினூடேயே  மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும் அவளது சோகவாழ்வை  செப்புப்பட்டயமாய்  நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாகச் சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது. உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட  அச்சு அசல் அப்படியே  அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளது உருவத்தை அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய் பகவதி தவம் செய்யும் அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான்  அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே  என நாசூக்காய்ச் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில்  ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் காம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ’நெஞ்சு நிறைய’  சிறுகதையைப் படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது  ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை. என்ன பொருத்தமான உவமை! ஒரு நூலுக்குப் பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை  வஞ்சகமே இன்றிக் கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு  நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன்  தன் காதலியோடு வர , அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப் பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத  குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை  சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலும் அவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை  தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அன்று என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று ஊகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப் பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தை களாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

 

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக் குடிப்பதொன்றும் புதுமையன்று என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத் தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா [பிரியத்தோடு]  விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு  நெஞ்சிலேயே நிற்பதாகக் கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? 

==== பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3] ====

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல் போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய் மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக் கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக் காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுப் புரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்]

 முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களைக் குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய் வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!’ எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள் பிராவை மாட்டி  ரவிக்கையைப் போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம் பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம், அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப் புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

அடுத்து காஷ்மீரிமொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்” சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி, கிராமத்தில் வாழும் ஏழ்மையில் உள்ள மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் அவன் மனைவி யிடமிருந்தும்  ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால் என, ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

 

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில், நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டுப் பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார், அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

==== பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ====

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர் என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதைநாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]லக்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதா ப்ரீதம் போன்று லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது.

100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ’ஒரு காவிரியைப்போல்’ நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிட வில்லை. இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசியரால் இவரது நூல்கள் விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு ஒரு சான்று.

 

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்குத் தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டு கிடக்கும் கணவனையும் மறந்து  பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதா காலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது --  இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு  போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா, பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக் கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது.

மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர்  வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலையாளத்தில்  என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

==== பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள [5] ====

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட்  இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு  அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால் ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே என்று தன்னைப்பற்றி  ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர்  கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில்  சில கதைகள் வெற்றி பெறுகின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை;  ஆனால் அதுவேதான் இலக்கியம் என்ற இளைய தலைமுறையினரின் புரிதலைத்தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது. எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும்  இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும் மட்டுமன்று  இலக்கியம். தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது,  சமகாலப் பிரக்ஞையை கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான்  அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர் சமுதாய எதிர்ப்பையும், மரபையும் மீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும்  இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே  அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலைத் துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலித்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ] சிவகாமி,பாமா போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவு பூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.-- அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல்  நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை  நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத் துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கிய பின்னர் எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும் பெண் சுதந்திரத்துக்கான நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய  தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம்  இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடத் துன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத் தெரியாமல் உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றையப் பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டுப் பிடிக்காவிட்டால்  தத்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும் இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவப் பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை, சிறுமை, பெருமைகளைப் பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து  இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூடப் பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில் ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண் சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விடப் பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யகாரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T03:43:34Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன; நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண் மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

= ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] =

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது, என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் யூகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே ஆங்குதான்.

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக்காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக, எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார், என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே, ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால்,.அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் என, சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப்பேதைப்பெண் , துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப, அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக , மிக அழகாக, எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில், [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது,] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப்படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை, எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூடஇன்றி, மிக இயலபாகப் பேசும் இக்கதை, தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்திமட்டுமல்ல. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ, இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் ,கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு,வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும்,அக்கேள்வி, பதிலினூடேயே, மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும், அவளது சோகவாழ்வை, செப்புப்பட்டயமாய், நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாக சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே,அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது.உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட,, அச்சு அசல் அப்படியே, அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே,அவளது உருவத்தை, அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய், பகவதி தவம் செய்யும், அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான், அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே, என னாசூக்காய் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில், ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் கம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி, இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ”நெஞ்சு நிறைய’ , சிறுகதையை, படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது, ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை.என்ன பொருத்தமான உவமை,ஒரு நூலுக்கு பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை , வஞ்சகமேஇன்றி, கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு, நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன  தன் காதலியோடு வர ,அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப்பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத, குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை , சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க, தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலுமவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை, தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அல்ல, என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று யூகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப்பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தைகளாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பிபோட்டுக்கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக்குடிப்பதொன்றும் புதுமையல்ல , என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத்தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா[பிரியத்தோடு] விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு, நெஞ்சிலேயே நிற்பதாக கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3]

 

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல்போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய்மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக்கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக்காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுபுரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்.] முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து,அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களை குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய், வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!,எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள்,பிராவை மாட்டி, ரவிக்கையை, போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா, எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம்பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம்,அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக, அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப்புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி, ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி, நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

அடுத்து காஷ்மீரிமொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்”சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி, கிராமத்தில் வாழும் ஏழ்மையில் உள்ள மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் ,அவன் மனைவியிடமிருந்தும்,, ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால் என, ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில், நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப்பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டு, பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது, வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார், அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

 

பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ===============================

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம், காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர்,என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதை நாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய,இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]ல்க்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதாப்ரீதம் போன்று,லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ,ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது. 100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ஒரு காவிரியைப்போல், நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிடவில்லை.இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசிப்பெண்களால் இவரது நூல்கள், விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு, ஒரு சான்று.

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை., எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்கு தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை, சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் ,பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டுகிடக்கும் கணவனையும் மறந்து, பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதாகாலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே, நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது., -- இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா. பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக்கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது. மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர், வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலயாளத்தில், என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

 பெண்ணின் பெருந்தக்க [5] ===================

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட், இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு, அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால், ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே, என்று தன்னைப்பற்றி, ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர், கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில், சில கதைகள் வெற்றி பெறுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அதுவே இலக்கியம், என்ற இளைய தலைமுறையினரின் எதிர்பார்ப்பைத் தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது.எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும், இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும், மட்டுமல்ல இலக்கியம். .தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே, கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது, சமகாலப் பிரக்ஞையை, கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு,, அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான் , அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர், சமுதாய எதிர்ப்பை மீறியும் ,மரபைமீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும், இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட , இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே, அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை, அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலை,துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலீத்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ]சிவகாமி,பாமா, போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவுபூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.--,அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல் , நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை, நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கியபின்னர், எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கியபின்னர், எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும்,, பெண் சுதந்திரத்துக்கான, நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய, தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம், இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடதுன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத்தெரியாமல், உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றைய பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டு,பிடிக்காவிட்டால், தக்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும்,இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவ பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை,சிறுமை, பெருமைகளை,பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து, இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூட,பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில்,ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண்சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விட பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், அனைத்துப்பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யக்காரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T03:42:10Z

Dev:

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

==== பெண்ணின் உடல்மொழி [1] ====

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன, நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் , என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண்மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு  இப்பொழுது தேய்ந்து மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் முதலில் என்டெ கேள்வி Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால் சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல்  இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள்  ஹ்ம்ம்------  இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட  போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது.

 இனி இந்தப் பெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும்தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே நினைவலையைப் புரட்டினால்  பட்டுப் பட்டாய்ச் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்மைப் பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும்  போன்ற பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள் எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே தோன்றியுள்ளன; ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள்.

பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப் பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன், பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம்; ஆனால் என்னைக் கவர்ந்த பல கதைகளில் சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். 

ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது  சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ’கெளரவ நாசம்’ எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

= ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] =

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது, என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் யூகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே ஆங்குதான்.

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக்காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக, எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார், என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே, ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால்,.அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் என, சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப்பேதைப்பெண் , துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப, அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக , மிக அழகாக, எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில், [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது,] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப்படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை, எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூடஇன்றி, மிக இயலபாகப் பேசும் இக்கதை, தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்திமட்டுமல்ல. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ, இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் ,கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு,வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும்,அக்கேள்வி, பதிலினூடேயே, மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும், அவளது சோகவாழ்வை, செப்புப்பட்டயமாய், நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாக சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே,அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது.உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட,, அச்சு அசல் அப்படியே, அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே,அவளது உருவத்தை, அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய், பகவதி தவம் செய்யும், அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான், அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே, என னாசூக்காய் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில், ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் கம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி, இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ”நெஞ்சு நிறைய’ , சிறுகதையை, படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது, ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை.என்ன பொருத்தமான உவமை,ஒரு நூலுக்கு பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை , வஞ்சகமேஇன்றி, கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு, நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன  தன் காதலியோடு வர ,அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப்பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத, குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை , சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க, தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலுமவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை, தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அல்ல, என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று யூகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப்பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தைகளாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பிபோட்டுக்கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக்குடிப்பதொன்றும் புதுமையல்ல , என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத்தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா[பிரியத்தோடு] விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு, நெஞ்சிலேயே நிற்பதாக கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3]

 

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல்போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய்மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக்கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக்காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுபுரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்.] முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து,அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களை குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய், வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!,எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள்,பிராவை மாட்டி, ரவிக்கையை, போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா, எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம்பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம்,அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக, அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப்புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி, ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி, நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

அடுத்து காஷ்மீரிமொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்”சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி, கிராமத்தில் வாழும் ஏழ்மையில் உள்ள மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் ,அவன் மனைவியிடமிருந்தும்,, ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால் என, ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில், நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப்பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டு, பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது, வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார், அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

 

பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ===============================

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம், காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர்,என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதை நாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய,இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]ல்க்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதாப்ரீதம் போன்று,லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ,ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது. 100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ஒரு காவிரியைப்போல், நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிடவில்லை.இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசிப்பெண்களால் இவரது நூல்கள், விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு, ஒரு சான்று.

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை., எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்கு தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை, சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் ,பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டுகிடக்கும் கணவனையும் மறந்து, பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதாகாலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே, நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது., -- இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா. பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக்கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது. மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர், வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலயாளத்தில், என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

 பெண்ணின் பெருந்தக்க [5] ===================

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட், இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு, அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால், ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே, என்று தன்னைப்பற்றி, ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர், கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில், சில கதைகள் வெற்றி பெறுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அதுவே இலக்கியம், என்ற இளைய தலைமுறையினரின் எதிர்பார்ப்பைத் தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது.எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும், இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும், மட்டுமல்ல இலக்கியம். .தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே, கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது, சமகாலப் பிரக்ஞையை, கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு,, அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான் , அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர், சமுதாய எதிர்ப்பை மீறியும் ,மரபைமீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும், இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட , இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே, அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை, அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலை,துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலீத்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ]சிவகாமி,பாமா, போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவுபூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.--,அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல் , நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை, நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கியபின்னர், எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கியபின்னர், எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும்,, பெண் சுதந்திரத்துக்கான, நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய, தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம், இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடதுன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத்தெரியாமல், உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றைய பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டு,பிடிக்காவிட்டால், தக்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும்,இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவ பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை,சிறுமை, பெருமைகளை,பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து, இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூட,பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில்,ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண்சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விட பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், அனைத்துப்பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யக்காரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T03:34:24Z

Dev: "ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து" காக்கப்பட்டது: Excessive spamming ([edit=sysop] (indefinite) [move=sysop] (indefinite))

===== கமலாதேவி அரவிந்தாக்ஷன் - சிங்கப்பூர் =====

= பெண்ணின் உடல்மொழி [1] =

பெண்ணியம், பெண்மை சார்ந்த கதைகள், கட்டுரைகள் பரவலாக இன்று பேசப்படுகின்றன, நவீனத்துவப் பார்வையிலும் பெண் எழுத்துக்கள் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கவே வைத்துள்ளது என்பது நுட்பமான தெளிவு. அண்மையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மலையாளக் கருத்தரங்கில் , என்னிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி  ஏனோ என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது.

கேள்வி---பெண்களின் உடல்சார்ந்த மொழியை இலக்கியமாகக் கொடுக்கும்போது, வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கிறார்களே, அது குறித்த மாற்றுக்கருத்து ஏதேனும் உண்டா?

இவள்--புதுமை என்பதால் மட்டும் வாசகர்கள் விரும்பிப் படிக்கவில்லை. பெண்களின் உடல்மொழி சுவாரஸ்யம் என்பதாலும் படிக்கிறார்கள். அதுவே சொல்லப்படும் விதத்தில் சொல்லும்போது, நடையழகின் லயத்துக்காகவும் ,வாசிப்பு சுவாரஸ்யத்துக்காகவும் கூடத்தான் வாசிக்கிறார்கள். பெண்மொழியில் உடல் பற்றிய பார்வை, நடை எப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றறியும் ஆவலுக்காகவும் தான் வாசிக்கிறார்கள் என்பதை எப்படி மறந்து போனீர்கள்? மாற்றுக்கருத்தா? ஹ்ம்ம்----இலக்கியத்தில் illusion and reality யில் கதை புனைந்த அனுபவமுள்ளவள் என்பதால், மாற்றுக்கருத்தில் நுழைய ஞான் விரும்பவில்லை.---------

இப்படி இன்னும் கூட சில வரிகள் . கேள்வியைச் சார்ந்த நிலையில் பேசினேன் தான். ஆனால் கருத்தரங்கு முடிந்து சில நாட்களாகியும் இக்கேள்வி ஏனோ என்னை, சிந்தனையில் முட்டி போடவைத்துக் கிளறிக்கொண்டேயிருந்தது.

பெண்கள் எழுத்து நூற்றாண்டுகால வரலாறு சார்ந்தது.கிருபை சத்யனாதன், விசாலாட்சிஅம்மாள், வை.மு. கோதைநாயகி, கு.ப. சேது அம்மாள், மூவாலூர் ராமாமிருதம்மாள் போன்றோர் முதல் கட்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால், அடுத்து எழுத வந்தவர்கள்  கிருத்திகா, குமுதினி, லக்‌ஷ்மி, அநுத்தமா, குயிலி ராஜேஸ்வரி,கோமதிசுப்ரமணியம், -------- மூன்றாவது காலகட்டத்தில் ராஜம் கிருஷ்ணன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி,உஷாசுப்ரமணியம், இந்துமதி,------------ பிறகு வந்தவர்கள்தான், அம்பை,காவேரி, சிவகாமி, பாமா, உமா மகேஸ்வரி,அமரந்தா,--------------

இனி அக்கறை வாழ் எழுத்தாளர்கள், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம்,காஞ்சனா தாமோதரன், சுமதி ரூபன், மாதுமை-கமலாதேவிஅரவிந்தன் ,கனகலதா -------------------- ----- எனப் பட்டியலிட்டால் எழுதக் கை வலிக்குமளவுக்கு பட்டியல் நீண்டு கொண்டே தான் போகிறது.

இன்று பெண் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர் இலக்கியம் படைக்க வந்துள்ளார்கள், அருமையாகவும் சில, பல, நல்ல எழுத்துக்களை ஆய்வுக்கு தெரிவு செய்யவும் முடிகிறது. முதலில் பெண்ணியல் வாத எழுத்துக்களை நாம் எப்படி காண்கிறோம்.conservative feminism--பாணியில் வந்த கதைகளுக்கும்.யதார்த்தத்தில், புனைவுகளைக் கொண்டு வரும் கதைகளுக்கும் இடையே உள்ள அகழியும் கூட யோசிக்கவே வைக்கிறது.எந்த அளவுக்கு நவீனத்துவத்திலிருந்து முன்னே போய்விட்டோம். நவீனகாலம் என்று எதைக்கருதுகிறோம், என்று புரிந்து கொண்டபிறகு post modernism, பற்றி பேசலாமே என்ற ப்ரக்ஞையற்று எழுதுபவர்களை , பட்டியலில் சேர்க்க முடியவில்லை. பொதுவாகவே பெண் எழுத்தாளர்களால், புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததாகவோ,ஆண்களுக்கீடான, சக்தி வாய்ந்த எழுத்துக்களைக் கொண்டு வந்ததாகவோ இல்லையே என்ற குற்றச்சாட்டு, இப்பொழுது, தேய்ந்து, மறைந்து விட்டது.மதம், சார்ந்த நமது வாழ்க்கை மரபுகள், நாம் கொண்டிருக்கிற பாரம்பரிய மதிப்பீடு இவைகளை எல்லாம் மீறிய ஒரு தெளிவான மாற்றம் எழுத்தில் கொண்டு வர வேண்டுமாயின், முதலில் என்டெ கேள்வி, Are they learned? பதில் ஆம் எனில் ஆஹா! நிச்சயம் அந்த எழுத்து வெற்றி பெறும் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

 [அடடா, ஒன்றை மறந்து போனோமே, ஏன் எழுதுகிறீர்கள் என்று கேட்டால், சுயபச்சாபத்தில் கதைபுனைவது, மற்றவர் எழுத்தைச் சார்ந்து அதேபோல் எழுத முயன்று,பின் ஓரளவு தேறி எழுதுவது, அதுவும் இல்லையென்றால் அவர் எழுதுகிறாரே,ஏன் எனக்கு எழுதத் தெரியாதாக்கும்? என்ற போட்டாபோட்டி மன நிலையில் எழுதுவது, இன்றேல், இலக்கிய அடிப்படை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல்,மொழியில் வல்லுனர் என்ற அலட்டலில் மட்டுமே கதை புனைய வரும் ஜம்பங்கள், ஹ்ம்ம்------, இப்படியெல்லாம் ஜிகினாப்பூச்சு போர்த்திக்கொண்ட , போலிகளின் எழுத்துக்கள் பாமரர்களிடம் கூட எடுபடுவதில்லை.]

கனவாய், மழையாய்,சுயம்புவாய் இலக்கியம் மலரவேண்டும். அப்படிப்பட்ட கதைகளில் உயிர்னாடி, உக்கிரமாய் பேசாவிடினும், சிந்தனையில் சீரிளம் புத்தாக்கம் நம்மை ஆட்கொள்ளவே செய்கிறது. இனி இந்தபெண் எழுத்தை பெண்கள் மட்டும் தான் எழுத முடியுமா? ஏன் ? ஆண்கள் எழுதியதைல்லையா? ஏனில்லை என்று பளிச்சென்று, மின்னல் போல் துலங்கிய நினைவாஞ்சலிக்கு, ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டே,. நினைவலையைப் புரட்டினால், பட்டுப் பட்டாய் சில கதைகள் நினைவில் வருகிறது.

பெண்கல்வி,பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைமணக் கொடுமை, பாலியல் பலாத்காரம்,பெண்ணின் கைம்பெண்பிரச்சினை, பிள்ளைப்பேறும் அறியாமையும் தான் பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் இயற்கைக்காரணிகள்,எனும் நிலையில் பெண்விடுதலைக்காக, எழுதப்பட்ட பெண்ணிய எழுத்துக்கள் நிரம்பவே வருகிறது. ஆனால் பெண்ணியல் பிரச்சினைகளை, ஆண்களும் கூட மிக அழகாக, நெகிழும் வகையில் ,உறுத்தாத நடையழகில் எழுதியுள்ளார்கள். பாரதியாரின் காந்தா மணி, ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், புதுமைப்பித்தனின் சாப விமோசனம், சிட்டியின் கெளரவ நாசம், , நா.பார்த்தசாரதி,ஜெயந்தன், நா.கண்ணன்.,பிரபஞ்சன் எனப் பட்டியலிட்டால் முற்றுப்புள்ளியே இல்லை. மணக்க மணக்க எழுதிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் என்னைக்கவர்ந்த பல கதைகளில், சில கதைகளை மட்டுமே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். ஆடவ எழுத்தில் பெண்ணின் பால் உள்ள பரிவும் ,நெகிழ்வும் ,பெண்ணை அடிமைப்படுத்தியதால் ,ஏற்பட்ட தார்மீகக் கோபம் ,எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்றுணரும்போது, சக மனுஷ்ய எழுத்தின் மீது வரும் மரியாதையை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. முதலில் மணிக்கொடி எழுத்தாளர் அமரர் சிட்டி அவர்களின் பெண்கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் கெளரவ நாசம் எனும் அருமையான கதையைக் காண்போம்.

= ஆண்களின் பார்வையில் பெண்மை [2] =

அமரர் சிட்டி அவர்களின்” கெளரவ நாசம்” எனும் சிறுகதை எந்த ஆண்டில் எழுதப்பட்டது, என்ற தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் 40, 50, ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது என்று மட்டும் யூகிக்க முடிகிறது. ஆச்சர்யமே ஆங்குதான்.

இந்த எழுத்தாளர் அந்தக்காலகட்டத்திலேயே குழந்தை மணத்தை எப்படி எதிர்த்திருக்கிறார், பாரதி கண்ட பெண் விடுதலைக்காக, எப்படியெல்லாம் கவலைப்பட்டிருக்கிறார், என்பதை நினைக்கும்போதே மெய்சிலிர்க்கிறது. திருமணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத வயதில் மணம் செய்த லெட்சுமியின் தவிப்பும், ஆண்பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டோம் என்ற அகந்தையிலேயே, லெட்சுமியை அலட்சியப்படுத்தும் பெற்றோரோடு சேர்ந்து கொண்டு துள்ளும் ராஜகோபாலனுமே கதை மாந்தர்கள்.பருவம் வருமுன்னேயே தாலி கட்டிக்கொண்ட லெட்சுமி,பருவம் வந்தபின்னும் கணவன் வீட்டார், தன்னை வந்து அழைத்துப் போகாததால் பெற்றோருக்கும் கண்வன் வீட்டாருக்குமிடையே, ஏற்பட்ட மனத்தாங்கலால்,.அவமானத்தோடு, ஊராரின் முன்னே இப்படி வாழாவெட்டியாய் வாழ்வதைவிட உயிர் விடுதலே மேல் என, சாவைத்தேர்ந்தெடுக்கிறாள். ஆனால் தற்கொலை செய்வதற்கு முன் அந்தப்பேதைப்பெண் , துணிச்சலோடு கணவனுக்கு ஒரு கடிதம் அனுப்ப, அக்கடிதமே அவளுக்கு வாழவை மீட்டுத்தருவதாக , மிக அழகாக, எழுதப்பட்டுள்ள கதை இது. பெண்ணுக்குக் கல்வியறிவும் துணிச்சலும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கடிதம் படித்த ராஜகோபாலன் பதறித்துடித்து ஓடிவரும் கட்டத்தில், [தற்காத்துக் கொள்வதற்காவது,] நம்மையும் பதறிப் பதறி கதையைப்படிக்க வைக்கும், ஆசிரியரின் கதை சொல்லும் நேர்த்தி வெகு சொகுசு. முழுக்க முழுக்கப் பெண் விடுதலை பேசும் கதை இது. பெண்பால் ஏற்பட்ட பரிவினை, நெகிழ்வை, எந்த வார்த்தை ஜாலமோ,அலங்கார முலாம் பூச்சுகூடஇன்றி, மிக இயலபாகப் பேசும் இக்கதை, தமிழிலக்கியத்தில் எந்தப் பெண் எழுத்தாளருமே பெருமிதப்படவேண்டிய கதை என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லலாம். ஸ்ரீமான் சிட்டி அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவரை சந்தித்த பெண்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அடுத்து வருவது மலையாளத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் காரூர் நீலகண்டம் பிள்ளையின் மர பொம்மைகள், இன்றைய எழுத்தாளர்களாகிய நம்மில் பலரும் எழுதத் தயங்கும், முற்றிலும் புதிய கோணத்தில், உரையாடல் வழி கதை மாந்தர்களை நகர்த்திச்செல்லும் நகாசு வேலைப்பூச்சு, வெறும் புதிய உத்திமட்டுமல்ல. பூரணத்தில் மாற்று கோணமாகவும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு சிறுகதை இது.

 வாசிக்கத்தொடங்கும் போது கவர்ச்சியோ,சுவாரஸ்யமோ, இல்லை யெனினும். 2ம் பக்கத்தாளை நகர்த்திய பின்னர் ,கதையிலிருந்து கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பாளர், வாசற்படியில் நின்று கேட்கும் கேள்விகட்கு,வீட்டினுள்ளிலிருந்து வரும் பெண்ணின் பட், பட், டென்ற உடனடி பதிலும்,அக்கேள்வி, பதிலினூடேயே, மர பொம்மை செய்து ஜீவித்து வரும், அவளது சோகவாழ்வை, செப்புப்பட்டயமாய், நம் முன்னே கொண்டுவருவதில் எழுத்தாளரின் வெற்றியை சம்மதித்தே ஆகவேண்டும்.

 அவளது அவலம் புரிந்து விடை பெறும்போது , அவள் தனது அன்றாட வாழ்வின் ஜீவனோபயமான ஒரு மரபொம்மையை அவனுக்குக் கொடுக்கிறாள்..ஒரு குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு, அடியும் உதையுமாக சீரழிந்து,, இனியும் மிருகமான உன்னோடு வாழ மாட்டேன் என்று வெளியேறிய அவளின் கோபம் போலவே,அவள் கொடுத்த பொம்மையின் முகமுமிருப்பது கண்டு அவன் முகம் வாடுகிறது.உடனே ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அவளிடம் நீட்ட,, அச்சு அசல் அப்படியே, அவள் உருவம் . பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே,அவளது உருவத்தை, அச்சாக அப்படியே வரைந்திருக்கிறான்.. மகிழ்ந்து போன அவள் உள்ளே போய், பகவதி தவம் செய்யும், அழகான பொம்மையை கொண்டு வந்து அவனிடம் நீட்ட, மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறான், அந்த ஓவியன். இரண்டு கலைஞர்களின் சந்திப்பை ஒரு நிமித்தமாய்,அதிலேயே நிறைவு பெறும் அந்த பேதமையை கட்டுசெட்டோடு சொல்லி முடிக்கும் கதை. பெண் எப்படிப்பட்ட அவலம் நிறைந்த வாழ்வில் உழன்றாலும் பெண் எப்போதுமே பெண்ணே, என னாசூக்காய் சொல்லும் பதிவு இது.

வந்தவனும் கலைஞனே, அதிலும் ஓவியன் என்றறியும்போது, கோபம் போய் அவள் மகிழ்ந்து நிற்கும் காட்சியில், ஓவியனின் தோழமையில் ஆண்மையின் கம்பீர்யத்துக்கு நிறைவாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கத் தோன்றுகிறது.

நா. கண்ணனின் சிறுகதைத்தொகுப்புக்கு இரா.முருகன் அழகான முன்னுரை கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒரு வரி, இப்படி வரும். நல்லவேளை கண்ணன் ஜெர்மனி போனார், என்று----அத்தொகுப்பிலுள்ள ”நெஞ்சு நிறைய’ , சிறுகதையை, படித்தபிறகு மீண்டும் இவ்வரிகளைப் படித்தபோது, ஏனோ இரா.முருகனுக்கு சபாஷ் போடாமலிருக்க முடியவில்லை.என்ன பொருத்தமான உவமை,ஒரு நூலுக்கு பொருத்தமான முன்னுரையின் தேவையை , வஞ்சகமேஇன்றி, கொடுத்துள்ளார் இரா.முருகன்.

பின் என்ன சார்? ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இளைஞன் என்ன இப்படி அநியாயத்துக்கு, நல்லவராக இருக்கிறார்? இருக்கலாமோ? என்ன? கதை, வசனம் புரியவில்லையாக்கும்? வெள்ளைக்காரத் தோழியைக் காணச்செல்லும், கதை நாயகனுக்கும் தோழிக்கு மிடையே நிகழும் பரிமாணத்தின் அனுபவமே கருவூலம்..கணவனைப்பிரிந்து ஒரு பெண் குழந்தையோடு வாழும் , தோழியைக் காண நம் கதை நாயகன் செல்லும் அதே தினத்தன்று தான் , தோழியின் முன்னாள் கணவன  தன் காதலியோடு வர ,அதற்கான முஸ்தீப்புகளில் இவன் காணச்சென்ற தோழி இருக்க, குழந்தையோடு அமரும் நாயகன், அந்தப்பெண்குழந்தை அவர்கள் நாட்டில் தவறே இல்லாத, குழந்தைகளின் பாலியல் படம் காட்டும் புத்தகத்தை , சர்வசாதாரணமாக புரட்டிக்கொண்டிருக்க, தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறான். குழந்தையே ஆனாலுமவள் பெண்தானே எனும் சங்கோஜம்.

மாலை புதுக்காதலியோடு வரும் முன்னாள் கணவனை, தோழியும், குழந்தையும், இவனுமாக வரவேற்கும் சூழல், கதை படிக்கும் நமக்குத்தான் சோகமே தவிர, அந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் இதொன்றும் பொருட்டே அல்ல, என்பதுபோல் கதை போனாலும் சராசரி இந்தியப்பெண்ணால் அந்தக்காட்சியை எந்த அளவுக்கு ஜீரணிக்க இயலும் என்று யூகிக்கலாம்.அதுவும் காதலி சகஜமாக இருக்க அடிக்கடி முத்தமிட்டு, முத்தமிட்டு அவளை சகஜமாக்க முயலும் தந்தையை அந்தப்பெண்குழந்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

 ஆச்சு போச்சு.! என்று எப்படியோ அவர்கள் விடைபெற்றுச்செல்ல, தோழி குழந்தையோடு அறைக்குள் தூங்கச் செல்ல, தனியாகத் தூங்கி எழும் கதை நாயகன் காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது, சுருண்டு தூங்கும் இரண்டு பூஞ்சிட்டுக் குழந்தைகளாய் மட்டுமே அவர்களைக் காண்கிறான். தானே போய் காப்பிபோட்டுக்கொண்டு வந்து  அவளுக்கும் கொடுத்து, தானும் குடிக்கும் போது தார்மீகத்தின் உன்னதம் நம்மை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது.

அக்கறைவாழ் ஆண்களில் பெரும்பாலோர் தானே சமைப்பதும் சாய போட்டுக்குடிப்பதொன்றும் புதுமையல்ல , என்றாலும் அதிதியாய்ச் சென்ற வீட்டில் தோழிக்கு காப்பி போட்டுக் கொடுக்கும் ஆதுரத்தில் இந்த கதை மாந்தனை கை குலுக்கத்தோன்றுகிறது. அதைவிட விசேஷம் , விடைபெறும்போது இந்த அன்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சார அணைத்து , பிரியா[பிரியத்தோடு] விடை கொடுக்கும் , தோழியின் அணைப்பு ரொம்ப நேரத்துக்கு, நெஞ்சிலேயே நிற்பதாக கதை முடிகிறது. ஆணாதிக்கம், ஆண்போராளிகள், பெண் விடுதலையின் உச்சமே  நாங்கள்தான் என்றெல்லாம், பம்மாத்து இலக்கியம் படைக்கவரும் அத்தனை போலிகளையும் வெட்கித்தலை குனியவைக்கும் அற்புதமான சிறுகதை இது. கதைமாந்தனின் அன்பியலில் தோழி மட்டுமல்ல, கதை வாசிக்கும் எந்தப்பெண்ணுமே விகசிக்கும் படையல் இது. இதுபோல் ப்ரபஞ்சன், குஷ்வந்த் சிங், மாத்வ ராயன், எனப் பலரும் பெண்மையைப் போற்றிய சங்கீர்த்தனங்களை... தொடர்வோமே.?? பெண்ணியலில் பூம் பின்னல் [3]

 

தமிழ்ச்சிறுகதைகளை உலக அளவுக்கு எடுத்துச் சென்றவர் , புதுமைப்பித்தன் எனில்,ஜெயகாந்தனின் இலக்கியப்பிரவேசம் தமிழ்க்கூறு நல்லுலகுக்குக் கிட்டிய மாபெறும் பேறு, என்பதில் ஐயமேயில்லை. பிராமணர்கள் கூட எழுதாத, பிராமண வாழ்வியலை, எவர் மனதும் புண்படாதபடி அற்புதமாக எழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் ஜெயகாந்தன் மட்டுமே. பின் நவீனத்துவத்தின் உச்சம் என சொல்லிக் கொள்ளும் எழுத்தாளர்களைக் கூட ஜெயகாந்தனின் பின்வரவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. புதுமைப்பித்தனின் சாபவிமோசனம், ஜெயகாந்தனின் அக்கினிப்பிரவேசம், அகிலனின் எரிமலை, ஜெயந்தனின் மொட்டை, ப்ரபஞ்சனின் நேற்று மனிதர்கள், குஷ்வந்த் சிங்கின் அருமையான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த ’அனைத்தும் கடந்து,’ எனும் பஞ்சாபிக்கதை,சிந்தி மொழியில் ராம் பாட்டியாவின் ”காதலினால்”, எனும் ஆண்பெண் உளவியல் ப்ரச்சினையை மயிலிறகால் வருடும் கதை, வண்ணனிலவனின் 2 பெண்கள் என அன்றிலிருந்து இன்றுவரை  ஆடவ எழுத்தாளர்களின் பெண்பாலர் பற்றிய பல பல கதைகள்  அக்கறையோடு கூர்ந்து கவனிக்க வைப்பவை.

இலா.வின்சென்ட் தமிழில் அதிகம் கேள்விப்பட்டிராத பெயர். தமிழிலக்கியப் பரபரப்பில்  சிற்றிதழில் மட்டுமே எழுதியவராக அறியப்படும் இலா. வின்சென்ட்டின் ’ரவிக்கை’ சிறுகதையைப் படித்தபிறகு, அக்கதையின் பிரமிப்பிலிருந்து மீண்டெழவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது. இன்று வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் இலக்கியம் படைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் கவனிக்கத்தவறும், அல்லது கைவிடும் உத்தி உருவகம். ஒரு சிறுகதைக்கு, உத்தி, உள்ளீடு, எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம், புனைவியல் இலக்கியத்துக்கு உருவகம்.

கதை புனையும்போது இஷ்டத்துக்குப்போய் முடிக்காமல், கதையின் தொடக்கமும் முடிவும் வருமுன்னே, இடையிலான பயணத்தில் கதைச்சூழலை, பூம்பின்னல்போல் உருவாக்கி எடுத்ததில் ரவிக்கை அருமையான சிறுகதை. ரவிக்கையே அணியாத ஒரு கிராமத்தின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, காலேஜில் படிக்கும் தாய்மாமனும் அவளுக்காகப் பேசிவைத்துள்ள அவளது முறைப்பையனுமான முத்துசாமி , பொம்மக்காவுக்கு யாருமறியாமல் ரவிக்கையும் பிராவும் வாங்கிக்கொடுக்க, மாமனின் ஆசையை மீறமுடியாமல் அவனுக்காக ரவிக்கை போட்டுக்காட்டுகிறாள் பொம்மக்கா. முத்துசாமி ஆசையோடு அவளைப் புகைப்படம் எடுக்க, அது அவள் அம்மாவின் கையில் மாட்டி, அடிஅடியென பொம்மக்காவை போட்டுபுரட்டியெடுக்கிறாள் அம்மாக்காரி [கிராமத்தின் கட்டுக்கோப்பை மகள் குலைத்துவிட்டாளாம்.] முத்துசாமி பிடிவாதமாக ரவிக்கை அணியும் பெண்ணைத்தான் கட்டுவேன் என்று தீர்மானித்து,அசலூரில் போய் மணந்துகொண்டு திரும்ப,ஊரேகூடி அவர்களை குற்றவாளியாக்க, எரிமலையாய், வந்து நிற்கிறாள் பொம்மக்கா.

’ஆம்பிளையாயிருந்தா என்னை ரவிக்கை போட வச்சு கட்டியிருக்கணும்.அதுக்குத் துப்பில்லாம,எங்கேயோபோய் ஒருத்தியைக் கட்டியிருக்காரு. இதுக்குப்போயி ஒரு பஞ்சாயத்து,--தூ !!!,எனக் கூட்டத்தையும் முத்துசாமியையும் பார்த்துக் காறி உமிழும் பொம்மக்கா, அங்கேயே மாமன் வாங்கிகொடுத்த ரவிக்கையை அணிய முற்பட, பளார் பளாரென பொம்மக்காவை அறைந்த தாயைதள்ளிவிட்டு, தாய் எழுந்து வருவதற்குள்,பிராவை மாட்டி, ரவிக்கையை, போட்டு விடுகிறாள் பொம்மக்கா, எனக் கதை முடிகிறது. என்ன அழகான கதையிது, கட்டுசெட்டான வாக்கிய கொஞ்சல்களும், தொட்டுதொட்டு போகும் கதைப்பின்னலும் மிகவும் கவர்கின்றன.

ரவிக்கை அணியாத கிராமங்களும் தமிழ் நாட்டிலுண்டு, அங்கே ஒரு இளம்பெண்ணின் ரவிக்கை அணியும் தாகம்,அதுவும் ஆசைப்பட்ட மாமனுக்காக, அவள் படும் துயரம்,அப்படியும் அவளைப்புறக்கணிக்கும் மாமன்காரனை நோக்கி வீசும் கோபாக்னி, ஒட்டுமொத்த ஆண் வர்க்கத்தையே சாடுகிறது. இலா.வின்சென்ட்டின் நுணுக்கமான பார்வையில் வரிக்குவரி, நம்மை வெலவெலக்க வைக்கிறது.

 சிற்றிதழிலும் அருமையான எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மலர்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இன்னும் கூட சற்று முயன்றால் இவர் தமிழிலக்கியத்தில் நிச்சயம் முத்திரை பதிப்பார்.

அடுத்து காஷ்மீரிமொழியில் ஹரிகிருஷ்ண கெளல்லின் ”சூரிய ஒளியில்”சிறுகதையில் கிராமத்து மூதாட்டி, கிராமத்தில் வாழும் ஏழ்மையில் உள்ள மூத்த மகனிடமிருந்தும், முதியவள் சதா மூதேவி எனத்திட்டும் ,அவன் மனைவியிடமிருந்தும்,, ஒரு மாறுதலுக்காக டில்லியிலுள்ள இளைய மகனின் வீட்டிற்கு வருகிறாள். அங்கு வெயில் அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது.கிராமத்தின் குளிர் இல்லை.

 வறுமை, தட்டுப்பாடு எதுவுமே இல்லையென்றாலும்  இளைய மருமகளின் விட்டேற்றித்தனம், மேல்தட்டு நாகரீகம்,ஒவ்வாமை என எல்லாமாக அலைக்கழிக்க, அப்பொழுதுதான் மூத்தமகனின் அன்பு, வசதிக்குறைவால் வாடும் பேரனின் ஏக்கம், மூதேவி எனக்கரித்துக் கொட்டிய மருமகளின் அடங்கிப்போகும் குணம்,பணிவு எனும் அந்த ஏழ்மையே தான் தனக்குப் பொருத்தமான இடம் என கிராமத்துக்குப் போக முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் போவதற்குமுன், கொஞ்சம் வெயிலை மட்டும் கொண்டுபோக முடிந்தால் என, ஏங்குவதாக கதை முடிகிறது.

ஆற்றொழுக்கான ஆங்கில நடையில், நெஞ்சைத்தழுவும் சிறுகதை இது. இப்படிப்பல ஆண்கள், பெண்களைப்பற்றி எழுதியிருந்தாலும், பெண்கள் பெண்களைப்பற்றி எழுதும் எழுத்தைப் படிக்கும்போதுள்ள சுகமே அலாதிதான்.தமிழில் இன்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியுமோ,கமலா மார்க்கண்டேயா எனும் பெயர். இவர்தான் முதன்முதலாகத் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் அநீதியை, , ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் எழுதிச் சலசலப்பைக் கொண்டுவந்தவர்.

 தலித் இலக்கியம் ஒரு தலித்தால் மட்டுமே எழுதமுடியும் எனும் கூற்றை  இரண்டு துண்டாக முறித்துப்போட்டவர் கமலா மார்க்கண்டேயா  எனும் பிராமணப்பெண். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பிரச்சினையை, உணர்வுகளை, வாழ்க்கை அவலத்தை எழுதுவதுதான் தலித் இலக்கியமெனில் 1970ல் இவர் எழுதிய இரு கன்னியர் எனும் நாவலைப் புறந்தள்ளவே முடியாது. ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த Nectar in a sieve பற்றி, N.Y.Times, இப்படி எழுதுகிறது. probably the ablest indian novelist now writing in english.... author of the finest novel by an indian i have ever read,very mooving....[N.Y.Times.] ”என் மேனியைத்தீண்ட கணவரின் விரல்கள் துடிதுடிப்பதைக்கண்டு, என்னுடைய அங்கங்கள் மலர்ந்து கொடுத்தன” என ஏழைகளுக்கே எளிதாகக் கிடைக்கும் சுகத்தை மறைக்காமல் எழுதியுள்ளார். வயிற்றுப் பட்டினியால் வழிதவறிப்போனதை நியாயப்படுத்திக் கதை நாயகிக்காக இப்படி எழுதுகிறார்.

 ’இன்றைக்கு, நாளைக்கு என இனி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான், இனியும் பட்டினி கிடக்க என்னால் முடியாது’ எனும் குருதி கொப்புளிக்கும் வரிகளால் சமூகத்தின் மீது வீசும் பகிரங்கக் குற்றச்சாட்டில்,கமலா மார்க்கண்டேயாவின் தனி முத்திரையைக் காணலாம். இரு கன்னியர்கள் எனும் இன்னாவல், சென்னைப்பல்கலைக்கழகத்தில் கல்லூரிப்பாடமாக வைக்கப்பட்டு, பிறகு அரசு தடை செய்துள்ளது, வியப்பாக உள்ளது.

இன்று பெண் எழுத்துக்கள் என்ற பெயரில் வரும் அழிச்சாட்டியத்தை யெல்லாம், இதுவன்றோ நவீனத்துவம் எனக் கொண்டாடலாமாம். ஆனால் கதைநாயகியே கதை சொல்வதுபோல் சமுதாய நிர்வாணத்தைத் தோலுரித்துக்காட்டிய இந்நாவல் அன்று தடை செய்யப்பட்டுள்ளது புரியாத புதிரே. கமலா மார்க்கண்டேயா, டெய்லர் எனும் ஆங்கிலேயரை மணந்து தற்போது லண்டனில் வசித்துவருகிறார், அவருக்கு எனது மனம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள். 

 

பெண்ணலம் பேசுதல் காண்மின் [4 ] ===============================

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம், காலம் வரை தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றி, 115 நாவல்களை எழுதி, நாவல் இலக்கியத்துக்கு உரம்கூட்டி, மர்ம நாவல் துறையிலும்  புதிய ஒளியை அறிமுகப்படுத்திய ஒரே பெண் எழுத்தாளர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள் மட்டுமே. பெண் கல்வி கடும் எதிர்ப்பிலிருந்த காலத்திலேயே  6 ஆண்டுகட்கும் மேலாக எழுத்துப்பணி, 10,000பிரதிகட்குமேல் விற்ற ஜெகன்மோகினி பத்திரிகையை 34 ஆண்டுகளாக, நடத்திவந்தவர், 1937லிருந்து சொந்த அச்சகமும் வைத்திருந்த பெருமையாளர், சுதந்திரப்போராட்டத்தில் 1932ல் சிறைசென்றவர், சங்கீத அகடெமியில் இசைக்கச்சேரி நடத்தியவர்,என இவ்வளவு சிறப்பும் பெற்ற, ஏன் பெண்கள் மறுமலர்ச்சிக்கே முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இப்பெண்மணியை இலக்கிய உலகம் இருட்டடிப்புச் செய்தே இவ்வளவு காலமும் இருந்திருக்கிறது.

 அண்மையில்தான் இவருக்கு ஏதோ விருது கொடுக்க அரசுக்கு மனம் கனிந்ததாம். பல ஆய்வாளர்களின் கட்டுரையில் கோதை நாயகி அம்மாவின் பெயரைக்காணவே முடியவில்லை. எந்த அரசியல்வாதியும் பெண்விடுதலைக்காகப் போராடிய,இந்த அம்மையாரின் பெயரை நினைவுகூர்ந்ததுகூட இல்லை.

 இலக்கியவாதிகளிடையே உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும், அரசியல்வாதிகளுக்கே இயல்பான  சுயநலத்தாலேயே இவரது தியாகம் கூடப் பேசப்படாமல் போய்விட்டது தான் நெஞ்சில் உறையும் சோகம்.

டாக்டர் [திரிபுர சுந்தரி ]ல்க்‌ஷ்மி-- இந்தப்பெயர் கூட தமிழிலக்கியத்தில் தவிர்க்க இயலாத பெயரே.சுயசரிதம் எழுதிய எழுத்தாளர்களில் கமலாதாஸ், அம்ருதாப்ரீதம் போன்று,லக்‌ஷ்மியின் சத்தியசோதனை கவனிக்கப்படவேண்டிய நூல்.இன்றைய அம்பை, காவேரி, சிவகாமி, பாமாவின் வீச்சுபோல அன்றைய லக்‌ஷ்மியின் எழுத்தின் வீர்யம் ,ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடே இன்றி வாசகர்களை ஈர்த்துள்ளது. 100க்கும் மேற்பட்ட நாவல்கள்,ஆயிரத்துக்கும் மேற்பாட்ட சிறுகதைகள், சில மருத்துவ நூல்களும் கூட எழுதியுள்ள லக்‌ஷ்மியின் ஒரு காவிரியைப்போல், நாவலுக்கு சாகித்ய அக்டெமி பரிசு கிடைத்துள்ளது. இன்றைய அசுர இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முன்னேயும், அப்படியொன்றும் இவரது எழுத்துக்கள் மங்கிவிடவில்லை.இன்றும் சிங்கை நூலகங்களில் பல இல்லத்தரசிப்பெண்களால் இவரது நூல்கள், விரும்பிப்படிக்கப்படுவதே கூட இவரது எழுத்தின் ஈர்ப்புக்கு, ஒரு சான்று.

கடந்த நூற்றாண்டில், 1960களில் பெண்ணின் பால்விழைவு குறித்து, அன்றைய வாழ்வியலின் கண்ணோட்டத்தில், தேர்ந்த புனைவோடு கதை சொல்பவர் அண்மையில் மறைந்த கிருத்திகா அம்மா.இவரது மற்ற நூல்களை விட வாசவேஸ்வரம் அன்று பேசப்பட்ட நாவல் என்பதில் ஐயமேயில்லை. பின் நவீனத்துவம் அன்று அதிகம் அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில், பழுக்கக் காய்ச்சிய உரைவடிவமாக கருவூலத்தை எதிர் பார்க்கமுடியவில்லை., எனினும் மணமான பெண்ணின், உணர்வுகளுக்குக் கொஞ்சமும் மதிப்பு கொடுக்காத கணவன்மார்களாக வரும் சந்திரசேகர அய்யர் ஒருபுறம் காலையிலிருந்து மாலைவரை தூங்கி , இரவில் படு சுறுசுறுப்பாய், சீட்டாடவும் ,ஊர்சுற்றவும், கிளம்பும் சுப்பையா மறுபுறம், என ஊரே ரத்தம் உறிஞ்சப்பட்ட ஆண்களாய், மந்தபுத்தி மக்காளர்களாய், ரோகிணிக்கு தோன்றுகிறது . பிச்சாண்டி மட்டும் வாட்டசாட்டமாய், கரணை, கரணையாய் காலும் கையுமாய் நடமாடும் போக்கிரி. ஆனாலும் இவன்தான், ரோகிணியின் உள்ளம் கவர் கள்வன் .கற்பு நெறிக்கு மட்டுமே பாஸ்மார்க் போடும் கதைசொல்லிகள் வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் கிருத்திகா அம்மா துணிகரமாக எடுத்தாண்ட உத்தி அசர வைக்கிறது.

கதை பேசவில்லை.தொட்டுத்தழுவவில்லை. மனத்தால், கண்களால் , மட்டுமே இருவரும் உருகி வழிகிறார்கள். சந்திர சேகர அய்யரை, சுப்பையாவே கொலை செய்தாலும் ,பழி பிச்சாண்டிபேரில் விழ, கொலையுண்டுகிடக்கும் கணவனையும் மறந்து, பாட்டாவிடம் பிச்சாண்டிக்காகப் பேசவரும் ரோகிணியின் பரிதவிப்பில், அலக்க, மலக்க, கதை சுவாரஸ்யமாகவே போகிறது. இந்நாவலில் கதாகாலக்‌ஷேப தாத்தா சுப்புக்குட்டியும், நள்ளிரவில் சுண்டலோடு சின்னப்பெண் ஆனந்தாவைத் தேடிப்போவதும் அதுக்குக்கூட, மனைவியை தைரியமாக ஆளத்தெரியாமல், பயந்து, பயந்து , தொட்டு, சட்டென்று திரும்பிக் கொள்ளும் சுப்பையாவை,சீ, தூ, என வெறுப்பை உமிழும் விச்சு,என, -------இப்படி, இப்படியாய், கதை --------ம் ம் ம் ம், ஆச்சர்யம் தரும் ஒரே விஷயம், இந்நாவல் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டாலும், இன்றும் வாசிக்க முடிகிறது என்பதே, நாவலின் இருத்தல்தானே?

 

காவேரியின் “ இந்தியா கேட் ”பிராமண சமூகத்தில் நிலவும் ஆணாதிக்கத்தை அப்பட்டமாய் தோலுரித்துக்காட்டும் புனைவு. பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெளனமாக வாள் கொண்டு வெட்டும் இக்கதையை பெண்கள் மிகவும் நேசிப்பர். படித்து, கணவனைப்போலவே பாங்கில் உத்தியோகம் பார்க்கும் பெண்ணை , புகுந்த வீட்டினர் செய்யும் அதிகாரமும், படிப்பறிவில்லா, மற்ற மருமகள்களைப்போலவே, ஆண்கள் சாப்பிட்ட மிச்ச எச்சிலும்,பானையின் அடி வண்டலையும் வழித்துப்போட்டு சாப்பிட வேண்டிய கண்றாவியில், வாயிலெடுக்க வருகிறது, என்ற கதாசிரியரின் வரிகளில், நமக்கும் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. இருண்ட குக்கிராமத்தில் புக்கக வீட்டின் , ஆணாதிக்கம் இப்படியென்றால், வாழ்க்கைத்துணைவனாக வந்தவனோ, டில்லியில் அவளுடன் வீட்டுவேலையிலோ,மன ஆறுதலிலோகூட, எதிலுமே பட்டுக்கொள்ளாமல்,அவள் வாங்கும் சம்பளத்துக்கும், அவள் உடலுக்கும் மட்டுமே, உரிமை கொண்டாடும் ,வெட்கம் கெட்ட ஒரு பேடியிடமிருந்து, துணிகரமாக பிரிந்து போக முடிவெடுக்கிறாள். தனிவீடு வாங்கி சுதந்திரமாய் வாழும் முடிவை, அவள் தீர்மானிப்பதிலிருந்து,இன்றைய பெண்களை, கல்வியும் உத்தியோகமும், மரபு பேசும் மெளடீகத்திலிருந்து, எப்படிக் காப்பாற்றுகிறது,என்பதை விளக்கும் அருமையான கதை இது. விறு விறுப்பும், சுவாரஸ்யமும்  பக்கத்துவீட்டு சம்பாஷணையை சர்வ சாதரணமாய்ச் சுவைப்பது போல்கதையை கொண்டுபோகும் இயல்பு இக்கதையின் சிறப்பு.இதுவே கதாசிரியையின் வெற்றியும் கூட.

கன்னடத்தில் வெளிவந்த ’செளகந்தியின் சுவகதங்கள்” எனும் சிறுகதை அண்மையில் படித்ததில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. சுவகதம் என்றால் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பேச்சு என்று கன்னடத்தில் விளக்கம் தருகிறார் ஆசிரியை வைதேகி. தங்கைகளுக்குத் திருமணமாகியும், செளகந்திக்கு மட்டும் திருமணமாகாமல் நின்றுபோக, யாரையும் காதலிக்கவும் தெரியாமல் வாழ்ந்து தொலைக்கும் அவள் உணர்வுகளைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல்,வியூகம் அமைத்து தாக்கும் சமுதாயக்கூட்டிலிருந்து, மூச்சுமுட்டிவெளியேறி, தனித்து வாழப்போகுமிடத்தும், கொண்டுவிடவரும் தந்தை,செளகந்தியை வாயில் விரலை வைத்தால்கூட கடிக்கத்தெரியாது, எனும் பாணியில் வீட்டுக்காரியிடம் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப்போக,தனித்துக்கிடக்கும் இரவுகளில் எல்லாம் காத்திருக்கிறாள் செளகந்தி உறங்காது., -- இன்றாவது ஏதாவது நடக்குமா? வீட்டுக்காரியும் ஒருனாள் மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட,படப்டப்போடு காத்திருக்கிறாள். நள்ளிரவு, பின்னிரவும் கழிந்து, விடியல் ஜாமம் 5 மணிக்குக் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, போதையோடு கதவைத் திறக்கிறாள் செளகந்தி. வாசலில் நிற்பது அப்பா. பின்னால் அம்மா.எதிரில் சாலை கறுப்பாக நஞ்சேறிக்கிடப்பதாய் கதை முடிகிறது. மரபு ரீதியிலான வாழ்க்கையில் அமிழ்ந்து, சுய தாபத்தையும் இச்சையையும் கூட அடக்கி,அந்த சிக்கலிலிருந்து விடுபட முயலும், யதார்த்தத்தை, துளிகூடப் பிசிறாமல், வெகு நுட்பமாய் சித்தரிக்கும் இச்சிறுகதையை எழுதியவர், வைதேகி எனும் பெயரில் எழுதும் ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி. குடும்பத்தின் ஆணாதிக்க சூழலில் சிக்கி, வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் பெண்களின் மன உளைச்சலை, சின்ன சிடுக்கும் இன்றி , மிக அழகாய் எழுதியுள்ளார் வைதேகி , கன்னடத்தில் , மலயாளத்தில், என எந்த மொழியில் எழுதினாலும் தரமான எழுத்தை வெண்சாமரம் வீசி வரவேற்கவேண்டாமா? ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தடவிப்பெண் நலம் பேசுதல் காண்மின்!!!

 பெண்ணின் பெருந்தக்க [5] ===================

டால்ஸ்டாய், ஹெர்மன் மெல்வில்,டால்ஸ்தாவ் வெஸ்கி, ப்லாபர்ட், இப்படி ஒரு பத்து நாவலாசிரியர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு, அவர்கள் எல்லாம் முதல் தரமான எழுத்தாளர்கள் என்றால், ஞான் மூன்றாம்தர எழுத்தாளனே, என்று தன்னைப்பற்றி, ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர், கூறியுள்ளார்.

மரபற்ற மரபின் எச்சங்களாக உதிரும் பேதைமையை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டுவரும் சில எழுத்தாளர்களின் மொழியழகில், சில கதைகள் வெற்றி பெறுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அதுவே இலக்கியம், என்ற இளைய தலைமுறையினரின் எதிர்பார்ப்பைத் தான் அவ்வப்போது திருத்த வேண்டியுள்ளது.எந்த நல்ல சிறுகதைக்கும் எல்லோராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்படும் , தகுதியும் , பெருமளவில் உலக நடப்பைச் சார்ந்திருக்கும் தன்மையும், இருத்தல் வேண்டும்.

சமூகப்பிரக்ஞையை அலசுவதும், மண்ணின் விழுமியம் கோலோச்ச எழுதுவதும், மட்டுமல்ல இலக்கியம். .தன்னுடைய சிந்தனையை வாசகர்களிடையே, கதையாடலாகக் கொண்டு வரும்போது, சமகாலப் பிரக்ஞையை, கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளோடு,, அப்படியே உள்வாங்கி எழுதும்போதுதான் , அந்த எழுத்து வாசகனைச் சென்றடைகிறது.

 19ம் நூற்றாண்டில்தான் அசாமிய மொழியில் நவீன இலக்கியம் தோன்றியது. 1947க்குப்பிறகுதான் ஒரியாவில் புதுக்கவிதையே பிறந்தது.கமலாதாஸ், அம்ருதா பிரீதம் போன்றோர், சமுதாய எதிர்ப்பை மீறியும் ,மரபைமீறிய வாழ்க்கையே வாழ்ந்தாலும், இலக்கியத்தில் அவர்களின் கடுமையான உழைப்பே அவர்கள் பேசப்பட்டதற்குக் காரணம். தாய்மொழியான பஞ்சாபியில் எழுதுவதைவிட , இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும், எழுதியதாலேயே, அம்ருதா பிரீதத்தின் எழுத்து கொண்டாடப்பட்டது. ஒவ்வொரு இலக்கியவாதிக்கும் பன்முகப்பார்வை, அல்லது அதுபற்றிய அறிவின் அலசல் மிக முக்கியம். அருந்ததி ராயின் சின்னத்தெய்வங்கள் கூட மலையாளிகளிடையே பெரும் எதிர்ப்பை ஈட்டிய நாவலே.

சிரியன் கிறிஸ்டியன்களின் வாழ்வியலை,துளிக்கூட ஒளிக்காமல் , துணிகரமாய் தன் இலக்கியம் மூலம் உலகுக்கு எடுத்துரைத்தவர் அருந்ததிராய். இந்த நிதர்சன எழுத்தில், [தலீத்தியத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ]சிவகாமி,பாமா, போன்றோருக்கும் பங்குண்டு. அம்பையின் எழுத்தில் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறிவுபூர்வமாகத் தகர்த்து,ஆக்கபூர்வமான படைப்பாற்றலில் துலங்கும் அழகைக் காணலாம். இதுவே அவரது பலமும் கூட. பெண்ணியல் வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் எழுத்தை,ராஜம் கிருஷ்ணன் , அம்பை, காவேரி, வாஸந்தி, திலகவதி தொட்டு இன்றைய உமா மஹேஸ்வரி வரை, அந்தந்த காலகட்டதுக்கே உரிய,பரிமாணங்களோடு இயைந்தே எழுதியுள்ளார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

1915க்கும் 1917க்குமிடையில் குளத்தங்கறை, அரசமரம் எழுதிய, வ.வே.சு. ஐயரின் எழுத்துக்கள்தான் , தமிழ்ச்சிறுகதை சரித்திரத்தைத் தொடங்கியது.பாரதிக்குப் பிறகு, புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா, மெளனி, பி.எஸ்.ராமையா, ந.பிச்சைமூர்த்தி, சி.சு.செல்லப்பா, ஜெயகாந்தன், ல.ச.ரா. சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், அசோகமித்திரன், சுஜாதா,பிரபஞ்சன், ஜெயமோகன், அழகிய பெரியவன் , என இன்று எழுதித் தீர்க்கவே முடியாத, எழுத்தாளர்களிடையே, நவீன இலக்கிய அலசலுக்கே, முன்னோடியான க. நா.சு.--,அவர் மறைந்தாலும் அவரது இடத்தை இம்மியும் குறைக்காமல் , நிரப்பிவரும் வெங்கட் ஸ்வாமிநாதன் போன்ற ஆய்விலக்கிய வாதிகளின் தரமான அலசல்தான் இன்று பலரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்துள்ளது.

ஆண்கள் என்றாலே அறிவியல் , பெண்கள் என்றாலே சமையல்கட்டு என்ற காலம் மலையேறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் முன்னேறிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், ஆணுக்கு சரிநிகர் சமமாக,கல்வியிலும், அலுவலகத்திலும் கிடுகிடுவென முன்னேறியுள்ள பெண்களை சமுதாயம் புதிய பார்வையோடு வரவேற்கிறது. பாரதி, பெரியாரின் பெண்ணியப்பார்வை, நடைமுறையிலும் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்குப் பாதை வகுக்கத் தொடங்கியபின்னர், எழுத்தாளர்களின் பேனாவும் தன் பங்குக்கு வஞ்சகமின்றி உழைத்துள்ளது.

யுனெஸ்கோ நிறுவனம் 1975ம் ஆண்டைப் பெண்கள் ஆண்டாக அறிவிக்கத் தொடங்கியபின்னர், எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் அமைப்புக்களும், பெண்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வுத்திட்டங்களும்,, பெண் சுதந்திரத்துக்கான, நல்லியக்க அமைப்புக்களும், இன்றைய பெண்களுக்கு அசாத்திய, தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து விட்டதும் கூட சுடரொளியே.

ஆணுக்கு சரி நிகர் சமமாக பேசக்கூடத் தயங்கிய காலகட்டம், இன்றைய இளையரிடையே நகைச்சுவை விருந்தாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. திருமணங்களில் கூடதுன்பம் தோய்ந்து , வெளியேறத்தெரியாமல், உழன்று கிடந்த நிலையல்ல இன்று.வேண்டாமென்றால், சட்டம் மூலம், பேசிப்பிரிந்து போகும் சுதந்திரம் இன்றைய பெண்களுக்குண்டு.

 இன்னும் ஒருபடி மேலே போய், தாலிகட்டிக் கொள்ளாமலே, {சேர்ந்து வாழ்தல்}-[living together]வாழ்ந்து பார்த்து விட்டு,பிடிக்காவிட்டால், தக்‌ஷணமே பிரிந்து செல்லும் வாழ்வியலையும்,இலக்கியவாதிகள் தங்கள் எழுத்துக்களில், நவீனத்துவ பார்வையில் எழுதுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் நெருக்கடியான தருணங்களை,சிறுமை, பெருமைகளை,பண்டைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து, இன்றைய கலாச்சாரம் வரையுள்ள பார்வையைக்கூட,பன்முகப்பார்வையாய் , அந்தந்த மொழிக்கே உரித்தான லாகவத்தோடு எழுதியுள்ள, ஆண், பெண் எழுத்துக்களின் மீது பெருமிதமே ஏற்படுகிறது.ஆண்கள் எழுத்தைவிட, சில பெண்ணிய எழுத்துக்களில்,ஜாதக தோஷம், வரதட்சிணைக் கொடுமை, பெண்சிசுக்கொலை, ஆணாதிக்க எதிர்த்தல், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்துக்கு எதிரான போர்க்குரல், கற்புக் குறித்த எள்ளல் என எல்லாமே வீர்யம் மிக்க கோஷங்களாகவே ஒலிக்கிறது.

 

பெண் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.சுதந்திரமான காற்றை சுவாஸிக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். கடந்த நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குப் பிறகு ஆண்களை விட பெண்களின் பெண்ணியல் எழுத்துத்தான் தீவிரமடைந்துள்ளது. இலக்கியம் வழி சில்லென்ற தென்றல் காற்றை சுகமாய் சுதந்திரமாய் அனுபவிக்கும், அனைத்துப்பெண்களுக்கும் இந்த சாஹித்யக்காரியின் மனமுவந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஆய்வுக்கட்டுரை - தமிழிலக்கியத்தில் பெண் எழுத்து

2011-02-09T03:08:59Z

Dev:

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-09T02:39:53Z

Dev:

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

===== வியாழ மண்டலம் (jupiter) =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

                      http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,  திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

                     http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

===== புத மண்டலம் (mercury) =====

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

**மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம் -

                         http://discoveryenterprise.blogspot.com/2010/04/exodus-earth-mercury.html 

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

                        http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-08T17:01:32Z

Dev:

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

                      http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,  திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

                     http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

====== புத மண்டலம் (mercury) ======

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

**மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம் -

                         http://discoveryenterprise.blogspot.com/2010/04/exodus-earth-mercury.html 

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

                        http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-08T16:58:20Z

Dev:

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

                      http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

                     http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

====== புத மண்டலம் (mercury) ======

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

**மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம் -

                         http://discoveryenterprise.blogspot.com/2010/04/exodus-earth-mercury.html 

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

                        http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-08T16:55:51Z

Dev: "கோள்களை அறிவோம்" காக்கப்பட்டது: Excessive spamming ([edit=sysop] (indefinite) [move=sysop] (indefinite))

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

====== புத மண்டலம் (mercury) ======

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

**மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம்*

http://discoveryenterprise.blogspot.com/2010/04/exodus-earth-mercury.html 

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-08T16:50:43Z

Dev:

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

====== புத மண்டலம் (mercury) ======

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

**மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம்*

http://discoveryenterprise.blogspot.com/2010/04/exodus-earth-mercury.html 

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]

கோள்களை அறிவோம்

2011-02-08T15:30:17Z

Dev:

==== ஆசிரியர் : திரு. செல்வன் USA ====

 

===== பகுதி -1 =====

வியாழனுக்கு 63 துணைக்கோள்கள் உள்ளன.அவற்றுள் ஒன்று யூரபா (Europa ) நிலவின் அளவை விடச் சற்றுப் பெரிதான இந்த கிரகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள மாபெரும் அற்புதம் ஒன்று காணப்படுகிறது...அதான் தண்ணீர். அதுவும் சாமானியமாக இல்லை. யூரபாவில் மிகப்பெரும் கடல் அளவில் திரவம் உள்ளது.

இந்தச் செய்தி அறிவியல் உலகில் மாபெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. யூரபாவில் -300 டிகிரி குளிர் நிலவுவதால் அங்கே திரவநிலையில் தண்ணீர் இருக்கும் என்பதை அறிவியலாரால் கற்பனையில்கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் பேரதிசயமாக யூரபாவில் - 300 டிகிரி திரவநிலையில் நீர் உள்ளது. காரணம் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி ( geothermal energy) ...குழம்பவேண்டாம்.

http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

பூமியில் உள்ள கடலில் அலைகள் உருவாக நிலவின் ஈர்ப்பு விசையே காரணம் என அறிவோம். பூமியை விடப் பலமடங்கு சிறிய நிலவு பூமியைக் கவர்ந்து இழுக்க முயன்று பூமியில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பூமியை விடப் பல மடங்கு பெரிய ஜுபிடர் கிரகம் நிலவை ஒத்த யூரபாவில் எத்தனை குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என எண்ணிப் பாருங்கள்... ஜுபிடரின் ஈர்ப்பு விசை யூரபாவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஜூபிடரின் ஈர்ப்பு விசையும், யூரபாவின் ஈர்ப்பு விசையும் பொருதும்போது மிக உயர்நிலை வெப்பம் யுரபாவின் அடியாழத்தில் உருவாகிறது. அந்த வெப்பம் யுரபாவின் சமுத்திரத்தைச் சூடாக்கி திரவ நிலையில் வைத்திருக்கிறது. ஆனால் மேற்புறத்தில் -300 டிகிரி F குளிர் நிலவுவதால் சமுத்திரத்தின் மேற்புறம் பனியாக உறைந்து காணப்படுகிறது.

ஆக யூரபாவில் வெப்பம் உண்டு, சமுத்திரம் உண்டு....உயிரை உருவாக்கும் மூலக்கூறுகளைக் (Molecules) கொண்டுவந்து சேர்க்கும் விண்கல் (வால் நக்ஷத்ரம்) தாக்குதலும் உண்டு.

பூமியில் உருவான முதல் உயிரினம் செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து வந்தது என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. ஆம்..நாலரை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செவ்வாயில் கடல் இருந்தது, ஆறுகள் ஓடின. அப்போது செவ்வாயைத் தாக்கிய விண்கல் ஒன்று அதனுள் பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியதாகவும், அப்போது செவ்வாயில் இருந்த கற்கள் விண்வெளியில் தூக்கி எறியப் பட்டதாகவும், அதில் ஒரு கல் பூமியில் வந்து விழுந்ததாகவும், அந்தக் கல்லில் ஒரு சிறு உயிரி ஒட்டிகொண்டு வந்து பூமியில் பல்கிப் பெருகியதாகவும் ஒரு கோட்பாடு உண்டு. இது உண்மை எனில் நாம் அனைவரும் ஏலியன்களே.

யூரபாவிலும் இதேபோல் விண்கல் தாக்குதல்கள் உண்டு என்பதால் யூரபாவின் சமுத்திரத்தில் ஏலியன் உயிர்கள் இருக்கலாம் என்ற கருத்தாக்கம் அறிவியல் உலகில் உருவாகிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சூரிய ஒளிபடாமல் பனிக்கட்டிகள் சமுத்திரத்தை முழுவதும் மூடியிருப்பதால் உயிரினம் அங்கே வாழும் சூழல் இருக்காது என முன்பு அறிவியலார் நம்பினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் சூரிய ஒளி இல்லாமல் உயிர்கள் வாழஇயலாது எனக் கருதப்பட்டது; ஆனால் பூமியில் பசிபிக் சமுத்திரத்தின் அடியாழத்தை ஆராய்ந்த உயிரியலார் (biologists) அங்கே சூரிய ஒளியே இல்லாத பிரதேசத்திலும் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி (geothermal energy) மூலம் உயிர்கள் வாழ்வதைக் கண்டு பிடித்தனர். இது விண்வெளி ஆய்விலும் பரபரப்பைக் கிளப்பியது. பூமியின் அண்டார்க்டிகாவிலும் உயிரிகள் உள்ளன என்பதை இந்த வலைத்தளம் சொல்கிறது –

http://www.i-fink.com/articles/articles/lonely_old_bacteria/ம் http://en.wikipedia.org/wiki/Europa%28moon%29

சூரிய ஒளியே படாத இடத்தில் திரவநிலை சமுத்திரத்தில் பூமியில் ஜியோதெர்மல் எனெர்ஜி மூலம் உயிர்கள் பல்கிப்பெருக முடியும் என்றால் யுரோபாவிலும் பனிக்கட்டிக்கு அடியே திரவநிலை சமுத்திரத்தில் ஏன் உயிர்கள் வாழக்கூடாது ? உயிரினம் உருவாக, வாழ,பல்கிப்பெருகத் தேவைப்படும் எல்லாச் சூழல்களும் யூரபாவில் நிலவுகின்றன. உயிரினம் என்றால் ஏதேனும் கடல் கன்னி,திமிங்கிலம், நாலு கால் மனிதன் எனக் கற்பனை செய்ய வேண்டாம். ஒரே ஒரு மைக்ரோப், பாக்டீரியா, வைரஸ், பாசி, செடி என எதுவாக இருந்தாலும் அதுவும் உயிர்தான். பூமிக்கு வெளியே ஏதோவொரு கோளில் ஒரே ஒரு சிற்றுயிர் இருப்பது ஊர்ஜிதமானாலும் அது நிலவில் மனிதன் காலடி எடுத்து வைத்ததற்கொப்பான அரிதான கண்டுபிடிப்பு.

 இரு இடங்களில் உயிர்கள் இருந்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் மலிந்திருக்கும் என நிரூபணமாகும். பூமியில் உயிர் தோன்றியது விபத்து அன்று; அந்தச் சூழல் நிலவும் எந்த கிரகத்திலும் உயிர்கள் உண்டு என நிரூபணமானால் அப்புறம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் உயிர்கள் இருக்கும் என்பது உறுதி ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் கணக்கு வழக்கற்ற எண்ணிக்கையில் அண்டங்கள் (galaxies) உள்ளன. ஒவ்வொரு காலக்சியிலும் ஆயிரம் கோடிக் கோள்கள். ஆக எண்ணற்ற ஏலியன் உயிரினங்கள் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு; ஆனால் இதை நிரூபிக்க நமக்குத் தேவைப்படுவது ஒரே ஒரு ஏலியன் (Alien) உயிரினம். அது யூரபாவில் உண்டா இல்லையா என்பதை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?

யூரபாவுக்கு ஒரு ராக்கெட்டை அனுப்புவது. அது யுரபாவின் மேற்பரப்பில் இறங்கி அங்கே ஒரு சுரங்கம் வெட்டும். அதனுள் நீரில் நீந்தக்கூடிய ரோபோ ஒன்று காமராவுடன் இறங்கி நீந்தியபடி விடியோ எடுத்து பூமிக்கு அனுப்பி வைக்கும். அந்த வீடியோவில் ஏலியன் உயிரினம் ஒன்றே ஒன்று தட்டுப்பட்டாலும் அது அறிவியலில் வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும்.

ஆகா அருமையான திட்டமா இருக்கு. யூரபாவுக்கு ராக்கெட் எப்பக் கிளம்புகிறது என்று கேட்கிறீர்களா ???

இப்போதைக்குக் கிளம்புவதாக இல்லை.காரணம் இப்படி எளிதான திட்டம் கையில் இருந்தாலும் அதை நிறைவேற்றும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்னும் இல்லை. முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள கோளுக்கு ஒரு ராக்கட்டை அனுப்பி, அங்கே மைனஸ் 300 டிகிரி F குளிரில் பாறையாக உறைந்து கிடக்கும் பனியில் பல மைல் ஆழத்துக்குக் குழிதோண்டி, ரோபோவை கடலுள் இறக்கி,,, புகைப்படம் எடுத்து.... இதைச் செய்யும் நுட்பம் நம்மிடம் இன்று இல்லை. ஆனால் இன்னும் 20, 30 ஆண்டுகளில் அந்த டெக்னாலஜி நம்மிடம் கிடைக்கலாம். இப்போதுதான் அண்டார்டிகா பனிப்பரப்பைத் துளைத்துச் சுரங்கம் தோண்டி உள்ளே இருக்கும் சமுத்திரத்தை ஆராயும் முயற்சியில் அறிவியலார் வெற்றியடைந்துள்ளனர் -

http://earthsky.org/space/bill-stone-robo-sub-allien-life-jupiters-moon

இதையே முப்பது கோடி மைலுக்கு அப்பால் உள்ள ஒரு கோளில் செய்தால் இத்திட்டம் வெற்றி அடையும்... பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக சமுத்திரத்தில் உறைபனிக்கு அடியே எந்த மாதிரியான உயிரினங்கள் யூரபாவில் உருவாகியிருக்கக் கூடும்? முதன்முதலில் ஒரு காமிரா ஏந்திய ரோபோவைச் சந்திப்பது அவற்றுக்கு என்ன வகையான உணர்வுகளை அளிக்கக்கூடும்? பிரபஞ்ச வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் இத்தகைய மகத்தானதொரு சந்திப்பு நிகழுமா?

நம்புவோம்...நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

===== =====

===== பகுதி - 2 =====

====== புத மண்டலம் (mercury) ======

”எக்ஸோடஸ் எர்த்” எனும் சயன்ஸ் சானல் நிகழ்ச்சியில் புத மண்டலத்தில் (மெர்க்குரி) மனிதன் குடியேற முடியும் என்பதை விளக்கினார்கள். மெர்க்குரி என்பது கடும் வெப்பம் நிறைந்த,கால் வைக்கவும் இயலாத கோள் எனக் கருதியிருந்த எனக்கு அந்த நினைப்பு தவறு என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நிரூபித்தது.

புதன் (mercury) என்பது சூரியனுக்கு அருகே உள்ள கோள். பூமியின் அளவில் நாற்பது சதவிகிதம் மட்டுமே உள்ள கோள் புதன். புத மண்டலத்தின் ஒரு நாளின் அளவு அதன் ஆண்டின் கால அளவைக் காட்டிலும் சுமார் இரு மடங்கு அதிகம். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பூ மண்டலம் 24 மணி நேரத்தில் தன்னைச் சுற்றுகிறது; சூரியனைச் சுற்ற 365 நாட்கள்; ஆனால் புத மண்டலத்தின் இயல்பு வேறு. அது தன்னைத் தானே சுற்ற பூமி நாட்களில் 176 நாட்களுக்கு சமமான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது. அதாவது புதனின் ஒரு நாள் என்பது பூமியில் 176 நாட்களுக்கு சமம்; ஆனால் சூரியனையோ அதே அளவில் 87 நாட்களில் சுற்றி விடுகிறது புத மண்டலம். ஆக புதனின் ஒரு நாள் அதன் வருடத்தை விட சுமார் இருமடங்கு அதிகம்.

சூரியக் குடும்பத்தில் மனிதன் குடியேறும் வாய்ப்புள்ள கிரகங்களில் மெர்க்குரியும் ஒன்று என்பது விந்தையான தகவல்.காரணம் மெர்க்குரியின் வித்தியாசமான நிலவியலே.மெர்க்குரியின் ஒருபக்கம் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது. அந்தப் பகுதியில் 800 டிகிரி வெப்பம் நிலவுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சமையல் செய்யும் அவனில் (oven) 450 டிகிரி வெப்பம் தான்.

இந்த அளவு வெப்பம் மிக்க மெர்க்குரியில் எப்படிக் குடியேறுவது என்று கேட்கிறீர்களா? ரொம்ப சிம்பிள். மெர்க்குரியின் ஒரு பக்கம்தான் சூரியனைப் பார்த்தபடி உள்ளது; அதன் இன்னொருபக்கம் சூரியனுக்கு எதிர்ப்புறமாக. அந்தப் பக்கம் சூரியனை நோக்கித் திரும்ப 176 நாட்கள் ஆகும் என்பதால் அங்கே கடும்குளிர் நிலவும், கடும்குளிர் என்றால் -261 டிகிரி குளிர். அதாவது அண்டார்டிகாவை விட இரு மடங்கு குளிர் அதிகம்.

*மெர்க்குரியில் சூர்யோதயம்*

ஆனால் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவங்களில் சூரிய ஒளி அதிகம் படுவதில்லை. அங்கே விண்கற்கள் விழுந்து உருவான பல குழிகள் உண்டு. அங்கே அண்டார்டிகாவுக்கு ஒப்பான குளிர் நிலவும்.எப்போதும் அங்கே வெயில் படாது. அண்டார்டிகாவில் அறிவியலார் வசிப்பது போல அந்த குழிகளுக்குள் நிரந்தரக் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வசிக்கலாம்.

குழிக்குள் வசித்தால் நீர், காற்று, உணவுக்கு எங்கே போவது என்று கேட்கிறீர்களா? அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் பனிக்கட்டி வடிவில் நீர் உள்ளது. அதுவும் கிட்டத்தட்ட அண்டார்டிகா பனித் தகடுக்கு சமமான அளவு பனிக்கட்டி உள்ளது. இத்தனை பனி அங்கே எப்படி வந்தது ? விண்கற்கள் மெர்க்குரியைத் தாக்கியபோது அவற்றிலிருந்த நீர் அப்படியே மெர்க்குரியின் துருவப் பகுதிகளில் தங்கி விட்டது. அங்கே சூரிய வெளிச்சம் படுவதில்லை என்பதால் பனிக்கட்டியாக உறைந்து விட்டது. 

 நீர் இருக்கு சரி..காற்றுக்கு (உயிர் வளிக்கு) என்ன செய்வது? அறிவியல் அதற்கும் வழி சொல்கிறது. மெர்குரியில் காற்றே இல்லை. ஆனால் மெர்க்குரியின் மண்ணில் ஏராளமான அளவு உயிர் வளி உள்ளது. மண்ணில் இருந்து உயிர்வளியைப் (oxygen) பிரித்தெடுக்க முடியும். மெர்க்குரியில் சிறு நகரம் ஒன்றை ஏற்படுத்திச் செயற்கையாக ஆக்சிஜனை உற்பத்தி செய்து, நீர், உயிர்வளி மூலம் உயிர்வாழ இயலும்; உணவுக்குக் கோழி, ஆடு போன்றவற்றை வளர்க்க இயலும்; மெர்க்குரியில் சோலார் பேனல்கள் அமைத்தால் மின்சாரம் எளிதில் உற்பத்தி செய்ய இயலும். மெர்க்குரியில் சூரிய ஒளி ஏராளம் என்பதால் பூமியை விட மிக விரைவில் அங்கே சூரிய ஆற்றல் கிடைக்கும்.

மெர்க்குரியில் புவியீர்ப்பு விசையும் நிலவை விட மூன்று மடங்கு அதிகம் என்பதால் அங்கே வாழ்க்கை சிரமமாக இருக்காது.மனிதனால் ஈர்ப்பு விசை இல்லாமல் உயிர்வாழ இயலாது. அந்த விஷயத்தில் நிலவை விட மெர்க்குரி பரவாயில்லை.அதுபோக நிலவில் இன்னொரு சிக்கலும் உண்டு.அதாவது சூரியனில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுக்களை பூமி மின்காந்த அலைகள் மூலம் தடுக்கிறது. நிலவில் அப்படி மின்காந்த அலை ஏதும் இல்லை. அதனால் நிலவில் அதிகநாள் வசித்தால் புற்றுநோய் வந்து நாம் இறந்துவிடுவோம். மெர்க்குரியும் பூமியைப் போலவே மின்காந்த அலைகளை உருவாக்குவதால் அங்கேயும் மனிதர்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதே.

மெர்க்குரியில் ஒருபக்கம் 800 டிகிரி வெப்பம், இன்னொரு பக்கம் -260 டிகிரி குளிர். இந்த இரு பெரு நிலப்பரப்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில் அதாவது இரவும் பகலும் சந்திக்கும் சாயங்காலப் பகுதியில் சுமார் 30 சதுர மைல் பரப்புக்கு மனிதன் வாழக்கூடிய அளவு வெப்பம் உள்ளது என்கின்றனர் அறிவியலார்; ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த 30 சதுரமைல் பகுதி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். இந்த 30 ச. மைல் பிரதேசத்தில் புதன் தன்னைச் சுற்றும் வேகத்திலேயே நாமும் நகர்ந்தால் நாம் பாதுகாப்பாக முழுக் கோளையும் சுற்றிப் பார்க்கலாம்.

சற்று விளக்கமாக -

மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுகிறது. அதாவது பூமி சுழல்வதைப் போல. இப்படிச் சுழலும்போது மெர்க்குரியின் இருள் கவிந்த பகுதி சூரியனை நோக்கித் திரும்புகிறது. அப்போது அங்கே பகல் ஆகிறது. சூரியனை நோக்கி இருந்த பகுதி மறுபக்கம் திரும்புவதால் அங்கே இருள் கவிகிறது. இப்படி இரவுக்கும் பகலுக்கும் இடையே 30 சதுரமைல் பகுதி இரவும், பகலும் அற்ற அந்திப்பொழுதாக இருக்கும். மெர்க்குரியின் பகல் பொழுது வெப்பம் 800 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரவுப் பகுதி வெப்பம் -261 டிகிரி செல்ஷியஸ். இரண்டுக்கும் இடைபட்ட இந்த 30 சதுரமைல் பகுதியில்தான் மனிதன் வாழத்தகுந்த அளவு வெப்பம் இருக்கும். ஒரு சில ஆயிரம் பேரே மெர்க்குரியில் வசிக்க இயலும்.

ஆனால் மெர்க்குரி தன்னைத் தானே சுற்றுவதால் இந்த பகுதியும் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால் மெர்க்குரி சுற்றும் வேகத்தில் நாமும் இந்த அந்திப் பொழுது நிலவும் பகுதியிலேயே தொடர்ந்து பயணித்தால் பாதுகாப்பான தட்பவெப்பத்தில் புதனைச் சுற்றி வரலாம். சோலார் பேனல் பொருத்தப்பட்ட ஊர்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சூரிய ஒளிபடும் இடத்தில் சோலார் பேனலை வையுங்கள்; அதை உங்கள் ஊர்தியுடன் இணையுங்கள். அவ்வூர்தியை 30 ச.மைல் ட்வலைட் சோனில் (twilight zone) நிறுத்துங்கள். மணிக்கு இரண்டு மைல் தூரம் பயணித்தால் மட்டுமே போதும். மெர்க்குரியின் பாதுகாப்பான 30 ச. மைல் பிரதேசம் உங்களுடனே தொடர்ந்து வரும்.

இது ஒரு சுற்றுலாவைப்போல் உள்ளது என்பது வியப்பளிக்கிறது இல்லையா !

===== பகுதி - 3 =====

====== கோள்களின் தோற்றம் ======

சூரியக் குடும்பம் உண்டான போது அதில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோள்கள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அவை ஒன்றுடன், ஒன்று மோதி அழிந்து, வலுவான கோள்களின் ஈர்ப்பு விசையால் உள்ளிழுக்கப்பட்டுத் தற்போது காணப்படும் கிரக அமைப்பு உருவானது.

 கோள்கள் உருவானது எப்படி ? பெருநட்சத்திரம் ஒன்று அழிந்து விண்வெளி தூசு உருவானது. அந்த தூசுகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு கோள்களாக மாறின. ஹைட்ரஜன் வாயுத் துகள்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சூரியனாக மாறியது. ஈர்ப்பு விசையால் கோள்கள் சூரியனை சுற்றி வரத் துவங்கின. சூரியனுக்கு அருகே உள்ள புதன், வெள்ளி, பூமி, செவ்வாய் (மெர்குரி,வீனஸ், எர்த், மார்ஸ்) ஆகிய நான்கு கோள்களும் பாறையால் ஆனவை. ஜூபிடரும் சாடர்னும் வாயுக்களால் ஆனவை. நெப்டியூனும், யுரேனசும் பாறையைச் சுற்றி வாயு என்னும் அமைப்பைக் கொண்டவை.

சூரியனுக்கு அருகேதான் பாறை கோள்கள் உருவாகும்; ஆனால் சூரியனுக்கு இத்தனை தொலைவுக்கு அப்பால் பாறை கோள்கள் உருவானது எப்படி என மண்டையைப் பிய்த்து கொண்ட அறிவியலார் யுரேனசும், நெப்டியூனும் தற்போது உள்ள இடங்களில் உருவாகியிருக்க சாத்தியமே இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். இந்த கோள்கள் சூரியனுக்கு அருகே உருவானவை. முன்பு இவற்றின் பாதை அருகே ஜூபிடரும், சாடர்னும் (குருவும் சனியும்) ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அப்போது அவற்றின் ஈர்ப்பு விசை இந்த இரு கோள்களையும் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு உந்தித் தள்ளியது. 

 மணிக்கு மில்லியன் கணக்கான கிமி வேகத்தில் சூரியக் குடும்பத்தை விட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட இந்த இரு கோள்களையும் Asteroid belt என அழைக்கப்படும் விண்கற்களின் தொகுதி பெல்ட் பிரேக் போட்டது போல அடித்து நிறுத்தி வேகத்தைக் குறைத்து சூரியக் குடும்பத்தினுள் தக்க வைத்தது. அதன்பின் சூரியனுக்கு மிக அருகே இருந்த நெப்டியூன் சூரியக் குடும்பத்தின் கடைசிக் கோளாக மாறி ஏக்கத்துடன் சூரியனைச் சுற்றி வரத் தொடங்கியது.

அப்புறம் சூரியனை ஆராய்ந்த அறிவியலார் சூரியனின் மேற்பரப்பில் லிதியம் எனும் வாயு இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தனர். லிதியம் வாயு எங்கே எப்படி வந்தது என ஆராய்ந்ததில் சூரியனுக்கு அருகே முன்பு ஒரு  Gas giant planet (ஜூபிடரைப் போல) இருந்ததும் அந்த கிரகம் சூரியனின் ஈர்ப்பு சக்தியால் இழுபட்டு சூரியன் மேல் மோதித் தன்னிடம் இருந்த லிதியத்தை சூரியனுக்குத் தாரை வார்த்ததாகவும் கண்டுபிடித்தனர். 

( Gas giant planet -  http://en.wikipedia.org/wiki/Gas_giant )

 நம் நிலவு உருவாகக் காரணமும் இப்படி ஒரு கிரக மோதல்தானாம். முன்பு பூமிக்கு தியா என்ற துணைக்கோள் இருந்ததாம்.அது ஒரு நாள் பூமியின் மேல் மோதியது. அப்போது பெரும் அளவில் பாறைத் துணுக்குகள் விண் வெளியில் வீசப்பட்டன. நாளடைவில் அவை ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்து கொண்டு நிலவாக மாறின. பூமியோடு மோதிய தியாவை பூமி உள்ளிழுத்துக் கொள்ளவே பூமியின் பரப்பளவு மேலும் அதிகரித்தது. தியாவின் இரும்பு மையப்பகுதியை (core) பூமி உள்ளிழுத்துத் தன் மையத்தில் தக்க வைத்துக் கொண்டது.

பூமியின் மரணமும் இதேபோல கிரக மோதலால்தான் நிகழுமாம். சூரியனுக்கு அருகே அப்பிராணியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மெர்க்குரி தூக்கி வீசப்பட்டு பூமியின் மேல் மோதுமாம்.அப்போது பூமி உடைந்து துண்டுகளாகி சூரியனால் இழுக்கப்பட்டு சூரியனுள் சமாதி அடையுமாம்.

பூமாதேவி தன் காதலனான சூரிய(நாராயண)னுடன் இணைவது சுபமான முடிவு தானே? காதலர்கள் இணைந்தாச்சு.அப்புறம் என்ன?

வணக்கம் போடப்பட்டு சூரியக் குடும்பம் இழுத்து மூடப்படும்:-)

 

*******************************************************************************************************--[[பயனர்:Dev|Dev]] பெப்ரவரி 2011 (UTC)--[[பயனர்:Dev|Dev]] 15:17, 8 பெப்ரவரி 2011 (UTC)--[[பயனர்:Dev|Dev]] 15:17, 8 பெப்ரவரி 2011 (UTC)

===== பகுதி - 4 =====

தியா பூமியில் மோதியபோது தற்போது இருக்கும் கண்ட அமைப்புகள் இல்லை.சொல்லப் போனால் அப்போது பூமியில் தண்ணீரே இல்லை. தியாவுக்கு முந்தைய பூமி தற்போதிருக்கும் வடிவத்தில் இல்லை.

தியா என்பது செவ்வாய் கிரகம் அளவு பெரிய கிரகம்.அது பூமியின் மேல் விழுந்தபோது லக்ஷக்கணக்கான அணுகுண்டுகள் வெடித்ததற்கு ஒப்பான விளைவுகள் ஏற்பட்டன.பூமியே பிளந்தது. அந்தச் சூட்டில் தியாவின் மேற்பரப்பு துண்டு,துண்டாக சிதறிப் பாறையாக, கல்லாக, மண்ணாக விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது.

தியாவையும், பூமியையும் மாங்கனியாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். மாங்கனிக்கு நடுவே கொட்டை, மேற்புறம் கெட்டியான பழம்,அதை மூடும் தோல்.. அதே மாதிரிதான் பூமிக்கும், தியாவுக்கும் நடுவே இரும்பு கோர். அதைச் சுற்றிப் பாறை போன்று இறுகிய மேன்டில், மேற்புறம் ஜூஸ் போல இளகிய திரவ நிலையில் இரும்பு. அதற்கு மேற்புறம் மீண்டும் பாறை. அதற்கு மேலே நாம்.

இப்படி இரு மாங்கனிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பலத்த வேகத்துடன் மோத தியா மாங்கனியின் மேற்புறம் முழுக்க விண்வெளியில் தூக்கி வீசப்பட்டது. பூமியும் பிளந்தது. தியாவின்நடுவே இருந்த இரும்பு கோர் பூமியின் உள்ளே இழுக்கப்பட்டது. அது பூமியைத் துளைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய் பூமிக்கு நடுவே இருந்த இரும்புக் கோருடன் கலந்து விட்டது.

அதன் பின் தூக்கி வீசப்பட்ட துகள்களில் சில பகுதிகள் பூமியால் ஈர்க்கப்பட்டு விழுந்தன. தியா பூமியில் விழுந்ததால் உண்டான குழி இதனாலும் பிளேட் டெக்டானிக்ஸாலும் மூடப்பட்டது. சொல்லப் போனால் அதன்பின் பல மில்லியன் வருடங்களுக்கு பூமியின் மேற்புறம் உருகிய இரும்பாகவும், பாறையாகவும் திரவ வடிவில் இருந்தது,இறுகியது,மாறியது. தியாவின் சில பகுதிகள் புவியீர்ப்பு வெளிக்கு வெளியே சென்றாலும் பூமியின் ஈர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு பூமியைச் சுற்றி வரத் தொடங்கின.தற்போது சனிகிரகத்துக்கு ஒரு வளையம் இருப்பது போல பூமிக்கும் வளையம் உண்டானது. நாளடைவில் அந்த வளையத்தில் இருந்த பாறைகள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்துக் கொண்டு சுழற்சி வேகத்தில் நிலவாக மாறின.

Plate tectonics கண்டங்களையே நகர்த்தும் சக்தி வாய்ந்தது. இந்தியா முன்பு ஆபிரிக்காவின் மடகாஸ்கருடன் ஒட்டியதாக  இருந்தது. தென் அமெரிக்காவும், ஆபிரிக்காவும் மறுபுறம் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தன. பிளேட் டெக்டானிக்ஸ் விளைவால் இந்தியா ஆப்பிரிக்காவின் மடகாஸ்கர் பகுதியிலிருந்து மேலே தூக்கி வீசப்பட்டு ஆசியாவின் மேல் வந்து மோதியது. அந்த மோதலின் விளைவாக இந்தியாவின் விளிம்பும், ஆசியாவின் விளிம்பும் மோதி மேலே உயர்ந்து இமயமலை உருவானது.

தியாவும், பூமியும் மோதியதைக் காட்டும் computer simulation இதோ -

http://www.youtube.com/watch?v=WpOKztEiMqo&feature=related

 

நன்றி : Science Channel

 

[[Category:அறிவியல்]]